Okoliczności powstania skargi

1. W dniu 24 lutego 2012 r. skarżący, brytyjski naukowiec, zwrócił się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o publiczny dostęp do dokumentu zatytułowanego „Nota do dyskusji: Kontrola inwestycji spoza UE w sieci UE” w odniesieniu do przesyłu gazu ziemnego („nota konsultacyjna”) oraz wszelkich powiązanych dokumentów pomocniczych. Po odmowie udzielenia dostępu przez Komisję skarżący złożył ponowny wniosek.

2. Nie otrzymawszy odpowiedzi na ponowny wniosek w terminie przewidzianym w rozporządzeniu 1049/2001 [1], w dniu 11 lipca 2012 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 1454/2012/ANA), w której twierdził, że Komisja nie przedstawiła zadowalających powodów dorozumianej odmowy udzielenia dostępu. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie skargi i w dniu 20 września 2012 r. przeprowadził kontrolę akt Komisji, które zawierały dwa dokumenty: 1) nota do dyskusji oraz 2) nota Służby Prawnej Komisji w sprawie "inwestycji państw trzecich w przedsiębiorstwa wspólnotowe" ("nota Służby Prawnej").

3. W dniu 14 maja 2013 r. Komisja podjęła decyzję w sprawie ponownego wniosku skarżącego. W swojej decyzji Komisja zidentyfikowała 22 dokumenty wchodzące w zakres wniosku skarżącego. Komisja a) udzieliła pełnego dostępu do dokumentów nr 5, 7, 10, 12, 14 i 19. Komisja b) odmówiła dostępu do dokumentów nr 2, 3 (nota Służby Prawnej), 11, 18, 21 i c) udzieliła częściowego dostępu do dokumentów nr 1 (nota do dyskusji), 4, 6, 8, 9, 13, 15, 16, 17, 20 i 22. W odniesieniu do lit. b) i c) Komisja oparła swoją odmowę na wyjątkach określonych w rozporządzeniu 1049/2001, a w szczególności w art. 4 ust. 2 tiret drugie („ochrona opinii prawnej”), art. 4 ust. 1 lit. b) („prywatność i integralność jednostki”) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie („ochrona interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych”).

4. Skarżący wyraził zadowolenie z treści decyzji Komisji z dnia 14 maja 2013 r. oraz z dokumentów, które zostały mu ujawnione. Jednocześnie zwrócił się jednak do Rzecznika o dopilnowanie, aby odmowa udzielenia przez Komisję pełnego dostępu do wszystkich żądanych dokumentów była w pełni uzasadniona na mocy obowiązującego prawa.

5. Biorąc pod uwagę, że służby Rzecznika skontrolowały notę do dyskusji i notę Służby Prawnej, w decyzji zamykającej dochodzenie w sprawie skargi 1454/2012/ANA Rzecznik dokonał oceny tylko tych dwóch dokumentów, a nie dodatkowych dokumentów, które Komisja uznała po kontroli za objęte wnioskiem skarżącego o udzielenie dostępu. Po dokładnym zbadaniu tych dwóch dokumentów Rzecznik doszedł do wniosku, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tych dwóch dokumentów [2].

6. W odniesieniu do dostępu do dokumentów nr 2, 4, 6, 8, 9, 11, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 21 i 22 Rzecznik uznał za właściwe zbadanie zarzutu skarżącego w kontekście nowego dochodzenia (skarga 2275/2013/ANA).

7. W dniu 2 grudnia 2013 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że zgadza się z tym podejściem.

Przedmiot dochodzenia

8. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następującego zarzutu i roszczenia.

Zarzut:

W decyzji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie ponownego wniosku skarżącego Komisja nie przedstawiła zadowalających powodów odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentów nr 2, 4, 6, 8, 9, 11, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 21 i 22.

Roszczenie:

Komisja powinna udzielić pełnego dostępu do dokumentów nr 2, 4, 6, 8, 9, 11, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 21 i 22 lub przedstawić wystarczające powody odmowy.

