Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący jest spółką niemiecką. W 2006 r. zawarła umowę z przedstawicielstwem Komisji Europejskiej w Syrii w celu wsparcia rozwoju sektora MŚP w Syrii, aby uczynić go bardziej wydajnym i konkurencyjnym. W dniu 14 maja 2014 r. skarżący otrzymał od Komisji pismo, w którym ogłosiła ona swoją decyzję o nałożeniu na skarżącego kary finansowej w wysokości 1 004 730 EUR. W piśmie tym podsumowano również wydarzenia prowadzące do nałożenia kary finansowej w następujący sposób.

2. W dniu 29 stycznia 2009 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczął dochodzenie w sprawie nieprawidłowości w wyżej wymienionej umowie. W dniu 17 grudnia 2013 r. skarżący miał możliwość przedstawienia uwag na temat dochodzenia. W dniu 26 marca 2014 r. Komisja została poinformowana, że dochodzenie OLAF-u wykazało istnienie nieprawidłowości naruszających interesy finansowe Unii. Według Komisji skarżący nie zakwestionował ustaleń ani nie przedstawił żadnych informacji przeciwnych.

3. W toku dochodzenia stwierdzono, że skarżący zlecił podwykonawstwo części swojej działalności [1] z naruszeniem specyfikacji istotnych warunków zamówienia i ogólnych warunków zamówienia na usługi. W rezultacie Komisja stwierdziła [2], że jest uprawniona do nakładania kar finansowych zgodnie z art. 96 ust. 1 rozporządzenia 1605/2002 [3] i art. 134b rozporządzenia 2342/2002 [4]. Przepisy te umożliwiły Komisji nałożenie kar finansowych w wysokości od 2 do 10 % całkowitej wartości zamówienia w przypadku poważnego wprowadzenia w błąd przy przekazywaniu informacji instytucji zamawiającej, którą w tym przypadku była Komisja. Zostało to również powtórzone w art. 10 ust. 2 warunków ogólnych umowy o świadczenie usług. Skarżący otrzymał 30 dni kalendarzowych od otrzymania pisma z dnia 14 maja 2014 r. na przedstawienie wszelkich uwag lub dokumentów związanych ze sprawą.

4. W dniu 10 czerwca 2014 r. skarżący odpowiedział na pismo Komisji. Skarżący stwierdził, że aby obalić stawiane mu zarzuty, potrzebuje „dostępu do akt” w celu przygotowania uwag lub zastrzeżeń wobec Komisji. Skarżący stwierdził, że dostęp do akt jest związany z zasadą poszanowania prawa do obrony. Skarżący twierdził, że Komisja nie przestrzegała prawa do obrony i poinformowała skarżącego o zarzucanych jej faktach. Skarżący twierdził również, że Komisja „z pewnością skomentowała dochodzenie OLAF-u przed kontrolą na miejscu, w jej trakcie i po niej”, które zostało przeprowadzone przez OLAF w trakcie dochodzenia.

5. W dniu 30 lipca 2014 r. Komisja poinformowała skarżącego, że jego wniosek o dostęp do dokumentów został rozpatrzony na podstawie rozporządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów [5]. Komisja stwierdziła, że na podstawie tego rozporządzenia można udzielić częściowego dostępu do akt. Tym samym przyznała częściowy dostęp do końcowego sprawozdania OLAF-u ze sprawy. Komisja stwierdziła następnie, że usunięte części dokumentów zawierały „dane osobowe i poufne oraz szczególnie chronione informacje handlowe”.

6. Komisja zauważyła, że ponieważ usunięte informacje odnosiły się do danych osobowych, zastosowanie miało rozporządzenie 45/2001 [6]. Oznaczało to, że skarżący musiał wykazać konieczność przekazania mu danych. Komisja stwierdziła, że nie wykazano konieczności ujawnienia lub przekazania informacji oraz że nie można zakładać, iż uzasadnione prawa zainteresowanych osób nie zostaną naruszone. Komisja wskazała, że pozostałe informacje, które zostały usunięte, dotyczyły szczególnie chronionych informacji handlowych. Aby informacje mogły zostać ujawnione, zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia 1049/2001, musiałby istnieć nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Następnie Komisja poinformowała skarżącego, że ma prawo złożyć ponowny wniosek (tj. skorzystać z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 8 rozporządzenia 1049/2001.

