De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten in het bezit van het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) in verband met gezamenlijke terugkeeroperaties (JRO’s) en nationale terugkeeroperaties (NRO’s) die door Frontex werden gecoördineerd voor de periode van 1 juli tot en met 31 december 2024. Frontex identificeerde 247 definitieve verslagen over terugkeeroperaties, 46 documenten die het operationele terugkeerplan voor 2024 vormden en verschillende daarmee verband houdende subsidieovereenkomsten. Frontex haalde ook een deel van de gevraagde gedetailleerde informatie over terugkeeroperaties uit zijn databank, maar verwijderde de rest. Frontex heeft de toegang geweigerd tot de 46 documenten die het operationele terugkeerplan voor 2024 vormen, in hun geheel, terwijl het brede gedeeltelijke toegang heeft verleend tot de subsidieovereenkomsten. Frontex voerde aan dat verdere openbaarmaking de bescherming van het openbaar belang zou ondermijnen wat betreft de openbare veiligheid, internationale betrekkingen en commerciële belangen.

Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft een steekproef van de betrokken documenten geïnspecteerd en een vergadering gehouden met vertegenwoordigers van Frontex. Op basis van de inspectie en de tijdens de vergadering verkregen verduidelijkingen constateerde de Ombudsman dat het standpunt van Frontex over het algemeen gerechtvaardigd was.

Hoewel de Ombudsman dus concludeerde dat de manier waarop Frontex het verzoek behandelde redelijk was en het onderzoek sloot met de conclusie dat er geen sprake was van wanbeheer, merkte zij op dat het, bij gebrek aan een uitgebreide lijst van documenten die binnen het toepassingsgebied van het verzoek vielen, voor de Ombudsman moeilijk was om met zekerheid vast te stellen hoeveel documenten volgens Frontex binnen het toepassingsgebied van het verzoek vielen. De Ombudsman herhaalde daarom een eerdere aanbeveling dat Frontex, in het kader van goed bestuur, verzoekers een lijst moet verstrekken van documenten waarvan het vaststelt dat zij binnen het toepassingsgebied van hun verzoeken om toegang van het publiek tot documenten vallen.

De zaak betrof de weigering van het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust) om het publiek toegang te verlenen tot zeven documenten betreffende de extractie van informatie uit communicatieapparatuur van migranten. Eurojust heeft de toegang van het publiek tot delen van de documenten geweigerd op basis van twee uitzonderingen in de Uniewetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten, namelijk de noodzaak om het openbaar belang op het gebied van de openbare veiligheid te beschermen en de noodzaak om persoonsgegevens te beschermen.

Op basis van de inspectie van de litigieuze documenten was de Ombudsman niet overtuigd door de argumenten van Eurojust dat een ruimere openbaarmaking van de documenten de bescherming van het openbaar belang op het gebied van de openbare veiligheid zou ondermijnen. De Ombudsman deed een voorstel voor een oplossing, waarin zij Eurojust verzocht zijn standpunt over het verzoek te heroverwegen, teneinde het publiek ruimere toegang tot de betrokken documenten te verlenen. Zij verzoekt Eurojust zich daarbij te concentreren op drie van de betrokken documenten, met follow-upaanpassingen van twee aanvullende documenten.

Eurojust aanvaardde het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing en gaf klager ruimere toegang tot bijna alle documenten. De Ombudsman was ingenomen met de positieve reactie van Eurojust op haar voorstel voor een oplossing en sloot het onderzoek af.

De zaak betrof de weigering van de Europese Commissie om gedeeltelijke of ruimere toegang te verlenen tot twee documenten in verband met een in partnerschap met Unicef gefinancierd project. Bij de weigering van toegang heeft de Commissie zich gebaseerd op vijf uitzonderingen die zijn opgenomen in de Uniewetgeving inzake toegang tot documenten, namelijk de noodzaak om het openbaar belang te beschermen wat betreft de internationale betrekkingen en het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of een lidstaat, alsook de bescherming van haar besluitvormingsproces, het commerciële belang van een derde en de persoonlijke levenssfeer en integriteit van natuurlijke personen, met inbegrip van hun persoonsgegevens.

Op basis van de inzage van de litigieuze documenten was de Ombudsman niet overtuigd door de argumenten van de Commissie dat gedeeltelijke of ruimere openbaarmaking de bescherming van de aangevoerde belangen (ernstig) zou ondermijnen. De Ombudsman heeft een voorstel voor een oplossing ingediend waarin de Commissie wordt verzocht haar standpunt ten aanzien van het verzoek te heroverwegen, zodat zij een zo ruim mogelijke toegang tot de betrokken documenten kan verlenen. Zij herinnerde de Commissie ook aan haar verplichting om binnen een redelijke termijn besluiten te nemen en haar besluiten te motiveren.

De Commissie heeft het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing aanvaard en klager gedeeltelijke en ruimere toegang tot de documenten verleend. De Ombudsman was ingenomen met het positieve antwoord van de Commissie op haar voorstel voor een oplossing, waarmee de klacht werd opgelost.  

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten in verband met tuchtprocedures naar aanleiding van een onderzoek en aanbeveling van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) aan de Commissie. De Commissie heeft vastgesteld dat 23 documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen en heeft de toegang tot alle documenten in hun geheel geweigerd. Daarbij heeft de Commissie zich gebaseerd op de noodzaak om persoonsgegevens te beschermen.

Toen klager de Commissie verzocht haar besluit te herzien, bevestigde de Commissie de geweigerde toegang met een beroep op een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid dat voortvloeit uit de bescherming van het doel van onderzoeken. De Commissie voerde ook aan dat het publiek geen toegang kan worden verleend om de persoonsgegevens in de documenten te beschermen.

De Ombudsman was van oordeel dat de toepassing door de Commissie van een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid, nadat de betrokken tuchtprocedure was afgesloten, niet redelijk was. Op basis van een inspectie van de litigieuze documenten was de Ombudsman van oordeel dat delen van de documenten wellicht onleesbaar moeten worden gemaakt om de identificatie van personen te voorkomen of om het doel van toekomstige onderzoeken te beschermen, maar dat de documenten niet overal gevoelige informatie bevatten. De Ombudsman stelde derhalve als oplossing voor dat de Commissie haar standpunt over het verzoek om toegang heroverweegt om zinvolle gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen.

In antwoord hierop bevestigde de Commissie haar beroep op een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid en was zij van mening dat een zinvolle gedeeltelijke toegang hoe dan ook niet mogelijk was zonder persoonsgegevens openbaar te maken en de bescherming van het doel van de tuchtonderzoeken van de Commissie in gevaar te brengen.

De Ombudsman betreurde het dat de Commissie geen gedeeltelijke toegang heeft verleend naar aanleiding van haar voorstel voor een oplossing. De Ombudsman stelde vast dat de behandeling door de Commissie van dit verzoek om toegang neerkwam op wanbeheer.

Aangezien de Commissie haar standpunt over het verzoek om toegang van klager naar aanleiding van het voorstel voor een oplossing van de Ombudsman opnieuw had beoordeeld en tot dezelfde conclusie was gekomen als in haar confirmatief besluit, zag de Ombudsman geen nut in om dit onderzoek voort te zetten met een formele aanbeveling ter zake. Daarom heeft zij de zaak gesloten.