Kontekst skargi[1]

1. W dniu 22 września 2010 r. skarżący, brytyjski motocyklista, napisał e-mail m.in. do komisarza ds. transportu („komisarz”). Skarżący poczynił szereg uwag dotyczących kwestionariusza Komisji dotyczącego badania okresowych kontroli technicznych („badanie PTI”), które poprzedzało planowany wniosek Komisji dotyczący nowych przepisów w dziedzinie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podsumowując, skarżący uznał pytania zawarte w badaniu PTI za stronnicze. Ponadto zdaniem skarżącego sformułowania użyte w języku angielskim, który był jedynym językiem kwestionariusza, świadczyły o braku znajomości tej dziedziny w Zjednoczonym Królestwie („Zjednoczone Królestwo”) i w Irlandii. Zdaniem skarżącego Komisja zaprojektowała kwestionariusz w zły sposób. W odniesieniu do kwestii objętych badaniem skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że dwukołowe pojazdy silnikowe („PTW”) powinny podlegać wyrywkowym kontrolom drogowym. W tym względzie zakwestionował on istnienie jakichkolwiek dowodów pozwalających stwierdzić, że wady pojazdu przyczyniły się do ofiar śmiertelnych lub poważnych obrażeń motocyklistów.

2. W dniu 27 października 2010 r. gabinet komisarza („gabinet”) odpowiedział, że ograniczenia czasowe i zasoby uniemożliwiają Komisji publikowanie wszystkich dokumentów we wszystkich językach Unii Europejskiej („UE”). Chociaż w sposób nieunikniony ograniczyło to niektóre odpowiedzi, doświadczenie Komisji polegało na tym, że kwestionariusz w języku angielskim był dostępny dla bardzo dużej liczby obywateli UE. Ponadto obywatele mogą udzielać odpowiedzi w dowolnym języku urzędowym UE. Komisja uwzględni wszystkie odpowiedzi w taki sam sposób, jak odpowiedzi w języku angielskim. Rada Ministrów uważnie oceniła uwagi skarżącego dotyczące jakości kwestionariusza. Rada odnotowała: „Zawszeistnieje możliwość poprawy jakości pracy”.Nie zaakceptował jednak jego podstawowej oceny, zgodnie z którą badanie było zasadniczo wadliwe.

3. W listopadzie 2010 r. skarżący odpowiedział gabinetowi, wysyłając e-mail z kopią do szeregu posłów do Parlamentu Europejskiego z Niemiec, Francji i Włoch, wyrażając między innymi opinię, że większość obywateli narodowości posłów do PE nie miałaby poziomu znajomości języka angielskiego wystarczającego do zrozumienia pytań z badania PTI, a mianowicie kwestii technicznych związanych z mechaniką pojazdów. Skarżący załączył swoją bardzo szczegółową analizę badania PTI, podsumowując, że prace Komisji były niezadowalające. W szczególności, zdaniem skarżącego, Komisja nie przedstawiła dowodów na dostateczną dbałość o szczegóły, co jest wymagane w przypadku środka ustawodawczego mającego wpływ na bezpieczeństwo i prawa ludzi.

4. Podsumowując, skarżący uznał, że wniosek Komisji ograniczał„jego swobody jako PTW”. Ponadto jego zdaniem niektóre z proponowanych środków faworyzowały głównych producentów ze szkodą dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz konsumentów. Skarżący nie zgodził się ponadto z wnioskami Komisji zawartymi w ocenie skutków, zgodnie z którymi układ przeciwblokujący („ABS”) i światła do jazdy dziennej były w stanie zapobiec wypadkom z udziałem dwukołowych pojazdów silnikowych. Twierdził, że główną przyczyną wypadków skutkujących śmiercią lub poważnymi obrażeniami motocyklistów były inne pojazdy. Skarżący wyraził pogląd, że Komisja powinna raczej zbadać sposoby poprawy projektowania pojazdów i dróg.

5. W dniu 19 stycznia 2011 r. Dyrekcja Generalna Komisji ds. Mobilności i Transportu („DG MOVE”) odpowiedziała, że prowadzi dwa różne projekty legislacyjne: jeden dotyczący „badań przydatności do ruchu drogowego”, a drugi „homologacji typu”. Projekt legislacyjny dotyczący badań przydatności do ruchu drogowego był skierowany do państw członkowskich i miał na celu zapewnienie kontroli przez cały okres eksploatacji pojazdu w celu ustalenia, czy odpowiednie systemy bezpieczeństwa i ochrony środowiska są utrzymywane w akceptowalnym stanie. Projekt legislacyjny dotyczący homologacji typu był skierowany do producentów pojazdów i organów udzielających homologacji typu i miał na celu uczciwą konkurencję przy wprowadzaniu produktów na rynek, zwiększenie bezpieczeństwa oraz ochronę środowiska i konsumentów. DG MOVE zgodziła się, że wypadki z udziałem motocykli były często spowodowane ludzkim zachowaniem. Wyjaśniono w nim, że „dwaz siedmiu celów określonych w kierunkach polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020”dotyczyły kształcenia i szkolenia, a także zwiększenia ochrony niechronionych uczestników ruchu drogowego. Ponadto DG MOVE podkreśliła, że Parlament Europejski („PE”) i Rada Unii Europejskiej („Rada”) zbadają jej wnioski ustawodawcze w kontekście procesu demokratycznego prowadzącego do ich ewentualnego przyjęcia i zadecydują, czy je przyjąć, a jeśli tak, to z wprowadzeniem do nich zmian lub bez nich.

6. W styczniu i lutym 2011 r. skarżący i Komisja wymienili dalszą korespondencję w tej sprawie. Podsumowując, popierając poprawę bezpieczeństwa PTW, skarżący uznał, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że jej strategia przyniosłaby znaczne korzyści pod względem tego bezpieczeństwa. Jego zdaniem Komisja nie działała zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami i dobrej administracji oraz błędnie ukierunkowała zasoby na środki, które niekoniecznie miały potencjał ratowania życia.

7. W wiadomości e-mail z dnia 13 lutego 2011 r. skarżący twierdził ponadto, że DG MOVE nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie odrzucenia jego krytyki badania PTI. Uznał on, że zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej "Kartą")[2] ma on prawo do tych dowodów. W związku z tym zwrócił się do DG MOVE o dostarczenie mu dokumentów uzasadniających obronę badania PTI[3]. Twierdził, że kwestionariusz ankiety PTI pozwala stwierdzić, że jego prawa jako kierowcy PTW zostaną naruszone. Wskazał na możliwość poddania się wyrywkowym kontrolom drogowym bez uzasadnionego podejrzenia naruszenia prawa. Każdy taki środek byłby jego zdaniem nieproporcjonalny, ponieważ inne badania, a mianowicie badanie współfinansowane przez Komisję ("badanie MAIDS"), wykazały, że jedynie niewielki odsetek ofiar śmiertelnych wśród kierowców motocykli można przypisać awarii pojazdu. W konsekwencji powyższy środek miałby, jego zdaniem, jedynie nieznaczny wpływ na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych.

8. Skarżący stwierdził również, że ocena skutków dotycząca proponowanych przepisów nie była publicznie dostępna. Zwrócił się on o dostęp do tego dokumentu i zwrócił się o jego opublikowanie na stronie internetowej zarządzanej przez UE, którą można łatwo znaleźć. Uznał on, że wykazał już w należyty sposób, iż niektóre stwierdzenia zawarte w tej ocenie skutków były błędne.

9. Skarżący przedstawił ponadto uwagi na temat przydziału środków z budżetu Komisji na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jego zdaniem należyte zarządzanie finansami zapewniłoby przeznaczenie środków finansowych na analizę przyczyn, które mogą mieć wpływ na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych. W tym względzie skarżący zwrócił uwagę na „analizęprzyczyn obustowych”przeprowadzoną w ramach badania MAIDS. Powstały raport MAIDS został później wykorzystany do opracowania co najmniej jednego projektu badawczego dotyczącego bezpieczeństwa, "WATCH-OVER", który wykazał, że główne scenariusze wypadków przyczynowych obejmowały inne pojazdy poruszające się po ścieżce motocykla.

10. Skarżący załączył swoją szczegółową analizę ekonomiczną i statystyczną „MAIDSAccident Cause vs Resolution Impact”. Podsumowując, stwierdził on, że środki mające na celu poprawę warunków technicznych PTW z punktu widzenia bezpieczeństwa ocaliłyby o wiele mniej istnień ludzkich i przyniosłyby znacznie mniejsze korzyści finansowe niż środki oparte na pierwotnych przyczynach wypadków zidentyfikowanych w badaniu MAIDS. W związku z tym Komisja nie przydzielała swojego budżetu na bezpieczeństwo ruchu drogowego zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, preferując poprawę standardów technicznych motocykli zamiast ograniczania błędów drogowych popełnianych przez kierowców innych pojazdów, co pozwoliłoby jej zmaksymalizować ratowanie życia ludzi. Zdaniem skarżącego DG MOVE powinna zatem dokładnie przeanalizować dane z badania MAIDS przed podjęciem decyzji o przyznaniu środków z budżetu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skarżący zwrócił się o dostęp do dokumentów uzasadniających warianty strategiczne Komisji[4].

11. Ponadto skarżący skomentował inny projekt, który nazywa się „SAFERIDER”. Według skarżącego projekt ten przewidywał urządzenia ostrzegawcze, a mianowicie siodełka wibracyjne i uchwyty kierownicy, montowane na motocyklach, a także poduszki policzkowe do kasków i wyświetlacze do podnoszenia głowy wspomagające PTW. Skarżący wątpił w ich skuteczność i ostrzegał przed sytuacjami (takimi jak te w badaniu MAIDS), w których urządzenia te mogłyby, jego zdaniem, nawet zwiększyć ewentualne obrażenia wynikające z wypadków spowodowanych przez inne pojazdy. Skarżący zwrócił się do DG MOVE o przedstawienie dowodów na wpływ projektu SAFERIDER na zapobieganie ofiarom śmiertelnym i urazom na podstawie czynnika przyczynowego określonego w badaniu MAIDS. Jako motocyklista nie widział wartości bycia ostrzeżonym przez wibrujące siodło, że pojazd wyjechał przed nim. Jego zdaniem DG MOVE powinna dokonać przeglądu przewidywalnych aspektów praktycznych i ustosunkować się do zgłoszonych przez niego obaw przed przyznaniem dalszych funduszy lub wydaniem zaleceń legislacyjnych.

