Ο καταγγέλλων, μια κοινοπραξία παραγωγών ελαιολάδου από την Ιταλία, υπέβαλε καταγγελία στον Διαμεσολαβητή σχετικά με την απόφαση της Επιτροπής να συγχρηματοδοτήσει, υπό διαφορετικές συνθήκες, δύο ταυτόχρονα προγράμματα για την προώθηση της πώλησης ελαιολάδου εκτός της ΕΕ. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, οι ασυνέπειες μεταξύ των όρων αυτών των προγραμμάτων είχαν ως αποτέλεσμα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τους ισπανούς παραγωγούς ελαιολάδου.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ο νομοθέτης της ΕΕ είχε εκδώσει νέους κανονισμούς με διατάξεις για τη βελτίωση του συντονισμού των δύο χρηματοδοτικών προγραμμάτων, γεγονός που συνεπάγεται ότι περιπτώσεις όπως η παρούσα δεν θα προκύψουν στο μέλλον. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η συστημική πτυχή της καταγγελίας έχει επιλυθεί. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την ατομική κατάσταση του καταγγέλλοντος. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Η υπόθεση αφορούσε τον χειρισμό από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταγγελίας επί παραβάσει σχετικά με τη χρήση των ταμείων συνοχής της ΕΕ στην Πολωνία στον τομέα των υποδομών και του περιβάλλοντος. Ο καταγγέλλων, οικολογικός γεωργός, ανησυχεί για την προστασία του τοπικού περιβάλλοντος και την κατάλληλη χρήση των κονδυλίων της ΕΕ. Υπέβαλε καταγγελία επί παραβάσει στην Επιτροπή υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία δημόσιων διαβουλεύσεων στην Πολωνία δεν διεξαγόταν ικανοποιητικά. Κατήγγειλε ότι η Επιτροπή περάτωσε την καταγγελία του χωρίς να εξετάσει προσηκόντως τον ισχυρισμό του.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε την καταγγελία και πρότεινε στην Επιτροπή να επανεξετάσει την προσέγγισή της για να επαληθεύσει κατά πόσον τα κράτη μέλη συμμορφώνονται πλήρως με τις απαιτήσεις των δημόσιων διαβουλεύσεων στην περίπτωση έργων που υποστηρίζονται από κονδύλια της ΕΕ. Πρότεινε επίσης τα αποδεικτικά στοιχεία του καταγγέλλοντος που επισυνάπτονται στη συγκεκριμένη καταγγελία του προς τον Διαμεσολαβητή να εξεταστούν από περιβαλλοντική άποψη και η Αντιπροσωπεία της Επιτροπής στην Πολωνία να διοργανώσει συνάντηση με τον καταγγέλλοντα για να τον βοηθήσει να κατανοήσει πληρέστερα τις απόψεις της Επιτροπής, επιτρέποντας παράλληλα στην Επιτροπή να κατανοήσει καλύτερα τις ανησυχίες του καταγγέλλοντος. Ο Διαμεσολαβητής ήταν ικανοποιημένος με την απάντηση της Επιτροπής στις δύο πρώτες προτάσεις. Στην περίπτωση της τρίτης πρότασης (συνάντηση με τον καταγγέλλοντα), ο Διαμεσολαβητής αποδέχθηκε την άποψη της Επιτροπής ότι μια τέτοια συνάντηση ενδέχεται να μην αποτελεί αποτελεσματική χρήση των πόρων σε σχέση με καταγγελίες που έχουν ήδη ολοκληρωθεί· αλλά ενθάρρυνε την Επιτροπή να διατηρήσει τη δυνατότητα αυτή σε περίπτωση που ο καταγγέλλων εγείρει νέα ζητήματα στο μέλλον. Ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση σε αυτή τη βάση.  

