Sprawa dotyczyła adekwatności przeprowadzanego przez Komisję Europejską corocznego przeglądu agencji kredytów eksportowych – organów krajowych udzielających wsparcia finansowego przedsiębiorstwom prowadzącym działalność na ryzykownych rynkach – w szczególności w odniesieniu do ochrony praw człowieka i środowiska.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że można ulepszyć metodykę i procedury Komisji. W szczególności Rzecznik zalecił, aby Komisja nawiązała dialog z państwami członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami w celu udoskonalenia wzoru stosowanego przez państwa członkowskie do sporządzania sprawozdań dotyczących agencji kredytów eksportowych, które są one zobowiązane przedkładać Komisji każdego roku. Rzecznik zalecił również, aby Komisja ze swojej strony udoskonaliła treść analizy i oceny rocznych przeglądów agencji kredytów eksportowych, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu.

Komisja poinformowała Rzecznika, że skonsultuje się z Radą, Parlamentem i Europejską Służbą Działań Zewnętrznych oraz nawiąże współpracę ze społeczeństwem obywatelskim w celu wdrożenia zaleceń Rzecznika. W szczególności Komisja zaproponuje grupie roboczej Rady ds. kredytów eksportowych zmieniony wzór listy kontrolnej, który będzie stosowany przez państwa członkowskie w ich sprawozdaniach rocznych. Komisja rozważy również opracowanie odpowiednich wytycznych dotyczących sprawozdawczości państw członkowskich.

Ponieważ środki zapowiedziane przez Komisję odpowiednio uwzględniają zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznik zamknęła dochodzenie, ale zwróciła się do Komisji o złożenie sprawozdania w ciągu jednego roku.

Sprawa dotyczyła adekwatności przeprowadzanego przez Komisję Europejską corocznego przeglądu agencji kredytów eksportowych – organów krajowych udzielających wsparcia finansowego przedsiębiorstwom prowadzącym działalność na „ryzykownych” rynkach – w szczególności w odniesieniu do ochrony praw człowieka i środowiska.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że można ulepszyć metodykę i procedury Komisji. Zasugerowała w szczególności, że Komisja powinna nawiązać dialog z państwami członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami w celu udoskonalenia wzoru stosowanego przez państwa członkowskie przy sporządzaniu sprawozdań dotyczących agencji kredytów eksportowych, które są one zobowiązane przedkładać Komisji co roku. Rzecznik zaproponował również, aby Komisja ze swojej strony udoskonaliła treść analizy i oceny rocznych przeglądów agencji kredytów eksportowych, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu.

Komisja odrzuciła wnioski Rzecznika głównie dlatego, że uważa, iż ich wdrożenie wymagałoby zmiany obowiązującego prawodawstwa. Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgodziła się ze stanowiskiem Komisji i skierowała do niej zalecenia w taki sam sposób, jak w przypadku jej wcześniejszych wniosków.  Rzecznik uważa, że roczny przegląd Komisji, który przesyła Parlamentowi, powinien być czymś więcej niż kompilacją treści sprawozdań rocznych otrzymywanych od państw członkowskich oraz że powinien zawierać świadomą i szczegółową ocenę wyników agencji kredytów eksportowych, w szczególności w odniesieniu do poszanowania praw człowieka i środowiska.

Sprawa dotyczyła finansowanego przez UE projektu badawczego dotyczącego oceny ryzyka związanego z GMO (znanego jako GRACE). Skarżący, instytut badawczy z siedzibą w Niemczech, twierdził, że wielu naukowców zaangażowanych w projekt GRACE znajduje się w sytuacji konfliktu interesów ze względu na ich domniemane powiązania z przemysłem biotechnologicznym. Twierdził on, że Komisja Europejska nie ustosunkowała się do obaw skarżącego´s dotyczących wiarygodności naukowej wyników projektu i niezależności powiązanej publikacji naukowej. Skarżący twierdził również, że Komisja nie zapewniła obiektywności i niezależności projektu, w szczególności pełnej przejrzystości w odniesieniu do ekspertów zaangażowanych w jego wybór.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał sprawę. Zgodziła się z Komisją, że nie powinna ingerować w interpretację naukową ani w proces publikacji badań naukowych, które finansuje. Rzecznik stwierdził również, że sam fakt istnienia powiązań między naukowcami zaangażowanymi w projekt a przemysłem nie dowodzi konfliktu interesów. Rzecznik wskazała, że Komisja często finansuje projekty realizowane przez przemysł lub przez grupy ściśle powiązane z przemysłem. Rzecznik zasugerował jednak, że Komisja powinna rozważyć przesłanie skarżącemu pełniejszego i bardziej szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego uważa, że powiązania między przemysłem a naukowcami GRACE nie powodują sytuacji konfliktu interesów.

