Szanowny Panie,

W dniu 12 marca 2001 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.

W dniu 19 kwietnia 2001 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego z prośbą o wydanie opinii do dnia 31 lipca 2001 r. Parlament Europejski przesłał swoją opinię w dniu 25 września 2001 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 22 października 2001 r.

W dniu 15 listopada 2001 r. podległe mi służby skontaktowały się z Panem w sprawie możliwości polubownego rozwiązania Pana skargi. W dniu 16 listopada 2001 r., na wniosek podległych mi służb, przesłał Pan faksem kopię dokumentu dotyczącego proponowanego rozwiązania polubownego. W dniu 7 grudnia 2001 r. skierowałem pismo do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w celu zaproponowania polubownego rozwiązania Pańskiej skargi. Tego samego dnia pismem poinformowałem Pana o tej akcji. W dniu 13 marca 2002 r. przewodniczący Parlamentu Europejskiego odpowiedział na wniosek, a ja przekazałem Panu odpowiedź tego samego dnia. W dniu 24 marca 2002 r. przesłał mi Pan swoje uwagi dotyczące odpowiedzi Parlamentu Europejskiego.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżącego, który był wcześniej dyrektorem generalnym DG XXIII (Polityka przedsiębiorstw, handel, turystyka i gospodarka społeczna) Komisji, istotne fakty są następujące.

W 1993 r. skarżący wszczął wewnętrzne dochodzenie w sprawie zarzutów o korupcję wysuniętych przeciwko szefowi wydziału turystyki DG XXIII, który od tego czasu był sądzony i skazany we Francji za korupcję. Następnie osoba ta rozpoczęła kampanię dezinformacyjną przeciwko skarżącemu. Elementy tej dezinformacji znalazły się w sprawozdaniu (sprawozdawca R. WEMHEUER), które zostało przyjęte przez Parlament Europejski bez wysłuchania skarżącego. Po korespondencji z Parlamentem Europejskim skarżący uznał, że sprawa została w zadowalający sposób rozwiązana przez ówczesnego przewodniczącego Parlamentu. Następnie jednak Parlament Europejski powołał Komisję Niezależnych Ekspertów, która badała m.in. tzw. „aferę turystyczną”. Parlament Europejski nie przekazał komisji niezależnych ekspertów korespondencji ze skarżącym dotyczącej sprawozdania Wemheuera. W rezultacie komisja niezależnych ekspertów błędnie przyjęła, że elementy sprawozdania Wemheuera krytyczne wobec skarżącego są bezsporne, i w swoim własnym sprawozdaniu oskarżyła skarżącego o niewypełnienie obowiązków bez wysłuchania go.

W związku z powyższym skarżący twierdził, że Parlament Europejski:

Skarżący twierdził, że Parlament Europejski powinien teraz opublikować sprostowanie lub duplikę zarówno w wersji drukowanej, jak i na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego.

WNIOSEK

W swojej opinii Parlament Europejski podsumował następujące kwestie:

Komisja niezależnych ekspertów sama ponosi wyłączną odpowiedzialność za interpretację swojego mandatu i sposobu, w jaki wyciągnęła wnioski. Spotkała się przy drzwiach zamkniętych i zawsze podkreślała, że jej obrady pozostają poufne, aby zagwarantować jej niezależność.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego nie może wiedzieć, które dokumenty poddała kontroli komisja niezależnych ekspertów, ani ich źródła, ani jakie kontakty nawiązano między ekspertami a osobami trzecimi, ani powody i wnioski, które skłoniły komisję do wyciągnięcia wniosków.

Stanowisko instytucjonalne Parlamentu uniemożliwia mu zatem udzielenie odpowiedzi na wszelkie pytania merytoryczne dotyczące metod pracy Komitetu, jego źródeł i oceny informacji, zasadności jego wniosków lub sposobu, w jaki zostały one wyrażone w sprawozdaniu Komitetu. W związku z tym Parlament nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy komisja niezależnych ekspertów przestrzega praw podstawowych skarżącego.

Jeśli chodzi o przekazywanie przez Parlament Europejski informacji komisji niezależnych ekspertów, wszystkie posiadane przez administrację informacje dotyczące sprawozdania Wemheuera w sprawie turystyki zostały udostępnione komisji. Parlament nie może jednak wydać opinii na temat tego, czy osoby trzecie przekazały Komitetowi informacje, takie jak wymiana listów między posłami do PE a skarżącym, lub jakiekolwiek inne informacje posiadane we własnym imieniu przez osobę trzecią.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego poinformował przewodniczącego komisji niezależnych ekspertów D. MIDDLEHOKA o swoich pismach do skarżącego, z których większość została napisana po zakończeniu prac komisji. Ponadto sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego podjął inicjatywę zwrócenia się do byłych członków komisji niezależnych ekspertów o przeprowadzenie dodatkowej analizy argumentów i dokumentów przedstawionych przez skarżącego. Wniosek ten został oddalony ze względu na to, że komisja niezależnych ekspertów już nie istniała i w związku z tym nie była w stanie go rozpatrzyć.