7. W dniu 19 sierpnia 2014 r. skarżący przedłożył Komisji ponowny wniosek. Skarżący uznał za niesłuszne, że Komisja ujawniła jedynie końcowe sprawozdanie ze sprawy OLAF-u i żadne inne dokumenty stanowiące część akt sprawy przeciwko niemu. Ponadto utajniono końcowe sprawozdanie ze sprawy OLAF-u. Skarżący zakwestionował fakt, że Komisja rozpatrzyła wniosek na podstawie rozporządzenia 1049/2001, ponieważ uznała, że dochodzenie OLAF-u „dotyczy jej bezpośrednio”. Jej zdaniem Komisja powinna była zamiast tego zastosować art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych, który uznaje „prawo każdej osoby do dostępu do jej akt”. Nałożona na nią kara była znacząca i wynikała bezpośrednio z dochodzenia. W związku z tym skarżący nie powinien być traktowany jako ogół społeczeństwa, ale raczej jako strona oskarżona. Ponadto Komisja nie uwzględniła faktu, że informacje, które zostały zatarte, były niezbędne, aby skarżący mógł się skutecznie bronić. W przypadku postępowania sądowego takie informacje musiałyby zostać ujawnione, ponieważ identyfikowały świadków.

8. W dniu 9 października 2014 r. Komisja odpowiedziała na ponowny wniosek, odmawiając udzielenia dalszego dostępu do akt. Komisja stwierdziła, że ponieważ OLAF był odpowiedzialny za dochodzenie, jedynym dokumentem, który posiadał w związku z dochodzeniem, był raport końcowy przesłany mu przez OLAF. Komisja stwierdziła, że nie może udzielić szerszego dostępu do tego dokumentu ze względu na potrzebę ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej [7] oraz potrzebę ochrony interesów handlowych [8].

9. Jeżeli chodzi o ochronę interesów handlowych, Komisja wskazała, że wyjątek ten ma zastosowanie jedynie do bardzo ograniczonych części utajnionych w końcowym sprawozdaniu ze sprawy. Części te umożliwiłyby identyfikację przedsiębiorstw, które były przedmiotem dochodzenia OLAF-u. Ujawnienie tych informacji mogłoby potencjalnie zaszkodzić ich interesom handlowym. W szczególności ujawnienie ich nazwisk i innych istotnych danych sprawiłoby, że stałyby się one rozpoznawalne i miałoby negatywny wpływ na ich reputację. Może być również potencjalnie wykorzystywany przez osoby trzecie w celu zdyskredytowania tych przedsiębiorstw. Byłoby to szkodliwe dla ich interesów biznesowych i miałoby negatywny wpływ na ich zdolność do prowadzenia działalności handlowej i gospodarczej.

10. Jeżeli chodzi o ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej, Komisja odniosła się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Bavarian Lager [9], zgodnie z którym rozporządzenie 45/2001 ma zastosowanie wraz z rozporządzeniem 1049/2001. Dokument, o który wnioskował skarżący, zawiera nazwiska i funkcje pracowników Komisji, nazwiska wszystkich osób, których dotyczy dochodzenie OLAF-u, nazwy instytucji wdrażających, nazwiska kandydatów i przedsiębiorstw uczestniczących w danym zaproszeniu do składania ofert, nazwy przedsiębiorstw i instytucji, które były beneficjentami dotacji, nazwiska kluczowych ekspertów, konsultantów i podwykonawców, a także adresy poczty elektronicznej i adresy zwykłe, numery telefonów oraz numery paszportów konsultantów. Zdaniem Komisji odniesienia te niewątpliwie stanowiły dane osobowe. Komisja uznała, że skarżący nie wykazał konieczności ujawnienia lub przekazania tych danych osobowych. Według Komisji skarżący odniósł się jedynie do swojego prawa do obrony. W tym kontekście nie można było jednak uwzględnić takiego interesu prywatnego. Wniosek ten został poparty faktem, że wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności jednostki stanowił bezwzględny wyjątek, który nie wymaga od instytucji wyważenia go z ewentualnym interesem publicznym. Ponadto ujawnienie wiązałoby się z rzeczywistym i niehipotetycznym ryzykiem naruszenia prywatności i integralności zainteresowanych osób, ponieważ naraziłoby je to na nieuzasadnioną presję zewnętrzną, krytykę i niezamówione kontakty, biorąc pod uwagę szczególny kontekst, a mianowicie dochodzenia OLAF-u.

