Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) pełnego publicznego dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniami i zaleceniami Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). EBI zidentyfikował liczne dokumenty wchodzące w zakres wniosku skarżącego, w tym sprawozdania końcowe i zalecenia OLAF-u, a także własne decyzje dyscyplinarne EBI. Chociaż EBI udzielił częściowego dostępu do dziesięciu z 13 określonych sprawozdań końcowych OLAF-u, odmówił dostępu do pozostałych dokumentów w całości. Jeżeli chodzi o decyzje dyscyplinarne EBI, EBI przedstawił podsumowanie podjętych działań dyscyplinarnych. W ten sposób EBI oparł się w swoich zasadach przejrzystości na wyjątkach od publicznego dostępu, argumentując, że pełne ujawnienie naruszyłoby ochronę danych osobowych, cel dochodzeń i proces decyzyjny EBI.

Rzecznik wszczęła dochodzenie, a jej zespół dochodzeniowy zbadał dokumenty, o których mowa we wniosku skarżącego o publiczny dostęp. Kontrola wykazała, że znaczna część informacji zawartych w tych dokumentach stanowiła dane osobowe, które, gdyby zostały ujawnione, mogłyby umożliwić identyfikację poszczególnych pracowników EBI objętych dochodzeniem OLAF-u. Biorąc pod uwagę delikatną równowagę wymaganą do ustalenia, czy ujawnienie może prowadzić do identyfikacji osób fizycznych, oraz biorąc pod uwagę, że EBI przedstawił skarżącemu przegląd podjętych działań następczych i nałożonych sankcji, Rzecznik uznał, że odmowa udzielenia przez EBI pełnego publicznego dostępu była ogólnie uzasadniona. W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania. Niemniej jednak, podczas gdy znaczna część informacji zawartych w utajnionych dokumentach wyraźnie stanowi dane osobowe, Rzecznik zauważył, że część informacji, nawet jeśli jest ograniczona, ma charakter administracyjny i nie stanowi danych osobowych. W związku z tym zaproponowała poprawę, aby EBI rozważył, czy przynajmniej niektóre części jego decyzji dyscyplinarnych zawierających informacje czysto administracyjne mogą zostać ujawnione bez ryzyka ujawnienia danych osobowych.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentu związanego z decyzją Komisji Europejskiej o uznaniu projektu wydobycia minerałów zlokalizowanego w Serbii za „projekt strategiczny” na podstawie aktu w sprawie surowców krytycznych (CRMA). W szczególności skarżący ubiegał się o dostęp do odpowiedniego zatwierdzenia tej decyzji przez zainteresowane państwo trzecie. Skarżący złożył wniosek do Komisji Europejskiej w lipcu 2025 r.

Komisja udzieliła pierwszej odpowiedzi w sierpniu 2025 r. Zidentyfikowała ona jeden dokument jako objęty zakresem wniosku o udzielenie dostępu, do którego odmówiła udzielenia publicznego dostępu w całości. Czyniąc to, Komisja argumentowała, że ujawnienie mogłoby zagrozić stosunkom międzynarodowym UE z państwem, w którym znajduje się projekt.

Skarżący zakwestionował decyzję Komisji, składając we wrześniu 2025 r. „wniosek potwierdzający”. Gdy Komisja nie udzieliła wyraźnej odpowiedzi, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w październiku 2025 r.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie dorozumianej odmowy udzielenia publicznego dostępu przez Komisję i w pierwszej kolejności zwrócił się do Komisji o jak najszybsze przyjęcie wyraźnej odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego. W przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich skontrolował przedmiotowy dokument wraz z dokumentacją dotyczącą konsultacji z danym państwem trzecim.

Komisja udzieliła skarżącemu odpowiedzi w maju 2026 r., udzielając szerokiego częściowego dostępu do przedmiotowego dokumentu, usuwając jedynie ograniczone dane osobowe, których skarżący nie zakwestionował. W związku z tym Rzecznik uznał, że skarga dotycząca dorozumianej odmowy dostępu ze strony Komisji została rozstrzygnięta na podstawie udzielonego obecnie dostępu. Rzecznik wyraziła jednak ubolewanie z powodu opóźnienia Komisji w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie dostępu złożonego przez skarżącą, które utrzymywało się nawet po wszczęciu przez nią dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich nadal uważnie monitoruje kwestię opóźnień na podstawie złożonych do niej skarg.