Η έρευνα της Διαμεσολαβήτριας προέκυψε από δύο σχετικές καταγγελίες, ενός Ιρλανδού βουλευτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ενός Ιρλανδού γεωργού, σχετικά με την έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μιας αλλαγής, στην οποία προέβησαν οι ιρλανδικές αρχές, στα κριτήρια επιλεξιμότητας για τη χορήγηση ενίσχυσης σε κτηνοτρόφους που βρίσκονται σε μειονεκτικές περιοχές. Οι καταγγέλλοντες ισχυρίστηκαν ότι η Επιτροπή, εγκρίνοντας τις αλλαγές, δεν αναγνώρισε ότι οι ιρλανδικές αρχές ήταν υποχρεωμένες να τηρούν τις αρχές της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε τη μέθοδο υπολογισμού ενός δείκτη ποιότητας σκληρού σίτου βάσει του οποίου καταβαλλόταν πριμοδότηση στους γεωργούς της ΕΕ έως το 2009 στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής. Η πριμοδότηση καταβαλλόταν μόνο για τον σκληρό σίτο που ήταν κατάλληλος για την παρασκευή σιμιγδαλιού και ζυμαρικών. Ο καταγγέλλων απέστειλε επιστολή στην Επιτροπή και ισχυρίστηκε ότι η επίμαχη μέθοδος ήταν εσφαλμένη και είχε στρεβλωτικό αποτέλεσμα, αλλά η Επιτροπή δεν την τροποποίησε. Κατήγγειλε στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι η Επιτροπή δεν του έδωσε επαρκή απάντηση. Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε δεκαοκτώ αιτήσεις πρόσβασης σε έγγραφα που υποβλήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμό 1049/2001. Τα ζητηθέντα έγγραφα αφορούσαν τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την τροποποίηση του κανονισμού 540/2011. Συνολικά, οι αιτήσεις αφορούσαν σχεδόν 300 έγγραφα. Οι αιτήσεις έγιναν από πολυεθνικό όμιλο που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στον τομέα των λύσεων φυτοπροστασίας. Δεδομένου ότι έκρινε ότι η επεξεργασία των αιτήσεων δημιουργούσε σημαντικό διοικητικό φόρτο και θα την εμπόδιζε να εκτελέσει τα άλλα καθήκοντά της, η Επιτροπή πρότεινε, βάσει του άρθρου 6 παράγραφος 3 του κανονισμού, τη δημοσιοποίηση των ζητηθέντων εγγράφων για ορισμένο χρονικό διάστημα. Ο καταγγέλλων θεώρησε παράλογο το προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα. Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, ελλείψει συμφωνίας σχετικά με τη σταδιακή γνωστοποίηση, ο καταγγέλλων είχε το δικαίωμα να θεωρήσει ότι η Επιτροπή είχε αρνηθεί να χορηγήσει πρόσβαση. Μολονότι η Επιτροπή δεν εξέτασε τα αιτήματα εντός των σχετικών προθεσμιών, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι οι περιστάσεις της υπόθεσης δικαιολογούσαν τον χρόνο που χρειάστηκε η Επιτροπή για να διεκπεραιώσει τα αιτήματα. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση εκ μέρους της Επιτροπής. Ο Διαμεσολαβητής, ως περαιτέρω παρατήρηση, σημείωσε ότι ορισμένα από τα ζητούμενα έγγραφα φαίνεται να έχουν συνταχθεί κατά τη διάρκεια νομοθετικής διαδικασίας και, ως εκ τούτου, θα έπρεπε να έχουν καταστεί άμεσα προσβάσιμα. Εάν είχε γίνει αυτό, δεν θα ήταν αναγκαίο ο καταγγέλλων να έχει υποβάλει συγκεκριμένες αιτήσεις πρόσβασης για τα εν λόγω έγγραφα βάσει του κανονισμού 1049/2001.

Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να επιτρέψει την πρόσβαση του κοινού σε έγγραφο σχετικά με τα αποθέματα ελαιολάδου της Ιταλίας για την περίοδο εμπορίας 2013-2014.

Ο Διαμεσολαβητής διενήργησε έλεγχο του εν λόγω εγγράφου, όπως το είχε στην κατοχή της η Επιτροπή. Διαπίστωσε ότι το έγγραφο περιείχε εμπορικά ευαίσθητα δεδομένα και, ως εκ τούτου, ορθώς η Επιτροπή αρνήθηκε τη γνωστοποίησή του. Ως εκ τούτου, περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση ότι δεν συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης.

Η υπόθεση αφορά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να περατώσει δύο καταγγελίες επί παραβάσει κατά της Ιταλίας σχετικά με την ορθή εφαρμογή της νομοθεσίας της ΕΕ για τον κοινό κατάλογο ποικιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδών. Το βασικό ζήτημα ήταν κατά πόσον ένα πρόσωπο, το οποίο καθυστέρησε να ζητήσει ανανέωση της αποδοχής μιας συγκεκριμένης ποικιλίας στον κατάλογο, θα πρέπει να υποχρεωθεί να υποβάλει νέα αίτηση ή να ζητήσει την αποδοχή εκπρόθεσμης αίτησης ανανέωσης. Η υποβολή νέας αίτησης, σε αντίθεση με την αίτηση ανανέωσης, θα απαιτούσε αρκετά σημαντικές προσπάθειες και δαπάνες· ειδικότερα, θα απαιτούσε την υποβολή σε μια νέα δοκιμή «αξία καλλιέργειας και χρήσης» (VCU). Ο καταγγέλλων, ενδιαφερόμενο μέρος ιταλικής γεωργικής επιχείρησης, ισχυρίστηκε ότι τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή προς στήριξη της απόφασής της δεν ήταν πειστικά.

Μετά από διεξοδική έρευνα, η Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή ήταν πειστικά. Το κύριο επιχείρημά της ήταν ότι δεν θα ήταν αναλογικό να ζητηθεί νέα δοκιμή VCU σε περίπτωση εκπρόθεσμων αιτήσεων ανανέωσης της αποδοχής φυτικής ποικιλίας στον εθνικό κατάλογο. Ο Διαμεσολαβητής επισήμανε επίσης ότι η εικαζόμενη παράβαση αφορούσε την πολύ συγκεκριμένη περίπτωση δύο ποικιλιών σκληρού σίτου και ότι το νομικό ζήτημα στο οποίο βασίζεται η καταγγελία ήταν εξαιρετικά αμφιλεγόμενο. Υπό όλες τις περιστάσεις, και λαμβανομένου επίσης υπόψη του περιθωρίου εκτίμησης που διαθέτει η Επιτροπή στην περίπτωση καταγγελιών για παραβάσεις, ο Διαμεσολαβητής πείστηκε από τη θέση που έλαβε η Επιτροπή. Ως εκ τούτου, περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση ότι δεν συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης.