Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji Europejskiej na korespondencję wysłaną w ramach skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Włochom oraz jej domniemanej błędnej decyzji o zamknięciu skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Rzecznik zbadał te kwestie i stwierdził, że w odpowiedzi, którą Komisja przesłała skarżącemu w toku tego dochodzenia, udzielił przekonującej i wyczerpującej odpowiedzi. W związku z tym Komisja rozstrzygnęła pierwszą kwestię. W szczególności Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja przedstawiła wystarczające wyjaśnienie swojej decyzji o niewznawianiu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w tej sprawie. W związku z tym w odniesieniu do drugiej kwestii uznała ona, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie.

Sprawa dotyczyła nieudzielenia przez Komisję Europejską odpowiednich odpowiedzi skarżącemu, który skarżył się na problem z pomocą państwa w Niemczech. Skarżący uznał, że Niemcy naruszają unijne zasady pomocy państwa ze względu na nowy system finansowania publicznego nadawania. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że ponieważ Komisja ostatecznie udzieliła odpowiedniej odpowiedzi, nie doszło do niewłaściwego administrowania.  

Sprawa dotyczyła logo identyfikacji wizualnej Komisji, używanego w brukselskiej sali konferencyjnej od 2012 r. Zdaniem skarżącego wyłączne używanie języka angielskiego i francuskiego w tym logo identyfikacji wizualnej stanowi dyskryminację ze względu na język.

Obecny system językowy UE obejmuje prawo każdego obywatela do porozumiewania się z instytucjami UE w jego własnym języku oraz odpowiadające mu prawo do otrzymania odpowiedzi w tym języku. Zasady regulujące ten system językowy mają również zastosowanie do innych form komunikacji, takich jak komunikacja za pośrednictwem publikacji i stron internetowych. Każde zróżnicowanie w używaniu języków w takich okolicznościach powinno być obiektywnie uzasadnione. Jeśli chodzi o istnienie obiektywnego uzasadnienia w niniejszej sprawie, Rzecznik zgadza się, że z technicznego punktu widzenia nie jest możliwe przedstawienie terminu „Komisja Europejska” w 24 językach na ekranie telewizyjnym, ani poniżej, ani obok mówcy, ani za nim.

Jeśli chodzi o to, czy Komisja mogła wybrać więcej niż dwa języki, Rzecznik uważa, że rozsądne było, aby Komisja wybrała tylko dwa języki. Wybór liczby języków, których należy używać, sprowadza się do oceny, czy więcej niż dwa języki zagracałyby obraz wizualny w niedopuszczalny sposób. Okoliczność, że inne kombinacje języków również mogą być rozsądnymi wyborami, nie oznacza, że wybór języka angielskiego i francuskiego nie był rozsądny.

Rzecznik uważa, że polityka wybrana przez Komisję była obiektywnie uzasadniona. W związku z tym stwierdziła, że wprowadzenie przez Komisję nowego logo identyfikacji wizualnej w sali konferencyjnej w Brukseli nie stanowi niewłaściwego administrowania.

Sprawa ta dotyczyła rozpatrzenia przez Komisję Europejską skargi o naruszenie przepisów w związku z wykorzystaniem w Polsce unijnego Funduszu Spójności w dziedzinie infrastruktury i środowiska naturalnego. Skarżący, właściciel ekologicznego gospodarstwa rolnego, wyraża zaniepokojenie kwestią ochrony lokalnego środowiska naturalnego oraz odpowiedniego wykorzystaniem funduszy unijnych. Skierował on do Komisji skargę o naruszenie przepisów, argumentując, że w Polsce nie przeprowadzono zadowalająco konsultacji społecznych. Skarży się on, że Komisja zamknęła jego skargę, nie przeanalizowawszy jej właściwie.

Rzecznik przeprowadziła dochodzenie w sprawie skargi i zasugerowała, by Komisja Europejska dokonała przeglądu swego podejścia do weryfikacji, czy państwa członkowskie w pełni wywiązują się z wymogów dotyczących konsultacji społecznych, realizując projekty wspierane z funduszy unijnych. Zaproponowała ona również przeprowadzenie analizy dokumentów załączonych przez skarżącego do skargi skierowanej do Rzecznika z punktu widzenia środowiskowego, a także zorganizowanie przez przedstawicielstwo Komisji w Polsce spotkania ze skarżącym, aby pomóc mu lepiej zrozumieć poglądy Komisji, a jednocześnie umożliwić tej ostatniej lepsze zrozumienie obaw skarżącego. Rzecznik wyraziła zadowolenie z odpowiedzi Komisji na dwie pierwsze sugestie. W przypadku trzeciej z nich (spotkanie ze skarżącym) Rzecznik przyjęła pogląd Komisji, że tego rodzaju spotkanie może nie być skutecznym wykorzystaniem zasobów w odniesieniu do już zakończonych skarg. Zachęciła ona jednak Komisję do skorzystania z tej możliwości w przypadku, gdyby skarżący zgłaszał nowe problemy w przyszłości. W oparciu o te fakty Rzecznik zamknęła sprawę.

Sprawa ta dotyczyła postępowania Komisji Europejskiej z informacjami przekazanymi przez skarżącego, opartymi na trzech przypadkach niezgodnej z prawem pomocy państwa przyznanej hiszpańskim klubom piłkarskim. Skarżący twierdził, że Komisja nie podjęła w rozsądnym terminie decyzji, czy powinna wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanej niezgodnej z prawem pomocy państwa. Ponieważ zdaniem skarżącego Komisja nie podjęła działań, skarżący złożył wniosek o dostęp do niektórych dokumentów dotyczących dwóch z tych spraw. Komisja odmówiła udzielenia dostępu ze względu na ochronę celu dochodzenia.

