Sprawa dotyczyła nieudzielenia przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) merytorycznej odpowiedzi na skargę administracyjną dotyczącą zarzutów nękania i nieprawidłowości zgłoszonych przez funkcjonariusza stałej służby kategorii 2.

Skarżący złożył skargę administracyjną do Fronteksu w marcu 2023 r. Frontex odpowiedział, że wbrew wcześniejszym informacjom, które przekazał skarżącemu, nie ma on prawa do złożenia takiej skargi. W związku z tym nie otrzymałby merytorycznej odpowiedzi. W toku dochodzenia prowadzonego przez Rzecznik Frontex stwierdził jednak, że do listopada 2024 r. udzieli skarżącemu ogólnej merytorycznej odpowiedzi. Frontex udzielił tej odpowiedzi skarżącemu dopiero w grudniu 2025 r. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że niespójne informacje przekazane skarżącemu oraz rażące opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na skargę stanowią niewłaściwe administrowanie. Rzecznik nie uznał jednak za konieczne wydania zalecenia, biorąc pod uwagę, że Frontex udzielił skarżącemu merytorycznej odpowiedzi.

Ponadto dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich wykazało brak skutecznego mechanizmu składania skarg i dochodzenia roszczeń przez funkcjonariuszy kategorii 2, np. w sytuacjach molestowania we Fronteksie. Rzecznik stwierdziła, że jest to kwestia systemowa, która również stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

Rzecznik zalecił zarządowi Fronteksu wprowadzenie skutecznego mechanizmu składania skarg i dochodzenia roszczeń w ramach zbliżającego się przeglądu ram prawnych dla urzędników kategorii 2.

Sprawa dotyczyła faktu, że pracownik Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji Europejskiej (PMO) przypadkowo wysłał do skarżącego wiadomość e-mail, którą uznał za obraźliwą.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że treść przedmiotowej wiadomości e-mail była rzeczywiście niewłaściwa, ale uznał, że Komisja podjęła odpowiednie środki w celu rozwiązania tej kwestii, w szczególności przepraszając skarżącego i podejmując środki, aby zapobiec takim incydentom w przyszłości, w szczególności przypominając pracownikom o ich obowiązku uprzejmego komunikowania się.

Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.  

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) rozpatrzył wniosek kandydata, który niedawno urodził dziecko, o zmianę terminu egzaminu ustnego (wywiadu) w ramach procedury naboru ekspertów ds. wsparcia technicznego. EPSO zgodziło się przełożyć jedną rozmowę kwalifikacyjną, ale przełożyło ją na ten sam dzień co inną rozmowę kwalifikacyjną związaną z procedurą naboru. Skarżąca była niezadowolona ze sposobu, w jaki EPSO rozpatrzyło jej skargę administracyjną w tej sprawie.

Rzecznik uznał, że EPSO nie może zaplanować dwóch testów tego samego dnia, ponieważ wszyscy pozostali kandydaci mogli wziąć udział w testach w oddzielne dni. Było to szczególnie trudne dla skarżącej, ponieważ niedawno urodziła. Sposób, w jaki EPSO rozpatrzyło wniosek, stanowił zatem niewłaściwe administrowanie. W związku z tym Rzecznik zasugerował EPSO podjęcie dialogu ze skarżącym w celu znalezienia odpowiedniego i sprawiedliwego rozwiązania.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Komisja Europejska rozpatrzyła wniosek dziennikarza pracującego w agencji informacyjnej o dodanie go do listy mailingowej komunikatów prasowych objętych embargiem, w szczególności w odniesieniu do „wskaźników euro” Eurostatu, które dostarczają regularnych informacji statystycznych o gospodarce. Eurostat, który jest częścią Komisji, odmówił dodania dziennikarza do listy, ponieważ wskazał, że na takich listach dystrybucyjnych mogą być umieszczani jedynie dziennikarze lub agencje, którym Komisja przyznała „akredytację” mediów. Dziennikarz lub jego agencja informacyjna nie mogli otrzymać akredytacji, ponieważ nie spełnili jednego z warunków wstępnych, a mianowicie, że agencja lub dziennikarz agencji ma miejsce zamieszkania w Belgii. Skarżący twierdził, że praktyka ta była dyskryminująca i oznaczała, że tylko większe organizacje medialne posiadające wystarczające zasoby finansowe, które mogły sobie pozwolić na posiadanie dziennikarzy w Belgii, mogły otrzymywać informacje objęte embargiem.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że uzasadnione jest, aby Komisja uwzględniła miejsce zamieszkania w Belgii jako warunek wstępny akredytacji w odniesieniu do dostępu do fizycznych budynków instytucji UE w Brukseli. Stwierdziła jednak, że uwzględnienie wymogu miejsca zamieszkania w Belgii jako warunku wstępnego umieszczenia na listach dystrybucyjnych członków mediów jest nieproporcjonalne.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem niewłaściwego administrowania i zwróciła się do Komisji o złożenie sprawozdania w terminie sześciu miesięcy w celu poinformowania jej o działaniach podjętych w celu zaradzenia tej sytuacji.