Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję publicznego dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniami w sprawie pomocy państwa, w których osoby zostały uznane za „zainteresowaną stronę”, mimo że nie były ani beneficjentem pomocy, ani konkurentem. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na ogólnym domniemaniu nieujawniania, twierdząc, że ujawnienie jakiegokolwiek dokumentu naruszyłoby cel jej dochodzeń i interesy handlowe zainteresowanych przedsiębiorstw. Skarżący zakwestionował stanowisko Komisji. Utrzymywał on w szczególności, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny, a mianowicie konieczność zbadania praktyki Komisji polegającej na uznawaniu skarżących za „zainteresowane strony”. W szczególności w skardze wyrażono obawy, że Komisja może interpretować to pojęcie zbyt wąsko, uznając w ten sposób jedynie beneficjentów lub konkurentów za „zainteresowane strony” uprawnione do złożenia skargi.

Na podstawie dochodzenia Rzecznik uznała, że skarżąca zwróciła się o informacje statystyczne na temat praktyki Komisji, a nie o dostęp do konkretnych dokumentów. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o rozpatrzenie wniosku skarżącego jako wniosku o udzielenie informacji oraz o przekazanie mu odpowiednich informacji na temat postępowania w sprawie pomocy państwa, które rozwiązałoby zgłoszone przez niego obawy.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i przekazała skarżącemu szczegółowe informacje na temat jego praktyki związanej z dochodzeniem w sprawie potencjalnie niezgodnej z prawem pomocy państwa, w tym informacje na temat przypadków objętych próbą. Skarżący był zadowolony z tej odpowiedzi. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną odpowiedź Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania i zamknęła dochodzenie.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych z programami rozwoju kawy w Etiopii. Skarżący przedłożył swój wniosek Komisji w sierpniu 2024 r.

Komisja udzieliła pierwszej odpowiedzi w grudniu 2024 r. Udzieliła ona pełnego dostępu do dwóch dokumentów, odmówiła dostępu do trzech dokumentów w całości i udzieliła częściowego dostępu do pozostałych 31 dokumentów. Czyniąc to, Komisja argumentowała, że (pełne) ujawnienie mogłoby naruszyć ochronę celu kontroli, dochodzeń i audytów, ochronę danych osobowych i interesów handlowych, a także ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.

Skarżący zakwestionował decyzję Komisji, składając w styczniu 2025 r. „wniosek potwierdzający”. Wobec braku odpowiedzi skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w maju 2025 r.

W czerwcu 2025 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i zwrócił się do Komisji o jak najszybsze udzielenie skarżącemu odpowiedzi.

W następstwie kilku rozmów z Komisją w tej sprawie w dniu 20 kwietnia 2026 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przesłał Komisji ostateczne przypomnienie, wzywając ją do przyjęcia decyzji potwierdzającej najpóźniej do dnia 12 maja 2026 r. Komisja tego nie uczyniła.

Ponieważ Komisja nadal nie odpowiedziała na ponowny wniosek skarżącego po upływie 15 miesięcy od upływu ustawowego terminu określonego w rozporządzeniu 1049/2001, Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do wiadomości tekstowej wysłanej w styczniu 2024 r. przez prezydenta Republiki Francuskiej do przewodniczącego Komisji Europejskiej w sprawie negocjacji handlowych między UE a Mercosurem.

W lipcu 2025 r. Komisja odpowiedziała, że chociaż taka wymiana rzeczywiście miała miejsce, nie może zlokalizować żądanego komunikatu. Komisja zauważyła, że wiadomość została odebrana za pośrednictwem aplikacji do obsługi wiadomości błyskawicznych „Signal”, w której aktywowano funkcję „znikające wiadomości”. W związku z tym Komisja stwierdziła, że nie posiada żadnych dokumentów objętych zakresem wniosku.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie rozpatrzenia wniosku przez Komisję. Jej zespół dochodzeniowy zbadał akta Komisji dotyczące wniosku o publiczny dostęp i odbył spotkanie z przedstawicielami Komisji.

Na podstawie kontroli i spotkania Rzecznik nie mógł wykluczyć, że wiadomość została automatycznie usunięta z telefonu przewodniczącego po otrzymaniu wniosku. Dochodzenie wykazało również, że wniosek skarżącego pozostawał nierozpatrzony przez gabinet przewodniczącego Komisji przez 15 miesięcy, natomiast Sekretariat Generalny nie podjął żadnych działań następczych ani nie przypomniał o konieczności monitorowania jego przetwarzania. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że rozpatrywanie tego wniosku przez Komisję stanowiło niewłaściwe administrowanie.

Aby rozwiązać ten problem, Rzecznik zalecił, aby Komisja dokonała przeglądu i usprawniła rozpatrywanie wniosków o publiczny dostęp z udziałem gabinetu przewodniczącego lub komisarza oraz aktywnie monitorowała postępy w rozpatrywaniu takich wniosków, aby uniknąć nieuzasadnionych opóźnień.

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił dwie propozycje ulepszeń. Po pierwsze, Komisja powinna dostosować swoje przepisy wewnętrzne w celu zapewnienia, aby każdy dokument będący przedmiotem wniosku o publiczny dostęp był przechowywany natychmiast po otrzymaniu takiego wniosku o udzielenie dostępu do tego dokumentu i do czasu zakończenia jakiegokolwiek procesu zaskarżenia odmowy udzielenia dostępu, niezależnie od tego, czy dokument ten spełnia kryteria rejestracji dokumentów Komisji. Po drugie, Komisja powinna należycie przechowywać przez rozsądny okres wszystkie wiadomości tekstowe i wiadomości błyskawiczne wymieniane między szefami państw lub rządów lub ministrami a członkami Komisji, w tym wiadomości podlegające automatycznemu usuwaniu po pewnym czasie, biorąc pod uwagę prawdopodobne znaczenie takich wiadomości.