12. Wreszcie skarżący podziękował z góry DG MOVE za skopiowanie przyszłej odpowiedzi wraz z wymaganymi informacjami do wszystkich osób, które skopiował w swojej wiadomości e-mail, a także do posłów do PE znajdujących się na liście znajdującej się na dole tej wiadomości, oraz za dostarczenie tłumaczenia tych dokumentów na język niemiecki, francuski i włoski dla wygody tych posłów.

13. W dniu 23 lutego 2011 r. DG MOVE odpowiedziała, że jej służby dołożyły wszelkich starań, aby w odpowiedni sposób odpowiedzieć na wniosek skarżącego z dnia 22 września 2010 r. Zdaniem DG MOVE przepisy przewidziane w:

„Artykuł [1]4 kodeksu dobrego postępowania administracyjnego [...] nie ma zastosowania do korespondencji, którą można racjonalnie uznać za niewłaściwą, na przykład ze względu na jej powtarzalność, nadużycie lub bezcelowość. Następnie Komisja zastrzega sobie prawo do zaprzestania takiej wymiany korespondencji.”

W związku z tym DG MOVE poinformowała skarżącego, że „wprzyszłości zaprzestanie wszelkiej wymiany korespondencji”.

14. W dniu 10 kwietnia 2011 r. skarżący skontaktował się z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

15. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następujących zarzutów i roszczeń[5]:

Zarzuty:

Dyrekcja Generalna Komisji ds. Mobilności i Transportu (DG MOVE) niesłusznie postanowiła przerwać korespondencję ze skarżącym.

DG MOVE nie rozpatrzyła prawidłowo wniosku skarżącego o dostęp do dokumentów dotyczących:

a) „okresoweprzeglądy techniczne”(„badanie PTI”);

b) ocenę skutków „homologacjitypu”przeprowadzoną przez Dyrekcję Generalną ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu;

c) budżet przydzielony przez Komisję na „Bezpieczeństworuchu drogowego”; oraz

d) program "Bezpieczeństwo".

Roszczenia:

DG MOVE powinna odpowiednio odnieść się do kwestii technicznych i kwestii poruszonych w wiadomości e-mail skarżącego z dnia 13 lutego 2011 r.

DG MOVE powinna udzielić skarżącemu dostępu do żądanych dokumentów.

16. W piśmie otwierającym dochodzenie w sprawie skargi Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o wyjaśnienie, czy byłaby skłonna przekazać opinie skarżącego odpowiedniej grupie ekspertów pracującej nad odpowiednim projektem przepisów i zapewnić skarżącego, że jego opinie zostaną należycie uwzględnione przez odpowiednich ekspertów.

W przedmiocie dochodzenia

17. W dniu 1 lipca 2011 r. Rzecznik przekazał skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej do zaopiniowania.

18. W dniu 23 listopada 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał opinię Komisji, którą przekazał skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag.

19. Skarżący przesłał swoje uwagi dotyczące opinii Komisji w dniach 7 lutego, 4 i 8 maja, 21 i 22 października oraz 18 listopada 2012 r., a także 21 stycznia, 10 marca, 30 kwietnia i 10 czerwca 2013 r. W kontekście uwag skarżącego Rzecznik uwzględnił dalszą korespondencję wysłaną przez skarżącego po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika i przed przedstawieniem opinii przez Komisję, a mianowicie korespondencję z dnia 3 sierpnia, 21 września, 9 i 23 października oraz 13 listopada 2011 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwaga wstępna dotycząca zakresu dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich

20. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE")[6] oraz Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich[7] upoważniają Rzecznika do badania przypadków niewłaściwego administrowania. Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że ani merytoryczne aspekty prawodawstwa UE, ani prace polityczne Parlamentu Europejskiego nie wchodzą w zakres pojęcia niewłaściwego administrowania. Ponadto, oceniając działania Komisji przy formułowaniu wniosków ustawodawczych, rolą Rzecznika nie jest zastąpienie jego osądu osądem Komisji, lecz sprawdzenie, czy zastosowano prawidłowe procedury i czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie. Rzecznik Praw Obywatelskich nie będzie zatem zajmował się szczegółowymi uwagami skarżącego w zakresie, w jakim zasadniczo kwestionują one zasadność przyjętego prawodawstwa lub wniosków ustawodawczych, które są rozpatrywane przez Parlament Europejski. Skarżący może przedstawić Parlamentowi Europejskiemu stosowne argumenty i dokumenty w formie petycji.

A. Zarzut błędnej decyzji o umorzeniu korespondencji i powiązanego roszczenia

21. Skarżący twierdził, że DG MOVE niesłusznie podjęła decyzję o zaprzestaniu korespondencji z nim, ponieważ wbrew opinii Komisji jego korespondencja nie była niewłaściwa, powtarzalna, obraźliwa ani bezcelowa. Skarżący uznał w tym względzie, że jego e-mail z dnia 13 lutego 2011 r. zawierał krytykę opartą na dowodach. Z tego powodu skarżący twierdził, że Komisja powinna właściwie odpowiedzieć na każdą z kwestii technicznych i pytań podniesionych w tej wiadomości e-mail, a mianowicie na kwestie dotyczące: i) badanie PTI; (ii) proces prowadzący do wniosków ustawodawczych Komisji; (iii) projekt SAFERIDER; oraz (iv) budżet przeznaczony na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Badanie PTI

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

22. Podsumowując, skarżący argumentował, że Komisja nie sporządziła prawidłowo kwestionariusza badania PTI. Jego zdaniem DG MOVE nie przeprowadziła odpowiednich badań nad projektami aktów prawnych, które miały istotny wpływ na obywateli. W tym względzie odniósł się do prawa do dobrej administracji zapisanego w art. 41 Karty[8], a w szczególności do prawado „sprawiedliwego wysłuchania”. Zdaniem skarżącego kwestionariusz ankiety PTI został sporządzony w taki sposób, aby nie wszyscy obywatele byli w stanie zrozumieć pytania i kwestie leżące u ich podstaw. Ponadto jego zdaniem pytania były niejednoznaczne, wiodące, stronnicze lub niejasne. W związku z tym, zdaniem skarżącego, odpowiedzi mogły odpowiadać zniekształconej interpretacji tych pytań. Skarżący uznał również, że przeprowadzenie ankiety wyłącznie w języku angielskim nie respektuje prawa każdej osoby do bycia wysłuchaną. DG MOVE miała obowiązek zasięgania opinii obywateli w językach uznanych za języki urzędowe UE, niezależnie od kosztów tłumaczenia. Ponadto skarżący uznał, że DG MOVE nie przedstawiła żadnego powodu ani dowodu, dla których jego krytyka powinna zostać odrzucona.

23. W swojej opinii Komisja odniosła się najpierw do swojego"Komunikatu w sprawie wzmocnienia kultury konsultacji i dialogu - Zasady ogólne i minimalne standardy konsultacji Komisji z zainteresowanymi stronami"("Zasady konsultacji")[9] i uznała, że spełniła ona wymogi określone w tych zasadach. Wyjaśniła również, że jej przewodnią zasadą jest zapewnienie głosu zainteresowanym stronom, i podkreśliła, że w swojej rezolucji w sprawie białej księgi w sprawie zarządzania PE wyraźnie stwierdził, że konsultacje z zainteresowanymi stronami mogą jedynie uzupełniać i nigdy nie zastępować procedur i decyzji organów ustawodawczych.

24. Następnie Komisja wyjaśniła, że w następstwie „interaktywnej inicjatywy na rzecz kształtowania polityki” ustanowiła internetowy mechanizm konsultacji, którego celem jest otrzymywanie i szybkie przechowywanie reakcji na nowe inicjatywy w ustrukturyzowany sposób. Komisja wykorzystała ten mechanizm konsultacji internetowych do celów badania PTI. Komisja opracowała pytania zawarte w tej ankiecie w ścisłej współpracy z konsultantem zewnętrznym, z udziałem zarówno wysoko wykształconych starszych ekonomistów, jak i rodzimych użytkowników języka angielskiego. Oprócz konsultacji internetowych na etapie konsultacji Komisja zorganizowała również warsztaty dla ekspertów i zainteresowanych stron w dziedzinie badań przydatności do ruchu drogowego.

25. W swoich obszernych i szczegółowych uwagach skarżący odniósł się między innymi do opinii Rzecznika Praw Obywatelskich na temat systemu językowego stosowanego przez Komisję w jej konsultacjach. Skarżący ponownie uznał, że Komisja nie przedstawiła mu żadnych dowodów, które mogłyby obalić jego analizę badania PTI.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

26. Na wstępie Rzecznik zauważa, że Komisja nie przedstawiła żadnych użytecznych uwag na temat istotnej krytyki skarżącego w odniesieniu do kwestionariusza badania PTI. Chociaż zakwestionowała stwierdzenie, że kwestionariusz był „bezpodstawniewadliwy” w jej bezpośredniej komunikacji ze skarżącym, nie odpowiedziałana wniosek skarżącego z dnia 13 lutego 2011 r. z powodów leżących u podstaw pytań zawartych w ankiecie. Stwierdził on po prostu, że skarżący odnosił się do niego w sposób stanowiący nadużycie i powtarzający się, co jego zdaniem uzasadniało przerwanie wszelkiej korespondencji z nim. Jednakże w wiadomości elektronicznej z dnia 13 lutego 2011 r. skarżący wyraźnie przedstawił swoje stanowisko bardziej szczegółowo niż w poprzedniej korespondencji i skierował do Komisji szereg konkretnych wniosków o udzielenie informacji i dokumentów. Komisja nie miała zatem podstaw do powołania się na Kodeks dobrego postępowania administracyjnego w celu zaprzestania korespondencji ze skarżącym.

