Sprawa dotyczyła korzystania przez prawników z prawa do swobodnego przemieszczania się w UE. Komisja Europejska odrzuciła skargę złożoną przez osobę, która uzyskała kwalifikacje prawnika na Cyprze i która uznała, że Zjednoczone Królestwo lub władze cypryjskie naruszyły przepisy dotyczące swobodnego przepływu. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że Komisja nie popełniła żadnego aktu niewłaściwego administrowania. W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Komisja słusznie stwierdziła, że władze Zjednoczonego Królestwa przestrzegały obowiązujących przepisów. Podobnie w odniesieniu do władz cypryjskich Komisja słusznie uznała, że skarżący nie przedstawił dowodów na to, że stworzyły one przeszkodę w korzystaniu przez skarżącego z prawa do swobodnego przemieszczania się.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego („EASA”) dostępu do dokumentów (mianowicie (i) planów nadzoru EASA oraz (ii) sprawozdań EASA dotyczących zaleceń w sprawie zatwierdzenia) dotyczących czterech instytucji świadczących usługi obsługi technicznej statków powietrznych mających siedzibę w Azji. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że powołanie się przez EASA na ochronę interesów handlowych oraz ochronę celów kontroli, dochodzeń i audytów nie było przekonujące. W następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich EASA podjęła decyzję o udostępnieniu żądanych dokumentów.

Skarżący to niemiecki inżynier, który odpowiadał za nadzór nad budową budynku Sądu Karnego do spraw poważnych przestępstw w Tiranie, w Albanii. Projekt budowy podlegał zamówieniu na roboty i realizowany był na podstawie umowy zawartej między albańskim Ministerstwem Sprawiedliwości („instytucja zamawiająca”) a prywatnym przedsiębiorstwem budowlanym („wykonawca”). Był finansowany z budżetu ogólnego Komisji Europejskiej. Umowa o nadzór zawarta ze skarżącym wygasła z końcem listopada 2007 r.

W 2008 r. skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zarzucając Delegaturze Komisji Europejskiej w Albanii nieudzielenie mu właściwego wsparcia (i) w podejmowanych przez niego dążeniach do zapewnienia realizacji robót w ramach projektu zgodnie z umową oraz (ii) w powiązanych konfliktach z innymi stronami zaangażowanymi w dany projekt. Uzasadniając pierwszy zarzut, skarżący przede wszystkim zarzucił wykonawcy i instytucji zamawiającej udzielenie zgody na stosowanie tańszych i niższej jakości materiałów niż te, które przewidziano w umowie o realizację robót. Ponadto skarżący zarzucił Komisji brak wniosku o wszczęcie dochodzenia w sprawie śmiertelnego wypadku na placu budowy.

W swojej opinii Komisja przede wszystkim nie zgodziła się z zarzutami skarżącego i zapewniła, że udzieliła znacznego wsparcia zarówno stronom zamawiającym, jak i skarżącemu. Dokonawszy kontroli dokumentacji Komisji dotyczącej danego projektu, Rzecznik stwierdził, że skarżący, który ponosił główną odpowiedzialność za realizację projektu, zgłaszał Komisji przypadki kierowania pod jego adresem gróźb i zastraszania go. Komisja doceniła wagę tych zdarzeń, o których mówiono podczas dwóch spotkań. Rzecznik uznał jednak takie postępowanie za niewspółmierne do powagi sytuacji, w której ktoś mógł oczekiwać od Komisji podjęcia zdecydowanych działań, zapobiegających powtarzaniu się takich przypadków w przyszłości. Rzecznik uznał zatem, że Komisja nie zapewniła skarżącemu dostatecznego wsparcia, wyrażając tę opinię w uwadze krytycznej. Ponadto zdaniem Rzecznika Komisja nie wykorzystała wszystkich swoich uprawnień, aby wezwać do wszczęcia dochodzenia mającego na celu rzetelne ustalenie faktów w sprawie śmiertelnego wypadku, w którym zginął jeden z robotników. Na przykład nie zwróciła się o wyjaśnienie do władz Albanii. W związku z tym Rzecznik wystosował kolejną uwagę krytyczną.

Jeśli chodzi o zarzut skarżącego dotyczący nieudzielenia mu przez Komisję wsparcia w dążeniach do zapewnienia realizacji robót w ramach projektu zgodnie z umową, przeprowadzone przez Rzecznika dochodzenie nie wykazało przypadku niewłaściwego administrowania. Jednocześnie Rzecznik stwierdził, że obawy z punktu widzenia zdrowego zarządzania funduszami UE mogą budzić niektóre aspekty nieobjęte dochodzeniem, na przykład zatwierdzenie systemu klimatyzacji o wyraźnie gorszej jakości bez upustu cenowego lub przedłużenia okresu gwarancji po wygaśnięciu umowy ze skarżącym. Rzecznik zwrócił się zatem do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o rozważenie tych aspektów z punktu widzenia posiadanej wiedzy specjalistycznej oraz odpowiedzialności za audyt wydatkowanych funduszy UE.

