(Wykonane zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (1))

STRESZCZENIE

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy sposobu, w jaki Komisja Europejska rozpatrzyła sześć wniosków o pomoc finansową w odniesieniu do projektów w Afryce złożonych przez Internationaler Hilfsfond e.V., organizację pozarządową (NGO) z Niemiec, która wspiera uchodźców, ofiary wojny i osoby niepełnosprawne. Pierwsze trzy wnioski złożono w 1993 r., czwarty w 1995 r., piąty w 1996 r. i szósty w 1997 r. Komisja odrzuciła cztery pierwsze wnioski, trzy z nich w 1993 r., a czwarty w 1995 r. Pozostałe wnioski nie zostały jeszcze rozpatrzone. Skarżący twierdził, że Komisja (1) nie uwzględniła wniosków w sposób sprawiedliwy i obiektywny oraz (2) nie podjęła decyzji w sprawie dwóch ostatnich wniosków w rozsądnym terminie.

Rzecznik doszedł do wniosku, że Komisja, odrzucając pierwsze cztery wnioski, najwyraźniej działała w granicach swoich uprawnień.

Rzecznik uznał jednak, że brak podjęcia przez Komisję decyzji w sprawie dwóch ostatnich wniosków złożonych w 1996 i 1997 r. stanowił nadmierne opóźnienie. Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł już do tego wniosku w swojej decyzji z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie pierwszej skargi złożonej przez skarżącego w tej sprawie (338/98/VK) i skierował do Komisji krytyczną uwagę w tej sprawie.

Ponad rok później Komisja nadal nie podjęła decyzji w sprawie tych wniosków.

Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia zatem projekt zalecenia, zgodnie z którym Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie tych wniosków tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej do dnia 31 października 2001 r.

WNIOSEK

Kontekst

Skarżący jest organizacją pozarządową z Niemiec, która wspiera uchodźców, ofiary wojny i osoby niepełnosprawne. W latach 1993-1997 skarżący złożył do Komisji Europejskiej sześć wniosków o pomoc finansową w odniesieniu do projektów w Afryce. Komisja odrzuciła cztery pierwsze wnioski, trzy z nich w 1993 r., a czwarty w 1995 r. Piąty wniosek złożony w grudniu 1996 r. i szósty wniosek złożony we wrześniu 1997 r. są nadal rozpatrywane przez Komisję.

Powody odrzucenia pierwszych czterech wniosków zostały przedstawione w piśmie skierowanym do skarżącego przez Komisję w dniu 29 lipca 1996 r. W piśmie tym Komisja uznała, że skarżący nie spełnił następujących kryteriów: (1) Wszystkie decyzje odnoszące się do odpowiednich projektów musiały być podejmowane w siedzibie danego organu; (2) większość środków finansowych musiała pochodzić z Europy oraz (3) przy ocenie kwalifikowalności organizacji pozarządowej można wziąć pod uwagę następujące czynniki: Zdolność UE do mobilizowania prywatnych funduszy solidarnościowych i prywatnych w ramach UE na potrzeby swoich projektów, charakter i zakres jej powiązań z innymi organizacjami pozarządowymi oraz jej zdolności administracyjne. Komisja twierdziła, że nie była w stanie wyraźnie rozróżnić odpowiednich obszarów działania, źródeł finansowania i kompetencji skarżącego i dwóch innych organizacji pozarządowych. Komisja argumentowała również, że koszty operacyjne skarżącego stanowią niedopuszczalny stosunek do kwot przeniesionych na beneficjentów.

Skarga 338/98/VK

W marcu 1998 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 338/98), który wszczął dochodzenie.

Skarżący przedstawił następujące zarzuty:

1. Materiały uwzględnione w ocenie wniosków skarżącego: Komisja nie dokonała właściwej oceny wniosków skarżącego, ponieważ oparła się wyłącznie na opinii przedstawionej przez DZI.
2. Prawo do bycia wysłuchanym i dostęp do akt: Komisja nie udzieliła skarżącemu pełnego dostępu do akt sprawy i nie wysłuchała jego opinii na temat kwalifikowalności do finansowania.
3. Uzasadnienie przedstawione skarżącemu w celu odrzucenia jego wniosków: Komisja nie przedstawiła jasnego i spójnego uzasadnienia odrzucenia czterech projektów.
4. Nieuzasadnione opóźnienia w rozpatrywaniu wniosków oczekujących na rozpatrzenie: Okoliczność, że Komisja nie podjęła decyzji w sprawie dwóch ostatnich wniosków, stanowiła nadmierne opóźnienie