27. Rzecznik zauważa jednak, że w opinii Komisji naprawiono powyższy przypadek niewłaściwego administrowania co do istoty, przedstawiając dodatkowe wyjaśnienia w odniesieniu do badania PTI. W szczególności Komisja wyjaśniła, że ściśle współpracowała z konsultantami zewnętrznymi, w tym z wyższymi rangą ekonomistami i ekspertami w dziedzinie języka angielskiego, w celu sporządzenia tego badania i zastosowała zasady konsultacji. Ponadto zorganizowała warsztaty dla ekspertów i zainteresowanych stron w dziedzinie zdatności do ruchu drogowego. Oczywiste jest jednak, że lepiej byłoby, gdyby Komisja przekazała te dodatkowe wyjaśnienia bezpośrednio skarżącemu, niż niesłusznie powoływała się na kodeks dobrego postępowania administracyjnego, prowokując w ten sposób skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. Aby uniknąć podobnych problemów w przyszłości, Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci się do Komisji o rozważenie udzielenia swoim pracownikom wskazówek dotyczących okoliczności, w których można zgodnie z prawem powołać się na kodeks dobrego postępowania administracyjnego w celu zaprzestania korespondencji.

28. Chociaż Rzecznik zauważa, że skarżący jest nadal niezadowolony, aby podsumować swoje stanowisko, z faktu, że Komisja nie uzasadniła należycie swojego zakwestionowania jego krytyki badania PTI, Rzecznik uważa, że Komisja przedstawiła pełny i łatwo zrozumiały opis dostępnych środków i opcji podczas sporządzania kwestionariusza i przeprowadzania konsultacji. Nawet jeśli nadal może to być niewystarczające do pełnego wyjaśnienia przyczyn leżących u podstaw pytań zawartych w ankiecie PTI, Rzecznik zauważa, że krytyczne opinie skarżącego w odniesieniu do tej ankiety zostały opublikowane przez Komisję na jej odpowiedniej stronie internetowej wraz z innymi otrzymanymi odpowiedziami[10]. Rzecznik stwierdza zatem, że zasadniczo skarżący miał możliwość wyrażenia swoich poglądów na temat badania PTI oraz że Komisja opublikowała je, wraz z innymi uwagami i wynikami badania PTI, w sposób wystarczająco przejrzysty i dostępny dla ogółu społeczeństwa.

29. Jeżeli chodzi o fakt, że Komisja opublikowała badanie PTI wyłącznie w języku angielskim, Rzecznik przywołuje swoje wnioski dotyczące innej skargi, a mianowicie 640/2011/AN dotyczącej konsultacji publicznych. W tej sprawie Komisja podniosła również, że ograniczenia czasowe i finansowe uzasadniały opublikowanie przez nią dokumentu konsultacyjnego wyłącznie w tym języku. Podkreśliła, że mimo to akceptuje uwagi w innych językach urzędowych UE.

30. W tym przypadku Rzecznik podkreślił, że obywatele muszą rozumieć informacje przekazywane im przez instytucje UE. W przypadkach, w których są oni wezwani do udziału w procesie decyzyjnym, wielojęzyczność staje się zasadniczym warunkiem skutecznego wykonywania demokratycznego prawa obywateli do uzyskiwania informacji o sprawach, które mogą prowadzić do działań legislacyjnych[11]. Ograniczenie liczby obywateli UE, którzy mogliby faktycznie korzystać z prawa „uczestniczeniaw życiu demokratycznym Unii”, zgodnie zart. 10 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”), i w rezultacie ograniczenie „szerokozakrojonych konsultacji”wymaganych na mocy art. 11 ust. 3 TUE do „zainteresowanychstron”anglojęzycznych oznacza wykluczenie ab initio obywateli nieanglojęzycznych z tego procesu demokratycznego[12]. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że „Komisjapowinna zapewnić, aby wszyscy obywatele europejscy byli w stanie zrozumieć prowadzone przez nią konsultacje publiczne, które co do zasady powinny być publikowane we wszystkich językach urzędowych [...]. [i że] jego zaniechanie jest przypadkiem niewłaściwego administrowania.

31. W niniejszej sprawie Komisja nie była w stanie wykazać, że fakt, iż badanie PTI zostało przeprowadzone wyłącznie w języku angielskim, nie zmniejszył liczby uczestników, którzy udzielili odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, nawet jeśli Komisja zaakceptowała uwagi w językach innych niż angielski, przyznała, że opublikowanie ankiety PTI tylko w języku angielskim nieuchronnie ograniczyło niektóre odpowiedzi. Biorąc pod uwagę, że Komisja nie dostarczyła żadnych informacji na temat liczby odpowiedzi otrzymanych w językach innych niż angielski, Rzecznik odwiedził stronę internetową Komisji zawierającą informacje na temat badania PTI[13], jedynie w celu potwierdzenia niewielkiej liczby odpowiedzi otrzymanych w językach innych niż angielski[14]. To, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, racjonalnie potwierdza stwierdzenie skarżącego, że w sumie obywatele nieanglojęzyczni mogli mieć trudności ze zrozumieniem pytań zawartych w ankiecie PTI, a w konsekwencji nawet nie brali w niej udziału.

32. Z powyższego wynika, że opublikowanie przez Komisję badania PTI wyłącznie w języku angielskim stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

33. Kiedy Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdza przypadek niewłaściwego administrowania, stara się znaleźć, w miarę możliwości, polubowne rozwiązanie, które mogłoby w zadowalający sposób zakończyć postępowanie w sprawie skargi[15]. W niniejszej sprawie badanie TPI zostało jednak zakończone i nie jest oczywiste, jakie środki zaradcze mogłaby podjąć Komisja. Jeżeli chodzi o ewentualne ogólne konsekwencje niewłaściwego administrowania dla przyszłości, Rzecznik zauważa, że w dniu 25 kwietnia 2013 r. Komisja poinformowała go o działaniach podjętych w następstwie jego wniosków w sprawie 640/2011/AN, a mianowicie o tym, że:

„[e]popierają wszelkie dostępne środki w celu zapewnienia szerszego dostępu językowego do dokumentów konsultacji publicznych, takie jak zapewnienie bardziej systematycznego udostępniania linków do dostępnych tłumaczeń odpowiednich dokumentów oraz zwiększenie wiedzy służb na temat dostępnych narzędzi tłumaczeniowych i środków ułatwiających ich skuteczne wykorzystanie...”

W świetle powyższych zapewnień Komisji Rzecznik uważa, że w przedmiotowej sprawie dalsze dochodzenia nie są konieczne. Rzecznik Praw Obywatelskich poczyni jednak kolejną uwagę zachęcającą Komisję do uznania, że lepiej byłoby nie ograniczać badania PTI do języka angielskiego i wyciągać wnioski na przyszłość.

Procesy prowadzące do wniosków ustawodawczych Komisji

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

34. Skarżący dokonał szczegółowego przeglądu oceny skutków, która stanowiła podstawę wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców („wniosek dotyczący homologacji i rozporządzenia w sprawie rynku”)[16]. Według skarżącego ocena skutków zawierała zniekształcone ustalenia, co skutkowało środkiem ustawodawczym, który jest nieproporcjonalny w porównaniu z przyczynami wypadków, których rzekomo mógłby uniknąć. Zdaniem skarżącego dostępne dane były niewystarczające, aby wykazać, że wniosek Komisji dotyczący zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku miałby jakikolwiek pozytywny wpływ na emisje i ofiary śmiertelne. Skarżący podkreślił, że badanie MAIDS, finansowane przez Komisję i cytowane w ocenie skutków, wykazało, że jedynie 0,7 % wypadków z ofiarami śmiertelnymi lub poważnymi obrażeniami można przypisać kondycji mechanicznej motocykli jako głównej przyczynie. Skarżący odniósł się do art. 5 Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności[17] i uznał, że Komisja nie działała zgodnie z tymi zasadami.

35. W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że przygotowując wnioski dotyczące aktów prawnych, stosuje procedury oceny skutków przewidziane w wytycznych w sprawie oceny skutków[18]. Niniejsze wytyczne dotyczące oceny skutków zawierają szczegółowe informacje na temat mających zastosowanie procesów, kroków, które należy podjąć, oraz dobrych praktyk. Zanim Komisja zatwierdzi wniosek dotyczący aktu prawnego, Rada ds. Ocen Skutków analizuje ocenę skutków. Dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Komisja może sporządzić projekt aktu ustawodawczego. Niniejszy projekt wniosku podlega następnie tzw. konsultacjom między służbami, w ramach których inne dyrekcje generalne Komisji są proszone o przedstawienie uwag na temat wniosku. Zgodność projektu wniosku ze sprawozdaniem z oceny skutków jest oceniana podczas konsultacji między służbami. Po przyjęciu wniosek Komisji jest następnie przedkładany PE i Radzie do analizy. Nowy środek ustawodawczy zacznie obowiązywać dopiero wtedy, gdy zarówno PE, jak i Rada osiągną porozumienie w sprawie wniosku i go przyjmą.

36. W przedmiotowej sprawie w okresie od grudnia 2008 r. do grudnia 2009 r. Komisja przeprowadziła kompleksową ocenę skutków dotyczącą przeglądu obowiązujących wymogów w zakresie homologacji typu pojazdów kategorii L, jak przewidziano w obowiązujących procedurach, w ramach przygotowań do przeglądu i aktualizacji odpowiednich przepisów dotyczących nadzoru rynku i homologacji[19]. Komisja wyjaśniła, że pojazdy kategorii L to pojazdy lekkie składające się głównie z motorowerów dwu- lub trzykołowych, motocykli dwukołowych z przyczepą boczną i bez niej, pojazdów trójkołowych i czterokołowców. W tym kontekście w okresie od grudnia 2008 r. do marca 2009 r. zainteresowane strony, w tym osoby fizyczne, zostały poproszone o przedstawienie opinii dotyczących kwestii związanych z prawodawstwem w zakresie homologacji typu[20]. Powstałe w ten sposób sprawozdanie jest dostępne w internecie[21]. Następnie w dniu 4 października 2010 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku[22].

