FOR PREVIEWING & TESTING PURPOSES ONLY.
This notification will disappear once the page will be published.
This link is available for less than 30 minutes.
  • Makkelijk te lezen
  • Tekstgrootte

Wilt u een klacht indienen tegen een instelling of orgaan van de EU?

Huidige taal: 
  • Nederlands
Brontaal: 
beschikbare talen: 
De vertaling van deze pagina is automatisch geproduceerd met behulp van machinevertaling.
Machinevertalingen kunnen fouten bevatten die de duidelijkheid en nauwkeurigheid van de informatie kunnen schaden; de Ombudsman kan niet aansprakelijk worden gehouden voor eventuele afwijkingen. Voor de grootste mate van betrouwbaarheid en rechtszekerheid wordt verwezen naar de bronversie in het Engels (klik op de link hierboven).
Meer informatie vindt u in ons taal- en vertaalbeleid.

Besluit over de weigering van de Europese Commissie om het publiek toegang te verlenen tot de notulen van de vergaderingen van de regionale taskforce van de EU voor Griekenland (zaak 2237/2024/AML)

De zaak betrof de weigering van de Europese Commissie om het publiek volledige toegang te verlenen tot 34 documenten, waaronder de notulen van de vergaderingen van de regionale taskforce van de EU (EURTF) over Griekenland tussen 2016 en 2021. Door volledige toegang van het publiek te weigeren, heeft de Commissie zich gebaseerd op twee uitzonderingen in de Uniewetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten (Verordening 1049/2001), namelijk de noodzaak om het openbaar belang te beschermen wat betreft de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen.

Op basis van de inspectie van de litigieuze documenten en gelet op de vertraging die de Commissie had opgelopen bij de behandeling van het verzoek om toegang, was de Ombudsman niet overtuigd door de beoordeling door de Commissie van de gevoeligheid van de litigieuze documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan. De Ombudsman deed een voorstel voor een oplossing, waarin zij de Commissie verzocht 15 van de documenten opnieuw te beoordelen, rekening houdend met het verstrijken van de tijd en mogelijke veranderingen in de omstandigheden, met het oog op het verlenen van ruimere gedeeltelijke toegang.

De Commissie heeft het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing afgewezen. Zij weigerde ruimere toegang te verlenen en verklaarde dat het voor klager beter zou zijn om een nieuw verzoek om toegang van het publiek tot documenten in te dienen.

De Ombudsman handhaafde haar standpunt dat ruimere gedeeltelijke toegang had moeten worden verleend en sloot het onderzoek af met een bevinding van wanbeheer. De Ombudsman herinnerde er voorts aan dat klagers een grondrecht hebben om zich tot haar bureau te wenden, een van de twee formele verhaalmechanismen waarin Verordening (EG) nr. 1049/2001 voorziet. Als zij een instelling uitnodigt haar standpunt opnieuw te beoordelen, moet de instelling dit doen in plaats van de klager uit te nodigen een nieuw verzoek om toegang in te dienen.

Achtergrond van de klacht

1. In 2015 presenteerde de Europese Commissie haar Europese migratieagenda.[1] De agenda introduceerde de “hotspotbenadering”, waarbij de EU en haar lidstaten samenwerken om migratie aan de buitengrenzen van de EU te beheren. Vervolgens werden regionale EU-taskforces (EURTF) opgericht om de operationele samenwerking en informatie-uitwisseling in hotspotgebieden te vergemakkelijken. Aan de EURTF-vergaderingen namen vertegenwoordigers van de Commissie, EU-agentschappen en in sommige gevallen nationale autoriteiten deel.

2. In september 2021 heeft klager, een onderzoeker, een verzoek ingediend om toegang van het publiek tot documenten [2] die in het bezit zijn van de Commissie. Het verzoek had betrekking op “notulen van de vergaderingen van de regionale taskforce van de EU in Griekenland 1) van juni 2015 tot september 2016; 2) van mei 2018 tot december 2018; en 3) van april 2020 tot en met september 2021”.

3. In december 2021 heeft de Commissie haar oorspronkelijke besluit vastgesteld, waarin zij 34 documenten [3] heeft aangemerkt als documenten die binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen, en de toegang tot al deze documenten heeft geweigerd.

4. De klager heeft de Commissie in januari 2022 verzocht haar besluit te herzien (door een “bevestigend verzoek” in te dienen).

