Αυτή η αυτεπάγγελτη έρευνα βασίζεται σε καταγγελία που υποβλήθηκε από μια ένωση αρμενικών ΜΚΟ που ονομάζεται Ένωση Προστασίας των Πολιτών (CPL). Αφορά την απόφαση της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αρμενία να μην συνάψει σύμβαση επιχορήγησης με την CPL μετά τη διαπίστωση σφάλματος από την αντιπροσωπεία κατά την αρχική αξιολόγηση της αίτησης CPL. Η CPL υποστήριξε ότι η απόφαση της αντιπροσωπείας δεν βασίστηκε σε βάσιμους λόγους.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνώρισε ότι τα μέτρα που έλαβε αρχικά η αντιπροσωπεία, μόλις διαπίστωσε ότι είχε προκύψει σφάλμα κατά τη διαδικασία αξιολόγησης, δεν ήταν κατάλληλα. Ωστόσο, η Επιτροπή κατέδειξε επίσης ότι το σφάλμα που εντοπίστηκε απαιτούσε την εκ νέου αξιολόγηση της αίτησης της CPL και, ως εκ τούτου, ότι η αντιπροσωπεία δεν ήταν σε θέση να συνάψει τη σύμβαση επιχορήγησης με τη CPL.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε εικαζόμενη παράλειψη της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO) να ειδοποιήσει εγκαίρως τους υποψηφίους σχετικά με την περίοδο εξέτασης για τις δοκιμασίες με χρήση υπολογιστή στο πλαίσιο διαγωνισμού. Η Διαμεσολαβήτρια ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση εκ μέρους της EPSO. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο υποψήφιος ενημερώθηκε για την εξεταστική περίοδο 3 εβδομάδες πριν από την έναρξή της. Η EPSO - μετά από προηγούμενη απόφαση του Διαμεσολαβητή - επικοινωνεί πάντα με τους υποψηφίους τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν από την έναρξη της εξεταστικής περιόδου.

Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, η EPSO ενημέρωσε τη Διαμεσολαβήτρια ότι εφαρμόζει μια νέα πρακτική σύμφωνα με την οποία δημοσιεύει εκ των προτέρων ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα για τους διαγωνισμούς που διοργανώνει. Πρόκειται για μια εξέλιξη την οποία χαιρετίζει ο Διαμεσολαβητής.

Ο καταγγέλλων, ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα τη χώρα Ζ, συμμετείχε σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ στο πλαίσιο του έβδομου προγράμματος-πλαισίου για την έρευνα και την τεχνολογική ανάπτυξη.

Ένας έλεγχος αποκάλυψε παρατυπίες στο έργο, με αποτέλεσμα η Επιτροπή να επιδιώξει την ανάκτηση άνω των 300.000 ευρώ από τον καταγγέλλοντα, παρά τις διευκρινίσεις για τις παρατυπίες που είχε παράσχει. Ο καταγγέλλων δεν ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα και υπέβαλε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι ορισμένα από τα πορίσματα των ελεγκτών ήταν εσφαλμένα. Δεδομένου ότι το πιο κρίσιμο ζήτημα ήταν ο καθορισμός της πραγματικής ημερομηνίας έναρξης του έργου, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε ως λύση να συμβουλευτεί η Επιτροπή εμπειρογνώμονα για να επαληθεύσει τη σχετική διαπίστωση των ελεγκτών ή να διατάξει «τεχνικό έλεγχο», όπως προβλέπεται στη «συμφωνία επιχορήγησης». Η Επιτροπή αποδέχθηκε τη λύση, υπό την προϋπόθεση ότι το κόστος της σύναψης σύμβασης με τον εμπειρογνώμονα θα βαρύνει από κοινού και τα δύο μέρη. Ο Διαμεσολαβητής ζήτησε από την Επιτροπή και τον καταγγέλλοντα να συμφωνήσουν μεταξύ τους σχετικά με την επιλογή του εμπειρογνώμονα που θα διοριστεί και να περατώσουν την υπόθεση.