Rzecznik stwierdził również, że Komisja przestrzegała wszystkich przepisów prawnych dotyczących publikacji nazwisk ekspertów oceniających zaangażowanych w wybór projektów finansowanych w ramach siódmego programu ramowego. W celu dalszego zwiększenia przejrzystości i ułatwienia kontroli publicznej Rzecznik zasugerował, aby w przyszłości Komisja publikowała nazwiska ekspertów oceniających według podziałów odpowiadających tematowi lub kategoriom obszarów siódmego programu ramowego. Rzecznik zasugerował również opublikowanie deklaracji o braku konfliktu interesów osób oceniających.

Sprawa dotyczyła postępowania IMI w sprawie domniemanego konfliktu interesów w ramach procedury przetargowej na projekt badawczy dotyczący zagrożeń i korzyści związanych z programem szczepień w Europie.

Skarżący, członek konsorcjum biorącego udział w postępowaniu, argumentował, że IMI nie zajął się kwestią bezstronności wszystkich członków komisji oceniającej. Skarżący twierdził, że dwóch członków miało powiązania ze zwycięskim konsorcjum, co doprowadziło do konfliktu interesów.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że IMI prawidłowo zastosował odpowiednie przepisy i nie znalazł dowodów na niesprawiedliwe traktowanie wniosku złożonego przez konsorcjum skarżącego. W związku z tym Rzecznik stwierdził, że nie doszło do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu skargi. Rzecznik Praw Obywatelskich rozważył ponadto, czy eksperci znajdujący się w sytuacji konfliktu interesów w związku z jednym wnioskiem powinni mieć możliwość oceny konkurencyjnego wniosku. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że ponieważ zasady stosowane przez IMI zostały opracowane przez Komisję Europejską, dalsze dochodzenia w tej kwestii nie są uzasadnione w kontekście tej konkretnej skargi.

Przedmiotem niniejszej skargi jest rzekome nieprzestrzeganie przez Komisję Europejską, przy wyznaczaniu specjalnego doradcy, jej własnych przepisów dotyczących zapobiegania konfliktom interesów.

We wrześniu 2015 r. dwie organizacje pozarządowe zwróciły się do Rzecznika Praw Obywatelskich ze skargą dotyczącą nieprzestrzegania przez Komisję jej przepisów przy wyznaczaniu specjalnego doradcy wspierającego przewodniczącego Komisji. W dniu 18 grudnia 2014 r. Komisja wydała komunikat prasowy, w którym ogłosiła mianowanie Edmunda Stoibera specjalnym doradcą przewodniczącego Komisji. Ogłoszenie to zostało dokonane na trzy miesiące przed oficjalnym mianowaniem G. Stoibera w dniu 4 marca 2015 r., bez zastrzeżenia co do niespełnionych jeszcze wymogów administracyjnych. Skarżący twierdzili, że to przedwczesne ogłoszenie zagroziło zdolności Komisji do przeprowadzenia bezstronnej i krytycznej oceny, czy dana osoba miała jakikolwiek konflikt interesów. Skarżyli się również, że w „poświadczeniu wiarygodności” Komisji, stanowiącym zasadniczy element procesu mianowania, nie wspomniano o stanowiskach specjalnego doradcy zajmowanych w dużej grupie ubezpieczeniowej Nürnberger.  

