Sprawa dotyczyła domniemanego niesprawiedliwego zwolnienia i nękania byłego pracownika w Europejskim Banku Inwestycyjnym (EBI).

Dochodzenie Rzecznika skupiło się na kwestii, że EBI rzekomo niesłusznie odmówił skarżącemu skorzystania z tzw. „postępowania pojednawczego” przewidzianego w art. 41 regulaminu pracowniczego EBI (który stanowi, że pracownicy mogą wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości UE w przypadku sporu z EBI i że przed tym powinni dążyć do polubownego rozwiązania sporu w drodze postępowania pojednawczego). Rzecznik wstępnie stwierdził, że uznając, iż postępowania pojednawczego nie można zastosować do byłego pracownika, który nie otrzymywał emerytury EBI, EBI dopuścił się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik zaproponował, aby EBI niezwłocznie wszczął postępowanie pojednawcze, zarówno w odniesieniu do kwestii zwolnienia, jak i molestowania. Bank zgodził się wszcząć postępowanie pojednawcze w odniesieniu do kwestii zwolnienia i skierował skarżącego do innego postępowania dotyczącego kwestii mobbingu.

Rzecznik stwierdziła, że po jej interwencji znaleziono rozwiązanie. W związku z tym zamknęła sprawę.

Sprawa dotyczyła oceny okresu próbnego pracownika zatrudnionego na czas określony w Europejskim Urzędzie Wsparcia w dziedzinie Azylu („EASO”). Skarżąca, która została zwolniona po zakończeniu okresu próbnego, twierdziła, że w jej ocenie wystąpiły pewne uchybienia proceduralne. Ponadto EASO nie odpowiedział na jej zażalenia złożone na podstawie regulaminu pracowniczego UE.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i zwrócił się do EASO o udzielenie odpowiedzi na skargi. Stwierdziła, że EASO podjął niezbędne kroki w celu zapewnienia bezstronnej oceny okresu próbnego skarżącej i przestrzegał prawa skarżącej do bycia wysłuchaną przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie jej dalszego zatrudnienia. W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę.

Urzędnicy UE muszą wykazać się umiejętnością pracy w trzecim języku przed pierwszym awansem. Gdy skarżący, który pracuje w agencji UE, nie zdał egzaminu biegłości językowej w swoim trzecim języku, zwrócił się do EPSO o podanie powodów stosunkowo niskiej oceny na egzaminie pisemnym, a także o poinformowanie go o możliwych mechanizmach przeglądu. Jego zdaniem wyjaśnienia EPSO dotyczące jego grupy zaszeregowania wydawały się niespójne, podczas gdy jego pierwotna odpowiedź na temat możliwości przeglądu była błędna. W następstwie nalegań skarżącego EPSO zgodziło się na ponowną ocenę jego testu pisemnego. Drugi oceniający potwierdził początkową ocenę.

Rzecznik Praw Obywatelskich zainteresował się tą sprawą. Zbadała test skarżącego, a także oceny dwóch oceniających. Rzecznik Praw Obywatelskich nie stwierdził żadnego oczywistego błędu ani oznak stronniczości w ocenie testu pisemnego skarżącego. W odniesieniu do błędnych informacji na temat możliwości przeglądu EPSO uznało swój błąd i przeprosiło skarżącego. Rzecznik nie uznał, że konieczne są dalsze dochodzenia, i zamknął sprawę. Zaproponowała jednak poprawę w odniesieniu do informacji udzielanych uczestnikom testów biegłości językowej na temat procedury i ich praw do przeglądu/odwołania.

Skarżący, który pracuje dla Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie umowy o pracę na czas określony, zgłosił się do konkursu EPSO w celu rekrutacji tłumaczy konferencyjnych. W ogłoszeniu o konkursie stwierdzono, że wypełnione wnioski należy złożyć do dnia 6 sierpnia 2013 r. do godz. 12.00. Skarżący nie dotrzymał terminu. W dniu 7 sierpnia 2013 r. poinformowała EPSO, że była hospitalizowana w dniach 5–6 sierpnia 2013 r. i w związku z tym nie była w stanie wypełnić swojego wniosku w terminie. W dniu 7 sierpnia 2013 r. zwróciła się do EPSO o przedłużenie terminu. EPSO odmówiło. Jej głównym powodem odmowy było to, że musi ona traktować wszystkich skarżących jednakowo.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i wstępnie stwierdził, że EPSO nie rozważyło, czy sytuacja skarżącego stanowiła przypadek siły wyższej. W związku z tym zaleciła, aby EPSO (i) przyznało, że istnieją sytuacje, w których z powodu siły wyższej sprawiedliwe i właściwe jest przyznanie kandydatom nowego terminu; (ii) wyjaśniło okoliczności, w których taki nowy termin powinien zostać ustalony; oraz (iii) poinformowało o tym kandydatów. EPSO początkowo odrzuciło zalecenia Rzecznika i argumentowało, że trudno byłoby rozgraniczyć różne uzasadnienia przedstawione przez kandydatów i określić, w jaki sposób kandydaci udowodnią wystąpienie siły wyższej. Dodał, że umożliwienie kandydatom powoływania się na siłę wyższą zagroziłoby zarówno sprawnemu przebiegowi konkursów otwartych, jak i równemu traktowaniu kandydatów. Odniosła się również do statystyk, które jej zdaniem dowiodły, że rozpatrywanie wszystkich wniosków o przedłużenie terminu po upływie tego terminu stanowiłoby obciążenie administracyjne dla EPSO.