W przedmiocie dochodzenia

9. W dniu 27 stycznia 2014 r. służby Rzecznika przeprowadziły kontrolę dokumentów objętych niniejszym dochodzeniem, a także dokumentów dotyczących rozpatrywania przez Komisję wniosku skarżącego o dostęp do dokumentów. Sprawozdanie z tej kontroli przekazano skarżącemu.

10. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał opinię Komisji w sprawie skargi w dniu 2 kwietnia 2014 r. i przekazał ją skarżącemu. Skarżący nie przedstawił żadnych uwag.

Zarzut, że Komisja nie przedstawiła zadowalających powodów odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów i związanego z nimi wniosku

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

11. Skarżący zauważył, że Komisja odpowiedziała na jego wniosek. Wyraził jednak pewne obawy dotyczące odpowiedzi Komisji i zwrócił się do Rzecznika o uwzględnienie ich w swojej analizie.

12. W szczególności, w odniesieniu do (i) wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej, skarżący argumentował, że chętnie przyjmie decyzję Komisji o nieujawnianiu niektórych dokumentów lub części tych dokumentów, pod warunkiem że Rzecznik uzna, że spełnione są wymogi określone w rozporządzeniu 1049/2001.

13. Skarżący zauważył, że to samo dotyczy (ii) wyjątku dotyczącego ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej. Zgodził się z Komisją, że nie jest zainteresowany pozyskiwaniem danych osobowych, pod warunkiem że Rzecznik jest przekonany, że usunięcia dokonane przez Komisję spełniają wymogi określone w rozporządzeniu 1049/2001.

14. W odniesieniu do (iii) wyjątku dotyczącego ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych skarżący stwierdził, że szanuje decyzję o usunięciu informacji, które mogłyby rzeczywiście zagrozić ochronie stosunków międzynarodowych UE. Wyraził jednak zaniepokojenie sposobem, w jaki Komisja postąpiła w tej sprawie. W kilku dokumentach skreślono duże fragmenty tekstu, zamiast skreślić kluczowe zdania, które wyraźnie odnoszą się do konkretnych osób fizycznych, przedsiębiorstw, państw członkowskich UE lub państw trzecich. W szczególności skarżący wezwał Rzecznika do sprawdzenia, czy powołanie się przez Komisję na ten wyjątek w celu odmowy dostępu do dokumentów nr 2, 11, 18 i 21 w całości było uzasadnione.

15. Ponadto skarżący twierdził, że w swojej decyzji z dnia 14 maja 2013 r. Komisja przedstawiła dość ogólne wyjaśnienie, w jaki sposób zastosowała wyjątki do konkretnych skreśleń. Skarżący zauważył, że w niektórych przypadkach (dokumenty nr 8, 9, 15, 16 i 22) stwierdzono zastosowanie zarówno wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej, jak i wyjątku dotyczącego ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, nie wyjaśniając jednak, który wyjątek miał mieć zastosowanie do konkretnych skreśleń. Skarżący uznał, że w trosce o przejrzystość Komisja powinna przedstawić jasne wskazówki, dlaczego poszczególne sekcje zostały usunięte, lub podać powody, dla których nie jest to możliwe.

16. W swojej opinii Komisja zauważyła, że poziom szczegółowości wymagany w uzasadnieniu należy oceniać indywidualnie dla każdego przypadku. Zdaniem Komisji z uzasadnienia przedstawionego w tej sprawie jasno wynika, że dokonała ona indywidualnej i szczegółowej oceny każdego dokumentu objętego wnioskiem skarżącego.

17. Komisja wskazała, że wyjątki, które zastosowała przy redagowaniu każdego dokumentu, zostały jasno wyjaśnione w jej decyzji z dnia 14 maja 2013 r. oraz w załączniku do tej decyzji. Dostarczone informacje były wystarczające, aby skarżący zrozumiał, dlaczego pełne ujawnienie wszystkich dokumentów nie było możliwe. Komisja argumentowała, że na mocy rozporządzenia 1049/2001 i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) nie było wymagane doprecyzowanie akapit po akapicie w odniesieniu do wszystkich dokumentów, które nie zostały ujawnione lub zostały ujawnione tylko częściowo, które to powody miały zastosowanie do odmowy. Jej zdaniem takie podejście skutkowałoby niepotrzebnie obszerną decyzją w sprawie wniosku potwierdzającego, nie wnosząc wartości dodanej do jasności przedstawionego już rozumowania. Opisanie treści każdej sekcji, która została utajniona, wiązałoby się również z ryzykiem naruszenia odpowiednich chronionych interesów, a tym samym pozbawienia wyjątków ich celu.

