Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji Europejskiej na korespondencję wysłaną w ramach skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Włochom oraz jej domniemanej błędnej decyzji o zamknięciu skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Rzecznik zbadał te kwestie i stwierdził, że w odpowiedzi, którą Komisja przesłała skarżącemu w toku tego dochodzenia, udzielił przekonującej i wyczerpującej odpowiedzi. W związku z tym Komisja rozstrzygnęła pierwszą kwestię. W szczególności Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja przedstawiła wystarczające wyjaśnienie swojej decyzji o niewznawianiu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w tej sprawie. W związku z tym w odniesieniu do drugiej kwestii uznała ona, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie.

Sprawa dotyczyła rozwiązania umowy o świadczenie usług przez Komisję Europejską. Skarżący twierdził, że Komisja nie odpowiedziała na jego pisma, że rozwiązała umowę o świadczenie usług bez uzasadnionego powodu i że termin płatności faktur wysłanych do niej był powolny. Domagał się również odszkodowania za opóźnienia w płatnościach i odszkodowania.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał te zarzuty. W odniesieniu do pierwszego wniosku Komisja stwierdziła, że ponieważ Komisja ostatecznie odpowiedziała na pisma skarżącego, sprawa została rozwiązana. W odniesieniu do drugiego zarzutu, dotyczącego rzekomego rozwiązania umowy bez uzasadnionego powodu, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nie doszło do niewłaściwego administrowania ze strony Komisji, ponieważ umowa dała Komisji prawo do jej rozwiązania w dowolnym momencie i że w każdym razie Komisja rzeczywiście przedstawiła uzasadniony powód rozwiązania umowy. W odniesieniu do trzeciego zarzutu Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że znaleziono rozwiązanie problemu opóźnień w płatnościach faktur, ponieważ Komisja ostatecznie zapłaciła skarżącemu kwoty należne za wykonaną pracę i zgodziła się zapłacić odsetki za zwłokę. Ponadto w odniesieniu do wniosku o odszkodowanie Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nie ma potrzeby dalszego dochodzenia w tej sprawie, ponieważ Komisja wypłaciła skarżącemu odszkodowanie za poniesioną szkodę, a umowa nie przewidywała żadnego odszkodowania za żaden inny rodzaj szkody.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji na korespondencję skarżącego w kontekście audytu finansowego na poziomie państwa członkowskiego. W następstwie interwencji Rzecznika Komisja udzieliła odpowiedzi. Ujawniła dokument, o który wnioskował skarżący, ale utajniła niektóre dane osobowe (imiona i nazwiska osób fizycznych). Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja prawidłowo uzasadniła utajnienie na mocy rozporządzenia 45/2001.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji Europejskiej na korespondencję skarżącego, w której skarżący wskazał na rzekomo niedokładne oświadczenie komisarz Bienkowskiej dotyczące broni palnej. Komisja udzieliła odpowiedzi w toku dochodzenia i przyznała, że jest ona nieprawidłowa. Rzecznik zamknęła dochodzenie, ponieważ Komisja podjęła kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy. Rzecznik zasugerował jednak Komisji rozważenie opublikowania korekty w celu zapewnienia dokładnego informowania opinii publicznej.

Sprawa dotyczyła adekwatności odpowiedzi EPSO na obawy skarżącego, że mógł on utracić możliwości zatrudnienia ze względu na problem techniczny z jego kontem EPSO. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że odpowiedź EPSO udzielona w toku dochodzenia odpowiednio odniosła się do obaw skarżącego. EPSO odniosło się do kwestii technicznej i zapewniło, że skarżący nie przegapił żadnych okazji.

Sprawa dotyczyła decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), aby nie zezwalać skarżącemu na złożenie drugiego wniosku w kontekście zaproszenia do wyrażenia zainteresowania, które nie zawierało konkretnego terminu składania wniosków. Skarżący ubiegał się o drugą kandydaturę po tym, jak nie zdał egzaminu związanego z jego pierwotnym zgłoszeniem w ramach tej samej procedury naboru. Skarżący twierdził, że EPSO nie udzieliło odpowiednich odpowiedzi na jego pisma dotyczące (i) podstawy prawnej uniemożliwiającej kandydatom ponowne zgłoszenie się w procedurach naboru bez żadnych konkretnych dat zamknięcia; oraz (ii) warunki, w tym zachowanie personelu, w ośrodku egzaminacyjnym w Hiszpanii.

W swojej odpowiedzi EPSO odniosło się do warunków określonych w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania jako podstawy prawnej swoich działań. Wyjaśniła również, że zbadała sprawę dotyczącą zachowania pracowników ośrodka egzaminacyjnego.