Jednak po spotkaniach między Rzecznikiem Praw Obywatelskich a pracownikami EPSO EPSO ostatecznie przyjęło zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich. W odniesieniu do konkretnego przypadku skarżącego Rzecznik zauważył jednak, że przedmiotowy konkurs został zakończony. Zauważyła również, że skarżąca postanowiła nie komentować odpowiedzi EPSO na jej zalecenia. W związku z tym Rzecznik uznał, że nie ma podstaw do dalszego badania, czy sprawa skarżącego spełnia wymogi działania siły wyższej, które EPSO zasadniczo zgadza się obecnie stosować.

Były stażysta w Radzie Unii Europejskiej skarżył się, że dodatek wypłacany stażystom przez instytucje UE jest nieodpowiedni, ponieważ jest niższy od płacy minimalnej, a zatem nie gwarantuje stażystom godnego poziomu życia.

Rzecznik wszczął dochodzenie w tej sprawie. Stwierdziła, że Rada wyjaśniła w wystarczająco szczegółowy sposób, w jaki sposób ustalana jest kwota dodatku za staż. Rzecznik uznał, że decyzja o wypłacie dodatku w wysokości 25% wynagrodzenia urzędnika w grupie zaszeregowania AD5.1 była uzasadniona. Rada podjęła tę decyzję w ramach przysługującego jej zakresu uznania, opierając się na swoich potrzebach administracyjnych i dostępnym budżecie.

Rzecznik zauważył, że Rada rozróżnia staże i zatrudnienie. Stażysta otrzymuje zatem dodatek, a nie wynagrodzenie, ponieważ prawa i obowiązki stażysty nie są porównywalne z prawami i obowiązkami pracownika. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał wyjaśnienie Rady za rozsądne.

W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że praktyka Rady nie stanowiła niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła decyzji ECDC o rozwiązaniu umowy z pracownikiem zatrudnionym na czas określony po zakończeniu okresu próbnego.

Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dochodzenie w tej sprawie i uznał, że ogólnie rzecz biorąc, wyjaśnienia udzielone przez ECDC dotyczące jego decyzji o niekontynuowaniu zatrudnienia skarżącego po zakończeniu okresu próbnego były rozsądne.

Rzecznik uznał jednak, że ECDC nie wyjaśniło skarżącemu w odpowiednim czasie, a) że problemy zidentyfikowane w ramach dialogu oceniającego nowo przybyłych były na tyle poważne, że uzasadniały rozwiązanie umowy ze skarżącym, b) obszary, w których skarżący musiał się poprawić, poprzez konkretny i jasny plan działania. Niedopełnienie tego obowiązku stanowiło niewłaściwe administrowanie. Ponadto Rzecznik uważa, że w okolicznościach, w których organ UE nie ma wystarczająco dużo czasu na właściwą ocenę pracy pracownika zatrudnionego na czas określony lub w których pracownik zatrudniony na czas określony nie miał odpowiedniej możliwości skorygowania niedociągnięć w wykonywaniu obowiązków, dobrą administracją byłoby zbadanie, czy istnieją „wyjątkowe okoliczności” uzasadniające przedłużenie okresu próbnego. Ponieważ w aktach sprawy nie ma dowodów na to, że ECDC poważnie przeanalizowało możliwość przedłużenia okresu próbnego skarżącego, Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił odpowiednią propozycję poprawy w przyszłości. Wreszcie, biorąc pod uwagę, że dobrą administracją jest przepraszanie za wszelkie złe praktyki, Rzecznik uważa, że ECDC powinno uznać swoje błędy w rozpatrywaniu tej sprawy i przeprosić skarżącego za te błędy.

Przedmiotem niniejszej skargi jest rzekome nieprzestrzeganie przez Komisję Europejską, przy wyznaczaniu specjalnego doradcy, jej własnych przepisów dotyczących zapobiegania konfliktom interesów.

