Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Radę Unii Europejskiej pełnego dostępu do opinii prawnych odnoszących się do wniosków ustawodawczych dotyczących rozporządzeń w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej oraz Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (EUROJUST).

W trakcie dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Rada zgodziła się na ujawnienie dwóch z czterech dokumentów, lecz ponownie odmówiła pełnego ujawnienia dwóch pozostałych, mimo że przyznała do nich dostęp częściowy.

Rzecznik zgadza się, że odmowa ujawnienia opinii prawnych była w pełni uzasadniona na podstawie ochrony porady prawnej i postępowania sądowego. W związku z tym Rzecznik zamyka sprawę, nie stwierdzając niewłaściwego administrowania, lecz zwraca się do Rady o ponowne rozpatrzenie odmowy z uwagi na upływ czasu.

Sprawa dotyczyła wniosku skarżącego o dostęp do dwóch wiadomości e-mail wysłanych z prywatnego konta e-mail przewodniczącego Rady Zarządzającej Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych do członków rady naukowej Agencji. Gdy Agencja odmówiła dostępu na tej podstawie, że obie wiadomości e-mail nie były w jej posiadaniu, ponieważ zostały wysłane z prywatnego konta, skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Rzecznik wszczął dochodzenie w tej sprawie, po czym przewodniczący Rady Zarządzającej przekazał Agencji kopie obu e-maili. W związku z tym Agencja mogła ocenić wniosek skarżącego o dostęp do wiadomości e-mail na podstawie rozporządzenia 1049/2001^[1]. Następnie Agencja udzieliła skarżącemu częściowego dostępu do dokumentów. Rzecznik uzyskał pełne kopie dwóch e-maili i był w stanie sprawdzić, czy utajnienia dokonane w kopiach ujawnionych skarżącemu były uzasadnione.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję publicznego dostępu do projektów sprawozdań z oceny skutków dotyczących pośredniej zmiany użytkowania gruntów związanej z biopaliwami. Odmówiono ujawnienia dokumentów ze względu na to, że naruszyłoby to proces decyzyjny Komisji. Skarżący, grupa organizacji, uznała, że należy udzielić jej dostępu do żądanych dokumentów.

Rzecznik Praw Obywatelskich zainteresował się tą sprawą. Zauważyła, że we wrześniu 2015 r. Parlament i Rada przyjęły dyrektywę 2015/1513. Dyrektywa ta opierała się na wniosku ustawodawczym Komisji, do którego dołączono sprawozdanie z oceny skutków, którego projekty były przedmiotem niniejszej sprawy. Rzecznik zaproponował zatem, aby w świetle tych nowych okoliczności Komisja udzieliła publicznego dostępu do żądanych dokumentów. Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem, twierdząc, że nie doszło do niewłaściwego administrowania z jej strony. Zwróciła się jednak do skarżącego o złożenie nowego wniosku o dostęp do dokumentów w świetle nowych okoliczności. Skarżący poinformował później Rzecznika, że w następstwie nowego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów Komisja udzieliła dostępu do dokumentów, o które wnioskowała. Rzecznik zamknęła zatem sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenie w sprawie skargi nie było uzasadnione. Zwróciła również uwagę, że Rzecznik Praw Obywatelskich ma prawo zwrócić się do instytucji o uwzględnienie, w odpowiedzi na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dotyczącej dostępu do dokumentów, nowych argumentów przemawiających za ujawnieniem dokumentu.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską publicznego dostępu do formularzy oceny opracowanych w celu oceny wniosków państw członkowskich o współfinansowanie przez Komisję krajowych systemów przetwarzania danych dotyczących przelotu pasażera (PNR [1]). Skarga została złożona przez posła do Parlamentu Europejskiego.

Odmawiając dostępu do wymaganych formularzy oceny, Komisja oparła się na wyroku Sądu, w którym uznano potrzebę zachowania poufności prac komisji oceniających w odniesieniu do procedur przetargowych. W tej sprawie Trybunał orzekł, że ujawnienie opinii członków komisji oceniającej naruszyłoby ich niezależność, a tym samym poważnie naruszyłoby proces decyzyjny danej instytucji. Skarżący uznał jednak, że wyrok ten nie ma zastosowania do procedury oceny dotyczącej oceny wniosków o finansowanie złożonych przez państwa członkowskie.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że odmowa ujawnienia przez Komisję żądanych dokumentów nie była uzasadniona. Ponadto zgodziła się, że za ujawnieniem żądanych dokumentów przemawia nadrzędny interes publiczny. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zalecił Komisji udostępnienie żądanych dokumentów (zgodziła się jednak, że nazwiska oceniających mogą zostać utajnione).