5. In februari 2023 heeft de Commissie haar confirmatief besluit over het verzoek om toegang vastgesteld. In haar besluit verleende de Commissie gedeeltelijke toegang tot 27 documenten (documenten 1-28) en weigerde zij toegang tot de zeven resterende documenten in hun geheel. Daarbij heeft zij zich gebaseerd op de noodzaak om het openbaar belang te beschermen wat betreft de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen [4] en de bescherming van persoonsgegevens [5].

6. Op 3 december 2024 wendde klager zich, ontevreden over het besluit van de Commissie, tot de Ombudsman.

Het onderzoek

7. De Ombudsman opende een onderzoek naar de weigering van de Commissie om het publiek (ruimer) toegang te geven tot de notulen van de vergaderingen van het EURTF Griekenland. Aangezien klager de redactie van informatie op basis van de noodzaak om persoonsgegevens te beschermen niet heeft aangevochten, maakte dit geen deel uit van het onderzoek van de Ombudsman.

8. Tijdens het onderzoek heeft het onderzoeksteam van de Ombudsman de betrokken documenten geïnspecteerd, evenals de documenten met inbegrip van de raadplegingen van derden door de Commissie met betrekking tot het verzoek om toegang.

9. Het onderzoeksteam van de Ombudsman had na de controle van de documenten een ontmoeting met vertegenwoordigers van de Commissie om een aantal vragen op te helderen, en ontving de opmerkingen van klager over het verslag van de vergadering. 

10. De Commissie heeft geen aanvullend schriftelijk antwoord op de klacht gegeven, aangezien zij van mening was dat haar standpunt in het confirmatieve besluit was uiteengezet.

Aan de Ombudsman voorgelegde argumenten

11. Klager was van mening dat de Commissie buitensporig en kennelijk onjuist gebruik had gemaakt van de ingeroepen uitzonderingen.

12. In haar confirmatief verzoek voerde klager met name aan dat de Commissie onvoldoende had uitgelegd hoe zij een individuele beoordeling van elk document had uitgevoerd en hoe de openbaarmaking van de betrokken documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan de op specifieke en niet-hypothetische wijze aangevoerde beschermde belangen kon ondermijnen. Volgens haar was de gevoeligheid van de documenten twijfelachtig, gelet op de tijd die sinds de eerste litigieuze vergadering was verstreken. Klager maakte voorts bezwaar tegen de wijze waarop de Commissie omging met de bezwaren van derden tegen de openbaarmaking van de documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan, met het argument dat het onduidelijk was of de Commissie die bezwaren onafhankelijk had beoordeeld, en herinnerde eraan dat zij terzijde moesten worden geschoven als zij in strijd waren met de EU-wetgeving en de jurisprudentie inzake transparantie. Tot slot voerde de klager aan dat de Commissie inconsistent was in haar aanpak, aangezien zij in een eerder verzoek om toegang van het publiek zeer ruime toegang tot een soortgelijk document had verleend.

13. Tijdens het onderzoek heeft de klager deze argumenten verder uitgebreid. Zij voerde met name aan dat uit de gedeeltelijk vrijgegeven documenten zou blijken dat EURTF-vergaderingen informatie bevatten die niet altijd veiligheidsgerelateerd is, maar ook humanitair van aard (seizoensgebonden onderhoud, tolkdiensten of medische diensten). Deze informatie zou bovendien specifiek zijn voor installaties die nu volledig zijn ontmanteld en dus een „historische” inhoud hebben. Evenzo zouden de betrekkingen met het in de documenten genoemde derde land aanzienlijk zijn geëvolueerd. Zelfs indien ten tijde van het opstellen van een deel van deze informatie onder de aangevoerde uitzonderingen had kunnen vallen, zouden de omstandigheden volgens haar zodanig zijn veranderd dat er ten tijde van het confirmatieve besluit geen ernstig of daadwerkelijk risico in verband met openbaarmaking bestond. Klager herhaalde voorts haar bezorgdheid over de behandeling door de Commissie van de bezwaren van derden.

14. De Commissie voerde in haar confirmatief besluit aan dat het niet mogelijk was bredere toegang te verlenen tot de gevraagde documenten of de bewerkte delen ervan, aangezien deze operationele informatie bevatten met betrekking tot grensbeheer en criminele activiteiten, die, indien openbaar gemaakt, lopende operaties van rechtshandhavingsinstanties (documenten uit 2020-2021) en/of bredere EU-inspanningen bij de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit en ongeoorloofde grensoverschrijdingen in gevaar zouden brengen. De documenten zouden ook informatie bevatten over tekortkomingen en niet-openbare details over de samenwerking met een derde land, die, indien openbaar gemaakt, de nationale belangen van Griekenland en de internationale betrekkingen met het betrokken derde land zouden ondermijnen.