11. Jeżeli chodzi o kwestię ewentualnego nadrzędnego interesu publicznego, Komisja uznała, że skarżący nie wskazał żadnego interesu publicznego, ale ponownie odniósł się jedynie do wykonywania swojego prawa do obrony. Ten interes prywatny nie mógł zostać uwzględniony w kontekście rozporządzenia 1049/2001.

12. W dniu 5 listopada 2014 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

13. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie skargi i zidentyfikował następujące zarzuty i roszczenia:

1) Komisja niesłusznie odmówiła pełnego dostępu do akt dotyczących skarżącego, a w szczególności do końcowego sprawozdania OLAF-u. Ponadto Komisja błędnie oceniła wniosek skarżącego o dostęp do odpowiednich akt na podstawie rozporządzenia 1049/2001, a nie na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (odpowiednio art. 41 ust. 2 lit. b) i art. 48 ust. 2 dotyczące dostępu do własnych akt i poszanowania prawa do obrony).

2) Komisja powinna udzielić pełnego dostępu do swoich akt dotyczących skarżącego, a w szczególności do końcowego sprawozdania OLAF-u.

W odpowiedzi na skargę Komisja została poproszona o zajęcie stanowiska w sprawie wszelkich innych dokumentów stanowiących część jej akt dotyczących skarżącego, które były przedmiotem wniosku skarżącego i co do których Komisja do tej pory nie zajęła stanowiska.

14. W trakcie dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał opinię Komisji w sprawie skargi, a następnie uwagi skarżącego w odpowiedzi na opinię Komisji. Jej służby przeprowadziły również kontrolę akt Komisji dotyczących tej sprawy. Prowadząc dochodzenie, Rzecznik uwzględnił argumenty i opinie przedstawione przez strony.

Zarzut, że Komisja błędnie oceniła wniosek skarżącego o dostęp do akt na podstawie rozporządzenia 1049/2001, a nie na podstawie Karty praw podstawowych i powiązanego twierdzenia

15. Komisja była zdania, że ponieważ nie była odpowiedzialna za przeprowadzenie odpowiedniego dochodzenia, nie była w stanie uznać wniosku skarżącego za wniosek o dostęp do własnych akt zgodnie z Kartą praw podstawowych. Wynika to z faktu, że OLAF jest całkowicie niezależny od Komisji w zakresie swoich funkcji dochodzeniowych. Ponadto w odniesieniu do odpowiedniego orzecznictwa [10] Komisja argumentowała, że prawo do obrony w związku z art. 4 decyzji Komisji 1999/396/WE [11] nie powinno być interpretowane szeroko, ponieważ dokument OLAF-u sam w sobie nie wpływa niekorzystnie na prawa jednostki.

16. Komisja stwierdziła, że umowa skarżącego jest regulowana rozporządzeniem 1605/2002, rozporządzeniem 2342/2002 oraz ogólnymi warunkami umowy. W tym kontekście wniosek o dostęp do dokumentów rozpatrzono na podstawie rozporządzenia 1049/2001, a nie na podstawie art. 41 ust. 2 tiret drugie Karty.

17. Komisja dodała, że uprzywilejowany dostęp nie wchodzi w zakres rozporządzenia 1049/2001. Stwierdziła również, że nie posiada żadnych dokumentów istotnych dla sprawy skarżącego poza końcowym sprawozdaniem ze sprawy OLAF-u.