W dniu 11 lipca 2000 r. Rzecznik Praw Obywatelskich podjął decyzję w sprawie skargi. Rzecznik odrzucił zarzut (1), ponieważ jego zdaniem Komisja miała "pisemny i ustny kontakt z kilkoma różnymi źródłami innymi niż DZI". W odniesieniu do zarzutu (2) Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że skarżący nie złożył wniosku o dostęp do dokumentów zgodnie z decyzją Komisji 94/90 w sprawie dostępu do dokumentów Komisji (2). Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził następnie, że nie doszło również do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. W odniesieniu do zarzutu (3) Rzecznik uznał, że Komisja przedstawiła skarżącemu jasne uzasadnienie dopiero trzy lata po złożeniu pierwszego wniosku. W tym kontekście poczyniono krytyczną uwagę. Wreszcie w pkt 4 Rzecznik uznał opóźnienie za nadmierne. Pod tym względem również padła krytyczna uwaga.

Skarga 1160/2000/GG

Prawnik skarżącego napisał do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 25 lipca 2000 r., aby wyrazić opinię, że Rzecznik Praw Obywatelskich powinien był stwierdzić niewłaściwe administrowanie w odniesieniu do dwóch pierwszych zarzutów. Stwierdził również, że w odniesieniu do dwóch wniosków, które nadal były rozpatrywane, Rzecznik Praw Obywatelskich powinien był dołożyć starań w celu osiągnięcia polubownego rozwiązania.

Pismo z dnia 25 lipca 2000 r. zostało zarejestrowane jako nowa skarga (skarga 1160/2000/GG). Rzecznik dokładnie przeanalizował argumenty przedstawione we wspomnianym piśmie. W dniu 19 października 2000 r. poinformował skarżącego, że w odniesieniu do kwestii dostępu do akt i prawa do bycia wysłuchanym postanowił wszcząć nowe dochodzenie w tych sprawach. Sprawa ta jest nadal w toku.

Jednocześnie Rzecznik poinformował skarżącego, że nie ma podstaw do wszczęcia nowego dochodzenia w odniesieniu do zarzutów 1, 3 i 4. Jednakże w odniesieniu do zarzutu (4) skarżący był uprawniony do złożenia nowej skargi, jeżeli Komisja, pomimo krytycznej uwagi Rzecznika Praw Obywatelskich, nie zakończy rozpatrywania nierozstrzygniętych wniosków w rozsądnym terminie.

Skarga 1613/2000/GG

W dniu 5 grudnia 2000 r. skarżący złożył nową skargę (1613/2000/GG), w której przedstawił następujące zarzuty:

(1) Komisja nie uwzględniła rzetelnie i obiektywnie wniosków skarżącego

(2) Komisja nie rozstrzygnęła w rozsądnym terminie dwóch ostatnich wniosków złożonych w 1996 r. i 1997 r.

Skarżący twierdził, że Komisja oparła swoją decyzję o odrzuceniu pierwszych czterech wniosków nie na obiektywnych faktach, ale na subiektywnych opiniach organizacji, które nie miały mandatu prawnego do prowadzenia swojej działalności, w szczególności Deutsches Zentralinstitut für soziale Fragen (DZI). Według skarżącego Komisja nie uwzględniła jednocześnie oficjalnych źródeł (np. niemieckich organów podatkowych) oraz dokumentów (danych księgowych, oświadczeń KPMG, księgowych skarżącego) przedłożonych jej przez skarżącego.

WNIOSEK

Skarga została przekazana Komisji w celu przedstawienia uwag.

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Uczciwe i obiektywne rozpatrzenie wniosków skarżącego

Rozpatrując wnioski o współfinansowanie projektów pomocowych i rozwojowych, Komisja korzysta ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych przy wyborze projektów zgodnie z dostępnymi zasobami budżetowymi. W tym kontekście Komisja podejmuje decyzje ściśle zgodnie z obowiązującymi przepisami. Komisja upewnia się, że organizacja pozarządowa i projekt spełniają kryteria kwalifikowalności określone w "Ogólnych warunkach współfinansowania projektów podejmowanych w krajach rozwijających się przez organizacje pozarządowe" oraz w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

Komisja uznała, że wnioski skarżącego nie spełniały dwóch głównych kryteriów, a mianowicie 1) wymogu niezależności i autonomii organizacji pozarządowej oraz 2) wymogu należytego zarządzania finansami (wiarygodnego i niezwiązanego z nadużyciami finansowymi).