15. Tijdens het onderzoek heeft de Commissie verder uitgelegd dat de samenwerking binnen het EURTF gebaseerd is op vertrouwen en dat de openbaarmaking van deze uitwisselingen een afschrikkend effect kan hebben, waardoor de samenwerking van de Commissie op het gebied van migratie in de toekomst in gevaar komt. Als gevolg daarvan raadpleegde de Commissie de deelnemers aan EURTF-vergaderingen, die zich in verschillende mate tegen openbaarmaking verzetten.[6] De Commissie benadrukte dat zij een volledige schadebeoordeling had uitgevoerd en dat zij naar behoren rekening had gehouden met het tijdsverloop in dat proces. Hoewel de gevraagde documenten of de bewerkte delen ervan dateren van enkele jaren geleden, hebben ze niettemin betrekking op lopende besprekingen over migratiebeheer. De Commissie stelde vier belangrijke risico's vast als de documenten verder openbaar zouden worden gemaakt.[7] Vertegenwoordigers van de Commissie legden uit dat zelfs als sommige feiten of informatie al openbaar bekend lijken te zijn, de documenten meer details bevatten en de overgrote meerderheid van de informatie niet openbaar is.

16. Ten slotte heeft de Commissie opgemerkt dat in een eerder verzoek betreffende een soortgelijk document [8] weliswaar geen raadpleging heeft plaatsgevonden en dat het document vrijwel volledig openbaar is gemaakt (met uitzondering van persoonsgegevens), maar dat dit niet betekende dat hetzelfde moest gelden voor de litigieuze documenten.

Het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing

17. Op basis van de controle van de litigieuze documenten heeft de Ombudsman geen bezwaar gemaakt tegen de weglatingen in de documenten 1-20 uit 2016 (19 documenten), die beperkt waren en geen kennelijke beoordelingsfout aan het licht brachten. Zij was er echter niet van overtuigd dat de Commissie de gevoeligheid van de resterende documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan en dus de schade bij het verlenen van een zo ruim mogelijke toegang tot die documenten naar behoren had beoordeeld. Dit was met name het geval gezien de vertraging van de Commissie bij de behandeling van het verzoek om toegang.

18. Zij merkte met name op dat de toelichtingen van de Commissie met betrekking tot de gevoeligheid van de 15 resterende documenten of de bewerkte delen ervan, die dateren van 2018, 2020 en 2021, grotendeels gebaseerd waren op het feit dat deze documenten betrekking zouden hebben op lopende operaties en/of informatie zouden bevatten over besprekingen binnen de EURTF die grotendeels hetzelfde zijn gebleven.

19. De Ombudsman hield ook rekening met het feit dat bij de registratie van het verzoek om toegang [9] sommige vergaderingen van de EURTF inderdaad recent waren, maar dat dit niet langer het geval was toen de Commissie bijna anderhalf jaar later haar confirmatief besluit vaststelde. Het „lopende” karakter van de betrokken verrichtingen, waarop de Commissie zich heeft gebaseerd om de niet-openbaarmaking van documenten uit 2020-2021 te rechtvaardigen, leek dus twijfelachtig. De Ombudsman merkte verder op dat de derde partij, die zich het meest had verzet tegen openbaarmaking van sommige van de documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan op grond van het feit dat deze betrekking hadden op “lopende activiteiten”, in de confirmatieve fase niet opnieuw werd geraadpleegd, hoewel zij op dat moment mogelijk een ander standpunt over openbaarmaking had. Bovendien merkte de Ombudsman op dat de documenten andere informatie leken te bevatten die geen verband hield met dergelijke lopende operaties, en dat er ruime toegang was verleend tot soortgelijke informatie in de documenten die de Commissie gedeeltelijk openbaar had gemaakt in hetzelfde verzoek om toegang (en volledige toegang in een ander verzoek). Tot slot benadrukte de Ombudsman dat veel van de weglatingen in de documenten uit 2018 mogelijk verouderde en niet-voor beroep vatbare informatie leken te bevatten met betrekking tot faciliteiten die niet meer bestonden, evenals andere verouderde feitelijke informatie.  

