Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący pracuje w Parlamencie Europejskim. Złożyła wniosek o urlop wypoczynkowy trwający od 3 do 12 kwietnia 2013 r. Zostało to zatwierdzone i skarżący wyjechał do Francji na te święta. Zachorowała na wakacjach.

2. W dniu 2 kwietnia 2013 r. uzyskała od lekarza we Francji zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od 2 do 14 kwietnia 2013 r. (zwane dalej "zaświadczeniem lekarskim"). Zaświadczenie lekarskie nie zawierało jej adresu we Francji (zawierało jej adres domowy). Zaświadczenie lekarskie zostało przekazane Parlamentowi pocztą elektroniczną przez męża skarżącego w dniu 4 kwietnia 2013 r.

3. W dniu 29 maja 2013 r. kierownik personelu skarżącego odrzucił wniosek o zwolnienie lekarskie, uzasadniając to tym, że skarżący: uniemożliwiła Parlamentowi przeprowadzenie badania lekarskiego, podając błędny adres na orzeczeniu lekarskim; oraz (ii) nie doradzała jej w kwestii jej nieobecności lekarskiej, która była jej obowiązkiem na mocy art. 59 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego.

4. W dniu 19 czerwca 2013 r. skarżący złożył zażalenie na tę decyzję zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

5. W dniu 3 października 2013 r. sekretarz generalny Parlamentu odpowiedział skarżącej, oddalając jej zażalenie zasadniczo z tych samych powodów, na które powołał się szef personelu.

6. W dniu 27 lutego 2014 r. skarżący skierował pismo do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

7. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie skargi i zidentyfikował następujące zarzuty i roszczenia:

Zarzut:

Parlament błędnie uznał, że zaświadczenie lekarskie jest niedopuszczalne.

Roszczenie:

Parlament powinien zalecić uznanie nieobecności skarżącego w dniach 2–14 kwietnia 2013 r. za dozwoloną nieobecność i uchylić decyzję z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie orzeczenia lekarskiego.

8. W trakcie dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał opinię Parlamentu w sprawie skargi, a następnie uwagi skarżącego w odpowiedzi na opinię Parlamentu. Prowadząc dochodzenie, Rzecznik uwzględnił argumenty i opinie przedstawione przez strony.

Nieprzyjęcie zaświadczenia lekarskiego

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

9. Skarżąca twierdziła, że Parlament mógłby się z nią skontaktować, gdyby chciał przeprowadzić własne badanie lekarskie, ponieważ jej numer GSM i adres e-mail były znane administracji. Skarżąca zauważyła, że chociaż można się z nią łatwo skontaktować telefonicznie lub za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie podjęto żadnych prób skontaktowania się z nią w celu przeprowadzenia badania lekarskiego. Twierdziła również, że obowiązkiem leczącego ją lekarza jest dokładne wypełnienie zaświadczenia lekarskiego. W każdym razie oświadczyła, że znaczek lekarza przekazywał jej miejsce pobytu w tym czasie.

10. Skarżąca twierdziła ponadto, że poinformowała swoich przełożonych o swojej nieobecności, zgodnie z art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

11. W swojej opinii Parlament stwierdził, że zgodnie z art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy pracownik jest niezdolny do pracy z powodu choroby, musi on powiadomić instytucję o swoim adresie w tym momencie. Parlament kontynuował, że zgodnie z dodatkowymi przepisami urzędnik musi powiadomić swojego przełożonego [1] o nieobecności.

12. Parlament zauważył, że adres skarżącej w mieście, w którym pracowała, został podany w zaświadczeniu lekarskim. Bezsporne jest, że nie było to miejsce, w którym przebywała podczas swojego urlopu. Parlament zauważył, że ponieważ skarżąca nie wywiązała się z obowiązku poinformowania Parlamentu o dokładnym miejscu pobytu, niemożliwe było przeprowadzenie badania lekarskiego.