Jeśli chodzi o twierdzenie skarżącego, że Parlament Europejski powinien opublikować duplikę na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego, ponieważ Parlament nie ponosi odpowiedzialności za treść sprawozdań Komitetu, nie może czuć się zobowiązany do publikowania wszelkich sprzeciwów wobec tych oświadczeń.

W swoich uwagach skarżący podniósł w skrócie następujące kwestie:

W opinii Parlamentu Europejskiego nie odniesiono się do zasadniczej kwestii, czy Parlament przestrzegał praw podstawowych skarżącego. Parlament nie może delegować swoich obowiązków w zakresie poszanowania praw podstawowych na tymczasowy podmiot prywatny, który jest odpowiedzialny wyłącznie za siebie.

Sformułowanie mandatu Komisji Niezależnych Ekspertów leżało całkowicie w gestii Parlamentu Europejskiego. Parlament był właściwy do kontrolowania metod pracy Komitetu, co jasno wynika z zakresu uprawnień przyjętego przez Konferencję Przewodniczących Grup Politycznych w dniu 27 stycznia 1999 r. Fakt, że sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego podjął inicjatywę, o której mowa w opinii Parlamentu, świadczy o kompetencjach Parlamentu Europejskiego w tej sprawie.

Pisma skarżącego do sprawozdawcy, przewodniczącego właściwej komisji, przewodniczących grup politycznych i przewodniczącego Parlamentu Europejskiego powinny były zostać udostępnione komisji niezależnych ekspertów. Pisma te były skierowane do osób pełniących funkcje urzędowe w Parlamencie Europejskim i w związku z tym nie można ich utożsamiać z informacjami przechowywanymi „osobiście przez stronę trzecią”, niezależnie od tego, czy administracja Parlamentu o nich wiedziała.

Parlament Europejski sam przyznał, że nie przekazał korespondencji skarżącego komisji niezależnych ekspertów i zaniedbał swoją rolę nadzorczą. W związku z tym wzywa się do odwołania się w formie przeglądu odpowiednich fragmentów sprawozdania Komitetu. Alternatywnie Parlament Europejski powinien również opublikować odpowiedzi skarżącego na pierwsze sprawozdanie Komitetu.

Skarżący podsumował swoje spostrzeżenia, pytając, czy labirynt wzajemnie wykluczających się argumentów dotyczących kompetencji nie sprawi, że żaden obywatel poczuje się jak Josef K. w Procesie Kafki.

SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Po dokładnym rozważeniu opinii i uwag Rzecznik uznał, że może dojść do niewłaściwego administrowania przez Parlament Europejski. Zgodnie z art. 3 ust. 5 statutu (1) zwrócił się on zatem do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o zaproponowanie polubownego rozwiązania na podstawie poniższej analizy kwestii spornych między skarżącym a Parlamentem Europejskim.

1.1 Skarżący twierdził, że Parlament Europejski przez zaniedbanie nie dostarczył komisji niezależnych ekspertów informacji na temat jego korespondencji z osobami sprawującymi urząd w Parlamencie w sprawie sprawozdania Wemheuera na temat turystyki. Aby uniknąć wątpliwości, Rzecznik zwraca uwagę, że nie rozumie, by skarżący twierdził, że za to niepowodzenie odpowiedzialna jest konkretna osoba lub osoby.

1.2 W swojej opinii Parlament Europejski stwierdził, że wszystkie posiadane przez administrację informacje dotyczące sprawozdania Wemheuera zostały udostępnione komisji niezależnych ekspertów. Parlament stwierdził jednak, że nie może wydać opinii na temat tego, czy osoby trzecie przekazały Komitetowi informacje, takie jak wymiana listów między posłami do PE a skarżącym, lub jakiekolwiek inne informacje posiadane we własnym imieniu przez osobę trzecią.

1.3 W swoich uwagach skarżący zwraca uwagę, że jego pisma były skierowane do osób sprawujących urząd w Parlamencie Europejskim i w związku z tym nie mogą być utożsamiane z informacjami przechowywanymi "osobiście przez osobę trzecią", niezależnie od tego, czy administracja Parlamentu o nich wiedziała.

1.4 Rzecznik uważa, że na Parlamencie jako instytucji spoczywał obowiązek podjęcia odpowiednich działań naprawczych, w ramach jego kompetencji, po stwierdzeniu, że istotne informacje i dokumenty uzyskane przez osoby sprawujące urzędy w Parlamencie Europejskim w ramach pełnienia obowiązków służbowych nie zostały przekazane Komisji Niezależnych Ekspertów. Kwestia, czy Parlament wywiązał się z tego obowiązku, jest analizowana w następnej części decyzji.