37. Według Komisji celem oceny skutków było oszacowanie potencjalnych korzyści i wad społecznych, środowiskowych i związanych z bezpieczeństwem, a także związanych z nimi kosztów i korzyści dla obywateli europejskich, organów krajowych w państwach członkowskich i zainteresowanych stron z branży, w oparciu o najlepsze dostępne dowody dostępne w momencie sporządzania niniejszego dokumentu. Komisja oceniła skuteczność i efektywność środków z dziedziny polityki oraz ich spójność z istniejącymi powiązanymi przepisami dotyczącymi homologacji typu. Ostatecznie wybrane warianty zapewniają równowagę między ocenianymi aspektami. Ponadto Komisja regularnie dzieliła się z zainteresowanymi stronami każdym etapem tego procesu. Zrozumiała jednak, że preferowanych wariantów strategicznych nie można dostosować do potrzeb każdego obywatela UE lub okoliczności.

38. Komisja zapewniła, że zastosowała ścisłą i rygorystyczną procedurę w celu zagwarantowania jakości oceny skutków. Odrębna Rada ds. Oceny Skutków, składająca się z wysokich rangą pracowników Komisji, dokonała przeglądu sprawozdania końcowego zgodnie z obowiązującą procedurą. Następnie grupa sterująca ds. oceny skutków Komisji przedstawiła dodatkowe wytyczne. Uzyskaną w ten sposób szczegółową analizę preferowanych wariantów strategicznych wykorzystano następnie jako podstawę do sporządzenia przez Komisję wniosku dotyczącego zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku.

39. Komisja podkreśliła, że przeprowadzając konsultacje publiczne, przeprowadzając ocenę skutków i opracowując rzeczywisty wniosek, regularnie omawiała również kwestie i możliwe środki polityczne w ramach grupy roboczej ds. motocykli. Tak było przez ponad siedem lat. W spotkaniach tych uczestniczyły stowarzyszenia użytkowników, organy państw członkowskich i przedstawiciele branży. Porządek obrad, materiały do dyskusji i protokoły posiedzeń są publicznie dostępne[23]. Równolegle Komisja odbyła wiele spotkań dwustronnych z zainteresowanymi stronami oraz przeanalizowała i uwzględniła obawy wyrażone przez osoby fizyczne. W związku z tym Komisja przeprowadziła ocenę skutków i sporządziła wniosek dotyczący zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku w sposób w pełni przejrzysty.

40. Ponadto Komisja wyjaśniła, że jej wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie zatwierdzania i rozporządzenia w sprawie rynku jest analizowany przez PE i Radę. Nowe środki zaczną obowiązywać w odniesieniu do nowych pojazdów dopiero wtedy, gdy te dwie instytucje osiągną porozumienie w sprawie wniosku i go przyjmą.

41. W swoich uwagach skarżący w sumie powtórzył przedstawione wcześniej argumenty. Dodał do nich szczegółowe i obszernie udokumentowane argumenty dotyczące wniosku Komisji w sprawie zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku[24].

42. W swoich ostatnich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący przedstawił dalszą szczegółową analizę techniczną wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep ("wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie zdatności do ruchu drogowego")[25]. Podsumowując, skarżący podniósł kwestie konfliktu interesów „wczęści konsultantów doradczych”i argumentował, że Komisja nie przedstawiła również odpowiednich dowodów na poparcie tego nowego prawodawstwa. Przedstawił swój szczegółowy sprzeciw wobec szeregu przepisów wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie zdatności do ruchu drogowego i wskazał, co uważa za wady w ocenie skutków towarzyszącej temu wnioskowi. Na koniec dodał „szacunkowe zaniżenie kosztów personelu”w odniesieniu do powyższego wniosku, który przesłał również PE.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

43. Rzecznik docenia szczegółowe wyjaśnienie Komisji zawarte w opinii na temat procedury poprzedzającej jej wnioski ustawodawcze. Jego zdaniem opinia Komisji zawiera pełny i zrozumiały opis działań podjętych przed przedłożeniem wniosków Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do kontroli. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa w szczególności, że oceny skutków Komisji zostały przedłożone Radzie ds. Ocen Skutków i skorzystały z wytycznych grupy sterującej ds. oceny skutków, zanim zostały włączone do wniosków ustawodawczych przedstawionych do konsultacji między służbami, a wreszcie do PE i Rady.

44. W tym względzie Rzecznik zauważa, że z kolejnych uwag skarżącego wynika, iż w sumie nie kwestionuje on uwzględnienia przez Komisję kroków podjętych lub podmiotów zaangażowanych w procedurę prowadzącą do przedłożenia obu instytucjom wniosków ustawodawczych do zatwierdzenia i przyjęcia. Skarżący ma jednak zdecydowane poglądy na temat wniosków ustawodawczych jako takich. W rozumieniu Rzecznika skarżący uważa, że warianty strategiczne leżące u podstaw wniosków Komisji dotyczących rozporządzenia w sprawie homologacji i rozporządzenia w sprawie rynku oraz rozporządzenia w sprawie zdatności do ruchu drogowego są niespójne z dostępnymi danymi dotyczącymi przyczyn wypadków z udziałem PTW. W związku z tym, zdaniem skarżącego, powyższe wnioski są nieskuteczne dla zminimalizowania tych przyczyn, a przyjęcie wszelkich takich przepisów oznaczałoby preferowanie interesów branży nad interesami użytkowników dróg, w szczególności PTW, w ujęciu ogólnym. Jest to, w rozumieniu Rzecznika, główny punkt krytyki skarżącego wobec Komisji, uzasadniający jego zdecydowany sprzeciw wobec opcji określonych w przepisach wniosków ustawodawczych przedstawionych przez tę instytucję. Ponadto jest to opinia podzielana przez znaczną liczbę motocyklistów, którzy skontaktowali się z Rzecznikiem Praw Obywatelskich i wyrazili zdecydowane poparcie dla skargi.

45. Rzecznik Praw Obywatelskich musi w tym względzie odesłać skarżącego do uwagi wstępnej przedstawionej w pkt 20 powyżej, w której wyjaśniono powody, dla których Rzecznik Praw Obywatelskich nie będzie badał merytorycznych aspektów prawodawstwa lub wniosków ustawodawczych, które są rozpatrywane przez Parlament Europejski. Zwraca się do skarżącego o rozważenie złożenia petycji w tej sprawie do Parlamentu Europejskiego.

Projekt SAFERIDER

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

46. Skarżący zauważył, że projekt SAFERIDER miał na celu zbadanie urządzeń, które mogą sprawić, że jazda na PTW będzie bezpieczniejsza. Według skarżącego DG MOVE spodziewała się, że niektóre urządzenia ostrzegawcze zostaną zainstalowane w nowych motocyklach w ciągu dwóch lat. W komunikatach prasowych podano, że Komisja stwierdziła, iż takie systemy zostaną wprowadzone w drodze prawodawstwa w ostateczności, jeżeli producenci nie przyjmą ich dobrowolnie. Skarżący stwierdził zatem, że zespół projektowy SAFERIDER znajdował się pod znaczną presją polityczną, aby dostarczać technologię niezależnie od jej zdolności do ratowania życia.

47. Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa technologia została zaprojektowana w celu ostrzegania kierowców motocykli o innych pojazdach, które mogą stanowić dla nich zagrożenie. Zdaniem skarżącego zapotrzebowanie na taką technologię stoi jednak w sprzeczności z ustaleniami innego programu, projektu PISa,w ramach którego najważniejszym elementem badań było stworzenie technologii ostrzegającej innych kierowców pojazdów o obecności PTW. Wynika z tego, że niektóre propozycje przedstawione w projekcie SAFERIDER były, zdaniem skarżącego, bezużyteczne. Sugerowałoby to, że Komisja nie traktowała poważnie poglądów motocyklistów, a nawet rażąco je ignorowała.

48. Skarżący odniósł się również do projektu WATCH-OVER, w ramach którego jego zdaniem zbadano potencjał urządzeń do współpracy między samochodami, motocyklami i innymi niechronionymi użytkownikami dróg, takimi jak rowerzyści i piesi. Według skarżącego wstępne materiały dotyczące ofiar śmiertelnych w motocyklach wyraźnie odnosiły się do danych dotyczących pierwotnej przyczyny MAIDS. Nieuwaga jeźdźców była czynnikiem powodującym tylko około 10% wypadków MAIDS. Strona internetowa SAFERIDER nie zawierała jednak żadnego dokumentu, który wskazywałby na rozważenie związku między podstawowymi przyczynami wypadków z udziałem motocyklisty ze skutkiem śmiertelnym lub z obrażeniami ciała a rozwiązaniami opracowywanymi w sposób bezpośredni, identyfikowalny i weryfikowalny. Ponadto niektóre z "przypadkówużycia"projektu SAFERIDER były poufne, co nie miało miejsca w przypadku przypadków użycia projektu WATCH-OVER. To, zdaniem skarżącego, pokazało, że poprzednie sprawy nie wytrzymałyby kontroli publicznej, ponieważ taka kontrola wykazałaby, że niektóre możliwości badań i rozwoju produktów nie były opłacalne z punktu widzenia biznesu. Skarżący skrytykował ponadto niektóre materiały prezentacyjne projektu SAFERIDER, które jego zdaniem błędnie zinterpretowały poglądy europejskich motocyklistów i miały na celu wywołanie stronniczości. Inne materiały użyte do uzasadnienia technologii sugerowały manipulowanie danymi MAIDS "[t]o spełnić konkretny program". Podobnie jak w przypadku badania PTI, zdaniem skarżącego jakość wkładu w cały proces SAFERIDER nie była tym, czego można by oczekiwać od programu finansowanego przez Komisję.

49. W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że projekt SAFERIDER był badaniem przeprowadzonym w ramach siódmego programu ramowego zarządzanego przez (dawną) Dyrekcję Generalną ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów („DG INFSO”). Wyniki projektu zostały opublikowane w Internecie[26].