18. W odniesieniu do wyjątków dotyczących (i) ochrony porady prawnej oraz (iii) ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, które zastosowała do dokumentów nr 2, 4, 8, 9, 11, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 21 i 22, Komisja uznała, że jej wyjaśnienia były wystarczające zarówno dla skarżącego, aby zrozumieć decyzję w sprawie wniosku potwierdzającego, jak i dla organów odwoławczych, takich jak Rzecznik Praw Obywatelskich i sądy, aby dokonać przeglądu swojej oceny.

19. W odniesieniu do wyjątku dotyczącego (ii) ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej, na który Komisja powołała się w celu odmowy ujawnienia nazwisk urzędników wymienionych w dokumencie nr 6, Komisja argumentowała, że w każdym konkretnym przypadku dokonuje starannej oceny ewentualnego ryzyka związanego z ujawnieniem nazwisk. Komisja uznała za konieczne nieujawnianie nazwisk swoich pracowników, którzy uczestniczyli w spotkaniu zgłoszonym w dokumencie nr 6, po pierwsze, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnego argumentu sugerującego konieczność ujawnienia tych nazwisk [3], a po drugie, ze względu na delikatny charakter kwestii omawianych na tym spotkaniu, które dotyczyły sieci energetycznych i praw przedsiębiorstw z państw trzecich. Komisja wskazała, że przyjęto stanowisko, zgodnie z którym ujawnienie nazwisk stanowiłoby wyraźne zagrożenie dla prywatności i integralności zainteresowanych osób.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

20. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że przejrzystość jest zasadniczym aspektem dobrych rządów demokratycznych. Przejrzystość umożliwia obywatelom kontrolę działalności organów publicznych, ocenę ich wyników i pociąganie ich do odpowiedzialności. W związku z tym otwartość i publiczny dostęp do dokumentów stanowią zasadniczą część instytucjonalnych mechanizmów kontroli i równowagi, które pośredniczą w sprawowaniu władzy publicznej i promują rozliczalność. Przejrzystość ułatwia również udział obywateli w działaniach publicznych poprzez zapewnienie dostępu do informacji i środków uczestnictwa w procesie zarządzania, któremu podlegają [4].

21. Dążenie instytucji Unii Europejskiej do przejrzystości znajduje szczególny wyraz w podstawowym prawie dostępu do dokumentów, zapisanym w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To prawo podstawowe zostało zapisane w unijnym porządku prawnym w rozporządzeniu 1049/2001 [5]. Prawo publicznego dostępu do dokumentów nie ma jednak charakteru bezwzględnego; podlega pewnym ograniczeniom wynikającym z interesu publicznego lub prywatnego [6]. Ograniczenia te są określone w art. 4 rozporządzenia 1049/2001 [7]. W świetle celów rozporządzenia 1049/2001, w szczególności celu zapewnienia możliwie najszerszego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji, wyjątki te należy interpretować ściśle [8].

Wyjątek dotyczący ochrony porady prawnej

22. Rzecznik zauważa, że powołanie się na ten wyjątek jest uzasadnione tylko wtedy, gdy Komisja wcześniej oceniła, czy dostęp do danego dokumentu stanowiłby konkretne i faktyczne naruszenie chronionego interesu [9], a w przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Ryzyko naruszenia chronionego interesu musi być racjonalnie przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne [10].

23. Komisja powołała się na ten wyjątek, przyznając jedynie częściowy dostęp do dokumentów nr 8, 9, 15, 16 i 22. Skreślone sekcje tych dokumentów odnoszą się do szczegółowej i kompleksowej porady prawnej, którą Służba Prawna Komisji przedstawiła w nocie Służby Prawnej, na temat ograniczeń dotyczących inwestycji państw trzecich w przedsiębiorstwa energetyczne UE w świetle międzynarodowych zobowiązań UE i państw członkowskich wynikających z kilku umów dwustronnych lub wielostronnych.

24. Dokładna analiza przedmiotowych dokumentów prowadzi do następujących wniosków. Po pierwsze, skreślone części dokumentów dotyczą szerszych kwestii związanych z inwestycjami państw trzecich w przedsiębiorstwa energetyczne UE. Stanowisko Komisji, zgodnie z którym przedmiotowa opinia prawna nie została wydana w kontekście procesu legislacyjnego, który doprowadził do przyjęcia dyrektywy dotyczącej rynku wewnętrznego gazu ziemnego [11], jest zatem wystarczająco szczegółowe i poparte samymi dokumentami. Po drugie, jak przekonująco argumentowała Komisja, opinia prawna pozostaje politycznie delikatna, w szczególności w odniesieniu do stosunków międzynarodowych UE i państw członkowskich, zarówno na forach wielostronnych, jak i dwustronnych. W świetle powyższych rozważań Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że zastosowanie przez Komisję wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej jest uzasadnione.

25. Jeżeli chodzi o istnienie nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem informacji, Rzecznik zauważa, że w swojej decyzji z dnia 13 maja 2013 r. Komisja stwierdziła, że z zadowoleniem przyjmuje i rozumie interes publiczny przemawiający za przejrzystą debatą na temat jej polityki; stwierdziła jednak, że opinie prawne dotyczące kwestii, które pozostają istotne, nie powinny być podawane do wiadomości publicznej, aby umożliwić Służbie Prawnej swobodne wyrażanie opinii i umożliwić Komisji przygotowanie decyzji, mając do dyspozycji wszystkie wymagane elementy. W świetle wszystkich okoliczności niniejszej sprawy Rzecznik stwierdza, że stanowisko Komisji, zgodnie z którym ujawnienie skreślonych części przedmiotowych dokumentów naruszyłoby w szczególności interes Komisji w uzyskaniu szczerej, obiektywnej i wyczerpującej porady [12], jest uzasadnione.  

Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych

26. Zgodnie z orzecznictwem TSUE interesy chronione na mocy tego wyjątku mają szczególnie istotny i wrażliwy charakter. TSUE podkreślił złożony i delikatny charakter decyzji instytucji o przyznaniu dostępu, co wymaga szczególnej staranności, a zatem wymaga marginesu swobody. Należy uznać, że instytucji przysługuje szeroki zakres uznania przy ustalaniu, czy ujawnienie mogłoby naruszyć chroniony interes publiczny [13]. Ponadto wyjątek ten nie jest ograniczony koniecznością zastosowania kryterium interesu publicznego.

27. Mając świadomość, że instytucje Unii dysponują swobodą uznania przy powoływaniu się na dany wyjątek, Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadza kontrolę w celu sprawdzenia, czy przestrzegano przepisów proceduralnych oraz czy Komisja przedstawiła wiarygodne i wystarczająco konkretne wyjaśnienia swojej decyzji [14].

28. W przedmiotowej sprawie nieujawnione sekcje dokumentów nr 4, 8, 9, 13, 15, 16, 17, 20 i 22 dotyczą bezpośrednio stosunków międzynarodowych UE i państw członkowskich. W szczególności analizują warianty prawne, polityczną wykonalność proponowanych wariantów, a także zalety i wady tych wariantów. Po dokładnym zbadaniu tych dokumentów Rzecznik uważa, że argument Komisji, zgodnie z którym ujawnienie części tych dokumentów, które nie zostały ujawnione, może poważnie zaszkodzić interesom chronionym przedmiotowym wyjątkiem, jest przekonujący. Ponadto Rzecznik uważa, że zakres skreśleń dokonanych przez Komisję w tych dokumentach jest uzasadniony.

29. Analiza dokumentów nr 2, 11, 18 i 21, do których Komisja odmówiła dostępu, wykazała, że dokumenty te zawierają analizę strategicznych zalet i wad badanych wariantów z perspektywy prawnej i politycznej UE. W świetle powyższego argument Komisji, że ujawnienie tych dokumentów ujawniłoby możliwości, jakimi dysponuje UE, w związku z czym stanowisko UE i państw członkowskich oraz ich margines swobody w stosunkach z państwami trzecimi zostałyby podważone, jest uzasadniony. Rzecznik uważa zatem, że odmowa Komisji udzielenia dostępu do tych dokumentów jest uzasadniona.

30. W odniesieniu do kwestii częściowego dostępu do dokumentów nr 2, 11, 18 i 21 Komisja argumentowała, że zbadała tę możliwość, ale uznała, że z powodów przedstawionych powyżej są one w całości objęte wyjątkiem. Po dokładnym zbadaniu przedmiotowych dokumentów Rzecznik potwierdza, że powody, na które powołuje się Komisja, obejmują wszystkie dokumenty, i uważa, że odmowa udzielenia przez Komisję dostępu do tych dokumentów jest uzasadniona.

Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej

31. Aby uzasadnić swoją decyzję o skreśleniu nazwisk urzędników w dokumencie nr 6, Komisja przedstawiła dwa argumenty: a) skarżący nie udowodnił konieczności ich ujawnienia oraz b) zagrożenia dla prywatności i integralności zainteresowanych osób ze względu na wrażliwy charakter dyskusji.

32. W odniesieniu do lit. a) Rzecznik zauważa, że zgodnie z orzeczeniem TSUE [15] każde naruszenie prywatności i integralności osoby fizycznej musi być zawsze badane i oceniane zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych [16]. Rozporządzenie 45/2001, w szczególności jego art. 8, zobowiązuje wnioskodawcę do wykazania konieczności przekazania danych osobowych [17]. W tym przypadku skarżący stwierdził, że nie ma interesu w uzyskaniu danych osobowych zawartych w dokumencie nr 6 i w związku z tym nie przedstawił żadnego argumentu, aby wykazać konieczność przekazania mu danych osobowych. Rzecznik uważa zatem argument Komisji, że skarżący nie udowodnił konieczności ujawnienia danych, za przekonujący. Biorąc pod uwagę to ustalenie, Rzecznik uważa, że nie ma potrzeby badania argumentu Komisji (b).  

Obowiązki Komisji w przypadku, gdy zastosowanie ma więcej niż jeden wyjątek

33. Skarżący argumentował ponadto, że w przypadku gdy zastosowanie ma zarówno wyjątek dotyczący ochrony porady prawnej, jak i wyjątek dotyczący ochrony stosunków międzynarodowych (dokumenty nr 8, 9, 15, 16 i 22), Komisja powinna szczegółowo określić wyjątek, który zastosowała w każdym dokumencie, na podstawie akapitu po akapicie. W odpowiedzi Komisja podniosła, po pierwsze, że nie jest do tego zobowiązana przez prawo, a po drugie, że podanie bardziej szczegółowych informacji dotyczących wyjątku zastosowanego w każdym ustępie zredagowanego tekstu może prowadzić do podjęcia obszernej decyzji i pociągać za sobą ryzyko ujawnienia treści każdej sekcji, a tym samym pozbawienia wyjątków ich celu.

34. Pierwszy argument Komisji nie jest przekonujący. Należy podkreślić, że Rzecznik Praw Obywatelskich, zgodnie z Traktatami i swoim statutem, ma obowiązek zapewnić, aby instytucje UE nie tylko przestrzegały standardu określonego przez prawo w danym przypadku, ale aby przyjęły i stosowały zasady dobrej administracji. W tym względzie pojęcie dobrej administracji jest szersze niż pojęcie legalności [18]. W świetle powyższej analizy Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że powody, dla których Komisja odmówiła dostępu do niektórych dokumentów lub części dokumentów, są zgodne z prawem, jednak w swojej analizie musi również zbadać, czy podejście Komisji jest zgodne z zasadami dobrej administracji.