18. Komisja powołała się na wyjątki określone w art. 4 ust. 1 lit. b) (ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej) oraz w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze (ochrona interesów handlowych) rozporządzenia 1049/2001 w odniesieniu do odmowy udzielenia pełnego dostępu do akt. Komisja stwierdziła również, że skarżący uzyskał już dostęp do pięciu z sześciu dokumentów, o których mowa w końcowym sprawozdaniu ze sprawy OLAF-u, ponieważ skarżący był autorem tych dokumentów. Argumentowała również, że „udzielony częściowy dostęp wykraczał poza jej ścisłe zobowiązania prawne, ponieważ Komisja uważa, że sprawozdania OLAF-u są objęte ogólnym domniemaniem nieujawniania”, opierając to domniemanie na orzecznictwie w dziedzinie prawa konkurencji ^[12]. W związku z tym Komisja uznała, że istnieje ogólne domniemanie nieujawniania obejmujące sprawozdanie OLAF-u w trakcie dochodzenia i po jego zakończeniu. Komisja wskazała również, że nie posiada żadnych innych dokumentów, na podstawie których mogłaby zająć stanowisko.

19. Komisja dodała, że działała zgodnie z wytycznymi OLAF-u dotyczącymi korzystania przez służby Komisji ze sprawozdań końcowych OLAF-u [13], ujawniając skarżącemu jedynie te części sprawozdania końcowego OLAF-u ze sprawy, które były istotne dla procedury odzyskiwania środków, stosowania środków wykluczających lub innych administracyjnych kar finansowych.

20. Komisja wskazała również, że co do zasady OLAF oczekuje, iż dane osobowe osób, wobec których prowadzone jest dochodzenie, nie będą przekazywane żadnej innej stronie. Komisja podkreśliła również, że wszystkie dokumenty umowne istotne dla zarzutów wobec skarżącego były już w jej posiadaniu.

21. Komisja stwierdziła, że w interesie publicznym leży ochrona prywatności i integralności zainteresowanych osób, a także interesów handlowych przedsiębiorstw, o których mowa w odnośnym dokumencie, podczas gdy interes skarżącego ma charakter prywatny. Podczas gdy celem rozporządzenia 1049/2001 jest zapewnienie dostępu do ogółu społeczeństwa, nie można brać pod uwagę ewentualnych praw zainteresowanej strony do uprzywilejowanego dostępu. Ostatecznie Komisja uznała, że pełne ujawnienie nie leży w nadrzędnym interesie publicznym.

22. Skarżący uznał za nieistotne, czy Komisja lub OLAF były właścicielami akt, ponieważ OLAF sam jest częścią Komisji. Skarżący stwierdził, że skierował skargę do Komisji jako „podmiot prawny” i argumentował, że mogłoby być inaczej, gdyby OLAF był prawnie niezależnym organem. Skarżący przyznał, że Komisja nie miała dostępu do żadnych innych dokumentów ani akt dotyczących sprawy.

23. Jeżeli chodzi o końcowe sprawozdanie ze sprawy OLAF-u, skarżący uznał, że nie jest to jedynie dokument wewnętrzny, ponieważ stanowi on główny dokument dowodowy umożliwiający nałożenie kary finansowej na skarżącego. Według skarżącego dokument taki „musi być przedstawiony jako dowód i przedstawiony w postępowaniu sądowym”.

24. Wreszcie skarżący uznał, że ze względu na to, iż sankcje są podobne do postępowań karnych, można zastosować analogię do praw zawartych w niemieckim prawie krajowym w tym zakresie. Stwierdził, że zgodnie z prawem niemieckim „dostęp do akt musi być co do zasady udzielony obrońcy”.

25. W odniesieniu do stosowania rozporządzenia 1049/2001 i ochrony danych osobowych, na które powołuje się Komisja, skarżący uznał, że Komisja nie wykazała, iż integralność osób fizycznych byłaby zagrożona w przypadku ujawnienia ich tożsamości. Ponadto Komisja nie przedstawiła konkretnych powodów, dla których osoby zamieszkałe w Syrii byłyby zagrożone poprzez ujawnienie ich tożsamości, biorąc pod uwagę obecną sytuację w tym państwie. Ponadto tożsamość osób zaangażowanych w dochodzenie OLAF-u prawdopodobnie została już ujawniona podczas kontroli na miejscu w pomieszczeniach skargi.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

26. Zgodnie z art. 41 ust. 2 tiret drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej każda osoba ma prawo „do dostępu do swoich akt, przy jednoczesnym poszanowaniu uzasadnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej”.

