Sprawa dotyczyła korzystania przez prawników z prawa do swobodnego przemieszczania się w UE. Komisja Europejska odrzuciła skargę złożoną przez osobę, która uzyskała kwalifikacje prawnika na Cyprze i która uznała, że Zjednoczone Królestwo lub władze cypryjskie naruszyły przepisy dotyczące swobodnego przepływu. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że Komisja nie popełniła żadnego aktu niewłaściwego administrowania. W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Komisja słusznie stwierdziła, że władze Zjednoczonego Królestwa przestrzegały obowiązujących przepisów. Podobnie w odniesieniu do władz cypryjskich Komisja słusznie uznała, że skarżący nie przedstawił dowodów na to, że stworzyły one przeszkodę w korzystaniu przez skarżącego z prawa do swobodnego przemieszczania się.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego („EASA”) dostępu do dokumentów (mianowicie (i) planów nadzoru EASA oraz (ii) sprawozdań EASA dotyczących zaleceń w sprawie zatwierdzenia) dotyczących czterech instytucji świadczących usługi obsługi technicznej statków powietrznych mających siedzibę w Azji. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że powołanie się przez EASA na ochronę interesów handlowych oraz ochronę celów kontroli, dochodzeń i audytów nie było przekonujące. W następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich EASA podjęła decyzję o udostępnieniu żądanych dokumentów.

Skarżący jest niemieckim inżynierem, który był odpowiedzialny za nadzór nad budową Sądu ds. Poważnych Przestępstw w Tiranie w Albanii. Projekt budowlany był przedmiotem umowy o roboty budowlane zawartej między albańskim Ministerstwem Sprawiedliwości („instytucja zamawiająca”) a prywatnym przedsiębiorstwem budowlanym („wykonawca”) i był finansowany z budżetu ogólnego Komisji Europejskiej. Umowa skarżącego jako nadzorcy wygasła z końcem listopada 2007 r.

W 2008 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich i stwierdził, że przedstawicielstwo Komisji w Albanii nie udzieliło mu należytego wsparcia (i) w jego wysiłkach na rzecz zapewnienia, aby prace projektowe były prowadzone zgodnie z umową, oraz (ii) w powiązanych konfliktach z innymi stronami zaangażowanymi w projekt. Na poparcie pierwszego aspektu zarzutu skarżący zasadniczo argumentował, że wykonawca i instytucja zamawiająca zgodzili się na stosowanie tańszych i gorszych materiałów niż te przewidziane w zamówieniu na roboty budowlane. Skarżący twierdził również, że Komisja nie wezwała do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie śmiertelnego wypadku na placu budowy.

W swojej opinii Komisja zasadniczo odrzuciła opinie skarżącego i stwierdziła, że udzieliła znacznego wsparcia umawiającym się stronom i skarżącemu. Po sprawdzeniu akt Komisji dotyczących projektu Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że skarżący, który ponosił kluczową odpowiedzialność za projekt, zgłosił Komisji przypadki gróźb i zastraszania wobec niego. Komisja uznała powagę tych zdarzeń, które zostały poruszone podczas dwóch spotkań. Rzecznik nie uznał jednak, że jest to współmierne do uznanej powagi, w obliczu której można by wyraźnie oczekiwać zdecydowanych działań ze strony Komisji w celu zapobieżenia powtórzeniu się takich incydentów w przyszłości. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził zatem, że Komisja nie poparła w wystarczającym stopniu skarżącego i zgłosiła uwagę krytyczną w tym względzie. Ponadto uznał on, że Komisja nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, aby wezwać do przeprowadzenia dochodzenia mającego na celu wiarygodne ustalenie okoliczności śmiertelnego wypadku, w którym jeden z pracowników stracił życie. Na przykład nie zwróciła się do władz albańskich o wyjaśnienia. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich poczynił kolejną krytyczną uwagę.

Jeżeli chodzi o zarzut skarżącego, że Komisja nie wspierała go w wysiłkach na rzecz zapewnienia zgodności z umową o roboty budowlane, dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich nie wykazało niewłaściwego administrowania. Jednocześnie Rzecznik zdał sobie sprawę, że niektóre aspekty nieobjęte jego dochodzeniem, na przykład zatwierdzenie, po wygaśnięciu umowy skarżącego, systemu klimatyzacji o pozornie niższej jakości bez obniżenia ceny lub przedłużenia okresu gwarancji, mogą budzić obawy z punktu widzenia należytego zarządzania funduszami UE. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o rozważenie tych aspektów ze względu na jego szczególną wiedzę fachową i odpowiedzialność w zakresie kontroli wydatkowania funduszy UE.

Dyrektywa w sprawie barier technicznych w handlu zobowiązuje państwa członkowskie do przekazywania Komisji Europejskiej projektów przepisów technicznych. Skarżący jest greckim przedsiębiorstwem świadczącym usługi internetowe, które skarżyło się na odmowę udzielenia przez Komisję dostępu do zmienionego projektu przepisów technicznych dotyczących gier rekreacyjnych, który został mu przekazany przez Grecję. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dochodzenie w sprawie zarzutów skarżącego, że Komisja naruszyła przepisy proceduralne i merytoryczne rozporządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, oraz w sprawie wniosku, że Komisja powinna udzielić dostępu do żądanego dokumentu.