35. Zasady dobrej administracji wymagają, aby decyzje instytucji UE zawierały, w miarę możliwości, indywidualne uzasadnienie i unikały przedstawiania zbyt zwięzłych lub niejasnych powodów [19]. W niniejszym przypadku zasada ta oznacza, że odmawiając dostępu do dokumentu lub jego części na podstawie więcej niż jednego z wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu 1049/2001, Komisja może co do zasady określić, na który wyjątek się powołuje w celu odmowy dostępu do określonych części danych dokumentów.

36. Argument Komisji, zgodnie z którym analiza wyjątków, na które się powołuje, może prowadzić do tego, że jej decyzja potwierdzająca stanie się dość obszerna, nie jest przekonujący. Po pierwsze, skarżący odniósł się wyłącznie do dokumentów, w przypadku których skreślenia opierały się na więcej niż jednym wyjątku. Po drugie, ogólnie rzecz biorąc, argument Komisji, zgodnie z którym istniałoby ryzyko ujawnienia treści dokumentów, opiera się na błędnym założeniu, że dostarczenie informacji wymaganych przez skarżącego spowodowałoby konieczność omówienia każdego akapitu, w którym dokonano skreśleń. Komisja mogła jednak z łatwością zastosować się do wniosku skarżącego bez dalszej dyskusji na temat istoty sprawy. Mógłby to zrobić, po prostu identyfikując fragmenty, w których dokonano skreśleń w odpowiedni sposób (na przykład poprzez odniesienie do „trzeciego wiersza na stronie 3” danego pisma). Jeszcze prostszym rozwiązaniem w przypadku dokumentów utajnionych byłoby dodanie przez Komisję pieczęci zawierającej krótkie odniesienie do wyjątku przywołanego w tekście dokumentu, w którym dokonano skreśleń, tj. wersji udostępnionego dokumentu. Ilość pracy, której to wymaga, powinna być bardzo ograniczona. W każdym razie skarżący nie powinien być zmuszony do zwrócenia się do Rzecznika Praw Obywatelskich lub Trybunału, aby dowiedzieć się dokładnie, na który wyjątek powołano się w celu uzasadnienia danego skreślenia.

37. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że nie precyzując – w przypadkach, w których zastosowanie ma zarówno wyjątek dotyczący ochrony porady prawnej, jak i wyjątek dotyczący ochrony stosunków międzynarodowych – dokładnego wyjątku, na który powołała się w każdym dokumencie w odniesieniu do poszczególnych akapitów, Komisja nie spełniła wymogów dobrej administracji. Jednakże po zapoznaniu się z przedmiotowymi dokumentami Rzecznik Praw Obywatelskich był w stanie wykazać, że wszystkie skreślenia dokonane przez Komisję są objęte wyjątkiem dotyczącym ochrony stosunków międzynarodowych oraz że wyjątek dotyczący ochrony porady prawnej jest powoływany jako dodatkowy powód w nielicznych przypadkach, w których dany ustęp zawierał również poradę prawną. Biorąc pod uwagę, że argumenty Komisji dotyczące nieujawniania tych części dokumentów były przekonujące, Rzecznik uważa, że dalsze prowadzenie dochodzenia w celu zmuszenia Komisji do przekazania tych informacji skarżącemu nie byłoby przydatne. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa jednak, że aby zapewnić Komisji wytyczne dotyczące sposobu rozpatrywania podobnych wniosków w przyszłości, należy poczynić dalszą uwagę przedstawioną poniżej.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującymi wnioskami:

Żadnych dalszych dochodzeń nie można uzasadnić zarzutem skarżącego, że Komisja nie sprecyzowała dokładnego wyjątku, który zastosowała w przypadkach, w których oparła się na więcej niż jednym wyjątku w celu odmowy dostępu.

Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w odniesieniu do pozostałej części skargi.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsza uwaga

W przypadku gdy Komisja odrzuca wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, powołując się na więcej niż jeden z wyjątków określonych w rozporządzeniu 1049/2001, powinna przedstawić wystarczające informacje, aby umożliwić wnioskodawcy zrozumienie, na który wyjątek powołano się w odniesieniu do poszczególnych sekcji każdego odnośnego dokumentu.