27. Rzecznik zauważa, że z art. 3 decyzji 1999/352/WE [14] oraz z motywu trzeciego rozporządzenia 883/2013 [15] wynika, że Komisja przyznała OLAF-owi pełną niezależność w wykonywaniu jego funkcji dochodzeniowej. W tym kontekście oczywiste jest, że Komisja nie dysponowała odpowiednimi aktami dochodzenia, do których skarżący zwrócił się o dostęp. Jednakże, jako właściciel akt dotyczących sankcji, posiadał on również pewne dokumenty.

28. To Komisja, a nie OLAF, podjęła decyzję o nałożeniu kar finansowych na skarżącego. Skarżący zwrócił się o dostęp do końcowego sprawozdania ze sprawy OLAF-u po zakończeniu dochodzenia OLAF-u. W związku z tym wniosek skarżącego nie został złożony w celu obrony jego praw w ramach dochodzenia OLAF-u, lecz w celu obrony przed decyzją Komisji nakładającą kary. W świetle jasnego brzmienia art. 41 ust. 2 Karty, zgodnie z którym prawo do dobrej administracji obejmuje „[...] prawo każdej osoby do dostępu do jej akt, przy jednoczesnym poszanowaniu uzasadnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej”, Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że Komisja powinna była rozpatrzyć wniosek skarżącego do jego akt na podstawie tego konkretnego przepisu [16]. Artykuł 4 decyzji Komisji 1999/396, do którego odniosła się Komisja, nie ma znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ ma on zastosowanie wyłącznie do „członka, urzędnika lub pracownika Komisji”[17].

29. Publiczny dostęp do dokumentów na mocy rozporządzenia 1049/2001 stanowi jasną podstawę prawną umożliwiającą obywatelom dostęp do dokumentów będących w posiadaniu UE. Rzecznik Praw Obywatelskich jest jednak zdania, że Komisja powinna ocenić wniosek o dostęp do własnych akt jako wniosek złożony na podstawie Karty, jeżeli jest oczywiste, że taki wniosek dotyczy decyzji podjętej przez Komisję, która negatywnie wpływa na interesy podmiotu ubiegającego się o dostęp. W niniejszej sprawie Komisja nie wyjaśniła w wystarczający sposób, dlaczego art. 41 ust. 2 karty nie powinien mieć zastosowania, biorąc pod uwagę, że bezsporne jest, iż decyzja o nałożeniu sankcji na skarżącego ma dla niej niekorzystny wpływ. Należy zauważyć, że taki dostęp nigdy nie będzie węższy niż dostęp przyznany na mocy rozporządzenia 1049/2001 i może, w zależności od konkretnej treści dokumentów, być szerszy. Zatem w takich okolicznościach decyzja o nieuznaniu wniosku o udzielenie dostępu za wniosek o udzielenie dostępu do własnych akt może prowadzić do istotnego ograniczenia prawa podstawowego.

30. Wynika z tego, że brak dokonania przez Komisję oceny na podstawie art. 41 ust. 2 karty stanowi niewłaściwe administrowanie.

31. Jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi, że doszło do niewłaściwego administrowania przez instytucję, rozważa, czy możliwe będzie zadośćuczynienie lub skorygowanie w inny sposób działania powodującego niewłaściwe administrowanie. W takim przypadku Rzecznik Praw Obywatelskich prawdopodobnie zaproponuje rozwiązanie lub skieruje zalecenie do danej instytucji. Jednak w tym konkretnym przypadku Rzecznik uważa, że skorygowanie niewłaściwego administrowania nie będzie służyć żadnemu użytecznemu celowi.