Jeśli chodzi o pierwsze kryterium, organizacje pozarządowe musiały być niezależne i nienastawione na zysk oraz mieć siedzibę główną w UE. Centrala musiała być skutecznym centrum dla wszystkich decyzji związanych ze współfinansowanymi operacjami. Większość funduszy musiała pochodzić z UE. W świetle informacji uzyskanych przez Komisję okazało się, że skarżący miał różne powiązania funkcjonalne i finansowe z innymi organizacjami. Skarżący nigdy nie był w stanie udowodnić, że stał się niezależny od swojej macierzystej organizacji w USA, Interaid International. Ten brak jasności pogłębił fakt, że kierownik skarżącego, dr Koch, działał w tym samym czasie dla innej niemieckiej organizacji pozarządowej "Welthilfe e.V." i prowadził prywatną działalność gospodarczą (jako konsultant). Zagmatwana sytuacja w odniesieniu do łączenia interesów nastawionych na zysk i nienastawionych na zysk w stosunkach między tymi osobami i podmiotami nie pozwalała na określenie dokładnej roli skarżącego i źródła jego środków finansowych.

Jeżeli chodzi o drugie kryterium, odpowiednie przepisy wymagały dobrej zdolności zarządzania administracyjnego i finansowego. Obejmowało to możliwość zapewnienia rzetelnego i niezwiązanego z nadużyciami finansowymi zarządzania realizacją projektów. W 1993 r., kiedy Komisja zbadała informacje na temat skarżącego, stwierdzono, że jego zdolności administracyjne w zakresie zarządzania były niewystarczające. Zostało to podkreślone przez niemiecką platformę organizacji pozarządowych, która odrzuciła wniosek skarżącego o członkostwo ze względu na nadmierne koszty operacyjne wynoszące 37,7 % jego całkowitych przychodów. Ponadto skarżący, średniej wielkości organizacja pozarządowa z siedzibą w pobliżu Frankfurtu, finansowała oddział w jednym z najdroższych obszarów Brukseli w czasie, gdy budżet na działania rozwojowe w krajach rozwijających się wynosił zaledwie 1,5 mln ECU. Taki stosunek był niezgodny z deklarowanymi zasadami należytego zarządzania finansami.

Zasada należytego zarządzania finansami zakładała atmosferę wzajemnego zaufania między Komisją a organizacją pozarządową. Taki związek nie mógłby istnieć, gdyby organizacja pozarządowa próbowała ustalić swoją kwalifikowalność w sposób oszukańczy. W tym przypadku skarżący niesłusznie oparł się na znaku DZI (niemieckiej organizacji odpowiedzialnej za przyznawanie znaku jakości organizacjom, które po szczegółowej kontroli zostały uznane za odpowiednie do jego otrzymania), próbując wprowadzić Komisję w błąd co do charakteru i jakości jej organizacji. Jednakże pismo DZI z dnia 1 września 1993 r., w którym DZI kategorycznie oświadczyła, że nie ma mowy o przyznaniu skarżącemu znaku jakości, dostarczyło obiektywnych dowodów na to, że znak ten został oszukańczo przywłaszczony. Był to wyraźnie akt złej wiary, sprzeczny zarówno z zasadami etycznymi i potrzebą wzajemnego zaufania, jak i z odpowiednimi instrumentami prawnymi. Komisja zajęła się tym nadużyciem z niezbędną dotkliwością.

Jeżeli chodzi o stanowisko niemieckich organów podatkowych, Komisja podkreśliła, że nieprawdą jest twierdzenie, iż są one właściwe do określenia kwalifikowalności organizacji pozarządowej.

Rozpatrywanie dwóch ostatnich wniosków

W odniesieniu do dwóch ostatnich wniosków, które są nadal rozpatrywane, Komisja nie zaprzeczyła, że upłynął szczególnie długi okres od ich złożenia. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Trybunału kwestia rozsądnego czasu trwania postępowania administracyjnego powinna być oceniana w świetle szczególnych okoliczności sprawy. Komisja podkreśliła, że podjęła wiele wysiłków w celu ustalenia obecnej kwalifikowalności organizacji pozarządowej. Pomimo tych wysiłków, ze względu na złożoność sprawy i zachowanie skarżącego na różnych spotkaniach organizowanych z pracownikami Komisji, nadal rozważano jego kwalifikowalność. W celu rozstrzygnięcia sporu Komisja zasugerowała, aby skarżący sam poddał się audytowi przeprowadzonemu przez wybraną przez siebie firmę.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę i przedstawił następujące uwagi:

