Skarżący pracował jako ekspert dla zewnętrznego wykonawcy UE przy projekcie finansowanym przez UE w Tanzanii, zarządzanym przez delegaturę Unii Europejskiej w Tanzanii i we Wspólnocie Wschodnioafrykańskiej. Skarżący twierdził, że wykonawca naruszył prawo Tanzanii, nie rejestrując się w Tanzanii, uniemożliwiając mu uzyskanie ważnego pozwolenia na pracę. Następnie wykonawca poinformował skarżącego o swojej decyzji o rozwiązaniu umowy, biorąc pod uwagę obawy dotyczące pracy skarżącego zgłoszone przez delegaturę UE.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie obaw skarżącego dotyczących sposobu, w jaki delegatura zajęła się obiema sprawami. W tym względzie Rzecznik odniosła się do jej konsekwentnego stanowiska, zgodnie z którym w przypadku gdy instytucje UE ubiegają się o zastąpienie ekspertów pracujących nad projektami UE, osoby te powinny zostać wysłuchane przed ich zastąpieniem. Chociaż Komisja argumentowała, że nie zwróciła się o zastąpienie eksperta, Rzecznik stwierdził, że Komisja była zaangażowana w decyzję o zastąpieniu. Rzecznik stwierdził zatem, że Komisja nie zapewniła przestrzegania prawa skarżącego do bycia wysłuchanym przed jego zastąpieniem, co stanowiło niewłaściwe administrowanie.  Zaproponowała ulepszenie mające na celu zapobieżenie pojawieniu się problemu w przyszłości. 

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że ponieważ umowa skarżącego została rozwiązana, nie uzasadniono żadnych dalszych dochodzeń w sprawie wydania pozwolenia na pracę. Zwróciła się jednak do Komisji z propozycją poprawy, zwracając się do niej o zweryfikowanie tej kwestii, ponieważ może ona mieć wpływ na innych ekspertów pracujących nad projektem UE. 

 

Sprawa dotyczyła decyzji Komisji Europejskiej o zaprzestaniu współpracy z pracownikiem tymczasowym w ramach usług opieki nad dziećmi. Skarżący został zatrudniony przez zewnętrznego wykonawcę na podstawie cotygodniowych umów. Zgodnie z instrukcjami Komisji wykonawca poinformował skarżącą, że Komisja nie będzie już zwracać się o jej usługi. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, argumentując, że Komisja nie przedstawiła jej uzasadnionych powodów swojej decyzji.

Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że w przypadku gdy instytucje UE zwracają się o rozwiązanie umowy danej osoby z wykonawcą zewnętrznym, powinny przedstawić sprawiedliwe i obiektywne powody uzasadniające rozwiązanie umowy, poinformować zainteresowaną osobę i zapewnić jej możliwość przedstawienia uwag przed rozwiązaniem umowy. Niepewny charakter sytuacji pracownika tymczasowego oznacza, że Komisja ma obowiązek być sprawiedliwa i przejrzysta, nawet w przypadku braku stosunku umownego. W tym przypadku Komisja nie zapewniła skarżącemu przesłuchania i możliwości przedstawienia uwag na temat powodów podanych przez Komisję, zanim postanowiła nie zwracać się już do służb skarżącego. Choć jest to godne ubolewania, Rzecznik zauważa, że skarżący musiał zostać poinformowany o niektórych kwestiach w tygodniu poprzedzającym decyzję Komisji. Ze względu na brak prowadzenia dokumentacji Rzecznik nie jest jednak w stanie zweryfikować, czy pracownicy Komisji omawiali te kwestie ze skarżącym. Niemniej jednak Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyznała, iż mogła dokładniej wyjaśnić skarżącemu swoje rozumowanie w tej sprawie.

Na tej podstawie Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione, i zamyka sprawę.  

Sprawa dotyczyła firmy konsultingowej, która była przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w związku z podejrzeniem nieprawidłowości w projektach finansowanych przez UE. OLAF poinformował firmę o zamknięciu dochodzenia i przedstawił Komisji zalecenia finansowe i administracyjne. Chociaż OLAF poinformował firmę, że może zwrócić się do kontrolera gwarancji proceduralnych OLAF-u, OLAF nie przedstawił jasnych informacji na temat obowiązującego terminu złożenia skargi. Oznaczało to, że firma złożyła skargę po terminie, a Administrator odrzucił skargę.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nie dostarczając skarżącemu jasnych informacji, w szczególności dotyczących daty zakończenia dochodzenia, OLAF działał niewłaściwie. Rzecznik uznał jednak, że nie ma odpowiedniego zalecenia dla skarżącego, aby zająć się tą kwestią. Zaproponowała jednak, aby zapobiec wystąpieniu takiego problemu w podobnych przypadkach w przyszłości.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Agencja Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa (ENISA) rozpatrzyła wniosek o kopię nagrania audio przesłuchania w kontekście dochodzenia administracyjnego w sprawie domniemanego molestowania. Skarżąca, która twierdziła, że padła ofiarą mobbingu, była niezadowolona z faktu, że zewnętrzny śledczy upoważniony przez ENISA do przeprowadzenia dochodzenia odmówił jej dostępu do nagrania jednego z przesłuchań, które przeprowadziła z nią.

Rzecznik stwierdziła, że niewłaściwe administrowanie przez ENISA polegało na umożliwieniu niezależnemu śledczemu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o kopię nagrania dźwiękowego przesłuchania w dochodzeniu administracyjnym oraz na poparciu odrzucenia wniosku przez śledczego na podstawie nieodpowiednich wyjaśnień.

Rzecznik wezwał ENISA do podjęcia działań w związku ze stwierdzeniem niewłaściwego administrowania poprzez ponowne rozważenie odmowy udzielenia dostępu do nagrań audio. Ponieważ mogło to wymagać wyważenia praw do danych osobowych samej skarżącej i praw innych pracowników ENISA, ENISA powinna ponownie skonsultować się ze swoim inspektorem ochrony danych przed podjęciem uzasadnionej decyzji. W przypadku gdyby skarżąca nie była zadowolona z wyniku dochodzenia, mogłaby skierować sprawę do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD).

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) rozpatrzyła wniosek władz włoskich o rozwiązanie przez jej wykonawcę umowy z osobą zatrudnioną do pracy jako mediator kulturowy/tłumacz ustny w kontekście wspólnej operacji Themis we Włoszech. Skarżący był zaniepokojony, że Frontex nie przedstawił mu m.in. powodów zwolnienia.

Dochodzenie Rzecznika wykazało, że Frontex, rozpatrując wniosek władz włoskich, działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, które wymagały poufnego rozpatrzenia uzasadnienia wniosku. Nie można było zatem racjonalnie oczekiwać, że Frontex podejmie inne działania. W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, nie stwierdzając niewłaściwego administrowania.