Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską częściowego lub szerszego dostępu do dwóch dokumentów związanych z projektem finansowanym we współpracy z UNICEF-em. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na pięciu wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących dostępu do dokumentów, a mianowicie na konieczności ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, a także ochrony jej procesu decyzyjnego, interesu handlowego osoby trzeciej oraz prywatności i integralności osób fizycznych, w tym ich danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik nie był przekonany argumentami Komisji, zgodnie z którymi częściowe lub szersze ujawnienie naruszyłoby (poważnie) ochronę powołanych interesów. Rzecznik zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia jak najszerszego dostępu do spornych dokumentów. Przypomniała również Komisji o jej obowiązku podejmowania decyzji w rozsądnym terminie i uzasadniania swoich decyzji.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu częściowy i szerszy dostęp do dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną reakcję Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania, w wyniku którego skarga została rozpatrzona.  

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów w związku z postępowaniem dyscyplinarnym w następstwie dochodzenia i zalecenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dla Komisji. Komisja zidentyfikowała 23 dokumenty jako objęte zakresem wniosku i odmówiła dostępu do wszystkich dokumentów w całości. Komisja oparła się przy tym na potrzebie ochrony danych osobowych.

Kiedy skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojej decyzji, Komisja potwierdziła odmowę dostępu, powołując się na ogólne domniemanie poufności wynikające z ochrony celu dochodzenia. Komisja argumentowała również, że nie można udzielić publicznego dostępu w celu ochrony danych osobowych zawartych w dokumentach.

Rzecznik uznał, że zastosowanie przez Komisję ogólnego domniemania poufności po zamknięciu przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego nie było uzasadnione. Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że chociaż niektóre dokumenty mogą wymagać utajnienia, aby zapobiec identyfikacji osób fizycznych lub chronić cel przyszłych dochodzeń, dokumenty te nie zawierają informacji szczególnie chronionych przez cały czas. Rzecznik zaproponował zatem jako rozwiązanie, aby Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko w sprawie wniosku o udzielenie dostępu w celu zapewnienia znaczącego częściowego dostępu do żądanych dokumentów.

W odpowiedzi Komisja potwierdziła, że opiera się na ogólnym domniemaniu poufności, i uznała, że w każdym razie znaczący częściowy dostęp nie jest możliwy bez ujawnienia danych osobowych i narażenia na szwank ochrony celu dochodzeń dyscyplinarnych Komisji.

Rzecznik wyraziła ubolewanie, że Komisja nie udzieliła częściowego dostępu po przedstawieniu przez nią propozycji rozwiązania. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że rozpatrywanie przez Komisję tego wniosku o udzielenie dostępu stanowiło niewłaściwe administrowanie.

Ponieważ Komisja ponownie oceniła swoje stanowisko w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie dostępu w następstwie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego rozwiązania i doszła do takiego samego wniosku jak w decyzji potwierdzającej, Rzecznik nie widział żadnego użytecznego celu w kontynuowaniu tego dochodzenia z formalnym zaleceniem w tej sprawie. W związku z tym zamknęła sprawę.

Sprawa dotyczyła czasu poświęconego przez Komisję Europejską na zakończenie oceny skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Hiszpanii złożonej w 2018 r. Skarga w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczyła zmian legislacyjnych wprowadzonych w 2014 r. w hiszpańskiej ustawie o portach, a następnie przedłużenia przez władze portowe Balearów okresu obowiązywania koncesji na prowadzenie rekreacyjnych sportów wodnych na obszarze publicznym portu. W skardze w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego skarżący twierdził zasadniczo, że wspomniane zmiany legislacyjne i przedłużenie przez władze portowe Balearów okresu obowiązywania koncesji naruszają art. 49, 56 i 106 TFUE.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja nie wykazała staranności i aktywności w tej sprawie oraz że nie przedstawiła przekonujących powodów, dla których nie była w stanie sfinalizować swojej oceny po ponad siedmiu latach. Rzecznik uznał, że stanowi to niewłaściwe administrowanie, i zalecił, aby Komisja niezwłocznie zakończyła ocenę. Rzecznik wskazała również problemy związane z informacjami przekazanymi skarżącemu i prowadzeniem dokumentacji w związku z dialogiem EU Pilot prowadzonym przez Komisję z Hiszpanią i przedstawiła dwie odpowiednie sugestie dotyczące poprawy w tym zakresie.

Chociaż Komisja rozpoczęła nowy dialog poprzedzający wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (dawniej zwany dialogiem EU Pilot) z Hiszpanią po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich, Komisja nie zakończyła oceny skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, gdy Rzecznik zamykał tę sprawę. Nie przedstawił również racjonalnego uzasadnienia tego czasu. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich potwierdził stwierdzenie niewłaściwego administrowania. Rzecznik Praw Obywatelskich będzie nadal monitorować prowadzenie przez Komisję rejestrów w odniesieniu do dialogów poprzedzających wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, a także sposób, w jaki Komisja komunikuje się ze skarżącymi przy zamykaniu tych dialogów.