Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący był przedmiotem postępowania na szczeblu państw członkowskich w sprawie dyscypliny budżetowej w kontekście projektu finansowanego przez UE. W związku z tym w dniu 7 marca 2016 r. skarżący skierował pismo do Komisji (DG REGIO). Zwróciła się ona o przedstawienie dokumentu, na którym Komisja oparła swoje stwierdzenie, że regionalny organ podatkowy stwierdził naruszenie przepisów budżetowych przez skarżącego. Skarżący zwrócił się ponadto do Komisji o poinformowanie go o osobie, która przekazała Komisji te informacje.

2. Ponieważ Komisja nie udzieliła odpowiedzi, w dniu 14 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

3. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie skargi i stwierdził następujące zarzuty:

Komisja nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 7 marca 2016 r.

4. W trakcie dochodzenia Rzecznik otrzymał odpowiedzi Komisji przesłane skarżącemu oraz uwagi skarżącego dotyczące tych odpowiedzi. Korespondencja ta została wymieniona w ramach procedury dotyczącej dostępu do dokumentów przewidzianej w rozporządzeniu 1049/2001 w sprawie dostępu do dokumentów [1]. Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił włączyć kwestię dostępu do dokumentów do niniejszego dochodzenia. Prowadząc dochodzenie, Rzecznik uwzględnił argumenty i opinie przedstawione przez strony.

Zarzut braku odpowiedzi i dalszy argument skarżącego, że Komisja niesłusznie utajniła dane osobowe w ujawnionych dokumentach

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

5. Komisja przekazała kopię żądanego dokumentu (krótkie sprawozdanie i towarzyszący mu e-mail). Komisja poinformowała, że otrzymała dokument od czeskiej instytucji audytowej w dniu 3 czerwca 2013 r. E-mail zawierał kilka redakcji. Opierając się na art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 o ochronie danych [2], Komisja wyjaśniła, że utajniła dane osobowe, ponieważ nie stwierdzono konieczności ujawnienia danych i nie można zakładać, że ujawnienie nie naruszy uzasadnionych praw zainteresowanych osób.

6. Skarżący zakwestionował utajnienie tożsamości osoby lub osób, które sporządziły sprawozdanie. Jego zdaniem w sprawozdaniu błędnie stwierdzono, że czeskie biuro finansowe stwierdziło, że skarżący naruszył dyscyplinę budżetową, i zwróciło się o zwrot kosztów. Skarżący wyjaśnił, że kontrola została zawieszona i że toczy się kilka powiązanych postępowań sądowych. Skarżący musiał znać tożsamość osoby, która złożyła fałszywe oświadczenia na temat skarżącego, aby móc dochodzić swoich praw w kontekście tego postępowania sądowego. Te fałszywe oświadczenia zaszkodziły dobremu imieniu skarżącego i spowodowały szkody finansowe (np. koszty zastępstwa procesowego, wynagrodzenia pracowników zajmujących się tą kwestią, odsetki kredytowe). Autorzy tych oświadczeń nie mieli prawa do ochrony, ponieważ ich działania stanowiły część ich obowiązków publicznych finansowanych ze środków publicznych. W związku z tym skarżący uważa, że Komisja powinna ujawnić tożsamość danej osoby lub danych osób. Komunikacja publiczna między czeskim Ministerstwem Finansów a Komisją, publiczne postępowania sądowe, a zwłaszcza postępowania administracyjne, nie mają charakteru prywatnego. Szkoda finansowa nie jest ogólna, lecz konkretna, a skarżący może ją udowodnić.

7. W odpowiedzi Komisja stwierdziła, że skarżący nie wykazał konieczności przekazania danych z następujących powodów:

Wykorzystanie dokumentu w toczącym się postępowaniu sądowym było interesem prywatnym, a nie publicznym. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób dokument mógłby zostać doręczony w postępowaniu sądowym.

o Twierdzenie skarżącego, że jego reputacja została naruszona i że poniósł on szkodę finansową, nie zostało poparte dowodami. Takie ogólne względy były niewystarczające, aby stwierdzić konieczność.

o Jeżeli sąd krajowy potrzebuje utajnionych danych osobowych, może zwrócić się do Komisji o ich przekazanie.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

8. Dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczyło pierwotnie braku odpowiedzi Komisji. Komisja udzieliła już odpowiedzi i w związku z tym ten aspekt sprawy został rozstrzygnięty przez Komisję.

9. Jeżeli chodzi o treść odpowiedzi Komisji, w których Komisja odmówiła udzielenia pełnego dostępu do dokumentów żądanych przez skarżącego, Rzecznik zauważa, że skarżący nie zgadza się konkretnie z decyzją Komisji o utajnieniu nazwiska osoby lub osób, które sporządziły lub przesłały sprawozdanie. Rzecznik uważa jednak, że rozumowanie Komisji jest przekonujące i zgodne z prawem. Nazwa ta stanowi dane osobowe w rozumieniu rozporządzenia 45/2001 [3], a dokonana przez Komisję ocena wymogu niezbędności jest przekonująca. Rzecznik podziela pogląd Komisji, że argumenty przedstawione przez skarżącego nie wskazują na konieczność przekazania danych. W szczególności skarżący nie przedstawia żadnego przekonującego wyjaśnienia, dlaczego dane byłyby niezbędne do celów toczącego się postępowania lub do zaspokojenia jego domniemanych interesów w zakresie reputacji i interesów finansowych. W związku z tym Rzecznik stwierdza, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującymi wnioskami [4]:

Komisja rozstrzygnęła zarzut, że nie udzieliła odpowiedzi skarżącemu.

Nie dochodzi do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do utajniania danych osobowych.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Emily O'Reilly

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Strasburg, 13 stycznia 2017 r.

[1] Rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145. 31. 5. 2001.

[2] Rozporządzenie 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, Dz.U. L 8 z 12. 1. 2001.

[3] Zgodnie z art. 2 lit. a) rozporządzenia 45/2001 „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, zwanej dalej „osobą, której dane dotyczą”; osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie numeru identyfikacyjnego lub jednego lub większej liczby szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość”.

[4] Informacje na temat procedury przeglądu można znaleźć na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich: http://www.ombudsman.europa.eu/en/resources/otherdocument.faces/en/70669/html.bookmark