Po zwróceniu uwagi Rzecznika na niektóre domniemane poważne nieprawidłowości mające wpływ na misję UE w zakresie praworządności (EULEX) w Kosowie, zarówno przez prokuratora EULEX, jak i media, Rzecznik postanowił wszcząć dochodzenie z własnej inicjatywy, aby ocenić, czy Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i EULEX odpowiednio zbadały lub właściwie badają te zarzuty.

Aby ustalić, jakie działania powinna podjąć, Rzecznik zbadała akta ESDZ/EULEX w tej sprawie. Kontrola wykazała, że EULEX przeprowadził wstępne dochodzenie wewnętrzne i zatrudnił zewnętrznego prokuratora do zbadania nieprawidłowości. Ponadto ESDZ wyznaczyła doświadczonego eksperta, który dokona przeglądu mandatu EULEX z systemowego punktu widzenia, ze szczególnym uwzględnieniem podniesionych zarzutów.

Rzecznik zauważył, że EULEX nie zastosował standardowej procedury badania takich zarzutów. Stwierdziła również, że należy zbadać sposób rekrutacji prokuratora zewnętrznego. Biorąc jednak pod uwagę, że ekspert niedawno wyznaczony przez Wysokiego Przedstawiciela UE jasno stwierdził, że kwestie te będą stanowić część przeglądu, który ma zostać przez niego przeprowadzony, Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że obecnie nie ma potrzeby podejmowania dalszych działań z jego strony.

Skarżący, dwujęzyczny francusko-włoski, zwrócił się do Parlamentu o umożliwienie mu przystąpienia do testów pisemnych w ramach konkursu wewnętrznego w języku włoskim, mimo że zgodnie z ogłoszeniem o konkursie powinien przystąpić do testów w języku francuskim, którego główny język został zarejestrowany jako taki w odpowiedniej bazie danych Parlamentu.  Parlament odrzucił ten wniosek, argumentując, że opiera się on wyłącznie na osobistych względach celowości. Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania przez Parlament, ponieważ jego odmowa opierała się na jasnych i akceptowalnych powodach.  Poczyniła dwie dalsze uwagi, że Parlament mógłby (i) umożliwić dwujęzycznym pracownikom zadeklarowanie obu języków w rocznych sprawozdaniach z oceny jako swoich głównych języków oraz (ii) dodać do rocznych sprawozdań z oceny sekcję „znajomość języków”, zauważając, że dane w tej sekcji będą służyć wszystkim celom kadrowym w następnym roku.

Sprawa dotyczyła rzekomo dyskryminującego charakteru kryterium wyboru dotyczącego doświadczenia zawodowego zdobytego lub studiów odbywanych w obcym kraju wskazanym w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania wydanym przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO).

Skarżący, obywatel Włoch, pracował dla UE w Isprze we Włoszech przez trzy lata. Uczestniczył w procedurze naboru organizowanej przez EPSO. Jedno z pytań zawartych w sekcji „Talent Screener” formularza zgłoszeniowego dotyczyło tego, czy kandydat miał „doświadczenie zawodowe (lub studiował) w obcym kraju (nie w kraju pochodzenia) dłuższe niż sześć kolejnych miesięcy”. Kandydaci zostali poproszeni o udzielenie odpowiedzi twierdzącej lub przeczącej na to pytanie. Biorąc pod uwagę, że skarżący zdobył odpowiednie doświadczenie, pracując dla UE w swoim kraju pochodzenia, odpowiedział przecząco na to pytanie. W związku z tym EPSO wyeliminowało go z kolejnego etapu procedury. Skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i stwierdził, że kwestia ta ma charakter dyskryminacyjny, ponieważ nie uwzględnia szczególnych okoliczności.

Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że EPSO nie popełniło żadnego oczywistego błędu w ocenie, biorąc pod uwagę, że wymóg doświadczenia zdobytego w obcym kraju został wyraźnie określony w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania, a stanowisko EPSO było również zgodne z odpowiednim orzecznictwem. Rzecznik zamknęła zatem sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Skarżący jest włoskim stowarzyszeniem, które zrealizowało projekt w Armenii, finansowany z dotacji udzielonej przez delegaturę UE w tym kraju. Pod koniec 2009 r., po zakończeniu projektu, skarżący zwrócił się do delegatury UE w Armenii o dokonanie płatności końcowej. Delegacja zwróciła się jednak do skarżącego o pewne wyjaśnienia, a następnie, ze względu na złożoność projektu i podejrzenie nieprawidłowości, zwróciła się o przeprowadzenie audytu. Skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sierpniu 2012 r., skarżąc się, że dokonanie ostatecznej płatności zajęło delegaturze prawie dwa lata po złożeniu przez skarżącego wniosku o płatność. Skarżący twierdził, że delegatura powinna zwrócić mu koszty, które poniosła w oczekiwaniu na zaległą płatność.

Rzecznik nie był przekonany, że decyzja delegatury o zwróceniu się o dodatkowe informacje, a następnie o zleceniu audytu, była nieuzasadniona. Chociaż prawdą jest, że w sprawozdaniu z audytu stwierdzono, że poniesione koszty kwalifikowalne wyniosły 99,77% zadeklarowanych kosztów, w sprawozdaniu wskazano również pewne niedociągnięcia w realizacji projektu. Ponieważ nic nie wskazywało na nadmierne opóźnienie ze strony delegatury, uznała zarzut skarżącego za bezpodstawny. W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania. W odniesieniu do niektórych kwestii proceduralnych podniesionych przez skarżącego Rzecznik nie znalazł podstaw do dalszych dochodzeń.