Το 2015, μια επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών διαπίστωσε ότι το σύστημα ασφάλισης υγείας για τα μέλη του προσωπικού της ΕΕ, το Κοινό Σύστημα Υγειονομικής Ασφάλισης (ΚΣΥΑ), δεν συμμορφώνεται με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία (ΣΗΕΔΑΑ). Η επιτροπή συνέστησε την αναθεώρηση του ΚΣΥΑ ώστε να παρέχεται ολοκληρωμένη κάλυψη για τις ανάγκες υγείας που σχετίζονται με την αναπηρία.

Αφού έλαβε καταγγελίες από μέλη του προσωπικού, τα οποία αντιμετώπισαν προβλήματα όσον αφορά την πλήρη επιστροφή των ιατρικών εξόδων των δικών τους ή των μελών της οικογένειάς τους, η Διαμεσολαβήτρια διεξήγαγε στρατηγική έρευνα. Διαπίστωσε ότι η παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να λάβει αποτελεσματικά μέτρα ως απάντηση στη σύσταση της επιτροπής ισοδυναμούσε με κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, συνιστά στην Επιτροπή να αναθεωρήσει τους κανόνες που διέπουν το ΚΣΥΑ. Διατύπωσε επίσης ορισμένες προτάσεις προς την Επιτροπή σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο καλύπτονται οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία στο πλαίσιο του ΚΣΥΑ, καθώς και σχετικά με την ανάγκη κατάρτισης του προσωπικού και κατάλληλης διαβούλευσης με τα ενδιαφερόμενα μέρη, ώστε να διασφαλιστεί ότι το ΚΣΥΑ αντικατοπτρίζει τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία.

Η Επιτροπή απάντησε, δηλώνοντας ότι θα αναθεωρήσει τους κανόνες που διέπουν το ΚΣΥΑ και θα λάβει μέτρα για να δώσει συνέχεια στις περισσότερες από τις προτάσεις της Διαμεσολαβήτριας.

Δεδομένου ότι η Επιτροπή αποδέχθηκε τη σύστασή της, η Διαμεσολαβήτρια περατώνει τη στρατηγική της έρευνα. Δεδομένης της σημασίας του ζητήματος, ζητεί από την Επιτροπή να υποβάλει έκθεση εντός έξι μηνών σχετικά με την εφαρμογή της σύστασης. Η Διαμεσολαβήτρια επιβεβαιώνει επίσης την πρότασή της σχετικά με την ανάγκη να αναθεωρήσει η Επιτροπή τους κανόνες της του 2004 για την κάλυψη των αναγκών του προσωπικού με αναπηρία.

Η υπόθεση αφορούσε την πρακτική της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO) να μην επιτρέπει στους υποψηφίους να υποβάλουν υποψηφιότητα για περισσότερους από έναν ταυτόχρονους διαγωνισμούς πρόσληψης υπαλλήλων της ΕΕ, ακόμη και αν πληρούσαν τα κριτήρια. Η EPSO αρνήθηκε να επιτρέψει στον ενδιαφερόμενο να υποβάλει υποψηφιότητα στο πλαίσιο δύο ταυτόχρονων διαγωνισμών για την πρόσληψη μεταφραστών για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και δεν εξήγησε πειστικά τους λόγους για την εφαρμογή αυτής της πρακτικής.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η πρακτική αυτή θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια την παρεμπόδιση της πρόσληψης των πλέον ειδικευμένων ατόμων και ότι, κατά συνέπεια, η EPSO θα πρέπει να είναι σε θέση να παράσχει πειστική αιτιολόγηση ως προς τους λόγους για τους οποίους εφαρμόζει την πρακτική αυτή. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η παράλειψη της EPSO´ να παράσχει το εν λόγω σκεπτικό στον καταγγέλλοντα συνιστούσε κακοδιοίκηση. Διαπίστωσε επίσης ότι οποιαδήποτε συνέχιση της πρακτικής, ελλείψει στέρεης αιτιολογίας, θα συνιστούσε κατ’ ανάγκη κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής συνέστησε στην EPSO να επανεξετάσει αμέσως την πολιτική της σε σχέση με την πρακτική αυτή.

Ανταποκρινόμενη στο αίτημα αυτό, η EPSO συγκρότησε εσωτερική ομάδα προβληματισμού για τη διενέργεια λεπτομερούς εκτίμησης επιπτώσεων σχετικά με οποιαδήποτε αλλαγή πολιτικής στον εν λόγω τομέα. Η αξιολόγηση θα υποβληθεί στο διοικητικό συμβούλιο της EPSO έως τον Δεκέμβριο του 2018. Το διοικητικό συμβούλιο πρέπει να λάβει την τελική απόφαση. Δεδομένου ότι η EPSO ενεργεί βάσει της σύστασής της, η Διαμεσολαβήτρια αποφάσισε να θέσει την υπόθεση στο αρχείο.