20. In het licht hiervan was de Ombudsman van mening dat de Commissie bij de behandeling van dit verzoek om toegang onvoldoende rekening had gehouden met het verstrijken van de tijd en de gewijzigde omstandigheden. Zij stelt voor dat de Commissie de documenten uit 2018, 2020 en 2021 opnieuw beoordeelt om ruimere (gedeeltelijke) toegang te verlenen. Indien de Commissie echter bij haar standpunt blijft dat bepaalde delen van de documenten nog moesten worden achtergehouden, moet zij de Ombudsman nadere uitleg geven. In dit verband moedigde zij de Commissie aan om de deelnemers aan EURTF-vergaderingen opnieuw te raadplegen bij het beantwoorden van haar voorstel. 

21. In haar repliek [10] stelde de Commissie dat de klacht was „ingediend door een derde [...]”, anders dan degene die het verzoek [om toegang van het publiek tot documenten] had ingediend, en dat de in de klacht aangevoerde argumenten „nooit deel uitmaakten van de oorspronkelijke administratieve procedure”. De Commissie merkte op dat de klacht bijna twee jaar na het confirmatieve besluit werd ingediend en dat met het verstrijken van de tijd de omstandigheden en de gevoeligheid van de documenten zich mogelijk hebben ontwikkeld. In het licht van deze verschillende elementen heeft de Commissie verklaard dat „[m]et het oog op procedurele billijkheid en administratieve efficiëntie [...] de klager een eerste verzoek [om toegang tot documenten] [blijft] indienen”.

22. Wat de inhoud van het voorstel voor een oplossing betreft, was de Commissie ingenomen met wat zij beschouwde als de conclusie van de Ombudsman dat er geen sprake was van een kennelijke beoordelingsfout met betrekking tot de meeste documenten, en dat haar aanpak dus evenwichtig en evenredig was. De Commissie heeft het voorstel van de Ombudsman vervolgens afgewezen. De Commissie bleef met name bij haar standpunt dat zij ten tijde van de vaststelling van haar confirmatieve besluit een zo ruim mogelijke toegang tot de betrokken documenten had verleend. Zij was van mening dat zij naar behoren rekening had gehouden met het tijdsverloop, zoals blijkt uit haar besluit om gedeeltelijke toegang tot de litigieuze documenten te verlenen. De Commissie voerde aan dat de Ombudsman niet betwistte dat de inhoud van de documenten betrekking had op belangen die werden beschermd door de aangevoerde absolute uitzonderingen, en herhaalde de toelichtingen die tijdens de vergadering met het onderzoeksteam van de Ombudsman waren verstrekt met betrekking tot de schade aan de aangevoerde belangen.

23. Tot slot was de Commissie van mening dat zij EURTF-deelnemers naar behoren had geraadpleegd vóór de vaststelling van haar confirmatief besluit, en dat verder overleg niet nodig was, aangezien het standpunt van de Griekse autoriteiten ondubbelzinnig was en gebaseerd op zorgen die in de loop van de tijd niet waren afgenomen. 

24. Klager uitte in zijn opmerkingen over het antwoord op de oplossing zijn diepe teleurstelling over het feit dat de Commissie heeft besloten niet te volgen wat zij als een redelijk oplossingsvoorstel beschouwde.

25. Wat de procedurele aspecten betreft, merkte klager op dat de klachtenprocedure van de Ombudsman het mogelijk maakt klachten in te dienen namens een verzoeker. In dit geval is de klacht ingediend in samenwerking met en met toestemming van de aanvrager. Het ging niet om een poging van een niet-verbonden derde om een nieuw geschil over de documenten aan te spannen. Klager benadrukte dat haar centrale argumenten reeds in de confirmatieve fase waren aangevoerd en dat op dit moment van de verzoeker niet kan worden verwacht dat hij vooruitloopt op de toekomstige argumenten van de instelling.

26. Klager benadrukte voorts dat de nadruk die de Commissie legde op de tijd die zij nodig had om de klacht in te dienen, voorbijging aan de eigen verantwoordelijkheid van de Commissie voor de vertraging in deze zaak, namelijk de 13 maanden die zij nodig had om een bevestigend besluit te nemen. Klager stelde vraagtekens bij het tijdsverloop als procedureel argument tegen een herbeoordeling van de gevoeligheid van de documenten, terwijl een aanzienlijk deel van dat tijdsverloop het gevolg was van de eigen vertragingen van de Commissie. Aangezien de klacht werd ingediend binnen de termijnen die in de procedure van de Ombudsman waren vastgesteld, benadrukte zij bovendien dat er geen procedurele onregelmatigheid was die de weigering om de klacht inhoudelijk te behandelen zou rechtvaardigen.

