Το ιστορικό της καταγγελίας

1. Όσον αφορά τους νομικούς κανόνες σχετικά με τη χορήγηση ειδικής άδειας στους υπαλλήλους των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, το άρθρο 6 του τμήματος II του παραρτήματος V του ΚΥΚ ορίζει τα εξής:

«Πέραν της ετήσιας άδειας, μπορεί να χορηγηθεί στον υπάλληλο, κατόπιν αιτήσεώς του, ειδική άδεια. Ειδικότερα, στις ακόλουθες περιπτώσεις, χορηγείται ειδική άδεια όπως εμφαίνεται: …

– Σοβαρή ασθένεια τέκνου: έως δύο ημέρες.»

2. Επιπλέον, το άρθρο 7 του τμήματος II («Χρόνος μετακίνησης») του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης ορίζει επίσης τα εξής: …

«Όταν χορηγείται ειδική άδεια σύμφωνα με το τμήμα 2 ανωτέρω, η διάρκεια της οδοιπορικής άδειας καθορίζεται με ειδική απόφαση, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων αναγκών.»

3. Ο καταγγέλλων, Ισπανός αξιωματούχος του Κοινοβουλίου που ζει στο Λουξεμβούργο, έχει μια κόρη 24 ετών που ζει στη Βαλένθια της Ισπανίας, η οποία απέχει περίπου 1 500 χιλιόμετρα από το Λουξεμβούργο.

4. Στα τέλη Αυγούστου 2009, η κόρη του, η οποία ήταν τότε έγκυος, έλαβε αναρρωτική άδεια. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2009, εισήχθη στο «Νοσοκομείο της Βαλένθια» ως έκτακτη ανάγκη, όπου παρέμεινε μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 2009. Γέννησε με καισαρική τομή υπό γενική αναισθησία.

5. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2009, ο καταγγέλλων υπέβαλε στο Γραφείο Αδειών του Κοινοβουλίου («Γραφείο Αδειών») πιστοποιητικό που εκδόθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2009 από το Νοσοκομείο της Βαλένθια. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό αυτό, η κόρη του εισήχθη στο νοσοκομείο στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 και εξακολουθούσε να βρίσκεται εκεί κατά τον χρόνο εκδόσεως του πιστοποιητικού. Το πιστοποιητικό ανέφερε τα εξής:

«Η Χ [όνομα της κόρης του καταγγέλλοντος] νοσηλεύτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 και εξακολουθεί να νοσηλεύεται μέχρι σήμερα (με ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου 2009)»[1].

6. Ο καταγγέλλων ζήτησε από το Γραφείο Αδειών να του χορηγήσει, βάσει του άρθρου 6 του τμήματος ΙΙ του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, i) δύο ημέρες ειδικής άδειας για τη σοβαρή «ασθένεια» της κόρης του και, βάσει του άρθρου 7 του τμήματος ΙΙ του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, ii) μιάμιση ημέρα ως οδοιπορική άδεια από το Λουξεμβούργο στη Βαλένθια. Ο άμεσος επόπτης του έκανε δεκτό το αίτημα του καταγγέλλοντος για ειδική άδεια.

7. Στις 12 Οκτωβρίου 2009, το Γραφείο Αδειών ενημερώθηκε για τη γνώμη του ιατρού συμβούλου ότι το πιστοποιητικό του καταγγέλλοντος δεν δικαιολογούσε ειδική άδεια.

8. Στις 14 Οκτωβρίου 2009, ο προϊστάμενος της Μονάδας «Ατομικά Δικαιώματα» του Κοινοβουλίου κοινοποίησε στον καταγγέλλοντα την άρνηση χορήγησης της αιτούμενης ειδικής άδειας, αναφέροντας τα εξής: "Αρνητική γνώμη του Ιατρικού Συμβούλου, Δρ Χ".

9. Στις 20 Οκτωβρίου 2009, ο καταγγέλλων υπέβαλε ένσταση κατά της ανωτέρω απόφασης δυνάμει του άρθρου 90 παράγραφος 2 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.

10. Στις 3 Μαρτίου 2010, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (Γενικός Γραμματέας του Κοινοβουλίου) απέρριψε την καταγγελία βάσει του άρθρου 90 παράγραφος 2. Με τον τρόπο αυτό, δήλωσε ότι το ιατρικό πιστοποιητικό που επισυνάφθηκε από τον καταγγέλλοντα δεν διευκρίνιζε «τη διάγνωση κατά την έναρξη της νοσηλείας της κόρης του ούτε το είδος της επέμβασης που υποβλήθηκε, ούτε το χρονικό διάστημα παραμονής της στο νοσοκομείο». Στη συνέχεια, ανέφερε ότι, όταν ένας υπάλληλος ζητεί ειδική άδεια και η άδεια αυτή χορηγείται, πρέπει να υποβάλει τα σχετικά έγγραφα στη διοίκηση. Η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή κάλεσε τον καταγγέλλοντα να υποβάλει, το συντομότερο δυνατόν, νέο ιατρικό πιστοποιητικό με περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους λόγους νοσηλείας της κόρης του, όπως η διάγνωση, η φύση της επέμβασης και η διάρκεια της νοσηλείας.

11. Στις 22 Μαρτίου 2010, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Επί του αντικειμένου της έρευνας

12. Στην καταγγελία του, ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η απόφαση του προϊσταμένου της μονάδας «Ατομικά δικαιώματα» του Κοινοβουλίου να απορρίψει την αίτησή του για ειδική άδεια σχετικά με τη σοβαρή ασθένεια του παιδιού του και τη συνδεόμενη με αυτήν οδοιπορική άδεια ήταν άδικη.

13. Ζήτησε από το Κοινοβούλιο να του χορηγήσει την ειδική άδεια.

Η έρευνα

14. Στις 27 Απριλίου 2010, ο Διαμεσολαβητής κίνησε έρευνα σχετικά με τον ανωτέρω ισχυρισμό και ισχυρισμό του καταγγέλλοντος.

15. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2010, το Κοινοβούλιο διατύπωσε τη γνώμη του. Ο Διαμεσολαβητής το διαβίβασε στον καταγγέλλοντα με πρόσκληση υποβολής παρατηρήσεων, την οποία απέστειλε στις 23 Σεπτεμβρίου 2010.

16. Με επιστολή της 9ης Δεκεμβρίου 2010, ο Διαμεσολαβητής ζήτησε από το Κοινοβούλιο περαιτέρω πληροφορίες. Το θεσμικό όργανο απέστειλε την απάντησή του στις 3 Φεβρουαρίου 2011, η οποία διαβιβάστηκε στον καταγγέλλοντα. Στη συνέχεια, ο καταγγέλλων είχε τηλεφωνική συνομιλία με τις υπηρεσίες του Διαμεσολαβητή σχετικά με το θέμα αυτό.

17. Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 21ης Φεβρουαρίου 2011, ο καταγγέλλων διαβίβασε στις υπηρεσίες του Διαμεσολαβητή το ηλεκτρονικό μήνυμα του Κοινοβουλίου της ίδιας ημερομηνίας, χορηγώντας του τη ζητούμενη ειδική άδεια για οδοιπορική άδεια. Ενημέρωσε τον Διαμεσολαβητή ότι δεν είχε να υποβάλει περαιτέρω παρατηρήσεις.

Ανάλυση και συμπεράσματα του Διαμεσολαβητή

Α. Η φερόμενη ως άδικη απόφαση του Κοινοβουλίου να απορρίψει το αίτημα για ειδική άδεια και το σχετικό αίτημα

Επιχειρήματα που υποβλήθηκαν στον Διαμεσολαβητή

18. Προς στήριξη του ισχυρισμού του, ο καταγγέλλων ανέφερε στην καταγγελία του ότι το ιατρικό πιστοποιητικό που είχε επισυνάψει μαζί με την αίτησή του για ειδική άδεια ανέφερε σαφώς ότι η κόρη του είχε γεννήσει με καισαρική τομή στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 και ότι είχε παραμείνει στο νοσοκομείο τουλάχιστον μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου 2009. Υπό το πρίσμα των περιστάσεων αυτών, έκρινε ότι δικαιούται δύο ημέρες ειδικής άδειας για τη σοβαρή ασθένεια του παιδιού του.

19. Ο καταγγέλλων αναγνώρισε ότι δεν είχε επισυνάψει κανένα έγγραφο βεβαίωσης σχετικά με τον χρόνο μετακίνησης, αλλά δήλωσε ότι δεν το είχε πράξει επειδή «κανείς δεν του είχε ζητήσει να τα υποβάλει». Ωστόσο, είχε «απόδειξη του ταξιδιού του στη Βαλένθια».

20. Στη γνωμοδότησή του , το Κοινοβούλιο αμφισβήτησε κατ’ αρχάς το παραδεκτό της καταγγελίας. Στο πλαίσιο αυτό, παρέπεμψε στο άρθρο 2 παράγραφος 8 του καθεστώτος του Διαμεσολαβητή [2]. Κατά την άποψη του Κοινοβουλίου, ο καταγγέλλων δεν εξάντλησε τη δυνατότητα υποβολής εσωτερικής διοικητικής ένστασης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 90 παράγραφος 2 του Καθεστώτος. Το Κοινοβούλιο στήριξε την άποψή του στο γεγονός ότι, παρόλο που ο Γενικός Γραμματέας του, με απόφαση της 3ης Μαρτίου 2010, απέρριψε το αίτημα του καταγγέλλοντος για ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, ανέθεσε επίσης στις αρμόδιες υπηρεσίες του Κοινοβουλίου να επανεξετάσουν το αίτημα για ειδική άδεια μόλις ο καταγγέλλων υπέβαλε πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την ασθένεια του παιδιού του, πράγμα που έπραξε στις 5 Μαρτίου 2010. Ωστόσο, μόλις 17 ημέρες αργότερα, και χωρίς να λάβει καμία απάντηση από το Κοινοβούλιο, ο καταγγέλλων υπέβαλε την παρούσα καταγγελία στον Διαμεσολαβητή. Εν τω μεταξύ, με απόφαση της 25ης Μαΐου 2010, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, μετά από προσεκτική εξέταση των συμπληρωματικών πληροφοριών που υπέβαλε ο καταγγέλλων και παρά την έλλειψη σοβαρής συνεργασίας, του χορήγησε την ειδική άδεια που του είχε ζητηθεί για τη σοβαρή ασθένεια του παιδιού του.

21. Στις παρατηρήσεις του επί της γνώμης, ο καταγγέλλων έκρινε ότι η ένστασή του ήταν παραδεκτή στον βαθμό που ο Γενικός Γραμματέας είχε απορρίψει την ένστασή του βάσει του άρθρου 90 παράγραφος 2 με απόφαση της 3ης Μαρτίου 2010. Επισήμανε, συναφώς, ότι το Κοινοβούλιο του είχε χορηγήσει μόνο δύο ημέρες ειδικής άδειας και ότι δεν του είχε χορηγήσει μιάμιση επιπλέον ημέρα οδοιπορικής άδειας.

22. Δήλωσε ότι το άρθρο 7 του τμήματος ΙΙ του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης προβλέπει ότι η οδοιπορική άδεια καθορίζεται με ειδική απόφαση, λαμβανομένων υπόψη των «ιδιαίτερων αναγκών». Κατά την άποψή του, η κόρη του τον χρειάζεται ιδιαίτερα για να ταξιδέψει στη Βαλένθια. Ζήτησε μιάμιση ημέρα, η οποία, κατά την άποψή του, αντιστοιχεί στο «μισό της οδοιπορικής άδειας που χορηγείται ως ετήσια άδεια για την ίδια απόσταση»[3]. Ως εκ τούτου, ο αριθμός των ημερών που ζήτησε για να ταξιδέψει ήταν κατάλληλος.

23. Στις παρατηρήσεις του σχετικά με τη γνώμη του Κοινοβουλίου, ο καταγγέλλων δήλωσε επίσης ότι η απόφαση του θεσμικού οργάνου της 25ης Μαΐου 2010 να του χορηγήσει δύο ημέρες ειδικής άδειας, προέκυψε σαφώς από την καταγγελία του στον Διαμεσολαβητή. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, το Κοινοβούλιο έλαβε την απόφαση αυτή μόνο για να αποφύγει την αρνητική γνώμη του Διαμεσολαβητή. Ζήτησε από τον Διαμεσολαβητή να συστήσει στο Κοινοβούλιο, εκτός από τις προαναφερθείσες δύο ημέρες ειδικής άδειας, να του χορηγήσει ειδική άδεια μιάμισης ημέρας ως οδοιπορικό.

24. Στη συνέχεια, το Κοινοβούλιο ολοκλήρωσε τη γνωμοδότησή του απαντώντας στην επιστολή του Διαμεσολαβητή της 9ης Δεκεμβρίου 2010. Με το έγγραφο αυτό, ο Διαμεσολαβητής επισήμανε ότι, στην απόφασή του της 25ης Μαΐου 2010, το Κοινοβούλιο δεν περιέλαβε την οδοιπορική άδεια που αφορά την ειδική άδεια, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7 του τμήματος II του παραρτήματος V του ΚΥΚ. Για να μπορέσει ο Διαμεσολαβητής να θέσει την υπόθεση στο αρχείο, όπως «διευθετήθηκε από το θεσμικό όργανο», ζήτησε από το Κοινοβούλιο να ολοκληρώσει την απόφασή του και να χορηγήσει χρόνο ταξιδίου στον καταγγέλλοντα, ο οποίος υποχρεώθηκε να ταξιδέψει από το Λουξεμβούργο στην Ισπανία λόγω της λειτουργίας της κόρης του στη Βαλένθια. Στη συμπληρωματική απάντησή του, το Κοινοβούλιο δήλωσε ότι ο καταγγέλλων δεν είχε ακόμη υποβάλει έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι πραγματοποίησε το ταξίδι προς τη Βαλένθια, παρά το γεγονός ότι του το υπενθύμισε ο Γενικός Γραμματέας στην απόφασή του της 3ης Μαρτίου 2010. Για τον λόγο αυτό, το Κοινοβούλιο δήλωσε ότι δεν ήταν ακόμη σε θέση να χορηγήσει την αιτούμενη οδοιπορική άδεια. Προσέθεσε, ωστόσο, ότι «εξακολουθεί να είναι διατεθειμένη να ικανοποιήσει το αίτημα του [όνομα του καταγγέλλοντος] εφόσον προσκομίσει δικαιολογητικά από τα οποία προκύπτει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της αιτούμενης οδοιπορικής άδειας».