 

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejski Bank Centralny (EBC) publicznego dostępu do dokumentów zawierających porady dotyczące jego polityki równości płci i związanych z nią środków. EBC uznał, że ujawnienie informacji naruszyłoby ochronę opinii prawnej i jego wewnętrzny proces decyzyjny. Skarżący twierdził, że ujawnienie leży w nadrzędnym interesie publicznym, a mianowicie w zrozumieniu uzasadnienia prawnego leżącego u podstaw polityki EBC w zakresie równości płci i związanych z nią środków.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał sporne dokumenty. Na tej podstawie Rzecznik stwierdził, że treść dokumentów można racjonalnie uznać za poradę prawną i że EBC racjonalnie uznał, iż ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę zapewnianą doradztwu prawnemu. Ponadto Rzecznik uznał za zasadne, aby EBC uznał, że ujawnienie nie leży w nadrzędnym interesie publicznym.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do sprawozdania z oceny ryzyka za 2023 r. dużej platformy mediów społecznościowych na temat jej zgodności z przepisami aktu o usługach cyfrowych. Komisja odmówiła dostępu do sprawozdania, powołując się na wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001). Uznała, że istnieje ogólne domniemanie, że ujawnienie sprawozdania naruszyłoby interesy handlowe platformy, a także prowadzone przez nią dochodzenie w sprawie wypełniania przez platformę jej obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych. W związku z tym Komisja nie przeprowadziła indywidualnej oceny sprawozdania w celu ustalenia jego ewentualnego ujawnienia.

Rzecznik uznał, że stosowanie ogólnego domniemania nieujawniania w odniesieniu do sprawozdania z oceny ryzyka przygotowanego w ramach aktu o usługach cyfrowych jest nieuzasadnione. Rzecznik uznał, że okoliczności, w których sądy UE uznały możliwość stosowania ogólnego domniemania, znacznie różnią się od przepisów mających zastosowanie do sprawozdań z oceny ryzyka. W związku z tym Rzecznik wstępnie uznał, że oparcie się przez Komisję na ogólnym domniemaniu stanowi niewłaściwe administrowanie.

Kiedy Komisja podtrzymała swoje stanowisko, Rzecznik potwierdziła swoją opinię, że oparcie się na ogólnym domniemaniu nieujawniania stanowi niewłaściwe administrowanie. Zaleciła, aby Komisja przeprowadziła indywidualną ocenę przedmiotowego sprawozdania z oceny ryzyka w celu udzielenia jak najszerszego dostępu, zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001.

Komisja nie przyjęła zalecenia Rzecznika i powtórzyła swoje stanowisko, zgodnie z którym zasadniczo można domniemywać, że ujawnienie sprawozdania z oceny ryzyka naruszyłoby ochronę celu prowadzonego przez nią dochodzenia w sprawie aktu o usługach cyfrowych oraz interesów handlowych danej platformy. Uznała ona również, że nie może ocenić, czy sprawozdanie zawiera jakiekolwiek szczególnie chronione informacje handlowe, oraz że interes, do którego dąży skarżący, ma charakter prywatny.

Rzecznik wyraził ubolewanie z powodu odpowiedzi Komisji. Nie była przekonana, że ogólne domniemanie nieujawniania może być stosowane do sprawozdań z oceny ryzyka sporządzanych na podstawie aktu o usługach cyfrowych, w tym po utajnieniu wersji sprawozdania przez daną platformę. Rzecznik uznała również, że możliwość kontroli przestrzegania przez bardzo dużą platformę internetową obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych stanowi interes publiczny przemawiający za ujawnieniem, który Komisja powinna była wyważyć z interesami, które zamierzała chronić. Ponadto Rzecznik zauważył, że ocena szczególnie chronionych informacji handlowych jest częścią obowiązków instytucji UE wynikających z rozporządzenia 1049/2001.

W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, potwierdzając stwierdzenie niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych z automatyczną wymianą informacji do celów podatkowych między państwami członkowskimi UE a państwami trzecimi. Rada udostępniła linki do dziesięciu dokumentów będących już w domenie publicznej i udzieliła pełnego dostępu do czterech kolejnych dokumentów. Ponadto odmówiła publicznego dostępu do dziesięciu dokumentów, w całości lub w części, powołując się na konieczność ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych i polityki finansowej państw członkowskich UE. Rada uznała również, że ujawnienie informacji podważyłoby jej proces decyzyjny. Skarżący zakwestionowali zastosowanie tych wyjątków i argumentowali, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

Na podstawie dochodzenia i kontroli spornych dokumentów przez jej zespół dochodzeniowy Rzecznik stwierdziła, że Rada nie popełniła oczywistego błędu, uznając, że ujawnienie (zredagowanych części) spornych dokumentów naruszyłoby stosunki międzynarodowe państw członkowskich lub ich politykę finansową.

Biorąc pod uwagę, że tego chronionego interesu publicznego nie może uchylić inny interes publiczny, który uznaje się za ważniejszy, nie było potrzeby rozważania zastosowania przez Radę wyjątku dotyczącego procesu decyzyjnego. W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.