27. Wat de inhoud van het antwoord van de Commissie betreft, verklaarde klager dat de Commissie de bevindingen van de Ombudsman onjuist had gekwalificeerd, aangezien het verzoek om de herbeoordeling van 15 documenten niet kan worden geïnterpreteerd als een bevestiging van de benadering van de Commissie als “evenwichtig” en “evenredig”. De klager verwees naar de argumenten die tijdens het onderzoek zijn aangevoerd en voegde eraan toe dat, wat het bezwaar van de Griekse autoriteiten betreft, vaststaat dat het verzet van een lidstaat tegen openbaarmaking op zich niet bepalend kan zijn voor de uitkomst van een verzoek om toegang tot documenten. Klager verzocht de Commissie derhalve het voorstel van de Ombudsman te behandelen in plaats van eenvoudigweg het bezwaar van de Griekse autoriteiten te aanvaarden, en de lidstaten aan te moedigen het EU-recht inzake transparantie te eerbiedigen, met name wanneer documenten betrekking hebben op de werking van mechanismen op EU-niveau.

28. Tot slot was klager van mening dat de Commissie het oplossingsvoorstel van de Ombudsman had afgewezen en ongegronde procedurele bezwaren had aangevoerd. Het eisen van de indiening van een nieuw verzoek om toegang zou in feite inhouden dat een proces dat enkele jaren geleden is begonnen, opnieuw wordt opgestart, ondanks het feit dat nu is vastgesteld welke specifieke documenten een herbeoordeling rechtvaardigen. In het licht hiervan verzocht klager de Ombudsman het onderzoek af te sluiten met een bevinding van wanbeheer.

Beoordeling door de Ombudsman na het voorstel voor een oplossing

Procedurele aspecten

29. De Ombudsman zal eerst ingaan op de twee procedurele punten die door de Commissie aan de orde zijn gesteld: i) haar verklaring dat de klager een derde partij bij de klacht is en dat de argumenten niet vooraf bij de Commissie zijn aangevoerd; ii) door de nadruk te leggen op de tijdsduur tussen het confirmatieve besluit en de klacht bij de Ombudsman, lijkt de Commissie vraagtekens te plaatsen bij het nut van een oplossingsvoorstel als onderzoeksinstrument, in plaats van te verwijzen naar de mogelijkheid voor de klager om een nieuw verzoek om toegang van het publiek in te dienen.

30. Wat de eerste overweging hierboven betreft, lijkt de Commissie klager te verwarren met haar vertegenwoordiger. Zoals de klager opmerkt, verandert het recht om zich te laten vertegenwoordigen bij het indienen van een klacht bij de Ombudsman door een derde partij echter niets aan hun identiteit als klager en mag het evenmin van invloed zijn op de manier waarop de Commissie vervolgens omgaat met het onderzoek van de Ombudsman, bijvoorbeeld door te suggereren dat de klager (of haar vertegenwoordiger) nu een nieuw verzoek om toegang indient.

31. Bovendien is de Ombudsman het, in tegenstelling tot wat de Commissie beweert, met klager eens dat haar kernargumenten sinds haar confirmatief verzoek en vervolgens in haar klacht constant zijn gebleven. Dit wordt goed geïllustreerd in het onderdeel “Argumenten” van dit besluit. De Commissie heeft deze argumenten in haar bevestigend besluit behandeld en is bij de opening van het onderzoek opnieuw in de gelegenheid gesteld om op de klacht te reageren, maar heeft dit geweigerd. 

