Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Prokuratura Europejska (EPPO) rozpatrywała skargi asystenta krajowego delegowanych prokuratorów europejskich we Włoszech. Skarżący twierdził, że delegowani prokuratorzy europejscy Prokuratury Europejskiej w Rzymie ingerowali w dwa postępowania administracyjne wszczęte przez niego na szczeblu krajowym. Skarga dotyczyła również sposobu, w jaki EPPO rozpatrzyła wniosek o publiczny dostęp do dokumentów złożony przez skarżącego.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził niedociągnięcia w rozpatrywaniu skarg przez EPPO pod względem sposobu, w jaki EPPO przekazała swoje stanowisko skarżącemu, oraz powodów, dla których stwierdziła, że nie podejmuje dalszych działań. Prokuratura Europejska zajęła się tą kwestią w toku dochodzenia, przedstawiając jasne i racjonalne wyjaśnienia swojego stanowiska. Rzecznik stwierdziła również, że Prokuratura Europejska nie naruszyła praw skarżącego przy rozpatrywaniu skarg.

Jeżeli chodzi o wniosek o dostęp do dokumentów, Rzecznik stwierdziła, że powody, na które powołuje się EPPO, aby nie ujawniać żądanych dokumentów, wydają się niezgodne z przepisami UE dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał jednak, że decyzja o nieujawnianiu dokumentów, o które zwrócił się skarżący, była rozsądna, choć z innego powodu niż ten, na który powołała się EPPO.

Rzecznik zamknął dochodzenie, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do pięciu dokumentów będących w posiadaniu Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA). Dokumenty dotyczyły ocen ryzyka dotyczących kilku pilotów, których licencje spoza UE zostały przekształcone w licencje UE przez właściwy organ krajowy z pewnymi nieprawidłowościami w procesie konwersji. EASA odmówiła udzielenia dostępu do żądanych dokumentów, powołując się na wyjątek od publicznego dostępu dotyczący ochrony prywatności i integralności osób fizycznych.

W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący wskazał, że jest zainteresowany jedynie tymi częściami dokumentów, które pokazują metodykę oceny ryzyka, a nie danymi osobowymi. Po zapoznaniu się z niezredagowanymi wersjami spornych dokumentów Rzecznik wskazał, że EASA mogła ujawnić jedynie części wskazujące na tę metodologię.

Ponieważ EASA zaakceptowała stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich i ujawniła odpowiednie części żądanych dokumentów, Rzecznik zamknął sprawę jako rozstrzygniętą.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) publicznego dostępu do dwóch sprawozdań końcowych związanych z dwoma dochodzeniami dotyczącymi wspólnoty wiedzy i innowacji w zakresie produkcji EIT (WWiI). Odmawiając dostępu do sprawozdań, OLAF oparł się na ogólnym domniemaniu, że ujawnienie naruszyłoby ochronę celu jego dochodzeń.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich skontrolował sporne dokumenty. Na podstawie kontroli i dodatkowych informacji poufnych otrzymanych od OLAF-u Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że uzasadnione jest zastosowanie przez OLAF ogólnego domniemania nieujawniania informacji w tej sprawie, ponieważ odpowiednie działania następcze są nadal w toku i nie upłynął jeszcze rozsądny czas na zakończenie tych działań następczych.

W związku z tym Rzecznik zamknął dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez REA częściowego dostępu do pisma skierowanego przez REA do beneficjenta w sprawie odzyskania finansowania. Odmawiając dostępu, REA powołała się na ochronę interesów handlowych osoby trzeciej.

Opierając się na kontroli spornego dokumentu, Rzecznik nie był przekonany argumentem REA, zgodnie z którym częściowy dostęp poważnie naruszyłby ochronę interesów handlowych. Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do REA o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia szerokiego częściowego dostępu do spornego dokumentu.

REA zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu szeroki częściowy dostęp do dokumentu. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną odpowiedź REA na jej propozycję rozwiązania, która rozstrzygnęła skargę.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) związanych ze wspólnymi operacjami powrotowymi i krajowymi operacjami powrotowymi koordynowanymi przez Frontex w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2024 r. Frontex zidentyfikował 247 końcowych sprawozdań z operacji powrotowych, 46 dokumentów stanowiących plan operacyjny w zakresie powrotów na 2024 r. oraz kilka powiązanych umów o udzielenie dotacji. Frontex pobrał również ze swojej bazy danych niektóre z wymaganych szczegółowych informacji na temat operacji powrotowych, ale pozostałą część wycofał. Frontex odmówił dostępu do 46 dokumentów stanowiących plan operacyjny w zakresie powrotów na 2024 r. w całości, przyznając jednocześnie szeroki częściowy dostęp do umów o udzielenie dotacji. Frontex argumentował, że dalsze ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych, a także interesów handlowych.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich skontrolował próbę spornych dokumentów i odbył spotkanie z przedstawicielami Fronteksu. Na podstawie kontroli i wyjaśnień uzyskanych podczas spotkania Rzecznik stwierdziła, że stanowisko Fronteksu jest ogólnie uzasadnione.

Rzecznik stwierdziła zatem, że sposób, w jaki Frontex rozpatrzył wniosek, jest rozsądny, i zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania, zauważyła jednak, że wobec braku wyczerpującego wykazu dokumentów objętych zakresem wniosku Rzecznikowi trudno jest ustalić z całą pewnością, ile dokumentów Frontex zidentyfikował jako objętych zakresem wniosku. Rzecznik Praw Obywatelskich powtórzył zatem poprzednie zalecenie, zgodnie z którym w celu zapewnienia dobrej administracji Frontex powinien przedstawić wnioskodawcom wykaz dokumentów, które uzna za wchodzące w zakres ich wniosków o publiczny dostęp do dokumentów.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) publicznego dostępu do siedmiu dokumentów dotyczących pobierania informacji z urządzeń komunikacyjnych migrantów. Odmawiając publicznego dostępu do części dokumentów, Eurojust oparł się na dwóch wyjątkach określonych w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, a mianowicie na potrzebie ochrony interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego oraz na potrzebie ochrony danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich nie był przekonany argumentami Eurojustu, że szersze ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawiła propozycję rozwiązania, w której zwróciła się do Eurojustu o ponowne rozważenie jego stanowiska w sprawie wniosku w celu zapewnienia szerszego publicznego dostępu do spornych dokumentów. Zwróciła się przy tym do Eurojustu, aby skoncentrował się na trzech przedmiotowych dokumentach, a następnie dostosował dwa dodatkowe dokumenty.

Eurojust zaakceptował propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewnił skarżącemu szerszy dostęp do prawie wszystkich dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną odpowiedź Eurojustu na jej propozycję rozwiązania i zamknęła dochodzenie.