Już w 1990 r. DZI poinformował Komisję, że skarżący oddzielił się od amerykańskiej organizacji macierzystej i jest obecnie niezależnym stowarzyszeniem. Sama Komisja (a dokładniej jej Dyrekcja Generalna VIII, obecnie DG ds. Rozwoju) przyznała skarżącemu dotację dla ofiar Czarnobyla w wysokości 103 000 ECU w 1991 r. Profesor Koch nie był i nigdy nie był członkiem "Interaid International". Nigdy też nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia od tej organizacji ani nie był zaangażowany w żaden inny rodzaj działalności. Profesor Koch pracował dla "Welthilfe e.V.", organizacji charytatywnej bez powiązań ze skarżącym, w charakterze honorowym. W stosunkach między profesorem Kochem i skarżącym z jednej strony a „Welthilfe e.V.” z drugiej strony nigdy nie doszło do połączenia interesów nastawionych na zysk i nienastawionych na zysk. Profesor Koch prowadził kursy na Uniwersytecie w Antwerpii, ale wynagrodzenie za tę działalność było minimalne.

Oświadczenie niemieckiej platformy organizacji pozarządowych, zgodnie z którym koszty operacyjne skarżącego wyniosły 37,7 % całkowitych przychodów, zostało zakwestionowane przez KPMG, audytorów skarżącego, którzy obliczyli, że koszty te wyniosły 22 % przychodów w 1993 r. Komisja była wielokrotnie informowana o tych informacjach. Czynsz za biuro skarżącego w Brukseli był bardzo umiarkowany, a obszar ten w żadnym wypadku nie należał do najdroższych w Brukseli (3). Ponadto budżet skarżącego przeznaczony na projekty wyniósł 3,4 mln EUR (a nie 1,5 mln EUR, jak twierdziła Komisja).

Skarżący nigdy nie twierdził, że jest w posiadaniu znaku DZI i nigdy nie próbował wprowadzić Komisji w błąd co do charakteru i jakości jej organizacji.

Uderzające było to, że Komisja oparła się na wprowadzających w błąd źródłach, takich jak DZI, nie biorąc pod uwagę dokumentów pochodzących od organów podatkowych.

W odniesieniu do dwóch rozpatrywanych wniosków żadna z okoliczności lub argumentów przedstawionych przez Komisję nie uzasadniała upływu czasu. Komisja niesłusznie twierdziła, że podjęła „wiele starań” w celu ustalenia kwalifikowalności skarżącego. To skarżący wielokrotnie zwracał się do Komisji o podjęcie decyzji i przedstawiał dokumenty i dowody.

Sugestia Komisji, że skarżący powinien był sam zostać poddany audytowi, była niezadowalająca. Skarżący zaproponował przeprowadzenie takiego audytu już w 1997 r. i zwolnił KPMG z obowiązku zachowania poufności. Jednak nic się nie stało. Skarżący uznał, że Komisja jest zainteresowana jedynie dalszym opóźnieniem sprawy. Jej zdaniem Komisja powinna podjąć ostateczną decyzję w sprawie wniosków bez dalszej zwłoki.

DECYZJA

1 Nierozpatrzenie wniosków w sposób sprawiedliwy i obiektywny

1.1 W latach 1993-1997 skarżący, organizacja pozarządowa z Niemiec wspierająca uchodźców, ofiary wojny i osoby niepełnosprawne, złożył do Komisji sześć wniosków o pomoc finansową w odniesieniu do projektów w Afryce. Komisja odrzuciła cztery pierwsze wnioski, trzy z nich w 1993 r., a czwarty w 1995 r. Skarżący twierdzi, że Komisja nie uwzględniła wniosków w sposób sprawiedliwy i obiektywny. Twierdzi ona w szczególności, że Komisja oparła się na wprowadzających w błąd źródłach, takich jak „Deutsches Zentralinstitut für soziale Fragen” (DZI), nie uwzględniając innych dowodów przedstawionych przez skarżącego, np. dokumentów pochodzących od niemieckich organów podatkowych.