Dyrektywa w sprawie barier technicznych w handlu zobowiązuje państwa członkowskie do przekazywania Komisji Europejskiej projektów przepisów technicznych. Skarżący jest greckim przedsiębiorstwem świadczącym usługi internetowe, które skarżyło się na odmowę udzielenia przez Komisję dostępu do zmienionego projektu przepisów technicznych dotyczących gier rekreacyjnych, który został mu przekazany przez Grecję. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dochodzenie w sprawie zarzutów skarżącego, że Komisja naruszyła przepisy proceduralne i merytoryczne rozporządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, oraz w sprawie wniosku, że Komisja powinna udzielić dostępu do żądanego dokumentu.

W odniesieniu do zarzutu proceduralnego Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził projekt zalecenia, zgodnie z którym Komisja powinna uznać nieuzasadnione opóźnienie w rozpatrywaniu ponownego wniosku skarżącego i zobowiązać się, że takie opóźnienia nie wystąpią w przyszłości. Komisja przyjęła projekt zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich.

W odniesieniu do zarzutu merytorycznego i związanego z nim zarzutu Komisja broniła swojej odmowy udzielenia dostępu na tej podstawie, że musiała chronić dialog, który nawiązała z władzami greckimi w celu zapewnienia zgodności z prawem Unii greckich przepisów dotyczących gier rekreacyjnych, które Trybunał Sprawiedliwości uznał za naruszające to prawo.

We wstępnej ocenie Rzecznik stwierdził, że ponieważ przedmiotowa sprawa dotyczyła zamkniętego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, powołanie się przez Komisję na odpowiedni wyjątek przewidziany w rozporządzeniu 1049/2001 w kontekście procedury notyfikacji na podstawie dyrektywy TBT nie było przekonujące. Rzecznik zaproponował, jako rozwiązanie polubowne, aby Komisja rozważyła udzielenie dostępu do zmienionego projektu przepisów technicznych.

Komisja następnie udzieliła dostępu do dokumentu i w ten sposób rozstrzygnęła zarzut skarżącego, ale nie zgodziła się z rozumowaniem Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził zatem projekt zalecenia, zgodnie z którym co do zasady Komisja powinna udzielić publicznego dostępu do zmienionych projektów przepisów technicznych zgłoszonych na podstawie dyrektywy TBT, chyba że państwo członkowskie wyraźnie zwróci się o poufność i poprze taki wniosek z powodów, które mogłyby obalić domniemanie dostępności.

Komisja nie przyjęła projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich. Biorąc jednak pod uwagę, że Komisja opublikowała zarówno pierwotny projekt przepisów technicznych przekazany przez Grecję, jak i najnowszy projekt, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że postępowanie Komisji nie stanowi ogólnej praktyki. W związku z tym zamknął sprawę uwagą krytyczną.

Skarżący, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, flamandzka organizacja pozarządowa udzielająca pomocy uchodźcom, otrzymał od Komisji Europejskiej dotację na realizację projektu w Demokratycznej Republice Konga. We wrześniu 2004 r. skarżący przesłał Komisji e-mail i pismo, w których zwrócił się do Komisji o zatwierdzenie alternatywnej uproszczonej metody zgłaszania kosztów projektu, w tym kosztów poniesionych przez lokalnych przedsiębiorców zaangażowanych w projekt. Osoba kontaktowa Komisji odpowiedziała w następujący sposób w wiadomości e-mail: "Niniejszym,..., daję ci naszą umowę ...". Po przeprowadzeniu kontroli ex post Komisja podjęła jednak decyzję o odzyskaniu od skarżącego kwoty 150 000 EUR, argumentując, że odpowiednie koszty nie zostały zgłoszone zgodnie z postanowieniami umowy o udzielenie dotacji. Niemniej jednak, zdaniem skarżącego, koszty te zostały zgłoszone na podstawie alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów zatwierdzonej przez Komisję. Skarżący wniósł zatem skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie przestrzegając uzgodnionej z nim metody zgłaszania kosztów.

W swojej opinii Komisja argumentowała, że wiadomość elektroniczna wysłana przez jej osobę kontaktową nie stanowiła zmiany umowy o udzielenie dotacji. Rzecznik stwierdził jednak, że odpowiednia wiadomość e-mail stanowiła zatwierdzenie alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów zaproponowanej przez skarżącego oraz że można było przynajmniej argumentować, iż Komisja zgodziła się odstąpić od odpowiednich części umowy o udzielenie dotacji w celu umożliwienia skarżącemu korzystania z alternatywnego systemu sprawozdawczości w zakresie kosztów. W związku z tym przedstawił Komisji propozycję polubownego rozwiązania, zwracając się do niej o dokonanie przeglądu, w odniesieniu do kosztów poniesionych przez lokalnych przedsiębiorców w ramach projektu, czy i w jakim zakresie skarżący zastosował się do alternatywnych sposobów uzasadnienia wydatków i na tej podstawie rozważenie wypłaty skarżącemu odpowiedniej kwoty. Komisja zaakceptowała propozycję polubownego rozwiązania i stwierdziła, że w przypadku projektów, w których skarżący przestrzegał alternatywnej metody sprawozdawczości w zakresie kosztów, uzna odpowiednie koszty za kwalifikowalne i dokona dodatkowej płatności.

W maju 2012 r. skarżący poinformował Rzecznika, że otrzymał od Komisji płatność w wysokości 104 842 EUR, i podziękował mu za interwencję.