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że komunikat prasowy Komisji jest nieprawdziwy i wprowadza w błąd. Rzecznik stwierdził również, że przedwczesne ogłoszenie powołania, bez żadnego zastrzeżenia prawnego, wzbudziło uzasadnione wątpliwości zainteresowanej społeczności co do tego, czy po ogłoszeniu dokonano bezstronnej i krytycznej analizy kwestii konfliktu interesów. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził niewłaściwe administrowanie przez Komisję w obu przypadkach. Rzecznik stwierdził również, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego w „poświadczeniu wiarygodności” pominięto stanowiska wyznaczonego specjalnego doradcy w grupie ubezpieczeniowej. Stwierdziła, że stanowiło to również niewłaściwe administrowanie.

Sprawa dotyczyła domniemanego konfliktu interesów w naukowej grupie roboczej Komisji przygotowującej opinię w sprawie bezpieczeństwa i działania amalgamatu stomatologicznego i jego alternatyw. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do dokonanej przez Komisję oceny niezależności i odpowiedniości członków grupy roboczej.

Rzecznik skorzystał z okazji, aby wypowiedzieć się na temat niektórych bardziej ogólnych aspektów sprawy. Rzecznik podkreśliła znaczenie zapewnienia niezależności i obiektywności doradztwa naukowego świadczonego przez ekspertów współpracujących z komitetami naukowymi Komisji. Nawet przekonanie, że takie opinie naukowe mogą nie być niezależne i obiektywne, może być bardzo szkodliwe. Komisja musi zatem zapewnić nie tylko pełną niezależność i obiektywność takich opinii naukowych, ale również rozwiać wszelkie uzasadnione wątpliwości co do ich niezależności i obiektywności.

Rzecznik uważa zatem, że ważne jest, aby Komisja wprowadziła bardzo solidne procedury gwarantujące, że eksperci zadeklarują wszystkie swoje interesy. Komisja powinna starannie ocenić wszystkie te interesy. Powinna ona przeprowadzać te procedury w sposób jak najbardziej przejrzysty. Dlatego też Rzecznik z dużym zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja jest w trakcie opracowywania „Wytycznych dotyczących postępowania z deklaracjami o braku konfliktu interesów członków, ekspertów zewnętrznych i ekspertów ad hoc zaangażowanych w działalność komitetów naukowych”, mających na celu wyjaśnienie w przejrzysty sposób, w jaki sposób dokonywana jest ocena interesów ekspertów. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o informowanie jej na bieżąco o postępach w opracowywaniu i ostatecznej wersji wytycznych.

Sprawa dotyczyła domniemanego konfliktu interesów ze strony byłego komisarza w decyzji Komisji o nierozpatrywaniu skargi antymonopolowej wniesionej do Komisji. W skardze antymonopolowej do Komisji zarzucano naruszenie unijnych reguł konkurencji przez Unię Europejskich Związków Piłki Nożnej („UEFA”). Skarżący uznał, że przepisy UEFA Club Licensing and Financial Fair Play Regulations („FFP”) są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim wymagają, aby w okresie trzech lat odpowiedni dochód klubu piłkarskiego odpowiadał co najmniej jego odpowiednim wydatkom. Komisja postanowiła nie rozpatrywać skargi ze względu na to, że kwestia ta nie stanowiła dla niej priorytetu. Zdaniem skarżącego na decyzję tę miał wpływ komisarz odpowiedzialny za konflikt interesów, ponieważ był on „stowarzyszonym” i silnym zwolennikiem jednego konkretnego klubu, dla którego FFP jest korzystna. Skarżący wskazał również na fakt, że komisarz wydał wspólne oświadczenie z przewodniczącym UEFA, wyrażając poparcie dla FFP ponad rok przed złożeniem skargi do Komisji.

Komisja argumentowała, że były komisarz nie miał żadnych powiązań prawnych, finansowych, organizacyjnych ani innych z przedmiotowym klubem piłkarskim. Dodał, że wspólna deklaracja komisarza i przewodniczącego UEFA nie ma żadnego związku ze skargą skarżącego, ponieważ nie wyraża żadnych poglądów na temat FFP z punktu widzenia ochrony konkurencji.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i nie stwierdził niewłaściwego administrowania ze strony Komisji. W ten sposób zamknęła sprawę.