Po zwróceniu uwagi Rzecznika na niektóre domniemane poważne nieprawidłowości mające wpływ na misję UE w zakresie praworządności (EULEX) w Kosowie, zarówno przez prokuratora EULEX, jak i media, Rzecznik postanowił wszcząć dochodzenie z własnej inicjatywy, aby ocenić, czy Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i EULEX odpowiednio zbadały lub właściwie badają te zarzuty.

Aby ustalić, jakie działania powinna podjąć, Rzecznik zbadała akta ESDZ/EULEX w tej sprawie. Kontrola wykazała, że EULEX przeprowadził wstępne dochodzenie wewnętrzne i zatrudnił zewnętrznego prokuratora do zbadania nieprawidłowości. Ponadto ESDZ wyznaczyła doświadczonego eksperta, który dokona przeglądu mandatu EULEX z systemowego punktu widzenia, ze szczególnym uwzględnieniem podniesionych zarzutów.

Rzecznik zauważył, że EULEX nie zastosował standardowej procedury badania takich zarzutów. Stwierdziła również, że należy zbadać sposób rekrutacji prokuratora zewnętrznego. Biorąc jednak pod uwagę, że ekspert niedawno wyznaczony przez Wysokiego Przedstawiciela UE jasno stwierdził, że kwestie te będą stanowić część przeglądu, który ma zostać przez niego przeprowadzony, Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że obecnie nie ma potrzeby podejmowania dalszych działań z jego strony.

Sprawa dotyczyła wykluczenia skarżącego przez Parlament Europejski z procedury wyboru administratorów ds. badań naukowych.

Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dochodzenie w tej sprawie i zbadał akta sprawy będące w posiadaniu Parlamentu.

Na podstawie informacji uzyskanych podczas kontroli Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania przez Parlament.

Sprawa dotyczy tego, czy Komisja Europejska powinna była przeprowadzić ocenę wpływu na prawa człowieka w kontekście negocjacji w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu z Wietnamem. Skarżący uważali, że taka ocena jest konieczna, podczas gdy Komisja była zdania, że nie jest ona konieczna, ponieważ w 2009 r. przeprowadzono już ocenę wpływu na zrównoważony rozwój w odniesieniu do proponowanej umowy o wolnym handlu między UE a ASEAN, która obejmowała Wietnam.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nieprzeprowadzenie przez Komisję szczegółowej oceny wpływu na prawa człowieka w odniesieniu do Wietnamu stanowiło niewłaściwe administrowanie. W marcu 2015 r. zaleciła, aby Komisja przeprowadziła taką ocenę bez dalszej zwłoki.

Komisja odmówiła. Stwierdziła, że jej „instrumenty polityki pozahandlowej” oraz klauzule dotyczące praw człowieka zawarte w umowie o partnerstwie i współpracy osiągnęły ten sam cel.

Rzecznik nie zgodził się z tym stwierdzeniem i podkreślił przy tym cechy nieodłącznie związane z narzędziem oceny wpływu na prawa człowieka. Ponieważ umowa została zawarta w międzyczasie, Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął sprawę uwagą krytyczną.

Sprawa dotyczyła decyzji Komisji o uznaniu niektórych kosztów zadeklarowanych przez partnera w ramach projektu finansowanego przez UE za niekwalifikowalne. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że powody, dla których Komisja nie zaakceptowała przedmiotowych kosztów, były uzasadnione. W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Skarga dotyczy ponownego powołania przewodniczącego komitetu ad hoc Komisji ds. etyki. Komitet ten składa się z trzech osób, które obecnie nie są zatrudnione przez Komisję. Jego rolą jest doradzanie Komisji w kwestiach etycznych pojawiających się podczas wdrażania kodeksu postępowania komisarzy Komisji. W szczególności Komitet doradza w kwestiach etycznych, gdy były komisarz pragnie podjąć zatrudnienie.

Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że przewodniczący znajduje się w konflikcie interesów, ponieważ pracował również jako prawnik reprezentujący interesy klientów z sektora prywatnego przed Komisją. Stwierdziła, że ponowne mianowanie przewodniczącego przez Komisję stworzyło sytuację, w której przewodniczący będzie de facto orzekał w sprawie przyszłych perspektyw zatrudnienia komisarzy, którzy na podstawie swoich obecnych stanowisk mieli ogromny wpływ na sprawy o ogromnym znaczeniu dla prywatnych klientów przewodniczącego.

W związku z tym Rzecznik uznał, że prywatne interesy przewodniczącego mogą mieć negatywny wpływ na sposób, w jaki pełni on funkcję przewodniczącego Komitetu.

Rzecznik nie musiał przedstawiać Komisji żadnych zaleceń, ponieważ Komisja zastąpiła przewodniczącego przed zakończeniem dochodzenia prowadzonego przez Rzecznika.