Komisja odmówiła przyjęcia zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich, nie przedstawiając przekonujących powodów swojego stanowiska. Rzecznik zamknęła zatem sprawę stwierdzeniem niewłaściwego administrowania.

[1] Dane dotyczące przelotu pasażera (PNR) to informacje przekazywane przez pasażerów podczas rezerwacji i rezerwacji biletów oraz podczas odprawy na lotach, a także gromadzone przez przewoźników lotniczych do ich własnych celów komercyjnych. Zawiera on kilka różnych rodzajów informacji, takich jak daty podróży, trasa podróży, informacje o biletach, dane kontaktowe, biuro podróży, za pośrednictwem którego zarezerwowano lot, wykorzystane środki płatności, numer miejsca i informacje o bagażu. Dane są przechowywane w bazach danych linii lotniczych dotyczących rezerwacji i kontroli odlotów.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji na korespondencję skarżącego w kontekście audytu finansowego na poziomie państwa członkowskiego. W następstwie interwencji Rzecznika Komisja udzieliła odpowiedzi. Ujawniła dokument, o który wnioskował skarżący, ale utajniła niektóre dane osobowe (imiona i nazwiska osób fizycznych). Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja prawidłowo uzasadniła utajnienie na mocy rozporządzenia 45/2001.

Sprawa dotyczyła rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji jako sposobu uzyskania możliwej do pobrania wersji bazy danych orzecznictwa znajdującej się w posiadaniu Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej („EUIPO”). Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i zwrócił się do EUIPO o lepsze wyjaśnienie powodów, dla których nie może zastosować się do wniosku. Wyjaśnienie EUIPO było dokładne i rozsądne. W związku z tym sprawa została zamknięta stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.

Skarga, złożona przez organizację pozarządową Access Info Europe, dotyczy rzekomo bezprawnej odmowy przez Komisję Europejską udzielenia pełnego publicznego dostępu do dokumentów oceniających dotyczących postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na „Renowację i rozbudowę oczyszczalni ścieków Subotica” (Serbia). Odmówiono ujawnienia dokumentów na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) (ochrona danych osobowych), art. 4 ust. 2 (ochrona interesów handlowych) i art. 4 ust. 3 (ochrona procesu podejmowania decyzji) rozporządzenia 1049/2001. Skarżący uznał, że należy udzielić mu pełnego dostępu do dokumentów oceniających.

Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że w postępowaniu Komisji nie doszło do niewłaściwego administrowania.  Sugeruje jednak, że Komisja powinna systematycznie uzyskiwać, przed ich powołaniem, zgodę członków komisji oceniającej w postępowaniach o udzielenie zamówienia na ujawnienie ich nazwisk. Ujawnienie ich nazwisk na zakończenie procesu oceny należy uznać za warunek powołania do takiego komitetu.

Sprawa dotyczyła odmowy ujawnienia przez Komisję nazwisk pracowników, którzy pracowali przy prowadzonym przez Komisję dochodzeniu w sprawie pomocy państwa. W trakcie dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich uzyskał opinie Komisji, skarżącego i Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

Kwestia, czy odmowa ujawnienia nazwisk była słuszna, opierała się na art. 8 rozporządzenia 45/2001 o ochronie danych. Zgodnie z tym przepisem osoba wnioskująca o ujawnienie musi najpierw wykazać konieczność ujawnienia jej nazwisk. Jeżeli kryterium to zostanie spełnione, organ publiczny musi jeszcze ustalić, czy ujawnienie ich nazwisk miałoby wpływ na uzasadnione interesy pracowników, a jeśli tak, to czy te uzasadnione interesy były ważniejsze niż konieczność podnoszona przez osobę wnioskującą o ujawnienie nazwisk.  

Uznając, że Komisja nie powinna stosować art. 8 w sposób restrykcyjny w przypadku spornych nazwisk pracowników, Rzecznik stwierdził, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania, odmawiając ujawnienia nazwisk spornych pracowników.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji na pismo skarżącego dotyczące domniemanych niezgodności z prawem popełnionych przez sądy krajowe w Estonii. W piśmie tym skarżący zarzucił również Komisji, że nie podjęła żadnych działań. Komisja wyjaśniła, że nie ma kompetencji do interweniowania w tej sprawie. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że wyjaśnienia Komisji były prawidłowe, pomocne i zgodne z jej uprawnieniami ustawowymi. Sprawa została zatem zamknięta jako rozstrzygnięta.

Sprawa dotyczyła rozpatrzenia przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) wniosku skarżącego o publiczny dostęp do „umowy o dialogu politycznym i współpracy” między UE a Kubą. W toku dochodzenia prowadzonego przez Rzecznika ESDZ opublikowała ten dokument. W rezultacie Rzecznik zamknęła sprawę zgodnie z ustaleniami.