- PL Polski
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.
Decyzja w sprawie 520/2014/PMC dotycząca odmowy dostępu przez Komisję Europejską do dokumentów związanych z jej decyzją o niezajęciu stanowiska w sprawie zgodności praktyk handlowych skarżącego z unijnymi regułami konkurencji
Decyzja
Sprawa 520/2014/PMC - Otwarta Piątek | 11 kwietnia 2014 - Decyzja z Środa | 24 lutego 2016 - Instytucja, której sprawa dotyczy Komisja Europejska ( Uregulowane przez instytucję ) - Kraj Belgia
Skarżący, stowarzyszenie certyfikujące uczciwy handel, zwrócił się do Komisji o wydanie decyzji lub nieformalnego pisma zawierającego wytyczne dotyczące zgodności jego praktyk handlowych z unijnymi regułami konkurencji. Po odrzuceniu przez Komisję wniosku skarżącego złożył on wniosek o publiczny dostęp do akt Komisji. Skarżący zakwestionował decyzję Komisji o nieudzieleniu pełnego dostępu do jego wewnętrznej korespondencji i noty wewnętrznej.
W toku dochodzenia Rzecznik wyraziła wstępną opinię, że Komisja utajniła więcej informacji, niż było to absolutnie konieczne. Rzecznik wyraża zadowolenie, że Komisja ponownie przeanalizowała przedmiotowe dokumenty i postanowiła udzielić szerszego dostępu. W związku z tym uważa, że sprawa została rozwiązana.
Okoliczności powstania skargi
1. W 2013 r. skarżący, stowarzyszenie certyfikujące uczciwy handel, zwrócił się do Komisji o wydanie decyzji lub nieformalnego pisma zawierającego wytyczne dotyczące zgodności jego praktyk handlowych z unijnymi regułami konkurencji.[1] Komisja odpowiedziała, że nie wyda takiej decyzji lub pisma, ponieważ nie byłoby to zgodne z obowiązkiem samooceny spoczywającym na podmiotach rynkowych.
2. Następnie skarżący zwrócił się o dostęp do akt administracyjnych Komisji dotyczących rozpatrywania jego wyżej wymienionego wniosku zgodnie z unijnymi przepisami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów.[2] Komisja odpowiedziała, wskazując sześć kategorii dokumentów objętych wnioskiem o dostęp.[3] Komisja odmówiła ujawnienia swojej wewnętrznej korespondencji i udostępniła jedynie część swojej noty wewnętrznej [4], argumentując, że ujawnienie dokumentów zawierających opinie do użytku wewnętrznego w ramach obrad i wstępnych konsultacji w ramach instytucji poważnie naruszyłoby jej proces decyzyjny, nawet po podjęciu decyzji [5]. Twierdził on również, że ujawnienie informacji podważyłoby cel ewentualnych przyszłych dochodzeń [6]. Skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojego stanowiska i, niezadowolony z odpowiedzi udzielonej w tym zakresie, złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.
3. Po wstępnym kontakcie z Rzecznikiem Praw Obywatelskich Komisja postanowiła udzielić szerszego dostępu do dokumentów niż w swojej pierwotnej decyzji. Utrzymywała jednak, że można udzielić jedynie częściowego dostępu do korespondencji wewnętrznej i notatki wewnętrznej. Skarżący nalegał na udzielenie mu pełnego dostępu do tych dokumentów, w szczególności sprzeciwiając się decyzji Komisji o nieujawnianiu nazwisk osób prowadzących sprawę oraz względom, na których Komisja oparła się przy podejmowaniu decyzji o niewydawaniu nieformalnego pisma zawierającego wytyczne.
W przedmiocie dochodzenia
4. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następującego zarzutu i roszczenia:
Zarzut:
Komisja nie przedstawiła uzasadnionych powodów, dla których nie udzieliła pełnego dostępu do korespondencji wewnętrznej i noty wewnętrznej, o które wnioskował skarżący.
Roszczenie:
Komisja powinna w pełni ujawnić wymagane dokumenty.
Wgląd do akt Komisji
5. Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał akta administracyjne Komisji, aby ocenić, czy decyzja Komisji w sprawie wniosku o publiczny dostęp była zgodna z unijnymi przepisami dotyczącymi dostępu do dokumentów [7].
6. Po dokładnej ocenie skontrolowanych dokumentów Rzecznik zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. We wniosku o wydanie opinii Rzecznik wyraziła wstępną opinię, że Komisja utajniła więcej informacji niż jest to konieczne do ochrony uzasadnionych interesów określonych w unijnych przepisach dotyczących dostępu do dokumentów [8].
7. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nie ma wystarczających podstaw do dalszego badania decyzji Komisji o nieujawnianiu nazwisk osób zajmujących się sprawą. W tym względzie stwierdziła, że skarżący nie wykazał konieczności przekazania jej danych osobowych osób prowadzących sprawy, zgodnie z wymogami art. 8 rozporządzenia 45/2001 o ochronie danych osobowych [9].