25. Όσον αφορά την ανωτέρω απάντηση του Κοινοβουλίου, η οποία διαβιβάστηκε στον καταγγέλλοντα για περαιτέρω παρατηρήσεις, ο τελευταίος ενημέρωσε τηλεφωνικά τις υπηρεσίες του Διαμεσολαβητή ότι θα αποστείλει τα ανωτέρω έγγραφα, όπως ζήτησε το Κοινοβούλιο. Στη συνέχεια, ενημέρωσε τις υπηρεσίες του Διαμεσολαβητή ότι το Κοινοβούλιο του χορήγησε τον χρόνο ταξιδίου και ευχαρίστησε τον Διαμεσολαβητή για την παρέμβασή του.

Η αξιολόγηση του Διαμεσολαβητή

26. Ο Διαμεσολαβητής ευχαριστεί το Κοινοβούλιο α) που συμφώνησε, με την απόφασή του της 25ης Μαΐου 2010, η οποία ελήφθη κατά τη διάρκεια της έρευνάς του, να ικανοποιήσει το αίτημα του καταγγέλλοντος για δύο ημέρες ειδικής άδειας και β) που χορήγησε στον καταγγέλλοντα την οδοιπορική άδεια, μόλις ο τελευταίος υπέβαλε τα σχετικά έγγραφα.

27. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περατώνει την υπόθεση όπως διευθετήθηκε από το θεσμικό όργανο.

Δ. Συμπεράσματα

Με βάση τις έρευνές του σχετικά με την εν λόγω καταγγελία, ο Διαμεσολαβητής την περατώνει με το ακόλουθο συμπέρασμα:

Το Κοινοβούλιο διευθέτησε το αίτημα του καταγγέλλοντος να του χορηγηθεί ειδική άδεια για τη σοβαρή ασθένεια του τέκνου του που βρισκόταν στην Ισπανία και για τη σχετική οδοιπορική άδεια.

Ο καταγγέλλων και το Κοινοβούλιο θα ενημερωθούν για την απόφαση αυτή.

Π. Νικηφόρος Διαμαντούρος

Στρασβούργο, 9 Μαρτίου 2011

[1] Μετάφραση από τις υπηρεσίες του Διαμεσολαβητή από το ισπανικό πρωτότυπο κείμενο.

[2] Το άρθρο 2 παράγραφος 8 του Καθεστώτος του Διαμεσολαβητή προβλέπει ότι «Καμία καταγγελία στον Διαμεσολαβητή που αφορά τις εργασιακές σχέσεις μεταξύ των θεσμικών οργάνων και οργανισμών της Κοινότητας και των υπαλλήλων και του λοιπού προσωπικού τους δεν μπορεί να υποβληθεί παρά μόνον εάν ο ενδιαφερόμενος έχει εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες υποβολής εσωτερικών διοικητικών αιτήσεων και καταγγελιών, ιδίως τις διαδικασίες που αναφέρονται στο άρθρο 90 παράγραφοι 1 και 2 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, και έχουν παρέλθει οι προθεσμίες απάντησης της αρχής στην οποία υποβάλλεται η αναφορά».

[3] Το τμήμα 3- άρθρο 7 του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης («Χρόνος ταξιδίου») ορίζει τα εξής:

«Στην περίοδο άδειας που προβλέπεται στο τμήμα 1 ανωτέρω προστίθεται ο χρόνος οδοιπορικής μετακίνησης με βάση τη σιδηροδρομική απόσταση μεταξύ του τόπου άδειας και του τόπου υπηρεσίας, η οποία υπολογίζεται ως εξής:

– 50 έως 250 km: μία ημέρα για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής,

– 251 έως 600 km: δύο ημέρες για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής,

– 601 έως 900 km: τρεις ημέρες για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής,

– 901 έως 1 400 km: τέσσερις ημέρες για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής,

– 1 401 έως 2 000 km: πέντε ημέρες για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής,

– άνω των 2 000 km: έξι ημέρες για το ταξίδι μετάβασης και επιστροφής.»