32. Wat het tweede punt van de Commissie betreft, herinnert de Ombudsman eraan dat klagers op grond van de Verdragen en het Handvest een grondrecht hebben om een klacht in te dienen bij haar Bureau. Dergelijke klachten moeten worden ingediend binnen twee jaar na de datum waarop de feiten waarop zij zijn gebaseerd, hun ter kennis zijn gekomen. Daarnaast is de Ombudsman een van de twee verhaalmechanismen waarin Verordening (EG) nr. 1049/2001 voorziet. De termijn van twee jaar geldt dus ook voor klachten over de toegang van het publiek tot documenten en de gehele of gedeeltelijke weigering van een instelling om toegang tot de gevraagde documenten te verlenen. Als de Ombudsman een instelling uitnodigt haar standpunt opnieuw te beoordelen, moet die instelling dat als zodanig doen in plaats van de klager uit te nodigen een nieuw verzoek om toegang in te dienen. Zoals klager terecht heeft opgemerkt, is een aanzienlijk deel van de vertraging in deze zaak te wijten aan het feit dat de Commissie niet tijdig een confirmatief besluit heeft vastgesteld, wat zij pas na een periode van 13 maanden heeft gedaan.

Ten gronde van de repliek

33. Wat de inhoud van het antwoord van de Commissie betreft, betreurt de Ombudsman het dat de Commissie in wezen heeft geweigerd haar voorstel voor een oplossing in behandeling te nemen.  

34. Meer bepaald was het oplossingsvoorstel van de Ombudsman dat de Commissie bepaalde geselecteerde documenten opnieuw moest beoordelen om ruimere toegang tot deze documenten te verlenen, of subsidiair, indien dit niet mogelijk was om het beschermde belang te beschermen, een betere motivering moest geven waarom bepaalde delen tot op de dag van vandaag nog moesten worden achtergehouden. In het kader van dat proces moedigde de Ombudsman de Commissie aan om rekening te houden met een aantal opmerkingen die zij had gemaakt met betrekking tot de gevoeligheid van de documenten en het verstrijken van de tijd, en om de EURTF-deelnemers opnieuw te raadplegen over de mogelijkheid van een ruimere openbaarmaking.

35. Om te beginnen zij eraan herinnerd dat, in tegenstelling tot de verklaring van de Commissie dat de Ombudsman de toepassing van de aangevoerde uitzonderingen niet heeft betwist, de premisse van het voorstel was dat de Ombudsman niet overtuigd was door de beoordeling van de schade wat betreft de gevoeligheid van de documenten of de onleesbaar gemaakte delen ervan. Dit komt overal tot uiting in de formulering van het voorstel voor een oplossing. Dit blijkt ook uit het dispositief van het voorstel, waarin de Commissie werd verzocht de betrokken documenten opnieuw te beoordelen met het oog op een ruimere gedeeltelijke toegang.

36. Daarnaast heeft de Commissie aan geen van de aspecten van het voorstel van de Ombudsman gevolg gegeven. Concreet lijkt zij de door de Ombudsman voorgestelde documenten niet opnieuw te hebben beoordeeld. Zij heeft evenmin nieuwe feiten of argumenten aangevoerd ten gunste van niet-openbaarmaking die verder gaan dan hetgeen reeds tijdens het onderzoek was aangevoerd en die niet volstonden om de Ombudsman te overtuigen. Bovendien wordt in het antwoord niet ingegaan op de specifieke bezwaren van de Ombudsman met betrekking tot de gevoeligheid van de documenten, zoals het feit dat:

a)Het was onduidelijk of de door de Commissie genoemde “lopende activiteiten” die de niet-openbaarmaking rechtvaardigden, ten tijde van het confirmatieve besluit inderdaad nog liepen;

b)de documenten bleken in ieder geval andere informatie te bevatten dan die welke betrekking had op die verrichtingen;

volledige of brede openbaarmaking van dergelijke andere informatie mogelijk was geweest in andere documenten (zowel in dezelfde als in andere verzoeken om toegang), en;

d)Redactions leken betrekking te hebben op feitelijke elementen en informatie die verouderd en niet vatbaar voor beroep leken te zijn en dus waarschijnlijk niet gevoelig waren op het moment van het confirmatieve besluit.

37. Wat dat laatste aspect betreft, is de Ombudsman van mening dat het nog steeds onduidelijk is hoe feitelijke informatie over het dagelijks leven in faciliteiten die sindsdien volledig zijn ontmanteld, onder een van de door de Commissie aangevoerde uitzonderingen zou kunnen vallen. Dit is met name het geval voor informatie over de levensomstandigheden (die enkele jaren geleden van toepassing waren), reparaties of onderhoud (van verwoeste gebouwen) en nationaliteiten van bewoners (die zich maandelijks ontwikkelen en door internationale organisaties moeten worden gepubliceerd).