50. Komisja wyjaśniła, że wyniki tego rodzaju badań niekoniecznie prowadzą do wymogów prawnych dotyczących wyposażenia motocykli w którykolwiek z badanych produktów. Wszelkie wymogi prawne będą musiały być zgodne z obowiązującymi procedurami, jak wyjaśniono wcześniej w odniesieniu do procedur mających zastosowanie do wniosków ustawodawczych Komisji.

51. W swoich uwagach skarżący odniósł się do strony internetowej SAFERIDER, z której w sumie nie był w pełni zadowolony. Dodał, że DG MOVE musiała być zaangażowana w projekt SAFERIDER, podobnie jak DG INFSO.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

52. Rzecznik rozumie, że odwołując się do informacji dostępnych w Internecie w odniesieniu do strony internetowej SAFERIDER, Komisja zamierzała dostarczyć skarżącemu dokument zawierający linki do strony internetowej projektu, odpowiedniego koordynatora i partnerów. Rzecznik zauważa, że na stronie internetowej SAFERIDER, dostępnej za pośrednictwem linku Komisji, wspomniano o siódmym programie ramowym i DG INFSO. Wynika z tego, że stanowisko Komisji w odpowiedzi na tę część zarzutu skarżącego jest uzasadnione.

53. Rzecznik zauważa jednak również, że w sumie skarżący nie zgadza się z wynikami projektu SAFERIDER, ponieważ rzekomo nie odzwierciedlają one prawidłowo wniosków z badania MAIDS. Ponieważ projekt SAFERIDER był ukierunkowany na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zdaniem skarżącego DG MOVE również powinna była być zaangażowana w ten projekt. Rzecznik rozumie, że powyższe opinie skarżącego odnoszą się do jego interpretacji wniosków wynikających z dostępnych badań w odniesieniu do środków odpowiednich do zwiększenia bezpieczeństwa kierowców PTW. Podsumowując, skarżący ma wątpliwości co do skuteczności urządzeń ostrzegawczych, takich jak siodełka wibracyjne, uchwyty kierownicy, ochraniacze policzków i wyświetlacze typu head up, które mają być montowane na motocyklach i kaskach, jak zaleca ten projekt. Jak wyjaśniono w uwadze wstępnej przedstawionej w pkt 20 powyżej, rolą Rzecznika nie jest zastępowanie jego wyroku wyrokiem Komisji. Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w tym aspekcie sprawy nie wykazały ani błędu proceduralnego, ani oczywistego błędu w ocenie. Rzecznik ponownie podkreśla jednak, że skarżący może zakwestionować politykę Komisji w drodze petycji do Parlamentu Europejskiego.

Budżet Komisji przeznaczony na bezpieczeństwo ruchu drogowego

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

54. Skarżący twierdził ponadto, że DG MOVE nie wykazała, że mądrze wydatkowała środki i że kierowała je do obszarów, w których miałyby one maksymalny wpływ. Brak planu strategicznego, który wskazywałby na związek między inwestycją w programy bezpieczeństwa motocykli a oczekiwanymi wynikami w zakresie przewidywanej liczby uratowanych istnień ludzkich, stanowił jego zdaniem całkowite i zupełne naruszenie zasady należytego zarządzania finansami ustanowionej w TFUE. Skarżący uznał, że należy zrezygnować z programów bez solidnych podstaw finansowych, które wyraźnie wykazały niewłaściwą alokację zasobów pod względem liczby uratowanych istnień ludzkich i unikniętych obrażeń.

55. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że ogólne informacje dotyczące budżetu i rocznej procedury budżetowej są podawane do wiadomości publicznej i dostępne w internecie[27].

56. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo ruchu drogowego, Komisja wyjaśniła, że budżet przyznany jej w momencie wydawania opinii wynosił około 1 mln EUR rocznie. Budżet ten jest wykorzystywany zgodnie z celami określonymi w wytycznych politycznych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego.

57. W swoich uwagach skarżący podsumował, że informacje dostarczone przez Komisję dotyczyły jedynie ogólnych poziomów wydatków i nie łączyły pieniędzy z rozwiązaniem problemów. Według niego Komisja nie odniosła się jeszcze dodokumentu strategicznego, który wiąże pierwotną przyczynę wypadków ze szczegółami budżetu przeznaczonego na zajęcie się każdą pierwotną przyczyną.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

58. Chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że skarżący słusznie wskazuje zasadniczo na potrzebę jak najskuteczniejszego i jak najbardziej efektywnego wykorzystania środków z budżetu UE, z uwag skarżącego jasno wynika, że kwestionuje on decyzje polityczne Komisji, tj. warianty przyjęte w jej inicjatywach ustawodawczych, które mają wpływ na swobody podmiotów kierujących PTW. Zdaniem skarżącego są one niewystarczające do wyeliminowania przyczyn śmierci i poważnych obrażeń w wypadkach z udziałem motocykli, jak wskazano w badaniu MAIDS. W związku z tym, jego zdaniem, Komisja przydziela fundusze w sposób niewystarczający.

59. Jak wyjaśniono w uwadze wstępnej przedstawionej w pkt 20 powyżej, rolą Rzecznika nie jest zastępowanie jego wyroku wyrokiem Komisji. Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w tym aspekcie sprawy nie wykazały ani błędu proceduralnego, ani oczywistego błędu w ocenie. Rzecznik ponownie podkreśla jednak, że skarżący może zakwestionować politykę Komisji w drodze petycji do Parlamentu Europejskiego.

B. Wezwanie Rzecznika Praw Obywatelskich skierowane do Komisji w celu przekazania opinii skarżącego odpowiedniej grupie ekspertów

60. W piśmie otwierającym dochodzenie w sprawie skargi Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o wyjaśnienie, w odpowiedzi na zarzut i twierdzenie określone w pkt 15 powyżej, czy byłaby skłonna przekazać opinie skarżącego swojej grupie ekspertów pracującej nad odpowiednim projektem przepisów oraz zapewnić skarżącego, że jego opinie zostaną należycie uwzględnione przez ekspertów.

61. W swojej opinii Komisja odpowiedziała, że jest gotowa udostępnić uwagi i opinie skarżącego na temat wniosków regulacyjnych odpowiednim grupom ekspertów pracującym nad odpowiednim prawodawstwem do rozważenia w stosownych przypadkach. Zapewnił ponadto, że będzie kontynuował korespondencję ze skarżącym„w sposób nieproporcjonalny”.

62. W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący w sumie podkreślił, że Komisja nie potwierdziła otrzymania komunikatów, które do niej przesłał po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Uznał, że jest już za późno, aby przedstawić swoje uwagi i uwagi grupom ekspertów.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

63. Na wstępie Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje odpowiedź Komisji, że była ona gotowa przedłożyć opinie skarżącego odpowiednim grupom ekspertów w celu ich należytego rozważenia. Zgoda Komisji na przekazanie ekspertom odmiennych opinii skarżącego świadczy o jej gotowości do wysłuchania i pozostania otwartym na wkład zainteresowanych stron w inicjatywy mające znaczący wpływ na ich życie.

64. Rozporządzenie w sprawie zatwierdzania i wprowadzania do obrotu zostało już przyjęte przez PE[28] i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[29]. Zdaniem skarżącego Komisja nie potwierdziła nawet otrzymania jego dalszych komunikatów i z tego powodu wyraził on wątpliwości, czy Komisja kiedykolwiek uwzględniła je w odpowiedni sposób. Rzecznik nie ma powodów, by wątpić w zapewnienia Komisji i ufa, że Komisja działa zgodnie z obietnicą. W związku z tym zwraca się do Komisji o potwierdzenie mu, że zastosowała się do własnych zapewnień i przekazała uwagi i opinie skarżącego dotyczące jej wniosków regulacyjnych grupom ekspertów pracującym nad odpowiednim prawodawstwem w celu ich rozpatrzenia. Rzecznik przekaże następnie Komisji uwagi skarżącego dotyczące jego opinii, wraz z załącznikami, w celu rozważenia odpowiednich działań następczych w świetle powyższych zapewnień.

C. Zarzut niewłaściwego rozpatrzenia wniosku o dostęp do dokumentów i powiązanego roszczenia

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

65. W swojej pierwotnej skardze skarżący twierdził, że DG MOVE nie rozpatrzyła prawidłowo jego wniosku o dostęp do dokumentów dotyczących:

a) badanie PTI;

b) ocenę skutków „homologacjitypu”przeprowadzoną przez Dyrekcję Generalną ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu;

c) budżet przydzielony przez Komisję na „Bezpieczeństworuchu drogowego”; oraz

d) program "Bezpieczeństwo".

66. Na poparcie powyższego zarzutu skarżący twierdził, że ma prawo dostępu wynikające z art. 42 Karty. Ponadto stwierdził, że Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił prawo obywateli do dobrej administracji i dostępu do dokumentów podczas spotkania z kolegium komisarzy w dniu 15 lutego 2011 r.

67. Skarżący twierdził, że DG MOVE powinna udzielić mu dostępu do żądanych dokumentów.

68. Jego zdaniem DG MOVE miała prawny obowiązek dostarczenia żądanych dokumentów lub wyraźnego wskazania, że dokumenty te nie istnieją. W przypadku gdy takie istnieją, odpowiednie informacje powinny zostać opublikowane na stronie internetowej Komisji wraz z danymi uzupełniającymi, aby umożliwić zapoznanie się z dowodami od podstawowej przyczyny do regulacji. Jeżeli nie istnieją, należy wdrożyć odpowiednie procesy, aby zagwarantować, że: (i) prawidłowo zarządzano badaniami; (ii) budżety uwzględniają przyczyny źródłowe problemu; oraz (iii) przedstawiono solidne oceny skutków. DG MOVE powinna zatem publikować całą dokumentację uzupełniającą, odniesienia i walidację swojego podejścia do zarządzania projektami. Powinna również podawać do wiadomości publicznej wszystkie przypadki użycia, opinie przedstawicieli motocyklistów na temat projektów, analizy kosztów i korzyści oraz oceny skutków przedstawione w ramach projektów SAFERIDER, PISa iAPROSYS. Ich poufny charakter stanowiłby naruszenie prawa konsumentów do informacji. DG MOVE powinna zatem jasno określić podstawę przydziału środków finansowych na projekty dotyczące bezpieczeństwa motocykli pod względem podstawowej przyczyny, programu i odpowiedniego wpływu na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych wśród kierowców motocykli oraz podać ją do wiadomości publicznej.

