De zaak betrof de uitoefening door advocaten van het recht van vrij verkeer binnen de EU. De Europese Commissie heeft een klacht afgewezen die was ingediend door een persoon die gekwalificeerd was als advocaat in Cyprus en die van mening was dat het Verenigd Koninkrijk en/of de Cypriotische autoriteiten de regels inzake vrij verkeer hadden geschonden. De Europese Ombudsman onderzocht de zaak en stelde vast dat de Commissie geen wanbeheer had gepleegd. Wat het Verenigd Koninkrijk betreft, heeft de Commissie terecht geconcludeerd dat de Britse autoriteiten de toepasselijke regels hadden nageleefd. Ook wat de Cypriotische autoriteiten betreft, was de Commissie terecht van mening dat klager niet had aangetoond dat zij een belemmering hadden opgeworpen voor de uitoefening van het recht van vrij verkeer van klager.

De zaak had betrekking op de weigering door het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) om toegang te verlenen tot documenten (namelijk (i) toezichtplannen van het EASA en (ii) verslagen over aanbevelingen tot goedkeuring van het EASA) betreffende vier in Azië gevestigde leveranciers van vliegtuigonderhoud. De Ombudsman onderzocht de kwestie en stelde vast dat de argumenten van het EASA gebaseerd op de bescherming van commerciële belangen en de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits niet overtuigend waren. Na een ontwerpaanbeveling van de Ombudsman besloot het EASA de gevraagde documenten vrij te geven.

Klager is een Duitse ingenieur die verantwoordelijk was voor het toezicht op de bouw van de rechtbank voor ernstige misdrijven in Tirana, Albanië. Het bouwproject was het voorwerp van een overeenkomst voor de uitvoering van werken tussen het Albanese ministerie van Justitie (de "aanbestedende dienst") en een particuliere bouwonderneming (de "aannemer") en werd gefinancierd uit de algemene begroting van de Europese Commissie. Het contract van klager als toezichthouder liep eind november 2007 af.

In 2008 wendde klager zich tot de Ombudsman en beweerde dat de delegatie van de Commissie in Albanië hem niet naar behoren steunde (i) bij zijn inspanningen om ervoor te zorgen dat de projectwerkzaamheden in overeenstemming met het contract werden uitgevoerd en (ii) bij zijn daarmee verband houdende conflicten met andere bij het project betrokken partijen. Ter ondersteuning van het eerste aspect van zijn bewering voerde klager in wezen aan dat de aannemer en de aanbestedende dienst ermee instemden goedkopere en inferieure materialen te gebruiken dan die waarin de opdracht voor werken voorziet. De klager voerde ook aan dat de Commissie niet heeft opgeroepen tot een onderzoek naar een dodelijk ongeval op de bouwplaats.

In haar advies verwierp de Commissie in wezen de standpunten van klager en beweerde zij dat zij aanzienlijke steun verleende aan de overeenkomstsluitende partijen en klager. Na een inspectie van het dossier van de Commissie met betrekking tot het project merkte de Ombudsman op dat klager, die de hoofdverantwoordelijkheid voor het project droeg, gevallen van bedreigingen en intimidaties tegen hem aan de Commissie meldde. De Commissie erkende de ernst van deze voorvallen, die tijdens twee vergaderingen aan de orde zijn gesteld. De Ombudsman was echter van mening dat dit niet in verhouding stond tot de erkende ernst waarmee men duidelijk zou hebben verwacht dat de Commissie doortastend zou optreden om te voorkomen dat dergelijke incidenten zich in de toekomst zouden herhalen. De Ombudsman concludeerde derhalve dat de Commissie klager onvoldoende steunde en maakte in dit verband een kritische opmerking. Hij was bovendien van mening dat de Commissie geen gebruik heeft gemaakt van de haar ter beschikking staande bevoegdheden om een onderzoek in te stellen om op betrouwbare wijze de feiten vast te stellen van het dodelijke ongeval waarbij een werknemer om het leven is gekomen. Zo heeft zij de Albanese autoriteiten niet om opheldering verzocht. Daarom maakte de Ombudsman nog een kritische opmerking.

Wat betreft de bewering van klager dat de Commissie hem niet heeft gesteund bij zijn inspanningen om de naleving van de opdracht voor werken te waarborgen, heeft het onderzoek van de Ombudsman geen wanbeheer aan het licht gebracht. Tegelijkertijd besefte de Ombudsman dat bepaalde aspecten waarop zijn onderzoek geen betrekking had, zoals de goedkeuring, na afloop van het contract van klager, van een airconditioningsysteem van een ogenschijnlijk lagere kwaliteit zonder prijsverlaging of verlenging van de garantieperiode, zorgwekkend konden zijn vanuit het oogpunt van een goed beheer van EU-middelen. De Ombudsman verzocht de Europese Rekenkamer derhalve om, gezien haar bijzondere deskundigheid en verantwoordelijkheid bij de controle van de besteding van EU-middelen, deze aspecten in overweging te nemen.

De TBT-richtlijn verplicht de lidstaten om ontwerpen van technische voorschriften aan de Europese Commissie mee te delen. De klager is een Grieks bedrijf voor internetdiensten dat klaagde over de weigering van de Commissie om toegang te verlenen tot een herzien ontwerp voor een technisch voorschrift inzake recreatiespellen dat Griekenland haar had meegedeeld. De Europese Ombudsman heeft een onderzoek ingesteld naar de beweringen van klager dat de Commissie de procedurele en materiële regels van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten zou hebben geschonden en naar de bewering dat de Commissie toegang tot het gevraagde document zou moeten verlenen.