We wrześniu 2015 r. dwie organizacje pozarządowe zwróciły się do Rzecznika Praw Obywatelskich ze skargą dotyczącą nieprzestrzegania przez Komisję jej przepisów przy wyznaczaniu specjalnego doradcy wspierającego przewodniczącego Komisji. W dniu 18 grudnia 2014 r. Komisja wydała komunikat prasowy, w którym ogłosiła mianowanie Edmunda Stoibera specjalnym doradcą przewodniczącego Komisji. Ogłoszenie to zostało dokonane na trzy miesiące przed oficjalnym mianowaniem G. Stoibera w dniu 4 marca 2015 r., bez zastrzeżenia co do niespełnionych jeszcze wymogów administracyjnych. Skarżący twierdzili, że to przedwczesne ogłoszenie zagroziło zdolności Komisji do przeprowadzenia bezstronnej i krytycznej oceny, czy dana osoba miała jakikolwiek konflikt interesów. Skarżyli się również, że w „poświadczeniu wiarygodności” Komisji, stanowiącym zasadniczy element procesu mianowania, nie wspomniano o stanowiskach specjalnego doradcy zajmowanych w dużej grupie ubezpieczeniowej Nürnberger.  

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że komunikat prasowy Komisji jest nieprawdziwy i wprowadza w błąd. Rzecznik stwierdził również, że przedwczesne ogłoszenie powołania, bez żadnego zastrzeżenia prawnego, wzbudziło uzasadnione wątpliwości zainteresowanej społeczności co do tego, czy po ogłoszeniu dokonano bezstronnej i krytycznej analizy kwestii konfliktu interesów. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził niewłaściwe administrowanie przez Komisję w obu przypadkach. Rzecznik stwierdził również, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego w „poświadczeniu wiarygodności” pominięto stanowiska wyznaczonego specjalnego doradcy w grupie ubezpieczeniowej. Stwierdziła, że stanowiło to również niewłaściwe administrowanie.

Sprawa dotyczyła decyzji Komisji o zmianie jej pierwotnego wniosku w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego nabytych w brytyjskim systemie emerytalnym do systemu emerytalnego UE.

Komisja argumentowała, że była zobowiązana do zmiany swojego pierwotnego wniosku, ponieważ opierał się on na ogólnych przepisach wykonawczych, które były już nieaktualne w momencie składania wniosku. Zmieniony wniosek Komisji, który był mniej korzystny dla skarżącego, opierał się na zmienionych ogólnych przepisach wykonawczych obowiązujących w dniu złożenia pierwotnego wniosku. Skarżący twierdził, że Komisja powinna uszanować jego pierwszy wniosek, który już zaakceptował.

Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że Sąd orzekł, iż Komisja nie była prawnie zobowiązana do przedstawienia wniosków w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych poza systemem emerytalnym Unii oraz że w rzeczywistości rzeczywiste określenie wartości takich przeniesionych uprawnień emerytalnych mogło zostać dokonane dopiero po dokonaniu przeniesienia. W rzeczywistości była to praktyka ustanowiona przez Komisję po prostu po to, aby lepiej informować swoich urzędników o tym, czego mogą się spodziewać, gdy faktycznie zdecydują się wystąpić o przeniesienie swoich uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego UE.

Rzecznik zamknęła zatem skargę, stwierdzając, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Skarżący jest urzędnikiem Komisji (AST), który nie został awansowany do następnej grupy zaszeregowania w trakcie postępowania w sprawie awansu w 2013 r. i złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik poinformował skarżącego, że nie ma podstaw do wszczęcia dochodzenia. Skarżący twierdził jednak również, że awansowano ośmiu urzędników z tej samej grupy zaszeregowania co jego, których nie oznaczono do celów awansu (na podstawie punktów awansu zgromadzonych zgodnie z poprzednimi przepisami). Rzecznik wszczął zatem dochodzenie w sprawie zarzutu, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego ośmiu urzędników, którzy nie zostali oznaczeni, awansowano do następnej grupy zaszeregowania AST.

W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że w odniesieniu do trzech kryteriów oceny określonych w ogólnych przepisach wykonawczych ośmiu urzędników, których to dotyczy, ma stosunkowo wyższe zasługi niż skarżący, a zasygnalizowanie odgrywa jedynie rolę pomocniczą. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że mające zastosowanie przepisy przejściowe nie uniemożliwiają awansowania urzędników nieposiadających bandery. W związku z tym Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania ze strony Komisji i zamknął sprawę.

Sprawa dotyczyła skierowanego do Komisji przez jednego z jej byłych urzędników wniosku o szczegółowe informacje dotyczące ewentualnego postępowania dyscyplinarnego przeciwko innemu byłemu urzędnikowi Komisji.

Komisja odpowiedziała, że nie może ujawnić żądanych informacji. Komisja starała się również zapewnić skarżącego, że zajmuje się sprawą byłego urzędnika, podejmując wszelkie niezbędne środki.

Dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich w tej sprawie obejmowało inspekcje akt Komisji dotyczących byłego urzędnika. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że o ile instytucje są zobowiązane do zachowania wysokiego poziomu przejrzystości, o tyle w niniejszej sprawie Komisja miała prawo uznać, że nie może ujawnić szczegółów swoich działań dotyczących byłego urzędnika bez szkody dla rzetelnego przebiegu postępowania w ogólności, a także dla prywatności zainteresowanego urzędnika.

Sprawa została zatem zamknięta stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.