69. Oprócz wniosków o udzielenie dostępu, o których mowa w jego pierwotnej skardze, skarżący przesłał Komisji dwa kolejne wnioski o udzielenie dostępu w dniach 15 lipca[30] i 3 sierpnia 2011 r.[31], tj. przed wydaniem opinii przez Komisję do Rzecznika Praw Obywatelskich.

70. W swojej opinii Komisja podkreśliła, że w celu zwiększenia przejrzystości wykorzystuje narzędzia internetowe do publikacji dokumentów. Umożliwia to natychmiastowy dostęp do tych dokumentów.

71. W związku z tym, zdaniem Komisji, wszystkie informacje dotyczące procesów mających zastosowanie do przygotowywania wniosków ustawodawczych są publiczne i dostępne w internecie[32]. Konsultacje internetowe Komisji i ich wkład są również publicznie dostępne w Internecie[33]. Sprawozdania z oceny skutków są również podawane do wiadomości publicznej w internecie, wraz z projektami wniosków po ich zatwierdzeniu przez Komisję i przedłożeniu PE i Radzie. Jeżeli chodzi o wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie homologacji i rozporządzenia w sprawie rynku, cały pakiet jest dostępny w internecie[34]. Podobnie Komisja odniosła się do ogólnych informacji na temat budżetu UE dostępnych na jej stronie internetowej[35].

72. Komisja udostępniła dalsze linki do stron internetowych zawierających dokumenty dotyczące: (i) ocenę skutków w ramach przygotowań do przeglądu i aktualizacji nadzoru rynku i homologacji pojazdów kategorii L[36] (w tym wynikające z niej sprawozdanie)[37]; (ii) SAFERIDER[38]; oraz (iii) posiedzeń grupy roboczej ds. motocykli[39].

73. W odniesieniu do wszystkich innych dokumentów, o które zwrócił się skarżący, Komisja wyjaśniła, że dokładnie je przeanalizowała i udzieli odpowiedzi zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów Komisji[40].

74. W swoich uwagach skarżący uznał za zachęcające, że Komisja starannie rozpatruje jego wnioski o publiczny dostęp do dokumentów.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

75. Na wstępie Rzecznik zauważa, że Komisja odesłała skarżącego do szeregu dokumentów, a mianowicie do uwag organów publicznych, przedsiębiorstw i stowarzyszeń oraz poszczególnych obywateli, z których wszystkie zostały udostępnione na jej stronach internetowych[41]. Wśród tych dokumentów można znaleźć sprawozdanie dotyczące wyników konsultacji publicznych poprzedzających wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie zatwierdzania i rynku[42]. W związku z tym Rzecznik szybko znalazł dokumenty dotyczące badania PTI[43] oraz szczegóły projektu SAFERIDER, w tym wyniki[44]. Zidentyfikował również stronę internetową Komisji poświęconą lepszemu stanowieniu prawa, zawierającą m.in. linki do informacji na temat przeprowadzonych przez Komisję ocen skutków i konsultacji[45]. Zdaniem Rzecznika wszystkie powyższe informacje pozwalają stwierdzić, że informacje dotyczące polityki Komisji w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego są w sumie dostępne na stronach internetowych Komisji w sposób wystarczający do łatwego zapoznania się z nimi przez ogół społeczeństwa.

76. W odniesieniu do dalszych wniosków skarżącego o dostęp do dokumentów złożonych po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznik zauważa, że w dniu 7 września 2011 r. skarżący otrzymał odpowiedź Komisji, w której Komisja przedstawiła w sumie te same wyjaśnienia, co wyjaśnienia zawarte w opinii Komisji skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, a także „[b]ibliografię [...] dokumentów publicznych”wykorzystywaną przez Komisję do sporządzenia analizy oceny skutków[46]. Rzecznik zauważa, że skarżący nie zakwestionował adekwatności tej odpowiedzi.

77. W odniesieniu do kolejnego wniosku skarżącego złożonego w dniu 3 sierpnia 2011 r.[47] Rzecznik rozumie na podstawie ostatnich uwag skarżącego, że nie nalega już na ten wniosek. W rzeczywistości ostatecznym celem skarżącego jest zmiana lub uchylenie w całości obowiązujących już nowych przepisów, a także ewentualnie przyszłych przepisów„wpływających na jego swobody jako PTW”. Rzecznik zauważa, że uchylenie lub zmiana przepisów to kwestia, która może być przedmiotem petycji do Parlamentu Europejskiego.

78. W związku z tym, zdaniem Rzecznika, dalsze dochodzenia w sprawie wniosków skarżącego o dostęp do dokumentów nie są uzasadnione.

D. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującym wnioskiem i trzema dalszymi uwagami:

Dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Skarżący, przewodniczący Komisji i przewodniczący Komisji Petycji zostaną poinformowani o tej decyzji.

E. Dalsze uwagi

1. Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca się do Komisji o rozważenie udzielenia swoim pracownikom wskazówek dotyczących okoliczności, w których można zgodnie z prawem powołać się na kodeks dobrego postępowania administracyjnego w celu zaprzestania korespondencji.

2. W świetle działań podjętych przez Komisję w następstwie jego wniosków w sprawie 640/2011/AN Rzecznik zachęca Komisję do uznania w niniejszej sprawie, że lepiej byłoby nie ograniczać badania PTI do języka angielskiego, oraz do rozważenia, czy należy wyciągnąć jakieś wnioski na przyszłość.

3. Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca się do Komisji o potwierdzenie, że przekazała uwagi i opinie skarżącego na temat swoich wniosków regulacyjnych grupom ekspertów pracującym nad odpowiednim prawodawstwem w celu ich rozpatrzenia.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 27 czerwca 2013 r.

---

[1] Skarga skarżącego, dalsza korespondencja i uwagi dotyczące opinii Komisji to obszerne dokumenty zawierające argumenty dotyczące szczegółowych i złożonych ocen technicznych, ekonomicznych i statystycznych. W celu uproszczenia w niniejszej decyzji Rzecznik Praw Obywatelskich zwięźle podsumuje te argumenty w zakresie, w jakim odnoszą się one do zarzutów i twierdzeń określonych w pkt 15 niniejszej decyzji poniżej.

[2] Art. 42 Karty przewiduje "Prawodostępu do dokumentów [-] Każdy obywatel Unii oraz każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich nośnika".

[3] Skarżący zwrócił się o: „1. dowody w postaci dokumentów zawierające uzasadnienie i analizę uzasadniającą odrzucenie mojej krytyki badania PTI;

2. Udokumentowane kryteria oceny stosowane przez [DG MOVE] w celu zatwierdzenia pytań z badania PTI jako dobrej praktyki przed rozpoczęciem badania. Spodziewam się, że będzie to obejmować:

1. wszelkie dokumenty końcowe wyszczególniające normy i proces zarządzania projektem badań KE, tj. udokumentowane przepływy pracy i punkty kontroli jakości;

2. Standardy dokumentu i kryteria projektowania kwestionariuszy ankietowych wydane przez KE wraz z ich opublikowaną datą i datą wejścia w życie. FAO i UNESCO publikują takie standardy.

3. odniesienia akademickie wykorzystywane do walidacji standardów projektowania kwestionariuszy stosowanych przez KE;

4. Dokumenty wykazujące zgodność badania PTI z normą wymaganą w pkt 2 powyżej, tj. zgodnie z przeprowadzonymi ocenami. Spodziewam się pytania po pytaniu.

3. kryteria oceny złożoności językowej stosowane do walidacji poziomu znajomości języka angielskiego wymaganego do zrozumienia badania PTI;

4. poziom złożoności językowej badania PTI ... oraz poziom wiedzy fachowej w zakresie analizy językowej osoby oceniającej (osób oceniających);

5. dane wskazujące odsetek ludności w państwach członkowskich UE posiadających poziom znajomości języka angielskiego umożliwiający skuteczne zrozumienie badania PTI i udzielenie na nie odpowiedzi; oraz

6. Dane świadczące o prawdopodobnym zmniejszeniu przez państwo członkowskie UE liczby ofiar śmiertelnych w systemie PTI obejmującym wyrywkowe kontrole drogowe przeciwko systemowi obejmującemu wstrzymanie kontroli tylko wtedy, gdy funkcjonariusz policji lub urzędnik ma uzasadnione podstawy do podejrzeń, że popełniono przestępstwo.”

[4] Skarżący zwrócił się o: „1. szczegółową strategiczną analizę przyczyn źródłowych w odniesieniu do ramowych przydziałów budżetowych w oparciu o proporcje przyczyn źródłowych MAIDS, całkowitą liczbę wypadków w całej UE, odpowiednie wartości VoSL i ważone koszty poważnych i drobnych obrażeń w podziale na państwa członkowskie UE...;

2. szczegółowe informacje na temat programów, np. WATCH-OVER i SAFERIDER, mających na celu wyeliminowanie głównych pierwotnych przyczyn wypadków z udziałem PTW, oraz budżetów związanych z tymi programami;

3. w przypadku gdy programy znajdują się na etapie formułowania przepisów skutkujących potencjalnymi kosztami dla osób jeżdżących na PTW w UE, szczegóły dotyczące oczekiwanej redukcji liczby ocalonych istnień ludzkich dzięki korzyściom gospodarczym oraz koszty przestrzegania przepisów przez obywateli UE i państw członkowskich, w podziale na programy i państwa członkowskie;

4. W szczególności w odniesieniu do proponowanego systemu PTI, dokumenty ilustrujące zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych i obrażeń oczekiwane w wyniku propozycji w podziale na państwa członkowskie UE oraz zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych i obrażeń, których można oczekiwać w oparciu o system corocznych kontroli popartych zatrzymaniem i inspekcją policyjną, w przypadku gdy uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia stanowi podstawę do zatrzymania pojazdu. Uzasadnione jest oczekiwanie, że liczby te będą zgodne z górnymi limitami dla ofiar śmiertelnych i rannych wskazanymi w przypadku przyczyny głównej opisanym w MAIDS, gdy zostaną przyporządkowane do ogólnounijnych statystyk śmiertelności PTW i nie zawyżą korzyści, które należy uzyskać...”