1.2 Komisja jest zdania, że rozpatrywała wnioski ściśle zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podnosi ona, że wnioski nie spełniały dwóch głównych kryteriów, a mianowicie 1) wymogu niezależności i autonomii organizacji pozarządowej oraz 2) wymogu należytego zarządzania finansami (wiarygodnego i niezwiązanego z nadużyciami finansowymi). W tym kontekście Komisja twierdzi, że skarżący oparł się - niewłaściwie, próbując wprowadzić Komisję w błąd co do charakteru i jakości jej organizacji - na znaku DZI (niemieckiej organizacji odpowiedzialnej za przyznawanie znaku jakości organizacjom, które po szczegółowej kontroli zostały uznane za odpowiednie do jego otrzymania), chociaż DZI kategorycznie oświadczył, że nie ma mowy o przyznaniu znaku jakości skarżącemu.

1.3 Rzecznik zauważa, że Komisja przedstawiła szereg konkretnych argumentów na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym skarżący nie kwalifikował się do pomocy. Kwestie te są kwestionowane, również w dużej mierze, przez skarżącego. Rzecznik uważa, że przynajmniej w przypadku niektórych z tych punktów krytyka skarżącego nie wydaje się być bezzasadna. Na przykład Komisja opiera się na oświadczeniu "niemieckiej platformy organizacji pozarządowych", zgodnie z którym koszty operacyjne skarżącego wyniosły 37,7. % jego całkowitych przychodów w tym czasie. Wobec braku dalszych informacji na temat podstawy, na której je sporządzono, wartość dowodowa tego oświadczenia wydaje się raczej ograniczona. Jednocześnie Komisja nie bierze pod uwagę oświadczeń złożonych przez KPMG, księgowych skarżącego, zgodnie z którymi rzeczywista wartość procentowa była znacznie mniejsza.

1.4 Najpoważniejszym argumentem, na który powołuje się Komisja, jest jednak twierdzenie, że skarżący w sposób oszukańczy oparł się na etykiecie wydanej przez DZI. Rzecznik zauważa, że w dniu 26 marca 1993 r. skarżący skierował do Komisji pismo (4) dotyczące jednego z czterech pierwszych wniosków złożonych przez skarżącą. Papier firmowy używany przez skarżącego zawiera pole na dole, które zawiera następujące słowa: „Die Förderung des Internationalen Hilfsfonds e.V. wird vom DZI empfohlen” („DZI zaleca wspieranie Internationaler Hilfsfonds e.V.” [tj. skarżącego]). Pismem z dnia 1 września 1993 r. DZI poinformował Komisję, co następuje: „Von einer Empfehlung der Förderung des Vereins kann również keine Rede sein. Wir werden den Verein auffordern, auf den entsprechenden Hinweis auf seinem Briefpapier in Zukunft zu verzichten." ("Nie może być mowy o zaleceniu [DZI] dalszego stowarzyszenia [skarżącego]. Zwrócimy się do stowarzyszenia o powstrzymanie się w przyszłości od używania odpowiedniej frazy w papierze firmowym.)

1.5 Rzecznik zauważa, że DZI wydaje się odgrywać (lub odgrywał) ważną rolę w danym sektorze. Nie jest nieuzasadnione założenie, że informacje te mogłyby wpłynąć na wynik badania wniosków skarżącego przez Komisję. Rzecznik zauważa ponadto, że skarżący nie przedstawił żadnego wyjaśnienia swojego zachowania, chociaż Komisja wyraźnie wezwała go do tego w swojej opinii (5). Rzecznik stwierdza, że odrzucając wnioski skarżącego na tej podstawie, wydaje się, że Komisja działała w granicach swoich uprawnień prawnych.

1.6 W tych okolicznościach Rzecznik stwierdza, że nie doszło do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do pierwszego zarzutu skarżącego.

2 Nierozstrzygnięcie w sprawie wniosków w rozsądnym terminie

2.1 Skarżący twierdzi, że Komisja nie rozpatrzyła dwóch ostatnich wniosków w rozsądnym terminie. Wnioski te zostały złożone w grudniu 1996 r. i we wrześniu 1997 r. i nie zostały jeszcze rozpatrzone przez Komisję.

2.2 Komisja nie zaprzecza, że od złożenia wniosków upłynął szczególnie długi okres. Sąd odsyłający powołuje się jednak na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym kwestię rozsądnego czasu trwania postępowania administracyjnego należy oceniać w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy. Komisja twierdzi, że dołożyła wielu starań, aby ustalić obecną kwalifikowalność skarżącego. Zdaniem Komisji kwalifikowalność skarżącego jest nadal rozważana pomimo tych wysiłków oraz ze względu na złożoność sprawy i zachowanie skarżącego na różnych spotkaniach organizowanych z Komisją.