2.1 Skarżący twierdził, że Parlament Europejski jest odpowiedzialny za naruszenie jego podstawowego prawa do bycia wysłuchanym w sprawie turystycznej. Zdaniem skarżącego niedostarczenie przez Parlament Komisji Niezależnych Ekspertów korespondencji między nim a osobami pełniącymi funkcje w Parlamencie w sprawie sprawozdania Wemheuera skutkowało błędnym założeniem przez Komisję, że elementy tego sprawozdania krytyczne wobec skarżącego były bezsporne. W swoim sprawozdaniu komisja niezależnych ekspertów oskarżyła zatem skarżącego o niewypełnienie obowiązków bez wysłuchania go. Skarżący twierdził, że Parlament Europejski powinien teraz opublikować sprostowanie lub, alternatywnie, jego duplikę.

2.2 W swojej opinii Parlament Europejski argumentował, że Komisja Niezależnych Ekspertów sama ponosi wyłączną odpowiedzialność za interpretację swojego mandatu i sposobu, w jaki wyciągnęła wnioski. Zgodnie z opinią Parlament Europejski nie ma możliwości dowiedzenia się, które dokumenty Komitet poddał kontroli, ani jakie są ich źródła, ani jakie kontakty nawiązano między ekspertami a osobami trzecimi, ani też jakie powody i wnioski skłoniły Komitet do wyciągnięcia wniosków. Parlament nie jest zatem właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy komisja niezależnych ekspertów przestrzega praw podstawowych skarżącego.

2.3 Rzecznik uważa, że Parlament Europejski nie zajął się w sposób zadowalający kwestią własnej odpowiedzialności za zapewnienie poszanowania praw podstawowych skarżącego.

2.4 Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził w pkt 1.4 powyżej, że na Parlamencie jako instytucji spoczywał obowiązek podjęcia odpowiednich działań naprawczych w ramach jego kompetencji, gdy tylko okazało się, że istotne informacje i dokumenty uzyskane przez osoby piastujące urzędy w Parlamencie Europejskim w ramach pełnienia przez nie funkcji służbowych nie zostały przekazane komisji niezależnych ekspertów.

2.5 Zdaniem Parlamentu Europejskiego sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego podjął inicjatywę zwrócenia się do byłych członków komisji niezależnych ekspertów o przeprowadzenie dodatkowej analizy argumentów i dokumentów przedstawionych przez skarżącego. Wniosek ten został oddalony ze względu na to, że komisja niezależnych ekspertów już nie istniała i w związku z tym nie była w stanie go rozpatrzyć.

2.6 Rzecznik uważa, że Parlament Europejski podjął zatem próbę podjęcia odpowiednich działań naprawczych. Ponieważ jednak próba ta nie doprowadziła do osiągnięcia jej celów, Rzecznik nie uważa, że w ten sposób Parlament Europejski wywiązał się ze spoczywającego na nim instytucjonalnego obowiązku podjęcia działań naprawczych. Tymczasowy wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich jest zatem taki, że Parlament Europejski powinien podjąć dalsze kroki w celu wywiązania się ze swojego instytucjonalnego obowiązku podjęcia odpowiednich działań naprawczych, w ramach swoich kompetencji, oraz że niedopełnienie tego obowiązku może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o powyższych ustaleniach i przypomniał, że Parlament argumentował, iż ponieważ nie ponosi odpowiedzialności za oświadczenia zawarte w sprawozdaniach komisji niezależnych ekspertów, nie może czuć się zobowiązany do publikowania wszelkich sprzeciwów wobec tych oświadczeń. Rzecznik wskazał, że niniejsza sprawa dotyczy nie każdego zarzutu, lecz zarzutu konkretnej osoby, która nie została wysłuchana przed poddaniem jej publicznej krytyce przez komisję niezależnych ekspertów, którą Parlament nadal publikuje na swojej stronie internetowej. Rzecznik zaproponował, aby Parlament podjął odpowiednie działania naprawcze, publikując duplikę skarżącego na swojej stronie internetowej.

W odpowiedzi na wniosek Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przewodniczący Parlamentu Europejskiego zgodził się, w geście dobrej woli wobec skarżącego, na opublikowanie jego odpowiedzi na odpowiedni rozdział pierwszego sprawozdania komisji niezależnych ekspertów za pośrednictwem hiperłącza z odpowiedniej strony na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego w różnych wersjach językowych. Parlament Europejski nie zobowiązał się do przetłumaczenia odpowiedzi skarżącego, lecz do opublikowania w formie określonej powyżej wszystkich dostarczonych przez niego wersji językowych w odpowiednim formacie.