Ο καταγγέλλων αποκλείστηκε το 2013 από διαγωνισμό για την πρόσληψη διοικητικών υπαλλήλων στον τομέα του ελέγχου που διεξήγαγε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού (EPSO). Αποκλείστηκε λόγω του ότι τα ακαδημαϊκά του προσόντα δεν ήταν επαρκώς συναφή με τη θέση που προκηρύχθηκε. Ο καταγγέλλων επισήμανε στην καταγγελία του προς τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή ότι αρκετοί υποψήφιοι που είχαν γίνει δεκτοί στον ίδιο διαγωνισμό το 2010 διέθεταν διπλώματα τα οποία ήταν τα ίδια ή λιγότερο συναφή με το δίπλωμά του. Υποστήριξε ότι εάν τα προσόντα των άλλων υποψηφίων ήταν επαρκή το 2010, τότε το δίπλωμά του θα έπρεπε να είναι επαρκές και το 2013.

Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι ο διαγωνισμός του 2013 ήταν ο ίδιος με εκείνον που διεξήχθη αρχικά το 2010 και ότι τα ίδια κριτήρια όσον αφορά τα προσόντα θα πρέπει να εφαρμοστούν το 2013 όπως και το 2010. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την EPSO και συνέστησε στην EPSO να ζητήσει από την εξεταστική επιτροπή να αναθεωρήσει την απόφασή της σχετικά με τα προσόντα του καταγγέλλοντος.

Η EPSO αρνήθηκε να αποδεχθεί τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας χωρίς να παράσχει

πειστικούς λόγους για τη θέση της. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση κακοδιοίκησης.

Η υπόθεση αφορούσε απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να κρίνει μη επιλέξιμες ορισμένες δαπάνες που δηλώθηκαν από μη κυβερνητική οργάνωση, η οποία συμμετείχε σε χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο με στόχο την καταπολέμηση του ρατσισμού κατά των Ρομά. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν είχε εξετάσει δεόντως τα αποδεικτικά στοιχεία προτού διαπιστώσει ότι οι δαπάνες δεν ήταν επιλέξιμες.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ανακτήσει τα ποσά που καταβλήθηκαν ως επιχορηγήσεις στο πλαίσιο διαφόρων έργων που χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ. Η απόφαση ελήφθη μετά από ελέγχους που διενεργήθηκαν από ελεγκτή για λογαριασμό της Επιτροπής. Ο καταγγέλλων διαφώνησε με τα πορίσματα του ελέγχου. Μεταξύ άλλων, ο καταγγέλλων επιθυμούσε να επανεξεταστούν οι έλεγχοι από το εθνικό σώμα ελεγκτών στο κράτος μέλος του. Η Επιτροπή δεν το έκρινε αναγκαίο.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε το αίτημα του καταγγέλλοντος για πρόσβαση σε δύο μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που απεστάλησαν από τον ιδιωτικό λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του Εκτελεστικού Οργανισμού του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας στα μέλη του επιστημονικού συμβουλίου του Οργανισμού. Όταν ο Οργανισμός αρνήθηκε την πρόσβαση με την αιτιολογία ότι τα δύο μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δεν ήταν στην κατοχή του, καθώς εστάλησαν από ιδιωτικό λογαριασμό, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με το ζήτημα, μετά την οποία ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου διαβίβασε στον Οργανισμό αντίγραφα των δύο ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Ως εκ τούτου, ο Οργανισμός θα μπορούσε να αξιολογήσει το αίτημα του καταγγέλλοντος για πρόσβαση στα ηλεκτρονικά μηνύματα βάσει του κανονισμού 1049/2001 ^[1]. Στη συνέχεια, ο Οργανισμός χορήγησε στον καταγγέλλοντα μερική πρόσβαση στα έγγραφα. Ο Διαμεσολαβητής έλαβε πλήρη αντίγραφα των δύο ηλεκτρονικών μηνυμάτων και ήταν σε θέση να επαληθεύσει ότι οι διαγραφές που έγιναν στα αντίγραφα που κοινοποιήθηκαν στον καταγγέλλοντα ήταν δικαιολογημένες.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απαντήσει στην αλληλογραφία που απεστάλη στο πλαίσιο καταγγελίας επί παραβάσει κατά της Ιταλίας και την εικαζόμενη εσφαλμένη απόφασή της να περατώσει την καταγγελία επί παραβάσει.

Η Διαμεσολαβήτρια ερεύνησε τα ζητήματα και διαπίστωσε ότι, μέσω της απάντησης που απέστειλε η Επιτροπή στον καταγγέλλοντα κατά τη διάρκεια της εν λόγω έρευνας, είχε παράσχει πειστική και ολοκληρωμένη απάντηση. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή διευθέτησε το πρώτο ζήτημα. Ειδικότερα, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε παράσχει επαρκείς εξηγήσεις για την απόφασή της να μην κινήσει εκ νέου διαδικασία επί παραβάσει στην παρούσα υπόθεση. Ως εκ τούτου, όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, έκρινε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την έρευνα.

Η υπόθεση αφορούσε εικαζόμενη καταχρηστική απόλυση πρώην υπαλλήλου από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και παρενόχληση από αυτήν.