[5] W swojej skardze skarżący podniósł również zarzut niewłaściwego zachowania ze strony urzędników Komisji. W piśmie otwierającym dochodzenie w sprawie skargi Rzecznik Praw Obywatelskich wyjaśnił skarżącemu, że nie ma wystarczających podstaw, aby uwzględnić ten zarzut w swoim dochodzeniu ze względu na (i) brak wystarczających dowodów oraz (ii) wszelkie odpowiednie podejścia administracyjne do Komisji w tym zakresie, zgodnie z art. 2 ust. 4 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich („[s]karga [...] musi być poprzedzona odpowiednimi podejściami administracyjnymi do zainteresowanych instytucji i organów”).

[6] Artykuł 228 ust. 1 TFUE ma następujące brzmienie: „Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wybrany przez Parlament Europejski, jest uprawniony do przyjmowania skarg od każdego obywatela Unii lub każdej osoby fizycznej lub prawnej mającej miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim, dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii [...]”.

[7] Artykuł 2 ust. 2 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi: „każdyobywatel Unii [...] może [...] skierować skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z przypadkiem niewłaściwego administrowania [...]”.

[8] Dz.U. 2010, C 83, s. 389.

„Prawodo dobrej administracji

1. Każda osoba ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.

2. Prawo to obejmuje:

a) prawo każdej osoby do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację;

b) prawo każdej osoby do dostępu do jej akt, przy jednoczesnym poszanowaniu uzasadnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej;

c) obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji.

3. Każdy ma prawo żądać od Unii naprawienia wszelkich szkód wyrządzonych przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw państw członkowskich.

4. Każda osoba może zwrócić się pisemnie do instytucji Unii w jednym z języków Traktatów i musi otrzymać odpowiedź w tym samym języku.”;

[9] COM(2002) 704 wersja ostateczna.

[10] Uwagi skarżącego dotyczące badania PTI znajdują się na stronie internetowej zawierającej szczegółowe informacje na temat badania PTI: http://ec.europa.eu/transport/road_safety/take-part/public-consultations/pti_en.htm

[11] Zob. pkt 28 i 29 decyzji Rzecznika w sprawie skargi 640/2011/AN, dostępnej na stronie internetowej Rzecznika (www.ombudsman.europa.eu).

[12] Zob. pkt 32 decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 640/2011/AN.

[13] http://ec.europa.eu/transport/road_safety/take-part/public-consultations/pti_en.htm

[14] Rzecznik był w stanie znaleźć jedną odpowiedź (a raczej komentarz do badania PTI) w języku francuskim, a drugą w języku niemieckim.

[15] Art. 6 ust. 1 przepisów wykonawczych Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich: „[i]jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi niewłaściwe administrowanie, w miarę możliwości współpracuje z zainteresowaną instytucją w poszukiwaniu polubownego rozwiązania w celu jego wyeliminowania i zadośćuczynienia skarżącemu.”

[16] COM(2010) 542 wersja ostateczna

[17] Dz.U. 2010, C 83, s. 206. Artykuł 5 Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności ma następujące brzmienie: „Projektyaktów ustawodawczych są uzasadnione w świetle zasad pomocniczości i proporcjonalności. Każdy projekt aktu ustawodawczego powinien zawierać szczegółowe oświadczenie umożliwiające ocenę zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Oświadczenie to powinno zawierać pewną ocenę skutków finansowych wniosku oraz, w przypadku dyrektywy, jego skutków dla przepisów, które mają zostać wprowadzone przez państwa członkowskie, w tym, w razie potrzeby, przepisów regionalnych. Powody stwierdzenia, że cel Unii można lepiej osiągnąć na poziomie Unii, muszą być poparte wskaźnikami jakościowymi i, w miarę możliwości, ilościowymi. Projekty aktów ustawodawczych uwzględniają potrzebę zminimalizowania wszelkich obciążeń finansowych lub administracyjnych nakładanych na Unię, rządy krajowe, władze regionalne lub lokalne, podmioty gospodarcze i obywateli oraz ich współmierność do zamierzonego celu.”;

[18] SEC (2009) 92.

[19] Komisja odniosła się do następującej strony internetowej: http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/proposals/

[20] Komisja odniosła się do następującej strony internetowej: http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/consultations/2008-type-approval/index_en.htm

[21] Komisja odniosła się do następującej strony internetowej: http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/consultations/2012-emissions-nrmm/index_en.htm

[22] Komisja odniosła się również do przygotowania przeglądu przepisów dotyczących zdatności do ruchu drogowego (Agenda Planning 2010/MOVE/014). W tym względzie Komisja stwierdziła, że począwszy od początku 2010 r. DG MOVE przeprowadziła kolejną ocenę skutków. W okresie od 29 lipca do 24 września 2010 r. DG MOVE przeprowadziła konsultacje publiczne za pośrednictwem internetu.

[23] Komisja odniosła się do następującej strony internetowej: http://circa.europa.eu/Public/irc/enterprise/automotive/library?l=/mcwg motorcycle&vm=detailed&sb=Tytuł, który po kontroli Rzecznika okazał się już nieaktualny.

[24] Niektóre z tych argumentów można streścić w następujący sposób. Skarżący podkreślił, że Zjednoczone Królestwo wydaje się kwestionować jakość oceny skutków przeprowadzonej przez Komisję na poparcie wniosku ustawodawczego dotyczącego homologacji typu i przeprowadziło własne niezależne konsultacje i ocenę skutków. Przeanalizował również wyczerpująco publicznie dostępne dokumenty wykorzystane przez Komisję do przygotowania projektu legislacyjnego dotyczącego homologacji typu. Ponownie uznał, że z dostępnych danych wynika, iż najczęstszą przyczyną wypadków z udziałem pojazdów dwukołowych było zachowanie kierowców innych pojazdów, nawet gdy kierowcy motocykli byli doskonale widoczni przy użyciu reflektora w świetle dziennym. Wypadki te mogły zatem wystąpić nawet po wprowadzeniu nowych przepisów koncentrujących się na kontroli technicznej motocykli. Skarżący szczegółowo przeanalizował również wniosek dotyczący zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku, a mianowicie środki dotyczące: i) "zapobieganie manipulacjom"; (ii) automatyczne oświetlenie; hamulce ABS; oraz (iv) diagnostyki pokładowej i odpowiedniej oceny skutków. W odniesieniu do ostatniego z wymienionych punktów stwierdził, że Komisja nie przedstawiła odpowiednich dowodów w ocenie skutków w uzasadnieniu swoich wariantów strategicznych. W sytuacjach, w których informacje te były dostępne, a mianowicie informacje przedstawione w badaniu MAIDS i „TüVNord”,dowody te nie potwierdzały środków zaproponowanych przez Komisję. Podważyło to proporcjonalność proponowanego środka w odniesieniu na przykład do „naruszania” floty PTW w UE. Nie spełniając wymogów dotyczących przedstawienia szczegółowego oświadczenia na poparcie oceny wniosku dotyczącego zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku, z naruszeniem własnych wytycznych w sprawie oceny skutków oraz art. 5 ust. 4 TUE i art. 5 protokołu 2, Komisja dopuściła się poważnego przypadku niewłaściwego administrowania. Skarżący uznał ponadto, że dokumenty, które były publicznie dostępne, sugerowały, że odpowiednie przepisy wniosku dotyczącego zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku wynikają z uwag przemysłu, który niekoniecznie kierował się interesem klientów. Podkreślił, że przeprowadzona przez Komisję ocena skutków nie zawiera analizy wpływu działania „Automatyczne włączanie oświetlenia” w świetle dziennym pod względem zmniejszenia liczby spodziewanych wypadków lub konsekwencji finansowych wynikających z wypadków mających miejsce, gdy na przykład kierowcy pojazdów dwukołowych nieumyślnie zgasili światło. Ponadto Komisja nie oceniła wpływu tego działania na odszkodowania przyznawane w następstwie wypadków z udziałem pojazdów dwukołowych w różnych państwach członkowskich UE. W związku z tym, zdaniem skarżącego, Komisja nie wykazała przekonującej analizy kosztów i korzyści przed przedstawieniem projektu wniosku dotyczącego zatwierdzenia i rozporządzenia w sprawie rynku, a mianowicie w odniesieniu do kwestii prawnych dotyczących sytuacji zaniedbania skutkującego wypadkami. Zasugerował, aby wstrzymać ten środek do czasu otrzymania przez Komisję porady prawnej od każdego państwa członkowskiego w sprawie jego prawdopodobnego wpływu na odpowiedzialność prawną, zaniedbania i wypłaty odszkodowań w razie wypadków. Ponadto uznał on, że opinia ta powinna zostać podana do wiadomości publicznej. Jego zdaniem środek „automatyczne włączanie świateł” nie stanowił zatem minimum niezbędnego do osiągnięcia celu w odniesieniu do bezpieczeństwa PTW i jako taki powinien zostać wykreślony z wniosku Komisji. Skarżący nie zgodził się również z przepisami wniosku dotyczącego homologacji i rozporządzenia rynkowego w odniesieniu do hamulców ABS. Zdaniem skarżącego powinno być możliwe pozostawienie hamulców ABS włączonych/wyłączonych. Uznał on, że Komisja ponownie nie przedstawiła dowodów na jakikolwiek pozytywny wpływ środka na bezpieczeństwo i skuteczność hamulców w różnych warunkach drogowych. W odniesieniu do systemu diagnostyki pokładowej skarżący uznał, że Komisja po raz kolejny nie przedstawiła dowodów na to, że proponowane środki zminimalizowały obciążenia finansowe i administracyjne obywateli. Podkreślił, że obywatele powinni mieć łatwy dostęp do sprzętu diagnostycznego, i stwierdził, że ostrzeżenia i ostrzeżenia dotyczące niestandardowych części nie powinny być dozwolone. W swoich bezpośrednich komunikatach skierowanych do komisarza w następstwie jego uwag dotyczących opinii Komisji skarżący stwierdził ponadto, że niektóre z dalszych środków dotyczących kontroli przydatności do ruchu drogowego stanowią dowód na niewłaściwe relacje między pracownikami Komisji a firmami doradczymi w tej dziedzinie. W związku z tym ponownie podkreślił swoją opinię, że w ocenie skutków brakuje istotnych dowodów uzasadniających warianty strategiczne Komisji. W końcu zwrócił się o dostęp do dokumentów zawierających dane dotyczące usterek technicznych zidentyfikowanych jako powodujące wypadki śmiertelne oraz informacje na temat zastosowanej metody pobierania próbek.

