Sprawa dotyczyła sposobu postępowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z podwykonawcą, który zapewniał wiedzę fachową i usługi w sektorze informatycznym. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał pełnego wynagrodzenia za wykonaną pracę. Po tym, jak negocjacje skarżącego z głównym wykonawcą pozostały bezowocne, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, kwestionując sposób, w jaki ESDZ zajęła się przedmiotowym sporem.

Rzecznik przypomniał, że brak bezpośredniego stosunku umownego między instytucją UE a podwykonawcą nie zwalnia tego pierwszego, działającego jako organ publiczny, z obowiązku poszanowania podstawowego prawa podwykonawcy do dobrej administracji. Obowiązek ten obejmuje między innymi spoczywający na instytucji Unii obowiązek monitorowania zachowania wykonawcy oraz, w razie potrzeby, nalegania, aby wykonawca wywiązywał się ze swoich zobowiązań wobec podwykonawcy. W przedmiotowej sprawie Rzecznik zauważył, że ESDZ dopilnowała, aby jej wymogi dotyczące rezultatów i dokumentacji zostały z należytą starannością przekazane przez głównego wykonawcę podwykonawcy oraz aby ESDZ dokonała płatności za zatwierdzone przeprowadzone prace. Ogólnie rzecz biorąc, ESDZ podjęła wiele wysiłków w celu znalezienia rozwiązania różnych kwestii związanych z podwykonawstwem.

Rzecznik zamknęła zatem dochodzenie, stwierdzając, że ESDZ nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu (EUAA) odniosła się do zarzutów dotyczących naruszeń praw podstawowych w swoich działaniach na greckiej wyspie Samos. Skarżący byli zaniepokojeni tym, że sposób, w jaki pracownicy prowadzący sprawy rozmieszczeni w zespołach wsparcia AUEA ds. azylu przeprowadzali wywiady z osobami ubiegającymi się o azyl znajdującymi się w trudnej sytuacji, był sprzeczny z prawem UE i że AUEA nie zajęła się tą kwestią. Ponadto skarżący byli zaniepokojeni sposobem, w jaki AUEA rozpatrywała zgłoszenia osób ubiegających się o azyl dotyczące zawracania.

Rzecznik stwierdziła, że w momencie składania skargi AUEA nie zapewniła, aby pracownicy zajmujący się sprawami oddelegowani do jej zespołów wsparcia ds. azylu byli przygotowani do właściwego prowadzenia rozmów z osobami ubiegającymi się o azyl wymagającymi szczególnego traktowania, w tym w odniesieniu do sposobu uwzględniania wskaźników podatności na zagrożenia, gdy pojawiają się one po raz pierwszy podczas rozmowy w sprawie azylu. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził ponadto, że AUEA nie zapewniła osobom ubiegającym się o azyl znajdującym się w trudnej sytuacji odpowiedniej procedury zgłaszania błędów popełnionych podczas przesłuchań i nie poddała takich sprawozdań przeglądowi przez AUEA. Rzecznik stwierdziła, że stanowi to niewłaściwe administrowanie, i skierowała do AUEA cztery zalecenia w celu wyeliminowania niedociągnięć.

Rzecznik przesłała również te zalecenia swoim odpowiednikom z Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Obywatelskich (ENO) w celu uzyskania ich opinii na temat sposobu zapewnienia zgodności z prawami podstawowymi we współpracy między pracownikami AUEA prowadzącymi sprawy a krajowymi urzędnikami ds. azylu.

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził istotne niedociągnięcia w odniesieniu do sposobu, w jaki AUEA zajęła się ujawnianiem przez osoby ubiegające się o azyl doświadczeń związanych z zawracaniem podczas przesłuchań. Ponieważ AUEA rozpoczęła wdrażanie środków mających na celu usunięcie tych niedociągnięć podczas dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich, nie stwierdziła niewłaściwego administrowania, lecz przedstawiła dwie propozycje poprawy.