Η έρευνα της Διαμεσολαβήτριας επικεντρώθηκε στο ζήτημα ότι η ΕΤΕπ φέρεται να αρνήθηκε εσφαλμένα στον καταγγέλλοντα το ευεργέτημα της λεγόμενης «διαδικασίας συμβιβασμού» που προβλέπεται στο άρθρο 41 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης της ΕΤΕπ (το οποίο ορίζει ότι τα μέλη του προσωπικού μπορούν να προσφύγουν ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ όταν ανακύπτει διαφορά με την ΕΤΕπ και ότι, πριν από αυτό, θα πρέπει να επιδιώξουν φιλικό διακανονισμό, μέσω της διαδικασίας συμβιβασμού). Ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο προκαταρκτικό συμπέρασμα ότι η ΕΤΕπ, θεωρώντας ότι η διαδικασία συμβιβασμού δεν μπορούσε να εφαρμοστεί σε πρώην υπάλληλο ο οποίος δεν ελάμβανε σύνταξη από την ΕΤΕπ, διέπραξε κακοδιοίκηση. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στην ΕΤΕπ να κινήσει χωρίς καθυστέρηση τη διαδικασία συνδιαλλαγής, όσον αφορά τόσο την απόλυση όσο και τα ζητήματα παρενόχλησης. Η Τράπεζα συμφώνησε να κινήσει τη διαδικασία συμβιβασμού όσον αφορά το ζήτημα της απόλυσης και παρέπεμψε τον καταγγέλλοντα σε άλλη διαδικασία σχετικά με το ζήτημα της παρενόχλησης.

Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, μετά την παρέμβασή της, είχε εξευρεθεί λύση. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Ο καταγγέλλων, μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα το Βέλγιο, συμμετείχε σε χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο που αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση ζητημάτων που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι όσον αφορά τη χρήση λύσεων ΤΠΕ. Στο πλαίσιο δημοσιονομικού ελέγχου διαπιστώθηκε ότι το σύστημα που χρησιμοποίησε ο καταγγέλλων για την καταγραφή του χρόνου εργασίας ήταν αναξιόπιστο. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή επιδίωξε να ανακτήσει περισσότερα από 85 000 ευρώ από τον καταγγέλλοντα.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι οι ελεγκτές είχαν αναγνωρίσει ότι το έργο που επιτέλεσε ο καταγγέλλων σε δύο συγκεκριμένα «παραδοτέα» ήταν νόμιμο, όπως και ο σχετικός χρόνος εργασίας. Ως εκ τούτου, θεώρησε ότι η Επιτροπή δεν είχε δικαιολογήσει την απόρριψη των δαπανών προσωπικού που συνδέονται με τις εργασίες αυτές. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, συνέστησε στην Επιτροπή να μειώσει αναλόγως το ποσό που επεδίωκε να ανακτήσει.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε πλήρως τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας και συμφώνησε να μειώσει το προς ανάκτηση ποσό κατά σχεδόν 37 000 EUR. Στο πλαίσιο αυτό, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια συνεχίζει με χωριστή έρευνα σχετικά με την ανάκτηση κονδυλίων σε σχέση με τα άλλα «παραδοτέα».

Η υπόθεση αυτή προέκυψε από την παράλειψη της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κροατία να απαντήσει σε αίτημα παροχής πληροφοριών που υποβλήθηκε στο Facebook και από το γεγονός ότι μπλόκαρε τον καταγγέλλοντα στη σελίδα της στο Facebook. Ο καταγγέλλων είχε ρωτήσει αν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας στην Κροατία ήταν πρώην μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας.

Δεδομένου ότι η Επιτροπή έχει πλέον ξεμπλοκάρει τη σελίδα της στο Facebook και έχει απαντήσει, η Διαμεσολαβήτρια διαπιστώνει ότι η Επιτροπή έχει διευθετήσει αυτές τις πτυχές της υπόθεσης. Η Διαμεσολαβήτρια διαπιστώνει επίσης ότι η Επιτροπή δεν διέπραξε κακοδιοίκηση μη γνωστοποιώντας τις ζητούμενες πληροφορίες, διότι αποτελούσαν προστατευόμενα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.

Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διατυπώνει πρόταση βελτίωσης σχετικά με την ανάγκη για απαντήσεις στους πολίτες που επικοινωνούν με την Επιτροπή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Επιτροπή θα πρέπει να λάβει υπόψη το γεγονός ότι το δικαίωμα απάντησης, το οποίο κατοχυρώνεται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και στις αρχές της χρηστής διοίκησης, όπως προβλέπεται στον ευρωπαϊκό κώδικα ορθής διοικητικής συμπεριφοράς, ισχύει για τις επικοινωνίες που λαμβάνονται μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με την επιφύλαξη μόνο των περιορισμών που δικαιολογούνται βάσει της αρχής της αναλογικότητας. Η Επιτροπή θα πρέπει να το λάβει αυτό υπόψη κατά την αναθεώρηση του οδηγού για τους παρόχους πληροφοριών και σε κάθε άλλη σχετική εργασία.