[25] COM(2012)0380.

[26] Komisja odniosła się do następującej strony internetowej: http://ec.europa.eu/transport/road_safety/pdf/projects/saferider.pdf

[27] Komisja skierowała skarżącego do swojej strony internetowej poświęconej programowaniu finansowemu i budżetowi:http://ec.europa.eu/budget/index_en.cfm

[28] Zgodnie z informacjami dostępnymi na stronie internetowej Obserwatorium Legislacyjnego PE (http://www.europarl.europa.eu/oeil/popups/ficheprocedure.do?id=587785#tab-0) w dniu 20 listopada 2012 r.PE przyjął w pierwszym czytaniu, stosunkiem głosów 643 do 16, 18 osób wstrzymało się od głosu, rezolucję ustawodawczą dotyczącą rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców.

[29] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców, Dz.U. 2013, L 60, s. 52.

[30] W dniu 15 lipca 2011 r. skarżący zwrócił się o "[z]godniez art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej... dostęp do dokumentów w następującej wersji angielskiej.

1. Dokumenty wskazujące na dodatkowy poziom zgodności systemu kontroli drogowych bez dowodów na popełnienie dodatkowego przestępstwa zalecane w ocenie skutków dla proponowanych przepisów dotyczących homologacji typu osiągną i przewyższą system kontroli MOT / PTI z policyjną kontrolą drogową, gdy popełniono inne przestępstwo, które mamy tutaj w Wielkiej Brytanii. Chciałbym również znać datę tych dokumentów.

2. Szczegółowe informacje na temat agencji oraz dokumenty potwierdzające, zawierające zalecenia dotyczące nałożenia kontroli drogowych wyłącznie w celu zapewnienia zgodności z homologacją typu.

3. Dokumenty dotyczące wielkości rynku w zakresie świadczenia usług kontroli drogowej motocykli, samochodów osobowych i ciężarowych oraz możliwości przeprowadzania kontroli w podziale na kraje.

4. Dokumenty wyszczególniające, które kraje obecnie zatrzymują motocykle, aby nałożyć kontrole drogowe motocykli pod kątem obowiązujących norm homologacji typu jako jedyną podstawę zatrzymania motocykla, np. brak wykroczenia związanego z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości, wykroczenie związane z niebezpieczną jazdą itp. jako główny powód zatrzymania.

5. Dokumenty dotyczące obecnego poziomu niezgodności z aktualną homologacją typu w podziale na kraje i pojazdy klasy L.

6. Dokumenty wyszczególniające poziom PTI/kontroli przydatności do ruchu drogowego obowiązujące w każdym kraju UE.

7. Dokumenty dotyczące szacunkowych kosztów wdrożenia drogowych badań emisji dla rowerów nmotorowych w podziale na kraje UE...”

[31] W dniu 3 sierpnia 2011 r. skarżący "[r]zwróciłsię o dodatkową dokumentację w języku angielskim zgodnie z art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

1. Dokumenty ważące wpływ zatrzymania na kontrolę drogową na poszczególnych motocyklistów, np.

2. Dokumenty wyszczególniające dowody i dowody dotyczące oczekiwanego odsetka kierowców przestrzegających przepisów zatrzymanych przez państwo UE.

3. Dokumenty wyszczególniające dowody na spodziewane zmniejszenie niezgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji dla pojazdów klasy L w podziale na kraje i dla UE jako całości, w odróżnieniu od kontroli drogowych w połączeniu z coroczną lub inną kontrolą przydatności do ruchu drogowego.

4. Dokumentacja dowodowa analizy systemu kontroli drogowej w kontekście swobodnego przepływu osób.

5. Dokumenty szczegółowo opisujące rozumowanie, które waży zmniejszenie praw kierowców do swobodnego przemieszczania się w stosunku do korzyści wynikających z poprawy zgodności z przepisami dotyczącymi homologacji typu.

6. dokumenty zawierające szczegółowe dowody na kulturowe oczekiwania związane ze swobodnym przemieszczaniem się oraz powody, dla których policja lub inne organy powinny standardowo ograniczać obywateli; Brak uzasadnionego podejrzenia naruszenia prawa (tj. arbitralny wybór obywateli do zatrzymania), uzasadnione podejrzenie naruszenia prawa oraz warunki, w których państwa UE mogą wykonywać te uprawnienia do zatrzymania, np. zapobieganie terroryzmowi, brak ograniczeń w wykonywaniu władzy policyjnej.

7. Dowody w postaci dokumentów świadczące o spodziewanym wpływie na motocyklistę będącego obywatelem i utrzymującego stosunki policyjne we wdrażaniu systemu kontroli drogowych w poszczególnych krajach.

8. Udokumentowane dowody na to, że KE rozważa, w jaki sposób wniosek dotyczący kontroli drogowej mógłby zostać wdrożony bez arbitralnego zatrzymywania i zatrzymywania indywidualnych motocyklistów będących obywatelami, np. uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia oraz co KE może uznać za podstawy uzasadnionego podejrzenia innego niż jazda motocyklem.

9. dokumenty potwierdzające ocenę udowodnionej zdolności do wprowadzenia systemu kontroli drogowej zgodnie z normami uznanymi przez głównego dostawcę usług; np. norma brytyjska, norma francuska, norma niemiecka, norma proponowana itp. przez DEKRA, TuV Nord, TRL itp.”

[32] Komisja podała następujący link: http://ec.europa.eu/governance Kontrola linku przeprowadzona przez Rzecznika Praw Obywatelskich wykazała, że link najwyraźniej już nie działa.

[33] http://ec.europa.eu/yourvoice/consultations/index_en.htm

[34] Komisja podała następujący link: http://www.europarl.europa.eu/oeil/file.jsp?id=5877852 Po kontroli Rzecznik stwierdził, że powyższy link został zaktualizowany do: http://www.europarl.europa.eu/oeil/popups/ficheprocedure.do?id=587785

[35] Komisja odniosła się do swojej strony internetowej poświęconej programowaniu finansowemu i budżetowi: http://ec.europa.eu/budget/index_en.cfm

[36] Komisja odniosła się do następującego linku: http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/proposals/index_en.htm zawierający „automotive – reference documents and legislative proposals”.

[37] http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/consultations/2008-type-approval/index_en.htm

[38] Komisja podała następujący link: http://ec.europa.eu/transport/road_safety/pdf/projects/saferider.pdf Kontrola linku przeprowadzona przez Rzecznika Praw Obywatelskich wykazała, że link najwyraźniej już nie działa.

[39] Komisja podała następujący link: http://circa.europa.eu/Public/irc/enterprise/automotive/library?l=/mcwg motorcycle&vm=detailed&sb=Title Kontrola linku przeprowadzona przez Rzecznika Praw Obywatelskich wykazała, że link najwyraźniej już nie działa.

[40] Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.

[41] http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/documents/consultations/2012-emissions-nrmm/index_en.htm

[42] http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/automotive/files/consultation/2_3_wheelers/results_report_pl.pdf

[43] Szczegółowe informacje na temat badania PTI można znaleźć na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/transport/road_safety/take-part/public-consultations/pti_en.htm

[44] http://www.transport-research.info/web/projects/project_details.cfm?ID=44562

[45] http://ec.europa.eu/governance/better_regulation/index_en.htm

[46] Odpowiedź zawierała linki internetowe do następujących dokumentów:

Biała księga 2011 - Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu - dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu;

Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „W kierunku europejskiego obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego: kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020, COM(2010) 389 final;

Sprawozdanie Komisji Europejskiej w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych, COM(2010) 754 wersja ostateczna;

statystyki Eurostatu;

raport CITA, AUTOFORE;

CITA, raport Idelsy'ego;

Badanie Departamentu Transportu Zjednoczonego Królestwa, 2008 r. „MOT Scheme Evidence-base”;

baza danych CARE, DG MOVE;

stanowisko FEMA w sprawie PTI;

zanieczyszczenie powietrza przez pojazdy silnikowe, A. Faiz, C. Weaver, M. Walsh, 1996;

Badanie oleju samochodowego, 2000;

sprawozdanie z audytu państwowego Danii po liberalizacji PTI;

Badanie ekonomicznego wpływu oszustw związanych z przebiegiem pojazdów, CRM used car management (konferencja Proceedings of Cars 2010, Bruksela, 18 listopada 2010 r.;

DG Clima, European second hand car marked analysis, luty 2011 r.;

Kampanie i strategie podnoszenia świadomości w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego (CAST) (2009) „Teoretyczne podejście do oceny kampanii na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego: Dowody z siedmiu krajów europejskich” Prohect współfinansowany przez DG ds. Energii i Transportu;

Kwestionariusz ogólny CITA, 2009 r.;

Podręcznik dotyczący szacowania kosztów zewnętrznych w sektorze transportu (2008 r.);

EGEA (Europejscy Producenci Urządzeń Garażowych); oraz

ACEM.

[47] Zob. przypis 31.