Skarżąca w tej sprawie, obywatelka luksemburska, została wykluczona z ubiegania się o stanowisko we Francji ze względu na to, że nie jest obywatelką francuską. Chodziło o stanowisko sędziego niebędącego przewodniczącym, który miał reprezentować Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców we francuskim sądzie ds. azylu. Skarżący poinformował Komisję Europejską, że ograniczenie stanowiska do obywateli francuskich wydaje się naruszać przepisy prawa UE dotyczące swobodnego przepływu pracowników. Gdy Komisja uznała, że nie doszło do naruszenia prawa UE, skarżący skontaktował się z Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Komisja uznała, że zastosowanie ma wyjątek od prawa do swobodnego przepływu pracowników. Wyjątek ten ma zastosowanie w przypadku zatrudnienia w służbie publicznej i jest przewidziany w art. 45 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Komisja przyznała, że decyzja w tej kwestii wymaga konkretnej oceny charakteru zadań i obowiązków sędziego niebędącego przewodniczącym i argumentowała, że dokonała takiej oceny. Rzecznik zauważył, że w ramach tej oceny Komisja nie skontaktowała się z władzami francuskimi w celu uzyskania dalszych informacji na temat przedmiotowego stanowiska. W związku z tym, zgodnie z pierwotną propozycją Rzecznika, Komisja powinna dokonać przeglądu swojej oceny skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i zasugerowała, aby Komisja skonsultowała się z władzami francuskimi. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja utrzymywała, że dysponuje wystarczającymi informacjami przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie i że w związku z tym nie ma potrzeby kontaktowania się z władzami francuskimi. Po rozważeniu szczegółowej odpowiedzi na wniosek Rzecznik Praw Obywatelskich przyznał, że w tym przypadku Komisja dysponowała wystarczającymi informacjami, na których mogła oprzeć swoją decyzję. W związku z tym zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania ze strony Komisji.

Sprawa dotyczyła działań OLAF-u po otrzymaniu zgłoszenia o nieprawidłowościach łączącego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) z domniemaną manipulacją sprawozdaniem z inspekcji w zakresie ochrony lotnictwa. Po wstępnej ocenie Rzecznik wyraził zaniepokojenie decyzją OLAF-u o oddaleniu sprawy i odesłaniu sprawy do EASA, mimo że sygnalista świadomie zdecydował się złożyć sprawozdanie OLAF-owi, a nie EASA. Rzecznik wyraził wstępną opinię, że taka decyzja może mieć negatywny wpływ na ogólną skuteczność przepisów dotyczących informowania o nieprawidłowościach. W związku z tym postanowiła zbadać tę sprawę.

W następstwie kontroli akt OLAF-u Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że OLAF odpowiednio rozważył, czy wszcząć dochodzenie. Okazało się również, że OLAF w rzeczywistości nie zamknął sprawy, ale zwrócił się do EASA o zbadanie sprawy i złożenie sprawozdania z wyników dochodzenia. Ponadto OLAF zastrzegł sobie prawo do wszczęcia formalnego dochodzenia na późniejszym etapie. W tym kontekście Rzecznik stwierdził, że OLAF odpowiednio rozpatrzył sprawozdanie skarżącego dotyczące informowania o nieprawidłowościach. Rzecznik zauważył, że OLAF powinien był wyraźniej poinformować skarżącego, że przekazanie sprawy EASA nie oznacza, że OLAF nie podejmie żadnych dalszych działań w tej sprawie. Poczyniła w tym względzie kolejną uwagę.

Sprawa dotyczyła skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego złożonej do Komisji Europejskiej w związku z domniemanym brakiem prawidłowego wdrożenia przez Niemcy niektórych przepisów dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej. Skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja nie wyjaśniła należycie powodów niewszczynania dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że Komisja przedstawiła następnie odpowiednie wyjaśnienie w odniesieniu do niektórych kwestii poruszonych przez skarżącego. Jeżeli chodzi o kwestie, w odniesieniu do których Komisja nie przedstawiła odpowiedniego wyjaśnienia, Rzecznik zamknęła sprawę uwagą krytyczną.

Sprawa dotyczyła rzekomego braku poinformowania skarżącego przez Komisję Europejską o priorytetowym statusie jego skargi dotyczącej pomocy państwa.

Rzecznik Praw Obywatelskich zainteresował się tą sprawą. W toku dochodzenia Komisja poinformowała skarżącego, że jego skarga nie jest traktowana jako sprawa priorytetowa. Komisja nie wyjaśniła jednak powodów swojej decyzji. Rzecznik zamknęła zatem skargę uwagą krytyczną dotyczącą faktu, że Komisja nie poinformowała skarżącego o tym, dlaczego nadała jego skardze dotyczącej pomocy państwa status podmiotu o niskim priorytecie.

Skarżący jest pracownikiem zatrudnionym na czas określony w Parlamencie Europejskim. Zachorowała podczas corocznego urlopu. Sprawa dotyczyła odmowy przez Parlament przekształcenia urlopu wypoczynkowego skarżącego w zwolnienie chorobowe. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i nie stwierdził niewłaściwego administrowania, ponieważ skarżąca była zobowiązana do podania aktualnego adresu w tym czasie lub wkrótce po tym, jak przedłożyła zaświadczenie lekarskie dotyczące zwolnienia chorobowego. Wymóg ten nie został spełniony.

Sprawa dotyczyła oceny oferty złożonej przez skarżącego. W skardze do Rzecznika skarżący twierdził, że komisja oceniająca błędnie oceniła jego wniosek, ponieważ nie uwzględniła zawartych w nim informacji.

Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że skarżący nie wykazał, że oceniający popełnili oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do kwestionowanych aspektów. W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.