38. Het is ook duidelijk dat de betrokken derden, en met name die welke niet waren geraadpleegd in het kader van het confirmatieve besluit, niet opnieuw zijn geraadpleegd. Dit ondanks de opmerking van de Ombudsman dat met name een partij die bezwaar had gemaakt tegen openbaarmaking op grond van het feit dat haar activiteiten “aan de gang” waren, mogelijk een ander standpunt had ingenomen over het verzoek om toegang dat nuttig had kunnen zijn voor de (her)beoordeling van de Commissie.

39. Deze weigering om gevolg te geven aan het voorstel voor een oplossing van de Ombudsman is des te zorgwekkender omdat dit indruist tegen de gevestigde praktijk van de Commissie om documenten (niet alleen het confirmatieve besluit) opnieuw te beoordelen op basis van een voorstel van de Ombudsman.

40. In dit verband blijft de Ombudsman bij haar standpunt dat de door de Commissie achtergehouden documenten of delen daarvan niet gevoelig waren. Zij is het niet eens met het standpunt van de Commissie dat de ruimst mogelijke toegang werd verleend, zowel ten tijde van het confirmatieve besluit als tot op de dag van vandaag. Volgens haar is het niet mogelijk om de beschrijving door de Commissie van de niet vrijgegeven informatie (met name betreffende vermeende operationele informatie met betrekking tot grensbeheer en criminele activiteiten) en de feitelijke inhoud van (delen van) de gevraagde documenten met elkaar in overeenstemming te brengen. De Commissie heeft geen verdere inhoudelijke motivering verstrekt die de Ombudsman in staat zou stellen te begrijpen waarom dat het geval is. Daarom, en aangezien zij er niet van overtuigd is dat alle betrokken uittreksels, gezien hun aard, datum en inhoud, zo gevoelig zouden zijn dat openbaarmaking ervan de aangevoerde belangen daadwerkelijk en specifiek zou ondermijnen, is de Ombudsman van mening dat het niet verlenen van (ruimere) gedeeltelijke toegang tot die delen wanbeheer vormt.

41. Het is duidelijk dat de Commissie niet voornemens is haar standpunt ter zake te wijzigen. Daarom zou een aanbeveling geen nuttig doel dienen.

Conclusie(s)

Op basis van het onderzoek sluit de Ombudsman deze zaak af met de volgende bevinding:

Het feit dat de Europese Commissie geen (ruimere) gedeeltelijke toegang tot de litigieuze documenten heeft verleend, vormde een geval van wanbeheer.

De klager en de Commissie zullen van dit besluit in kennis worden gesteld.

Teresa Anjinho
Europese Ombudsman 


Straatsburg, 16.11.2026 

 

[1] COM(2015) 240 final, beschikbaar op: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex:52015DC0240

[2] Krachtens Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (“Verordening 1049/2001”), beschikbaar op: https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2001/1049/oj/eng

[3] De documenten werden ten onrechte genummerd als 1-35 (in plaats van 1-34), als gevolg van een administratieve fout. Duidelijkheidshalve wordt in dit oplossingsvoorstel dezelfde nummering gebruikt. In het onderzoek van de Ombudsman werden de documenten verdeeld in drie categorieën, afhankelijk van het jaar van de vergadering. De documenten 1-20 hadden betrekking op vergaderingen van 2016, de documenten 21-28 op vergaderingen van 2018 en de documenten 29-35 op vergaderingen van 2020 en 2021.

[4] Respectievelijk artikel 4, lid 1, onder a), eerste en derde streepje, van Verordening 1049/2001.

[5] Artikel 4, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 1049/2001.

[6] Meer bepaald verzetten de Griekse autoriteiten zich tegen openbaarmaking op basis van de uitzonderingen ter bescherming van de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen, terwijl Europol verzocht om schrapping van zijn bijdragen op basis van de uitzondering voor de openbare veiligheid. Frontex verzocht om de niet-openbaarmaking van delen van documenten 1-31 en van alle documenten 32-35. Zowel de Griekse autoriteiten als Europol werden in de initiële en de confirmatieve fase geraadpleegd, terwijl Frontex in de initiële fase werd geraadpleegd.

[7] Zie het verslag van de vergadering, beschikbaar op: https://www.ombudsman.europa.eu/doc/inspection-report/237024

[8] Notulen van de 67e vergadering van de EURTF, 5 maart 2020.

[9] Zie lid 2.

[10] Antwoord op de oplossing, beschikbaar op: https://www.ombudsman.europa.eu/solution/237023

Wat vond u van deze automatische vertaling? Deel uw mening!