13. Parlament dodał, że art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego zobowiązuje urzędnika do jak najszybszego powiadomienia instytucji o chorobie. Artykuł 2 przepisów wewnętrznych dotyczących badań lekarskich stanowi, że urzędnik musi poinformować swojego bezpośredniego przełożonego lub kolegę, którego przełożony wyznaczył w tym celu, o przyczynie nieobecności. Przewodnik w tytule I pkt 11 stanowi, że w przypadku choroby podczas corocznego urlopu wypoczynkowego urzędnik musi dostarczyć służbie instytucji odpowiedzialnej za zarządzanie zwolnieniem chorobowym pewne informacje na początku choroby, a w każdym razie w ciągu 48 godzin. Parlament zauważył, że skarżąca nie poinformowała swoich bezpośrednich przełożonych o swoim stanie zdrowia. Kiedy mąż skarżącego wysłał zaświadczenie pocztą elektroniczną do służby ds. nieobecności lekarskich, w żadnym momencie nie wspomniał, gdzie dokładnie znajdował się skarżący.

14. Wreszcie Parlament zauważył, że niezawiadomienie Parlamentu przez skarżącą o miejscu jej pobytu podczas jej zwolnienia chorobowego samo w sobie jest wystarczające, aby uzasadnić decyzję, zgodnie z którą zaświadczenie lekarskie z dnia 2 kwietnia 2013 r. nie może być podstawą do przekształcenia corocznego urlopu w zwolnienie chorobowe.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

15. Regulamin pracowniczy to przepisy regulujące prawa i obowiązki urzędników UE. Biorąc pod uwagę, że są one przyjmowane jako akt ustawodawczy, instytucje UE i ich pracownicy są zobowiązani do zapewnienia ich pełnego stosowania.

16. Rzecznik zauważa, że art. 59 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, który dotyczy nieobecności spowodowanych chorobą lub wypadkiem, stanowi:

„Zainteresowany urzędnik jak najszybciej powiadamia instytucję o swojej niezdolności do pracy i jednocześnie podaje swój aktualny adres...”(podkreślenie dodane)

17. Rzecznik zauważa, że obowiązujące przepisy wyraźnie stanowią, że pracownik powinien poinformować Parlament o aktualnym adresie pracownika. Użycie słowa „obecny” oznacza, że członek personelu nie będzie przestrzegał tych zasad, jeżeli poda swój adres domowy w okolicznościach, w których nie jest obecny pod tym adresem w czasie choroby.

18. Ponieważ przepisy określone w przepisach wyraźnie wymagają, aby skarżąca informowała Parlament o swoim aktualnym adresie, nie ma znaczenia, że można się z nią skontaktować za pośrednictwem poczty elektronicznej lub GSM.

19. Rzecznik zauważa, że pracownicy mogliby zignorować spoczywający na nich szczególny obowiązek prawny dotyczący informowania instytucji o miejscu ich pobytu podczas nieobecności w pracy ze względów medycznych tylko wtedy, gdyby istniały okoliczności, których nie można przypisać pracownikom, uniemożliwiające im poinformowanie o miejscu ich pobytu (na przykład gdyby powaga choroby uniemożliwiała przekazanie tych informacji).

20. Rzecznik zauważa, że skarżąca nie twierdzi, że jej stan zdrowia utrudniał jej przestrzeganie wymogów proceduralnych Parlamentu w odniesieniu do powiadamiania o zwolnieniu chorobowym.

21. Rzecznik zauważa również, że każdy pracownik jest zobowiązany do zapoznania się z przepisami regulaminu pracowniczego i jest przez niego rozumiany. Rzecznik zgadza się ponadto z Parlamentem, że skarżąca, biorąc pod uwagę szczególną służbę, w której pracowała w Parlamencie, powinna była mieć jeszcze większą wiedzę na temat procedur dotyczących zwolnień chorobowych niż przeciętny pracownik Parlamentu.

22. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że Parlament nie dopuścił się niewłaściwego administrowania.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Nie doszło do niewłaściwego administrowania przez Parlament.

Skarżący i Parlament zostaną poinformowani o tej decyzji.

Emily O'Reilly

01/06/2015

[1] Decyzja Sekretarza Generalnego z dnia 4 czerwca 2010 r. ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące badań lekarskich w związku z nieobecnością w pracy z przyczyn medycznych oraz okresowych badań lekarskich osób ubiegających się o rentę inwalidzką („przepisy wewnętrzne dotyczące badań lekarskich”).