Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) związanych ze wspólnymi operacjami powrotowymi i krajowymi operacjami powrotowymi koordynowanymi przez Frontex w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2024 r. Frontex zidentyfikował 247 końcowych sprawozdań z operacji powrotowych, 46 dokumentów stanowiących plan operacyjny w zakresie powrotów na 2024 r. oraz kilka powiązanych umów o udzielenie dotacji. Frontex pobrał również ze swojej bazy danych niektóre z wymaganych szczegółowych informacji na temat operacji powrotowych, ale pozostałą część wycofał. Frontex odmówił dostępu do 46 dokumentów stanowiących plan operacyjny w zakresie powrotów na 2024 r. w całości, przyznając jednocześnie szeroki częściowy dostęp do umów o udzielenie dotacji. Frontex argumentował, że dalsze ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych, a także interesów handlowych.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich skontrolował próbę spornych dokumentów i odbył spotkanie z przedstawicielami Fronteksu. Na podstawie kontroli i wyjaśnień uzyskanych podczas spotkania Rzecznik stwierdziła, że stanowisko Fronteksu jest ogólnie uzasadnione.

Rzecznik stwierdziła zatem, że sposób, w jaki Frontex rozpatrzył wniosek, jest rozsądny, i zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania, zauważyła jednak, że wobec braku wyczerpującego wykazu dokumentów objętych zakresem wniosku Rzecznikowi trudno jest ustalić z całą pewnością, ile dokumentów Frontex zidentyfikował jako objętych zakresem wniosku. Rzecznik Praw Obywatelskich powtórzył zatem poprzednie zalecenie, zgodnie z którym w celu zapewnienia dobrej administracji Frontex powinien przedstawić wnioskodawcom wykaz dokumentów, które uzna za wchodzące w zakres ich wniosków o publiczny dostęp do dokumentów.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) publicznego dostępu do siedmiu dokumentów dotyczących pobierania informacji z urządzeń komunikacyjnych migrantów. Odmawiając publicznego dostępu do części dokumentów, Eurojust oparł się na dwóch wyjątkach określonych w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, a mianowicie na potrzebie ochrony interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego oraz na potrzebie ochrony danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich nie był przekonany argumentami Eurojustu, że szersze ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawiła propozycję rozwiązania, w której zwróciła się do Eurojustu o ponowne rozważenie jego stanowiska w sprawie wniosku w celu zapewnienia szerszego publicznego dostępu do spornych dokumentów. Zwróciła się przy tym do Eurojustu, aby skoncentrował się na trzech przedmiotowych dokumentach, a następnie dostosował dwa dodatkowe dokumenty.

Eurojust zaakceptował propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewnił skarżącemu szerszy dostęp do prawie wszystkich dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną odpowiedź Eurojustu na jej propozycję rozwiązania i zamknęła dochodzenie.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską częściowego lub szerszego dostępu do dwóch dokumentów związanych z projektem finansowanym we współpracy z UNICEF-em. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na pięciu wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących dostępu do dokumentów, a mianowicie na konieczności ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, a także ochrony jej procesu decyzyjnego, interesu handlowego osoby trzeciej oraz prywatności i integralności osób fizycznych, w tym ich danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik nie był przekonany argumentami Komisji, zgodnie z którymi częściowe lub szersze ujawnienie naruszyłoby (poważnie) ochronę powołanych interesów. Rzecznik zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia jak najszerszego dostępu do spornych dokumentów. Przypomniała również Komisji o jej obowiązku podejmowania decyzji w rozsądnym terminie i uzasadniania swoich decyzji.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu częściowy i szerszy dostęp do dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną reakcję Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania, w wyniku którego skarga została rozpatrzona.  

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów w związku z postępowaniem dyscyplinarnym w następstwie dochodzenia i zalecenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dla Komisji. Komisja zidentyfikowała 23 dokumenty jako objęte zakresem wniosku i odmówiła dostępu do wszystkich dokumentów w całości. Komisja oparła się przy tym na potrzebie ochrony danych osobowych.

Kiedy skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojej decyzji, Komisja potwierdziła odmowę dostępu, powołując się na ogólne domniemanie poufności wynikające z ochrony celu dochodzenia. Komisja argumentowała również, że nie można udzielić publicznego dostępu w celu ochrony danych osobowych zawartych w dokumentach.

Rzecznik uznał, że zastosowanie przez Komisję ogólnego domniemania poufności po zamknięciu przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego nie było uzasadnione. Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że chociaż niektóre dokumenty mogą wymagać utajnienia, aby zapobiec identyfikacji osób fizycznych lub chronić cel przyszłych dochodzeń, dokumenty te nie zawierają informacji szczególnie chronionych przez cały czas. Rzecznik zaproponował zatem jako rozwiązanie, aby Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko w sprawie wniosku o udzielenie dostępu w celu zapewnienia znaczącego częściowego dostępu do żądanych dokumentów.

W odpowiedzi Komisja potwierdziła, że opiera się na ogólnym domniemaniu poufności, i uznała, że w każdym razie znaczący częściowy dostęp nie jest możliwy bez ujawnienia danych osobowych i narażenia na szwank ochrony celu dochodzeń dyscyplinarnych Komisji.

Rzecznik wyraziła ubolewanie, że Komisja nie udzieliła częściowego dostępu po przedstawieniu przez nią propozycji rozwiązania. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że rozpatrywanie przez Komisję tego wniosku o udzielenie dostępu stanowiło niewłaściwe administrowanie.

Ponieważ Komisja ponownie oceniła swoje stanowisko w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie dostępu w następstwie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego rozwiązania i doszła do takiego samego wniosku jak w decyzji potwierdzającej, Rzecznik nie widział żadnego użytecznego celu w kontynuowaniu tego dochodzenia z formalnym zaleceniem w tej sprawie. W związku z tym zamknęła sprawę.