Wat de procedurele bewering betreft, deed de Ombudsman een ontwerpaanbeveling dat de Commissie de ongerechtvaardigde vertraging moet erkennen die zich heeft voorgedaan bij de behandeling van het confirmatieve verzoek van de klager en de toezegging moet doen dat dergelijke vertragingen zich in de toekomst niet zullen voordoen. De Commissie heeft de ontwerpaanbeveling van de Ombudsman aanvaard.

Met betrekking tot de bewering ten gronde en de daarmee verband houdende vordering heeft de Commissie haar weigering om toegang te verlenen verdedigd op grond dat zij de dialoog die zij met de Griekse autoriteiten was aangegaan, moest beschermen om de Griekse wetgeving inzake recreatiespelen, waarvan het Hof had vastgesteld dat zij deze wet schendt, in overeenstemming te brengen met het Unierecht.

In zijn voorlopige beoordeling stelde de Ombudsman vast dat, omdat de onderhavige zaak betrekking had op afgesloten inbreukprocedures, het beroep van de Commissie op de relevante uitzondering in Verordening 1049/2001 in het kader van de kennisgevingsprocedure uit hoofde van de TBT-richtlijn niet overtuigend was. De Ombudsman stelde als minnelijke schikking voor dat de Commissie zou kunnen overwegen toegang te verlenen tot het herziene ontwerp voor een technisch voorschrift.

De Commissie heeft vervolgens toegang tot het document verleend en aldus de vordering van klager afgehandeld, maar was het niet eens met de redenering van de Ombudsman. De Ombudsman deed daarom een ontwerpaanbeveling dat de Commissie in beginsel het publiek toegang moet verlenen tot herziene ontwerpen van technische voorschriften die uit hoofde van de TBT-richtlijn zijn meegedeeld, tenzij een lidstaat uitdrukkelijk om vertrouwelijkheid verzoekt en een dergelijk verzoek ondersteunt met redenen die het vermoeden van toegankelijkheid zouden kunnen weerleggen.

De Commissie heeft de ontwerpaanbeveling van de Ombudsman niet aanvaard. Aangezien de Commissie echter zowel het door Griekenland meegedeelde oorspronkelijke ontwerp voor een technisch voorschrift als het meest recente ontwerp heeft gepubliceerd, was de Ombudsman van oordeel dat het gedrag van de Commissie geen algemene praktijk vormt. Hij sloot de zaak daarom af met een kritische opmerking.

Klager, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, een Vlaamse ngo die vluchtelingen bijstaat, heeft van de Europese Commissie een subsidie gekregen om een project in de Democratische Republiek Congo uit te voeren. In september 2004 zond klager een e-mail en een brief aan de Commissie, waarin hij de Commissie om goedkeuring verzocht voor een alternatieve vereenvoudigde methode voor de rapportage van de kosten van het project, met inbegrip van de kosten van de lokale ondernemers die bij het project betrokken waren. De contactpersoon van de Commissie antwoordde in een e-mail als volgt: "Hierbij,..., geef ik u onze instemming ...". Na een controle achteraf besloot de Commissie echter een bedrag van 150 000 EUR van klager terug te vorderen, met het argument dat de desbetreffende kosten niet waren gerapporteerd overeenkomstig de bepalingen van de subsidieovereenkomst. Niettemin waren deze kosten volgens de klager gerapporteerd op basis van de alternatieve kostenrapportagemethode die de Commissie had goedgekeurd. Klager diende derhalve een klacht in bij de Europese Ombudsman, waarin hij aanvoerde dat de Commissie het beginsel van gewettigd vertrouwen had geschonden door de met haar overeengekomen methode voor de rapportage van kosten niet in acht te nemen.

In haar advies voerde de Commissie aan dat de e-mail van haar contactpersoon geen wijziging van de subsidieovereenkomst vormde. De Ombudsman stelde echter vast dat de desbetreffende e-mail een goedkeuring vormde van de door klager voorgestelde alternatieve methode voor kostenrapportage en dat het op zijn minst aannemelijk was dat de Commissie ermee had ingestemd af te zien van de relevante delen van de subsidieovereenkomst om klager in staat te stellen het alternatieve systeem voor kostenrapportage te gebruiken. Hij deed de Commissie daarom een voorstel voor een minnelijke schikking en verzocht haar met betrekking tot de door de plaatselijke ondernemers in het project gemaakte kosten na te gaan of en in welke mate klager had voldaan aan de alternatieve middelen om de uitgaven te rechtvaardigen, en op basis daarvan te overwegen klager het overeenkomstige bedrag te betalen. De Commissie aanvaardde het voorstel voor een minnelijke schikking en verklaarde dat zij voor projecten waarvoor de alternatieve kostenrapportagemethode door de klager in acht is genomen, de overeenkomstige kosten als subsidiabel zou beschouwen en een extra betaling zou verrichten.

In mei 2012 deelde klager de Ombudsman mee dat hij van de Commissie een betaling van 104 842 EUR had ontvangen en bedankte hij hem voor zijn tussenkomst.