Rzecznik uznał wyjaśnienia EPSO za racjonalne i adekwatne, w związku z czym sprawę zamknięto.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji na pismo skarżącego dotyczące domniemanych niezgodności z prawem popełnionych przez sądy krajowe w Estonii. W piśmie tym skarżący zarzucił również Komisji, że nie podjęła żadnych działań. Komisja wyjaśniła, że nie ma kompetencji do interweniowania w tej sprawie. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że wyjaśnienia Komisji były prawidłowe, pomocne i zgodne z jej uprawnieniami ustawowymi. Sprawa została zatem zamknięta jako rozstrzygnięta.

Skarżący kilkakrotnie zwracał się do EPSO z prośbą o usunięcie jego konta EPSO. EPSO odpowiedziało, że nie może usunąć jego konta, ponieważ dwie procedury naboru, w których uczestniczył, są nadal otwarte. Po tym, jak skarżący skontaktował się z EPSO jeszcze dwa razy bez otrzymania odpowiedzi, zwrócił się do Rzecznika, twierdząc, że EPSO nie odpowiedziało, i domagając się usunięcia jego konta.

W następstwie dochodzenia Rzecznika EPSO udzieliło odpowiedzi skarżącemu. Rzecznik doszedł zatem do wniosku, że EPSO rozstrzygnęło zarzut skarżącego. W swojej odpowiedzi EPSO poinformowało również skarżącego, że okres przechowywania danych w odniesieniu do dwóch procedur naboru, w których uczestniczył, jeszcze nie upłynął i że w związku z tym nie może jeszcze usunąć jego konta EPSO. Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania w tym zakresie i w związku z tym zamknął sprawę.  

Sprawa dotyczyła działań EPSO w następstwie awarii serwera komputerowego podczas testu oraz rozpatrywania przez EPSO wniosków skarżącego o przegląd i dostęp do dokumentów.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że EPSO (i) nie rozpatrzyło prawidłowo sytuacji wynikającej z awarii komputera, (ii) nie rozpatrzyło prawidłowo wniosku skarżącego o dokonanie przeglądu oraz (iii) nie rozpatrzyło prawidłowo wniosku skarżącego o dostęp do dokumentów. W związku z tym Rzecznik skierował do EPSO trzy zalecenia.

EPSO przyjęło pierwsze zalecenie Rzecznika dotyczące sposobu rozwiązywania problemów technicznych podczas testu komputerowego. Drugie zalecenie polegało na tym, aby EPSO przedstawiło skarżącemu szczegółowe wyjaśnienie, w jaki sposób rozpatrzyło jego wniosek o dokonanie przeglądu. Rzecznik nie uznał odpowiedzi EPSO w tej sprawie za przekonującą i uznał, że rozpatrywanie przez EPSO wniosku o ponowne rozpatrzenie stanowiło niewłaściwe administrowanie. Ponadto EPSO nie przyjęło trzeciego zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego zapewnienia dostępu do dokumentów. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że niedostarczenie przez EPSO dalszych dokumentów również stanowiło niewłaściwe administrowanie. Oprócz dwóch ustaleń dotyczących niewłaściwego administrowania Rzecznik zasugerował również EPSO, w jaki sposób może usprawnić swoje służby kontaktowe dla kandydatów.  

Sprawa dotyczyła logo identyfikacji wizualnej Komisji, używanego w brukselskiej sali konferencyjnej od 2012 r. Zdaniem skarżącego wyłączne używanie języka angielskiego i francuskiego w tym logo identyfikacji wizualnej stanowi dyskryminację ze względu na język.

Obecny system językowy UE obejmuje prawo każdego obywatela do porozumiewania się z instytucjami UE w jego własnym języku oraz odpowiadające mu prawo do otrzymania odpowiedzi w tym języku. Zasady regulujące ten system językowy mają również zastosowanie do innych form komunikacji, takich jak komunikacja za pośrednictwem publikacji i stron internetowych. Każde zróżnicowanie w używaniu języków w takich okolicznościach powinno być obiektywnie uzasadnione. Jeśli chodzi o istnienie obiektywnego uzasadnienia w niniejszej sprawie, Rzecznik zgadza się, że z technicznego punktu widzenia nie jest możliwe przedstawienie terminu „Komisja Europejska” w 24 językach na ekranie telewizyjnym, ani poniżej, ani obok mówcy, ani za nim.

Jeśli chodzi o to, czy Komisja mogła wybrać więcej niż dwa języki, Rzecznik uważa, że rozsądne było, aby Komisja wybrała tylko dwa języki. Wybór liczby języków, których należy używać, sprowadza się do oceny, czy więcej niż dwa języki zagracałyby obraz wizualny w niedopuszczalny sposób. Okoliczność, że inne kombinacje języków również mogą być rozsądnymi wyborami, nie oznacza, że wybór języka angielskiego i francuskiego nie był rozsądny.

Rzecznik uważa, że polityka wybrana przez Komisję była obiektywnie uzasadniona. W związku z tym stwierdziła, że wprowadzenie przez Komisję nowego logo identyfikacji wizualnej w sali konferencyjnej w Brukseli nie stanowi niewłaściwego administrowania.