W odniesieniu do zarzutu proceduralnego Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził projekt zalecenia, zgodnie z którym Komisja powinna uznać nieuzasadnione opóźnienie w rozpatrywaniu ponownego wniosku skarżącego i zobowiązać się, że takie opóźnienia nie wystąpią w przyszłości. Komisja przyjęła projekt zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich.

W odniesieniu do zarzutu merytorycznego i związanego z nim zarzutu Komisja broniła swojej odmowy udzielenia dostępu na tej podstawie, że musiała chronić dialog, który nawiązała z władzami greckimi w celu zapewnienia zgodności z prawem Unii greckich przepisów dotyczących gier rekreacyjnych, które Trybunał Sprawiedliwości uznał za naruszające to prawo.

We wstępnej ocenie Rzecznik stwierdził, że ponieważ przedmiotowa sprawa dotyczyła zamkniętego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, powołanie się przez Komisję na odpowiedni wyjątek przewidziany w rozporządzeniu 1049/2001 w kontekście procedury notyfikacji na podstawie dyrektywy TBT nie było przekonujące. Rzecznik zaproponował, jako rozwiązanie polubowne, aby Komisja rozważyła udzielenie dostępu do zmienionego projektu przepisów technicznych.

Komisja następnie udzieliła dostępu do dokumentu i w ten sposób rozstrzygnęła zarzut skarżącego, ale nie zgodziła się z rozumowaniem Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził zatem projekt zalecenia, zgodnie z którym co do zasady Komisja powinna udzielić publicznego dostępu do zmienionych projektów przepisów technicznych zgłoszonych na podstawie dyrektywy TBT, chyba że państwo członkowskie wyraźnie zwróci się o poufność i poprze taki wniosek z powodów, które mogłyby obalić domniemanie dostępności.

Komisja nie przyjęła projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich. Biorąc jednak pod uwagę, że Komisja opublikowała zarówno pierwotny projekt przepisów technicznych przekazany przez Grecję, jak i najnowszy projekt, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że postępowanie Komisji nie stanowi ogólnej praktyki. W związku z tym zamknął sprawę uwagą krytyczną.

Skarżący, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, flamandzka organizacja pozarządowa udzielająca pomocy uchodźcom, otrzymał od Komisji Europejskiej dotację na realizację projektu w Demokratycznej Republice Konga. We wrześniu 2004 r. skarżący przesłał Komisji e-mail i pismo, w których zwrócił się do Komisji o zatwierdzenie alternatywnej uproszczonej metody zgłaszania kosztów projektu, w tym kosztów poniesionych przez lokalnych przedsiębiorców zaangażowanych w projekt. Osoba kontaktowa Komisji odpowiedziała w następujący sposób w wiadomości e-mail: "Niniejszym,..., daję ci naszą umowę ...". Po przeprowadzeniu kontroli ex post Komisja podjęła jednak decyzję o odzyskaniu od skarżącego kwoty 150 000 EUR, argumentując, że odpowiednie koszty nie zostały zgłoszone zgodnie z postanowieniami umowy o udzielenie dotacji. Niemniej jednak, zdaniem skarżącego, koszty te zostały zgłoszone na podstawie alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów zatwierdzonej przez Komisję. Skarżący wniósł zatem skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie przestrzegając uzgodnionej z nim metody zgłaszania kosztów.

W swojej opinii Komisja argumentowała, że wiadomość elektroniczna wysłana przez jej osobę kontaktową nie stanowiła zmiany umowy o udzielenie dotacji. Rzecznik stwierdził jednak, że odpowiednia wiadomość e-mail stanowiła zatwierdzenie alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów zaproponowanej przez skarżącego oraz że można było przynajmniej argumentować, iż Komisja zgodziła się odstąpić od odpowiednich części umowy o udzielenie dotacji w celu umożliwienia skarżącemu korzystania z alternatywnego systemu sprawozdawczości w zakresie kosztów. W związku z tym przedstawił Komisji propozycję polubownego rozwiązania, zwracając się do niej o dokonanie przeglądu, w odniesieniu do kosztów poniesionych przez lokalnych przedsiębiorców w ramach projektu, czy i w jakim zakresie skarżący zastosował się do alternatywnych sposobów uzasadnienia wydatków i na tej podstawie rozważenie wypłaty skarżącemu odpowiedniej kwoty. Komisja zaakceptowała propozycję polubownego rozwiązania i stwierdziła, że w przypadku projektów, w których skarżący przestrzegał alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów, uzna odpowiednie koszty za kwalifikowalne i dokona dodatkowej płatności.

W maju 2012 r. skarżący poinformował Rzecznika, że otrzymał od Komisji płatność w wysokości 104 842 EUR, i podziękował mu za interwencję.