Η υπόθεση κινήθηκε από μια ένωση νομικών εμπειρογνωμόνων από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία υλοποίησε ένα έργο που συγχρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αφορούσε την εικαζόμενη αθέμιτη ανάκτηση, κατόπιν ελέγχου, ποσών που εσφαλμένα θεωρήθηκαν μη επιλέξιμα βάσει της συμφωνίας επιχορήγησης.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, μετά την παρέμβασή της, είχε εξευρεθεί λύση. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Η υπόθεση αφορούσε την πολιτική της Eurojust για την επιστροφή των εξόδων ταξιδίου των υποψηφίων που κλήθηκαν σε συνέντευξη.

Ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή ισχυριζόμενος ότι η πολιτική επιστροφής εξόδων της Eurojust ήταν άδικη και εισήγαγε διακρίσεις εις βάρος υποψηφίων που διέμεναν εκτός της ΕΕ. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του, ο καταγγέλλων επισήμανε ότι υπήρχε ανώτατο όριο 500 ευρώ για τους υποψηφίους που διαμένουν εκτός της ΕΕ, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, ίσχυε υψηλότερο ανώτατο όριο για ταξίδια από το εσωτερικό της ΕΕ.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, αυξάνοντας την αποζημίωση των υποψηφίων που διαμένουν εκτός της ΕΕ στο υψηλότερο ανώτατο όριο που ισχύει για τους υποψηφίους που ταξιδεύουν εντός της ΕΕ, η Eurojust έλαβε τα κατάλληλα μέτρα για τη διευθέτηση της υπόθεσης.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών (ENISA) χειρίστηκε μια διαδικασία πρόσληψης.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα και δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση όσον αφορά τον ισχυρισμό του καταγγέλλοντος ότι η αίτησή του είχε τύχει άδικης μεταχείρισης.

Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια εντόπισε ορισμένες ελλείψεις στον διαδικαστικό χειρισμό της υπόθεσης από τον ENISA και υπέβαλε προτάσεις στον ENISA για βελτίωση στο μέλλον.

Η υπόθεση αφορούσε την εικαζόμενη παράλειψη του Γραφείου του Ειδικού Εντεταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (γραφείο ΕΕΕΕ) στο Κόσοβο να τηρεί ενήμερους τους αιτούντες πρακτική άσκηση σχετικά με τα στάδια της διαδικασίας πρόσληψης. Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα, εκφράζοντας την άποψή της ότι «είναι ευγενικό και υπηρεσιακό να επιβεβαιώνεται η παραλαβή των αιτήσεων και να ενημερώνονται οι υποψήφιοι για τα σημαντικά βήματα (όπως ο αποκλεισμός τους από μια διαδικασία πρόσληψης) που επηρεάζουν την πρόοδό τους σε μια διαδικασία πρόσληψης». Το γραφείο του ΕΕΕΕ εξήγησε ότι διέθετε πολύ περιορισμένους πόρους και, ως εκ τούτου, μπορούσε να ενημερώνει μόνο τα προεπιλεγέντα άτομα για την έκβαση της διαδικασίας. Ωστόσο, ανέφερε ότι εξέταζε τρόπους βελτίωσης της επικοινωνίας της με τα πρόσωπα που επιθυμούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους, π.χ. ενημερώνοντας όλα τα πρόσωπα αυτά για τα σχετικά στάδια της διαδικασίας, αναρτώντας σχετικές πληροφορίες στον ιστότοπό της. Η Διαμεσολαβήτρια κάλεσε το γραφείο του ΕΕΕΕ να υποβάλει έκθεση σχετικά με την εφαρμογή αυτής της λύσης.