 

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską publicznego dostępu do dokumentów związanych z wnioskami o uznanie projektów wydobycia i przetwarzania minerałów za „projekty strategiczne” na podstawie aktu w sprawie surowców krytycznych. W szczególności skarżący ubiegał się o dostęp do czterech decyzji Komisji przyznających – lub nie – status projektu strategicznego oraz do części wniosków dotyczących 12 projektów zlokalizowanych w UE, których wnioski zostały rozpatrzone pozytywnie. Komisja uznała, że ujawnienie dokumentów naruszyłoby interesy handlowe zainteresowanych spółek, opierając się w odniesieniu do większości spornych dokumentów na ogólnym domniemaniu nieujawniania. Skarżący twierdził między innymi, że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem, biorąc pod uwagę, że dokumenty mogą zawierać ważne informacje dotyczące środowiska.

Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że ze względu na ich charakter stosowanie przez Komisję ogólnego domniemania nieujawniania dokumentów związanych z wyznaczeniem projektów dotyczących surowców krytycznych jako projektów strategicznych w ramach aktu w sprawie surowców krytycznych było nieuzasadnione. Ponadto na podstawie kontroli dokumentów przeprowadzonej przez jej zespół dochodzeniowy Rzecznik stwierdziła, że nie zawierają one w całości informacji szczególnie chronionych, w tym dlatego, że znaczna ich część została już zgodnie z prawem podana do wiadomości publicznej w momencie wydania przez Komisję ostatecznego stanowiska w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie dostępu. Rzecznik uznał również, że dokumenty te zawierają obszerne informacje dotyczące środowiska, w tym „informacje dotyczące emisji do środowiska”, w odniesieniu do których uznaje się, że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem. Rzecznik doszedł zatem do wniosku, że odmowa udzielenia publicznego dostępu przez Komisję stanowi niewłaściwe administrowanie. Zaleciła, aby Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko w celu udzielenia szerokiego dostępu do spornych dokumentów.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Parlament Europejski publicznego dostępu do dokumentów związanych z dwoma dochodzeniami prowadzonymi przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie uchybień pracowników. Odmawiając dostępu, Parlament oparł się na czterech wyjątkach przewidzianych w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie naruszyłoby prywatność i integralność osób, których dotyczą dochodzenia OLAF-u, cel tych dochodzeń, toczące się postępowania sądowe i proces decyzyjny.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał sporne dokumenty i na podstawie kontroli Rzecznik uznał, że w odniesieniu do dokumentów związanych z jednym z dochodzeń Parlament racjonalnie zastosował ogólne domniemanie nieujawniania, na którym instytucje Unii mogą polegać w trakcie dochodzeń OLAF-u i tak długo, jak nie upłynął rozsądny czas na podjęcie działań następczych przez organy wdrażające zalecenia OLAF-u. 

Biorąc pod uwagę szczególne okoliczności dwóch rozpatrywanych dochodzeń OLAF-u, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził również, że Parlament miał podstawy, by uznać, iż utajnienie dokumentów nie pozostawi żadnej treści merytorycznej, ponieważ zawierają one znaczną ilość danych osobowych. Ponieważ skarżący nie stwierdził potrzeby ujawnienia danych osobowych w konkretnym celu leżącym w interesie publicznym, zgodnie z wymogami prawodawstwa UE w zakresie ochrony danych, Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania i zamknął sprawę.

Sprawa ta dotyczyła rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku dziennikarza o publiczny dostęp do dokumentów związanych z podróżą służbową do Izraela koordynatora Komisji ds. zwalczania antysemityzmu i wspierania życia żydowskiego. Komisja odmówiła potwierdzenia lub zaprzeczenia istnieniu takich dokumentów, powołując się na unijne przepisy o ochronie danych. Twierdziła ona, że nawet uznanie istnienia takich dokumentów stanowiłoby przekazanie danych osobowych, bez konieczności realizacji konkretnego celu leżącego w interesie publicznym, czego, jak stwierdziła, skarżący nie wykazał.

Podczas dochodzenia Komisja potwierdziła zespołowi dochodzeniowemu Rzecznika Praw Obywatelskich, że podróż miała miejsce i że pokryła koszty tej podróży, rozwiązując w ten sposób główne obawy dotyczące przejrzystości zgłoszone przez skarżącego.

Rzecznik stwierdziła, że istnieje interes publiczny w publicznej kontroli działalności zawodowej koordynatora, biorąc pod uwagę widoczność roli i wrażliwość tematu. Po potwierdzeniu przez Komisję wyjazdu służbowego i pokryciu kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami Rzecznik Praw Obywatelskich uznał jednak, że interes publiczny związany z kontrolą działalności zawodowej koordynatora został zaspokojony.

Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował jednak Komisji wprowadzenie usprawnień, a mianowicie proaktywne publikowanie streszczeń oficjalnych działań koordynatora, w tym informacji na temat podróży służbowych, w celu zwiększenia przejrzystości.

Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.