32. Nawet gdyby ocena została przeprowadzona na podstawie art. 41 ust. 2 karty, kontrola przeprowadzona przez służby Rzecznika Praw Obywatelskich wykazała, że w tym przypadku najprawdopodobniej nie doszłoby do innego wyniku. Nawet gdyby zastosowano art. 41 ust. 2 Karty, Komisja mogłaby nadal odmówić dostępu do wszelkich informacji, których ujawnienie naruszyłoby „uzasadnione interesy poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej”.

33. Rzecznik zwraca uwagę, że jej wgląd w akta sprawy wykazał, że jeśli chodzi o dane dotyczące przedsiębiorstw trzecich, ujawnienie całego dokumentu umożliwiłoby identyfikację przedsiębiorstw trzecich, które również były objęte dochodzeniem OLAF-u. Ujawnienie mogłoby zatem być szkodliwe dla zainteresowanych stron.

34. Kontrola wykazała również, że nazwiska pracowników OLAF-u zostały wymazane. Ujawnienie ich nazwisk w konkretnym kontekście wiązałoby się z ryzykiem wyrządzenia szkody zainteresowanym osobom, narażając je na naciski zewnętrzne, a tym samym podważając samą misję OLAF-u. Z tego powodu i niezależnie od potrzeby zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie danych, takie informacje należy uznać za „poufne”.

35. W związku z powyższym, w okolicznościach, w których zadośćuczynienie dla skarżącego nie jest możliwe, Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił zamknąć to dochodzenie stwierdzeniem niewłaściwego administrowania, jak wskazano w pkt 30 powyżej.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującą uwagą krytyczną:

Uwaga krytyczna

Komisja niesłusznie nie rozpatrzyła wniosku skarżącego o dostęp do własnych akt na podstawie art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Jest to równoznaczne z niewłaściwym administrowaniem.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Emily O'Reilly

Strasburg, 15 marca 2016 r.

[1] Stanowiło to 14 proc. całej wartości kontraktu.

[2] Poinformowała ona skarżącego o tym wniosku w dniu 14 maja 2014 r.

[3] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248, s. 1.

[4] Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 357, s. 1.

[5] Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.

[6] Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).

[7] Zob. art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001.

[8] Zob. art. 4 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001.

[9] Wyrok Trybunału Sprawiedliwości (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-28/08 P Komisja przeciwko Bavarian Lager, ECLI:EU:C:2010:378.

[10] Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2003 r., Gómez-Reino/Komisja, T-215/02, ECLI:EU:T:2003:352, pkt 65.

[11] Decyzja Komisji 1999/396 z dnia 2 czerwca 1999 r. dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom szkodzącym interesom Wspólnot, Dz.U. L 149, s. 57.
Artykuł 4 tej decyzji ma następujące brzmienie: „Jeżeli pojawią się ewentualne konsekwencje ze strony członka, urzędnika lub pracownika Komisji, zainteresowana strona zostanie o tym niezwłocznie poinformowana, o ile nie będzie to szkodliwe dla dochodzenia. W każdym razie wnioski odnoszące się z imienia i nazwiska do członka, urzędnika lub pracownika Komisji nie mogą zostać wyciągnięte po zakończeniu dochodzenia bez umożliwienia zainteresowanej stronie wyrażenia swojej opinii na temat wszystkich faktów, które jej dotyczą.

W przypadkach wymagających zachowania absolutnej tajemnicy do celów dochodzenia i wymagających zastosowania procedur dochodzeniowych wchodzących w zakres kompetencji krajowego organu sądowego, wywiązanie się z obowiązku zwrócenia się do członka, urzędnika lub pracownika Komisji o wyrażenie opinii może zostać odroczone w porozumieniu odpowiednio z przewodniczącym Komisji lub jej sekretarzem generalnym.”;

[12] Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2014 r., Komisja/EnBW, C-365/12 P, ECLI:EU:C:2014:112, pkt 66.

[13] Niniejsze wytyczne nie są publicznie dostępne w Internecie.

[14] 1999/352/WE, EWWiS, Euratom: Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Dz.U. L 136, s. 20.

[15] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, Dz.U. 2013, L 248, s. 1.

[16] Zob. również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C-584/10 P, C-593/10 P i C-595/10 P, ECLI:EU:C:2013:518, pkt 100.

[17] Zob. przypis 11 powyżej.