2.3 Rzecznik pragnie podkreślić, że już w swojej decyzji z dnia 11 lipca 2000 r. poinformował Komisję, że jego zdaniem doszło do nadmiernego opóźnienia i że stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania. W decyzji zawarto krytyczną uwagę na ten temat. Rzecznik uznał, że nie ma potrzeby wydawania formalnego zalecenia w tej sprawie, ponieważ założył, że Komisja weźmie pod uwagę jego krytyczną uwagę, biorąc pod uwagę, że wnioski były już rozpatrywane przez Komisję odpowiednio od ponad 3 ½ i prawie 3 lat w tym czasie. Komisja nie zareagowała na tę krytyczną uwagę. Dopiero po otrzymaniu opinii Komisji w niniejszej sprawie na początku kwietnia 2001 r. Rzecznik dowiedział się o tym, że Komisja postanowiła pominąć jego krytyczną uwagę.

2.4 Ogólną zasadą prawa wspólnotowego jest, że przy wydawaniu decyzji w następstwie postępowania administracyjnego administracja musi działać w rozsądnym terminie (6). Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że rozsądny charakter danego terminu należy oceniać w świetle okoliczności właściwych dla każdej sprawy, a w szczególności znaczenia sprawy dla zainteresowanego, jej złożoności oraz zachowania wnioskodawcy i właściwych organów (7).

2.5 Sama Komisja przyznaje, że od złożenia wniosków upłynął szczególnie długi okres. Okres ten wynosił od 3 ¼ do 4 lat, kiedy złożono skargę, a obecnie wydłużył się do 3 ¾ do 4 ½ lat. Komisja odnosi się do „wielu wysiłków”, które, jak twierdzi, podjęła w celu ustalenia obecnej kwalifikowalności organizacji pozarządowej, złożoności sprawy i zachowania skarżącego. W tym kontekście nie podano jednak żadnych szczegółów. Nie wspomniano nawet o znaczeniu wniosków dla skarżącego. Rzecznik uważa zatem, że Komisja nie była w stanie wykazać, że pomimo upływu czasu działała dość szybko. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich może jedynie powtórzyć stwierdzenie zawarte w jego decyzji w sprawie skargi 338/98/VK, że nastąpiło nadmierne opóźnienie ze strony Komisji. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

3 Wnioski

Rzecznik uważa zatem, że podejście Komisji w niniejszej sprawie doprowadziło do niewłaściwego administrowania. Biorąc pod uwagę, że krytyczna uwaga poczyniona w tym względzie w decyzji w sprawie skargi 338/98/VK została zignorowana przez Komisję, Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia Komisji projekt zalecenia.

Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia zatem Komisji następujący projekt zalecenia, zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich:

Projekt zalecenia

Komisja Europejska powinna podjąć decyzję w sprawie dwóch wniosków złożonych przez skarżącego w 1996 i 1997 r. tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej do dnia 31 października 2001 r.

Komisja i skarżący zostaną poinformowani o niniejszym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesyła szczegółową opinię do dnia 31 października 2001 r. Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie sposobu jego wdrożenia.

Strasburg, 19 lipca 2001 r.

 

Jacob Söderman

---

(1) Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. 1994, L 113, s. 15.

(2) Dz.U. 1994, L 46, s. 58.

(3) Skarżący przedłożył Rzecznikowi Praw Obywatelskich dokument dotyczący kosztów administracyjnych skarżącego w latach 1991-2000 sporządzony przez KPMG.

(4) Kopia tego pisma została uzyskana przez Rzecznika Praw Obywatelskich w trakcie dochodzenia w sprawie skargi 338/98/VK.

(5) Kopia pisma DZI z dnia 1 września 1993 r. została załączona do opinii, która została przekazana skarżącemu. Powyższe słowa zostały podkreślone (przypuszczalnie przez Komisję) na tej kopii.

(6) Zob. sprawy połączone T-213/95 i T-18/96, SCK i FNK przeciwko Komisji, Rec. 1997, s. II-1739, pkt 56. Ustęp ten odnosi się do postępowań związanych z polityką konkurencji, ale odpowiednia zasada nie ogranicza się do tej dziedziny. Należy zauważyć, że Komisja sama opiera się na tym wyroku na poparcie swojego stanowiska.

(7) Sprawa C-185/95 P, Baustahlgewebe GmbH przeciwko Komisji, Rec. 1998, s. I-8417, pkt 29.