Spotkanie zespołu dochodzeniowego Rzecznika Praw Obywatelskich z Komisją
8. W celu dalszego wyjaśnienia wstępnej opinii Rzecznik wyrażonej we wniosku o wydanie opinii zespół dochodzeniowy Rzecznika spotkał się z Komisją, szczegółowo wskazując fragmenty tekstu, które zdaniem Rzecznika mogłyby zostać podane do wiadomości publicznej.
Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich
9. Skarżący twierdził, że Komisja nie przedstawiła uzasadnionych powodów, dla których nie udzieliła pełnego dostępu do odpowiedniej korespondencji wewnętrznej i noty wewnętrznej. Skarżący twierdził również, że Komisja nie przeprowadziła indywidualnej i konkretnej oceny przedmiotowych dokumentów, ale oparła się na względach ogólnych.
10. W swojej opinii Komisja zauważyła, że odpowiednie dokumenty zostały sporządzone w ramach postępowania administracyjnego mającego na celu zbadanie, czy należy wydać decyzję na podstawie art. 10 rozporządzenia 1/2003 lub nieformalne pismo zawierające wytyczne. Skarżący był stroną tego postępowania administracyjnego. Zdaniem Komisji przyznanie skarżącemu szerszego dostępu do przedmiotowych dokumentów niż każdemu innemu obywatelowi ubiegającemu się o dostęp do tych samych dokumentów byłoby sprzeczne z logiką i podstawowymi zasadami przepisów UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów. Fakt, że skarżący mógł, ale nie musiał, otrzymać lub dostarczyć pewne informacje jako strona postępowania administracyjnego, nie może w żaden sposób przeszkodzić Komisji w ocenie, czy udzielić publicznego dostępu do tych dokumentów zgodnie z przepisami UE dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów.
10. Ponadto Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem skarżącego, że nie przeprowadził indywidualnej i szczegółowej oceny odpowiednich dokumentów, biorąc pod uwagę, że bez takiej indywidualnej i szczegółowej oceny dalszy częściowy dostęp nie zostałby przyznany.
11. Bez uszczerbku dla powyższego Komisja dokonała jednak ponownej analizy odnośnych dokumentów, decydując się w ten sposób na udzielenie szerszego dostępu do dokumentów, których kopie załączyła do swojej opinii.
12. Skarżący nie skomentował opinii Komisji ani załączonych dokumentów zapewniających szerszy dostęp.
Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich
13. Rzecznik docenia i z zadowoleniem przyjmuje konstruktywne podejście przyjęte przez Komisję w celu ponownego zbadania dokumentów, do których skarżący zwrócił się o dostęp, oraz jej późniejszą decyzję o przyznaniu szerszego dostępu do tych dokumentów, zgodnie z sugestią Rzecznik we wstępnej analizie sprawy. Biorąc pod uwagę, że skarżący nie przedstawił żadnych uwag, aby stwierdzić, że nie był zadowolony z wyniku dochodzenia, Rzecznik stwierdza, że Komisja rozwiązała sprawę.
Wnioski
Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:
Poprzez ponowną analizę przedmiotowych dokumentów, a tym samym podjęcie decyzji o przyznaniu szerszego dostępu, Komisja rozstrzygnęła sprawę.
Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.
Emily O'Reilly
Strasburg, 24 lutego 2016 r.
[1] Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. 2003, L 1, s. 1–25.
[2] Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.
[3] tj. dokumenty administracyjne związane z otwarciem i zamknięciem przez Komisję sprawy; wszystkie protokoły spotkań lub dyskusji między Komisją a skarżącym; wszelka korespondencja między skarżącym a Komisją; iv. "dokument przedstawiający stanowisko" przedłożony przez skarżącego; v. wewnętrzną korespondencję Komisji; Wewnętrzna nota Komisji.
[4] Komisja przyznała dostęp do dokumentów wymienionych w pkt i. Uznała, że dokumenty ii., iii. i iv. nie wchodzą w zakres wniosku skarżącego, biorąc pod uwagę, że zostały już wysłane lub były znane skarżącemu.
[5] Art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 1049/2001.
[6] Art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001.
[7] Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał kopie wewnętrznej korespondencji Komisji, a także jej notę wewnętrzną wchodzącą w zakres wniosku skarżącego o udzielenie dostępu.
[8] Okazało się, że Komisja utajniła nie tylko części dokumentów związanych z istotą sprawy i jej analizą, ale także części dokumentów, które wyjaśniają ogólną politykę wydawania decyzji na podstawie art. 10 rozporządzenia 1/2003 lub nieformalnego pisma zawierającego wytyczne, a także części, które jedynie wyjaśniają to, co zostało przekazane skarżącemu w piśmie informującym go, że Komisja nie wyda decyzji na podstawie art. 10 ani pisma zawierającego wytyczne. Ponadto Komisja utajniła również informacje, które, jak się wydawało, dostarczył sam skarżący.
[9] Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, Dz.U. 2001, L 8, s. 1-22.