Parlament Europejski podkreślił, że porozumienie to jest udzielane bez uszczerbku dla zasadniczego stanowiska Parlamentu, zgodnie z którym nie może on ponosić odpowiedzialności za treść sprawozdań komisji niezależnych ekspertów ani za sposób, w jaki komisja prowadziła swoje prace, informacje, na których oparł swoje wnioski, ani za swoje stosunki z osobami, których faktycznie lub potencjalnie dotyczy dochodzenie. Ponadto Parlament Europejski podkreślił, że nie można oczekiwać od niego udostępnienia „tablicy informacyjnej”, otwartej dla wszystkich, w której publikowane są argumenty, w których nie ma on udziału i których zasadności nie może ocenić. Zgoda na opublikowanie odpowiedzi skarżącego nie może zatem stanowić żadnego precedensu dla dalszej publikacji materiałów na jego stronie internetowej, ani w odniesieniu do sprawozdania komisji niezależnych ekspertów, ani w żadnym innym kontekście.

Parlament Europejski zaproponował skontaktowanie się z panem M. po otrzymaniu potwierdzenia Rzecznika Praw Obywatelskich, że może postępować na tej podstawie.

Skarżący potwierdził w piśmie, że jest w stanie zgodzić się z ustaleniami przedstawionymi w odpowiedzi przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na propozycję Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą polubownego rozwiązania, i oczekiwał, że Parlament Europejski skontaktuje się z nim w celu omówienia wdrożenia polubownego rozwiązania.

DECYZJA

1.1 Skarżący twierdził, że Parlament Europejski jest odpowiedzialny za naruszenie jego podstawowego prawa do bycia wysłuchanym w sprawie turystycznej. Zdaniem skarżącego zaniedbanie Parlamentu polegające na niedostarczeniu komisji niezależnych ekspertów korespondencji między nim a osobami sprawującymi urząd w Parlamencie w sprawie sprawozdania Wemheuera doprowadziło do błędnego założenia przez komisję, że elementy tego sprawozdania krytyczne wobec skarżącego były bezsporne. W swoim sprawozdaniu komisja niezależnych ekspertów oskarżyła zatem skarżącego o niewypełnienie obowiązków bez wysłuchania go. Skarżący twierdził, że Parlament Europejski powinien teraz opublikować sprostowanie lub, alternatywnie, jego duplikę.

1.2 Rzecznik uważa, że na Parlamencie jako instytucji spoczywał obowiązek podjęcia odpowiednich działań naprawczych, w ramach jego kompetencji, po stwierdzeniu, że istotne informacje i dokumenty uzyskane przez osoby sprawujące urzędy w Parlamencie Europejskim w ramach pełnienia przez nie funkcji służbowych nie zostały przekazane komisji niezależnych ekspertów. Rzecznik uznał ponadto, że Parlament Europejski podjął próbę podjęcia odpowiednich działań naprawczych. Ponieważ jednak próba ta nie doprowadziła do osiągnięcia jej celów, Rzecznik nie uznał, że w ten sposób Parlament Europejski wywiązał się ze spoczywającego na nim instytucjonalnego obowiązku podjęcia działań naprawczych. Tymczasowy wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich był zatem taki, że Parlament Europejski powinien podjąć dalsze kroki w celu wywiązania się ze swojego instytucjonalnego obowiązku podjęcia odpowiednich działań naprawczych, w ramach swoich kompetencji, oraz że niedopełnienie tego obowiązku może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania. Rzecznik zaproponował zatem jako rozwiązanie polubowne, aby Parlament Europejski opublikował duplikę skarżącego na swojej stronie internetowej.

1.3 W odpowiedzi na propozycję Rzecznika Parlament Europejski, zastrzegając swoje stanowisko co do istoty sprawy, zgodził się w geście dobrej woli na umożliwienie skarżącemu opublikowania odpowiedzi na odpowiedni rozdział pierwszego sprawozdania komisji niezależnych ekspertów za pośrednictwem hiperłącza z odpowiedniej strony na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego w różnych wersjach językowych. Skarżący potwierdził swoją akceptację ustaleń przedstawionych przez Parlament Europejski i oczekiwał, że Parlament skontaktuje się z nim w celu omówienia wdrożenia rozwiązania polubownego.

Z inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich wydaje się, że Parlament Europejski i skarżący uzgodnili polubowne rozwiązanie skargi. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem

Jacob SÖDERMAN

(1) "W miarę możliwości Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje wraz z zainteresowaną instytucją lub organem rozwiązania mającego na celu wyeliminowanie przypadku niewłaściwego administrowania i zaspokojenie skargi".