Sprawa dotyczyła domniemanego nieprzeprowadzenia przez Komisję Europejską dochodzenia w sprawie wydania przez władze [państwa członkowskiego][1] koncesji [innemu] przedsiębiorstwu lotniczemu. Skarżący (przedsiębiorstwo lotnicze Ryanair) twierdził, że fakt, iż [przedsiębiorstwo lotnicze] Air było ostatecznie kontrolowane przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie trzecim, stanowił naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1008/2008. W związku z tym zwróciła się do Komisji o zbadanie jej struktury własnościowej. Komisja zwróciła się do organów [państwa członkowskiego] o wszelkie niezbędne informacje i stwierdziła, że nie ma dowodów na naruszenie rozporządzenia.

Skarżąca w tej sprawie, obywatelka luksemburska, została wykluczona z ubiegania się o stanowisko we Francji ze względu na to, że nie jest obywatelką francuską. Chodziło o stanowisko sędziego niebędącego przewodniczącym, który miał reprezentować Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców we francuskim sądzie ds. azylu. Skarżący poinformował Komisję Europejską, że ograniczenie stanowiska do obywateli francuskich wydaje się naruszać przepisy prawa UE dotyczące swobodnego przepływu pracowników. Gdy Komisja uznała, że nie doszło do naruszenia prawa UE, skarżący skontaktował się z Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Komisja uznała, że zastosowanie ma wyjątek od prawa do swobodnego przepływu pracowników. Wyjątek ten ma zastosowanie w przypadku zatrudnienia w służbie publicznej i jest przewidziany w art. 45 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Komisja przyznała, że decyzja w tej kwestii wymaga konkretnej oceny charakteru zadań i obowiązków sędziego niebędącego przewodniczącym i argumentowała, że dokonała takiej oceny. Rzecznik zauważył, że w ramach tej oceny Komisja nie skontaktowała się z władzami francuskimi w celu uzyskania dalszych informacji na temat przedmiotowego stanowiska. W związku z tym, zgodnie z pierwotną propozycją Rzecznika, Komisja powinna dokonać przeglądu swojej oceny skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i zasugerowała, aby Komisja skonsultowała się z władzami francuskimi. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja utrzymywała, że dysponuje wystarczającymi informacjami przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie i że w związku z tym nie ma potrzeby kontaktowania się z władzami francuskimi. Po rozważeniu szczegółowej odpowiedzi na wniosek Rzecznik Praw Obywatelskich przyznał, że w tym przypadku Komisja dysponowała wystarczającymi informacjami, na których mogła oprzeć swoją decyzję. W związku z tym zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania ze strony Komisji.

Sprawa dotyczyła rozpatrywania przez Komisję Europejską skargi dotyczącej naruszenia praw pasażerów linii lotniczych. Lot skarżącego z Londynu do Sofii został odwołany z powodu obfitych opadów śniegu i został przekierowany przez Monachium. Jednak jego lot spóźnił się do Monachium i spóźnił się na lot łączony. Skarżący musiał zatem spędzić tam noc i jego przewoźnik nie zaoferował mu pokoju hotelowego. W następstwie kontaktów z władzami Zjednoczonego Królestwa i Niemiec złożył do Komisji skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, twierdząc, że władze Zjednoczonego Królestwa działały wbrew odpowiednim przepisom UE dotyczącym praw pasażerów linii lotniczych.

Komisja argumentowała, że problemy były spowodowane „nadzwyczajnymi okolicznościami”, co oznaczało, że zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem UE skarżący nie był uprawniony do rekompensaty pieniężnej. Następnie zaprzestała również korespondencji ze skarżącym.

Rzecznik Praw Obywatelskich przyjął stanowisko Komisji w odniesieniu do istnienia "nadzwyczajnych okoliczności" związanych z opadami śniegu. W związku z tym skarżący nie miał prawa do rekompensaty pieniężnej. Skarżący miał jednak „prawo do opieki” i powinien był otrzymać od przewoźnika zakwaterowanie w hotelu. Biorąc pod uwagę, że przewoźnik nie zapewnił zakwaterowania w hotelu, Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że doszło do naruszenia obowiązku dochowania należytej staranności. Z tego powodu Rzecznik uznał opinię Komisji, że nie doszło do naruszenia obowiązku staranności, za nieprzekonującą.

Rzecznik Praw Obywatelskich zalecił Komisji, aby przy rozpatrywaniu takich skarg dotyczących naruszeń w przyszłości należycie uwzględniała spoczywający na przewoźniku obowiązek dochowania należytej staranności wobec pasażerów linii lotniczych. Jeżeli chodzi o decyzję o zaprzestaniu korespondencji ze skarżącym, Rzecznik nie zgodził się z opinią Komisji, że jego korespondencja była „niewłaściwa”, i skierował do Komisji kolejne zalecenie w tym zakresie.

Komisja przyjęła co do zasady drugie zalecenie Rzecznika Praw Obywatelskich. Chociaż Komisja nie odrzuciła pierwszego zalecenia Rzecznika, z jej odpowiedzi jasno wynika, że nie podziela ona opinii Rzecznika w odniesieniu do zakresu obowiązku dochowania przez przewoźnika należytej staranności wobec pasażera. Zamykając dochodzenie, Rzecznik Praw Obywatelskich zajął się tą kwestią w drodze uwagi krytycznej. Przekazała również swoją decyzję do wiadomości właściwym komisjom Parlamentu oraz krajowym rzecznikom praw obywatelskich.