Sprawa dotyczyła decyzji Rady Unii Europejskiej o uznaniu za niedopuszczalne zażalenia złożonego przez byłego pracownika na decyzję o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i nie stwierdził niewłaściwego administrowania przez Radę.

Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący, były urzędnik Rady Unii Europejskiej (zwanej dalej „Radą”), został odwołany ze stanowiska w następstwie postępowania dyscyplinarnego, w którym stwierdzono naruszenie przez niego obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego.

2. Przed odwołaniem ze stanowiska skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego [1] na decyzję organu powołującego o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.

3. Rada odrzuciła zażalenie skarżącego złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego jako niedopuszczalne.

4. Niezadowolony z tej decyzji skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w styczniu 2017 r.

W przedmiocie dochodzenia

5. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie skargi, zgodnie z którą Rada niesłusznie uznała za niedopuszczalną skargę na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu.

6. W trakcie dochodzenia zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich należycie rozpatrzył informacje zawarte w skardze. W szczególności zespół prowadzący dochodzenie przeprowadził dogłębną analizę korespondencji, która miała miejsce między Radą a skarżącym, zanim skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Argumenty przedstawione przez Radę i skarżącego

7. Rada zauważyła, że art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego stanowi, że „każda osoba, do której stosuje się niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć do organu powołującego zażalenie na akt niekorzystny”. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ^[2] „akt niekorzystny” oznacza akt wywołujący wiążące skutki prawne, które mogą bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interes pracownika poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej.

8. Rada uznała zażalenie skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego za niedopuszczalne, ponieważ decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego stanowi jedynie etap przygotowawczy postępowania i nie przesądza o ostatecznej decyzji administracji. Decyzja ta nie wpłynęła natychmiast na interes skarżącego, zmieniając jego sytuację prawną. Wynik postępowania dyscyplinarnego nie był wówczas jeszcze znany. 

9. W sprawach pracowniczych akty, których celem jest przygotowanie decyzji, nie są aktami niekorzystnymi w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, nawet jeśli pracownik może być osobiście postrzegany jako poszkodowany. Dokładniej rzecz ujmując, decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego ma na celu ocenę prawdziwości i wagi okoliczności faktycznych przypisywanych danemu pracownikowi oraz wysłuchanie go w tej sprawie w celu podjęcia świadomej decyzji o zastosowaniu środków dyscyplinarnych. Decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego może być zaskarżona jedynie incydentalnie w ramach skargi na ostateczną decyzję dyscyplinarną niekorzystną dla danego pracownika lub w ramach skargi na inną niekorzystną czynność wynikającą z ostatecznej decyzji dyscyplinarnej. W związku z tym decyzji o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nie można uznać za akt niekorzystny w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Zażalenie skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego było zatem niedopuszczalne.

10.  Rada poinformowała skarżącego, że jeżeli ostateczna decyzja dyscyplinarna będzie dla niego niekorzystna, będzie on miał prawo do złożenia zażalenia na tę decyzję, w ramach którego będzie mógł kwestionować zgodność z prawem decyzji o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

11.   Podsumowując, skarżący twierdził, że dochodzenie Rady przeciwko niemu było nieproporcjonalne, że zostało wszczęte na podstawie „nieistotnych informacji” i pogłosek oraz że miało charakter nękający, zniesławiający i dyskryminujący.

12.  Skarżący twierdził, że postępowanie Rady powinno było zostać zamknięte w następstwie decyzji belgijskich organów sądowych o niekontynuowaniu sprawy. Podniósł, że decyzja o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego niekorzystnie wpłynęła na jego codzienne życie zawodowe i prywatne.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

13.  Rada udzieliła skarżącemu szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego uznała jego zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego za niedopuszczalne.

14.  Rada słusznie stwierdziła na podstawie swojego szczegółowego wyjaśnienia, że decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nie stanowi aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

15.  Żaden z argumentów podniesionych przez skarżącego w skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich nie podważa stanowiska Rady, zgodnie z którym decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nie stanowi aktu niekorzystnego dla pracownika ze względu na zmianę jego sytuacji prawnej.

16.  Wydaje się, że skarżący nie złożył zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na ostateczną decyzję dyscyplinarną o odwołaniu go ze stanowiska. Taki zarzut byłby właściwym sposobem zakwestionowania procedury Rady prowadzącej do wydania tej decyzji.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem [3]:

Rada Unii Europejskiej nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Rada Unii Europejskiej zostaną poinformowani o tej decyzji.

Strasburg, 14 lutego 2017 r.

Tina Nilsson

Kierownik ds. dochodzeń – Dział 4

[1] Artykuł 90 ust. 2 ma następujące brzmienie:

„Każda osoba, do której stosuje się niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć do organu powołującego zażalenie na niekorzystny dla niej akt, w przypadku gdy organ ten podjął decyzję lub nie przyjął środka przewidzianego w regulaminie pracowniczym. Skargę należy złożyć w terminie trzech miesięcy. Bieg terminu rozpoczyna się:

– w dniu publikacji aktu, jeżeli jest to akt o charakterze ogólnym;

– w dniu powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji, ale w żadnym wypadku nie później niż w dniu, w którym osoba ta otrzymała takie powiadomienie, jeżeli środek dotyczy określonej osoby; jeżeli jednak akt dotyczący określonej osoby zawiera również zażalenie na inną osobę, bieg terminu w odniesieniu do tej innej osoby rozpoczyna się w dniu, w którym osoba ta otrzymała powiadomienie o tym fakcie, ale w żadnym wypadku nie później niż w dniu publikacji;

– w dniu upływu terminu na udzielenie odpowiedzi, jeżeli zażalenie dotyczy dorozumianej decyzji oddalającej wniosek, o której mowa w ust. 1.

Organ powiadamia zainteresowaną osobę o swojej uzasadnionej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty złożenia zażalenia. Jeżeli po upływie tego terminu nie otrzymano odpowiedzi na zażalenie, uznaje się to za dorozumianą decyzję o jego odrzuceniu, od której można wnieść odwołanie na podstawie art. 91.”

[2] Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 1994 r., Perez Jimenez/Komisja, T-6/93, ECLI:EU:T:1994:63, pkt 34 ;. Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 1995 r. w sprawie T-586/93 Kotzonis przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, ECLI:EU:T:1995;54, pkt 28 oraz wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 1995 r. w sprawie T-562/93 Obst przeciwko Komisji, RecFP s. I-A-00247, II-00737, pkt 23.

[3] Informacje na temat procedury przeglądu można znaleźć na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich: http://www.ombudsman.europa.eu/en/resources/otherdocument.faces/en/70669/html.bookmark