Skarżący pracował jako ekspert dla zewnętrznego wykonawcy UE przy projekcie finansowanym przez UE w Tanzanii, zarządzanym przez delegaturę Unii Europejskiej w Tanzanii i we Wspólnocie Wschodnioafrykańskiej. Skarżący twierdził, że wykonawca naruszył prawo Tanzanii, nie rejestrując się w Tanzanii, uniemożliwiając mu uzyskanie ważnego pozwolenia na pracę. Następnie wykonawca poinformował skarżącego o swojej decyzji o rozwiązaniu umowy, biorąc pod uwagę obawy dotyczące pracy skarżącego zgłoszone przez delegaturę UE.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie obaw skarżącego dotyczących sposobu, w jaki delegatura zajęła się obiema sprawami. W tym względzie Rzecznik odniosła się do jej konsekwentnego stanowiska, zgodnie z którym w przypadku gdy instytucje UE ubiegają się o zastąpienie ekspertów pracujących nad projektami UE, osoby te powinny zostać wysłuchane przed ich zastąpieniem. Chociaż Komisja argumentowała, że nie zwróciła się o zastąpienie eksperta, Rzecznik stwierdził, że Komisja była zaangażowana w decyzję o zastąpieniu. Rzecznik stwierdził zatem, że Komisja nie zapewniła przestrzegania prawa skarżącego do bycia wysłuchanym przed jego zastąpieniem, co stanowiło niewłaściwe administrowanie.  Zaproponowała ulepszenie mające na celu zapobieżenie pojawieniu się problemu w przyszłości. 

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że ponieważ umowa skarżącego została rozwiązana, nie uzasadniono żadnych dalszych dochodzeń w sprawie wydania pozwolenia na pracę. Zwróciła się jednak do Komisji z propozycją poprawy, zwracając się do niej o zweryfikowanie tej kwestii, ponieważ może ona mieć wpływ na innych ekspertów pracujących nad projektem UE. 

 

Sprawa dotyczyła decyzji Komisji Europejskiej o zaprzestaniu współpracy z pracownikiem tymczasowym w ramach usług opieki nad dziećmi. Skarżący został zatrudniony przez zewnętrznego wykonawcę na podstawie cotygodniowych umów. Zgodnie z instrukcjami Komisji wykonawca poinformował skarżącą, że Komisja nie będzie już zwracać się o jej usługi. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, argumentując, że Komisja nie przedstawiła jej uzasadnionych powodów swojej decyzji.

Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że w przypadku gdy instytucje UE zwracają się o rozwiązanie umowy danej osoby z wykonawcą zewnętrznym, powinny przedstawić sprawiedliwe i obiektywne powody uzasadniające rozwiązanie umowy, poinformować zainteresowaną osobę i zapewnić jej możliwość przedstawienia uwag przed rozwiązaniem umowy. Niepewny charakter sytuacji pracownika tymczasowego oznacza, że Komisja ma obowiązek być sprawiedliwa i przejrzysta, nawet w przypadku braku stosunku umownego. W tym przypadku Komisja nie zapewniła skarżącemu przesłuchania i możliwości przedstawienia uwag na temat powodów podanych przez Komisję, zanim postanowiła nie zwracać się już do służb skarżącego. Choć jest to godne ubolewania, Rzecznik zauważa, że skarżący musiał zostać poinformowany o niektórych kwestiach w tygodniu poprzedzającym decyzję Komisji. Ze względu na brak prowadzenia dokumentacji Rzecznik nie jest jednak w stanie zweryfikować, czy pracownicy Komisji omawiali te kwestie ze skarżącym. Niemniej jednak Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyznała, iż mogła dokładniej wyjaśnić skarżącemu swoje rozumowanie w tej sprawie.

Na tej podstawie Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione, i zamyka sprawę.  

Sprawa dotyczyła firmy konsultingowej, która była przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w związku z podejrzeniem nieprawidłowości w projektach finansowanych przez UE. OLAF poinformował firmę o zamknięciu dochodzenia i przedstawił Komisji zalecenia finansowe i administracyjne. Chociaż OLAF poinformował firmę, że może zwrócić się do kontrolera gwarancji proceduralnych OLAF-u, OLAF nie przedstawił jasnych informacji na temat obowiązującego terminu złożenia skargi. Oznaczało to, że firma złożyła skargę po terminie, a Administrator odrzucił skargę.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nie dostarczając skarżącemu jasnych informacji, w szczególności dotyczących daty zakończenia dochodzenia, OLAF działał niewłaściwie. Rzecznik uznał jednak, że nie ma odpowiedniego zalecenia dla skarżącego, aby zająć się tą kwestią. Zaproponowała jednak, aby zapobiec wystąpieniu takiego problemu w podobnych przypadkach w przyszłości.