Τον Ιούλιο του 2014, η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση της καταγγέλλουσας να εργαστεί ως εμπειρογνώμονας σε έργο στην Ινδονησία, διότι είχε ήδη δεσμευτεί να εργαστεί ταυτόχρονα σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ στη Λιβερία. Η καταγγέλλουσα υπέβαλε εκ νέου αίτηση όταν το έργο στη Λιβερία καθυστέρησε λόγω της κρίσης του Έμπολα, επισημαίνοντας ότι ήταν πράγματι διαθέσιμη να εργαστεί για το έργο στην Ινδονησία.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή έχει το δικαίωμα να ζητήσει από εμπειρογνώμονες να είναι διαθέσιμοι για να εργαστούν αποκλειστικά σε έργα για συγκεκριμένες περιόδους. Σημείωσε ότι η καταγγέλλουσα είχε δηλώσει ότι θα ήταν διαθέσιμη να εργαστεί, σε αποκλειστική βάση, σε δύο αλληλεπικαλυπτόμενα έργα. Η καταγγέλλουσα δεν εξήγησε την αντίφαση αυτή όταν υπέβαλε την αρχική αίτησή της. Βάσει των πληροφοριών που παρασχέθηκαν, η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι η Επιτροπή ορθώς απέρριψε την πρώτη αίτηση του καταγγέλλοντος. Όσον αφορά τη δεύτερη αίτηση, η καταγγέλλουσα δήλωσε, στην πραγματικότητα, ότι η συνεχιζόμενη κρίση του Έμπολα στη Λιβερία σήμαινε ότι ήταν στην πραγματικότητα ελεύθερη να εργαστεί για το έργο στην Ινδονησία. Στη συνέχεια, η Επιτροπή επανεξέτασε την κατάστασή της. Κατά την άποψη της Διαμεσολαβήτριας, η κρίση της ήταν δίκαιη και εύλογη όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταγγέλλουσα δεν ήταν σε θέση να εγγυηθεί τη διαθεσιμότητά της. Επομένως, συμπεραίνει η Διαμεσολαβήτρια, ούτε η Επιτροπή έσφαλε όταν απέρριψε τη δεύτερη αίτησή της να εργαστεί για το ινδονησιακό έργο. Ωστόσο, αφήνει ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή χειρίζεται τα δικαιώματα των εμπειρογνωμόνων που έχουν παγιδευτεί σε κρίσεις όπως η επιδημία του Έμπολα.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση. Προτείνει στην Επιτροπή, όταν ένα έργο πρέπει να ανασταλεί, να είναι έτοιμη να απαλλάξει οποιονδήποτε επηρεαζόμενο εμπειρογνώμονα από δέσμευση αποκλειστικότητας.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να μην αποδεχθεί ορισμένες δαπάνες που δηλώθηκαν από εταίρο σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ. Η απόφαση της Επιτροπής σήμαινε ότι η τελική πληρωμή προς την κοινοπραξία μειώθηκε κατά το ποσό που είχε λάβει ο εν λόγω εταίρος ως προχρηματοδότηση. Ο συντονιστής υποστήριξε ότι ήταν καθήκον της Επιτροπής να ανακτήσει τα κεφάλαια που καταβλήθηκαν εσφαλμένα στον εν λόγω εταίρο.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε χειριστεί σωστά το ζήτημα, καθώς θα μπορούσε να είχε κινήσει διαδικασία ανάκτησης μόνο εάν υπήρχε οφειλή προς την Ένωση. Η κατανομή της χρηματοδότησης μεταξύ των εταίρων του σχεδίου είναι ζήτημα διαφορετικής φύσης, στο οποίο η Επιτροπή δεν έχει καμία υποχρέωση να παρέμβει. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να ανακτήσει από μια μη κερδοσκοπική οργάνωση τα κονδύλια της ΕΕ που είχε επενδύσει στο κοινωνικό της απόθεμα μεταξύ 2005 και 2009, θεωρώντας τα μη επιλέξιμα έξοδα. Δεδομένου ότι το αποθεματικό δημιουργήθηκε αρχικά με την υποστήριξη και τη συνεργασία της Επιτροπής, η οργάνωση υπέβαλε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή. Αφού εξέτασε την καταγγελία, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε πρόταση λύσης στην Επιτροπή καλώντας την να επανεξετάσει την απόφασή της για ανάκτηση. Απαντώντας, η Επιτροπή προέβαλε ορισμένα μέτρα που είχε λάβει για να διασφαλίσει το μέλλον του οργανισμού. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε τα μέτρα αυτά ικανοποιητικά και, ως εκ τούτου, αποφάσισε να θέσει την υπόθεση στο αρχείο.