Sprawa dotyczyła domniemanego braku terminowego rozpatrzenia skargi w ramach mechanizmu rozpatrywania skarg Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI). Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że opóźnienie było uzasadnione ze względu na złożoność przedmiotu skargi. W związku z tym Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania ze strony EBI.

Sprawa dotyczyła braku odpowiedzi Komisji na korespondencję skarżącego w kontekście audytu finansowego na poziomie państwa członkowskiego. W następstwie interwencji Rzecznika Komisja udzieliła odpowiedzi. Ujawniła dokument, o który wnioskował skarżący, ale utajniła niektóre dane osobowe (imiona i nazwiska osób fizycznych). Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja prawidłowo uzasadniła utajnienie na mocy rozporządzenia 45/2001.

Skarżący poinformował OLAF o domniemanym niewłaściwym zarządzaniu funduszami UE w Grecji. OLAF nie uznał korespondencji skarżącego, a także nie poinformował skarżącego o podjętych działaniach i ich wynikach. Po interwencji Rzecznika OLAF uznał uchybienia proceduralne w rozpatrywaniu sprawy i przeprosił. Podjęła również kroki w celu uniknięcia podobnych sytuacji w przyszłości. Ponadto OLAF poinformował skarżącego o działaniach podjętych w odniesieniu do istoty sprawy. Rzecznik stwierdził, że OLAF rozpatrzył skargę. Rzecznik poczyniła jednak kolejną uwagę w celu usprawnienia procedur OLAF-u w odniesieniu do monitorowania zamkniętych spraw przekazywanych właściwym organom krajowym.

Niniejsze dochodzenie z własnej inicjatywy dotyczy sposobu, w jaki Komisja Europejska zapewnia przestrzeganie praw podstawowych zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej przy wdrażaniu polityki spójności UE przez państwa członkowskie. Został on uruchomiony, gdy Unia rozpoczęła nowy siedmioletni okres finansowania, obejmujący lata 2014–2020, na podstawie nowych ram prawnych.

Polityka spójności UE ma na celu zmniejszenie dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów w UE. Biorąc pod uwagę widoczność Unii w projektach finansowanych w ramach polityki spójności – od poprawy służb ratunkowych w Rumunii po usuwanie pól minowych w Chorwacji – Rzecznik uważa, że Komisja powinna zrobić wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić poszanowanie praw podstawowych w miarę wydawania pieniędzy. Fakt, że Komisja nie jest bezpośrednio odpowiedzialna za zarządzanie funduszami, nigdy nie powinien być wykorzystywany jako powód do niepodejmowania działań, jeżeli prawa podstawowe zostały naruszone lub istnieje ryzyko ich naruszenia.

Dochodzenie z własnej inicjatywy objęło Komisję, krajowych rzeczników praw obywatelskich i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego. Na podstawie otrzymanych od nich informacji Rzecznik opracował osiem wytycznych dotyczących usprawnień w celu wsparcia Komisji, która nadzoruje państwa członkowskie w tej dziedzinie.

Sprawa dotyczyła szwedzkiego przedsiębiorstwa, które uczestniczyło w projekcie finansowanym w ramach programu 7PR Komisji Europejskiej. W trakcie realizacji projektu Komisja podjęła decyzję o przeprowadzeniu audytu przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo nie zgodziło się z wynikami audytu i po ich potwierdzeniu przez Komisję złożyło skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, w której zarzuciło Komisji brak obiektywizmu i nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i nie stwierdził niewłaściwego administrowania ze strony Komisji. W szczególności wyniki audytu dotyczące kosztów pracy przedsiębiorstwa oparto na informacjach, którymi Komisja dysponowała w odnośnym czasie. Zasugerowała ona skarżącemu, że jeżeli dysponuje on dalszymi dowodami, rozważy przedłożenie ich Komisji do rozpatrzenia. Jeżeli chodzi o obliczenie czasu produkcyjnego przedsiębiorstwa, informacje dostarczone przez skarżącego nie wydawały się wystarczające, aby umożliwić Komisji obliczenie rzeczywistego indywidualnego czasu produkcyjnego, zgodnie z wymogami zasad 7PR. W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę.

Skarżącym jest przedsiębiorstwo włoskie. W 2008 r. zawarło ono umowę o udzielenie dotacji z EACI w ramach programu UE Marco Polo II, wspierającego działania mające na celu przejście z transportu drogowego towarów na inne środki transportu, bardziej przyjazne środowisku.

Zaproponowane przez skarżącego działania dotyczyły wywozu włoskich wyrobów ceramicznych do Hiszpanii, na co skarżącemu przyznano dotację w kwocie 4 mln EUR. Z powodu światowego kryzysu gospodarczego i nagłego załamania hiszpańskiego rynku mieszkaniowego zapotrzebowanie na transport wyrobów ceramicznych z Włoch do Hiszpanii dramatycznie zmalało po podpisaniu umowy o udzielenie dotacji. W związku z tym EACI przyjęła wniosek skarżącego o zawieszenie realizacji działania. Z uwagi na fakt, że skarżący nie był w stanie wznowić projektu, w czerwcu 2010 r. Agencja rozwiązała umowę o dotację i poinformowała skarżącego, że ma 60 dni na przedstawienie końcowego sprawozdania i wniosku o płatność końcową. Skarżący przedstawił tylko wniosek o płatność końcową w kwocie 2 mln EUR w styczniu 2011 r. W opinii EACI uczynił to za późno.

W skardze do Rzecznik skarżący zarzuca EACI nieuczciwe postępowanie. Skarżący utrzymywał, że zwłokę w złożeniu wniosku o płatność końcową uzasadniają podejmowane przez niego w dobrej wierze próby wznowienia działań, natomiast w przypadku braku sprawozdania końcowego EACI powinna przynajmniej oprzeć się na danych liczbowych wynikających ze sprawozdania okresowego, przedstawionego jej w październiku 2009 r. W swojej opinii EACI stwierdziła, że w pełni przestrzegała postanowień umowy o udzielenie dotacji.

Rzecznik przypomniała, że pojęcie dobrej administracji ma szersze znaczenie niż pojęcie zgodności z prawem. Rzecznik podkreśliła, że chociaż EACI nie była prawnie zobowiązana do przyjmowania spóźnionych wniosków o płatność końcową, to umowa o udzielenie dotacji nie uniemożliwiała jej tego. Mając na uwadze (i) wyjątkowo poważny wpływ kryzysu gospodarczego na projekt skarżącego oraz (ii) fakt, że EACI zatwierdziła już sprawozdanie okresowe złożone w październiku 2009 r., Rzecznik uznała, iż decyzja Agencji o odrzuceniu wniosku skarżącego o płatność końcową nie była do końca słuszna. Rzecznik zaproponowała zatem rozwiązanie polubowne, w ramach którego zwróciła się do EACI o ocenę wniosku skarżącego o płatność końcową w kwocie 2 mln EUR na podstawie sprawozdania okresowego, które skarżący złożył w październiku 2009 r. EACI przystała na propozycję i Rzecznik zamknęła sprawę.