Strasburg, 12 lutego 2008 r.

Szanowny Panie,

W dniu 14 marca 2007 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą zakończenia procedury naboru przez Radę Unii Europejskiej w związku z zarzutem niespełnienia warunku dobrego zachowania.

W dniu 2 kwietnia 2007 r. przekazałem skargę sekretarzowi generalnemu Rady. Rada przesłała swoją opinię w dniu 25 czerwca 2007 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 7 sierpnia 2007 r. W dniu 28 sierpnia 2007 r. moje biuro przesłało Panu e-mail z prośbą o przesłanie kopii zaświadczenia o dobrym zachowaniu. Ponieważ nie otrzymano od Pana odpowiedzi, moje biuro skierowało podobny wniosek do Sekretariatu Generalnego Rady, który w dniu 5 września 2007 r. przesłał faksem kopię Pańskiego zaświadczenia o niekaralności.

W dniu 21 września 2007 r. przedstawiłem Radzie propozycję polubownego rozwiązania. Został Pan o tym poinformowany w piśmie z tego samego dnia.

W dniu 9 listopada 2007 r. Rada przesłała odpowiedź dotyczącą propozycji rozwiązania polubownego. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 25 listopada 2007 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne okoliczności faktyczne sprawy były, w skrócie, następujące:

Skarżący z powodzeniem uczestniczył w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania (tymczasowymi) pracownikami ds. bezpieczeństwa w Radzie Unii Europejskiej (EPSO/TA/SECUR/06). Rada przesłała mu pismo informujące, że w dniu 1 marca 2007 r. może on rozpocząć pracę w Radzie.

Jednak dwa tygodnie przed wyżej wymienioną datą początkową i po przesłaniu wszystkich niezbędnych dokumentów skarżący otrzymał pismo od Rady informujące go, że nie może już zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia jednego z kryteriów rekrutacji, a mianowicie wymogu dobrego zachowania.

Według skarżącego w jego świadectwie dobrego zachowania („bewijs van goed gedrag en zeden”) wspomniano, że brał udział w wypadku drogowym. Skarżący wskazał, że z powodu tego wypadku otrzymał karę policyjną, a mianowicie grzywnę. Skarżący, który jest inspektorem policji, stwierdził, że zostało przeprowadzone dodatkowe dochodzenie przez policyjny organ dyscyplinarny, z którego wynikało, że okoliczności faktyczne, za które został skazany, nie były tak poważne, jak opisano w zaświadczeniu, i że nie podjęto wobec niego żadnych poważnych środków dyscyplinarnych. Skarżący wspomniał również, że po pewnym czasie odniesienia do grzywny zostaną automatycznie usunięte z jego rejestru karnego. Skarżący stwierdził, że jego świadectwo dobrego zachowania zawierało ogólny komentarz „dobry”. W związku z tym skarżący nie rozumiał, dlaczego w postępowaniu rekrutacyjnym uwzględniono przestępstwo lub wykroczenie drogowe. Dodał, że trudno mu sobie wyobrazić, aby każdy, kto otrzymał grzywnę w ruchu drogowym, został zdyskwalifikowany z możliwości zatrudnienia w instytucji UE.

W dniu 20 lutego 2007 r. skarżący wystosował pismo do Sekretariatu Generalnego Rady, w którym wskazał, że jego zaświadczenie o dobrym zachowaniu zawiera komentarz „dobry” zgodnie z wymogami. Skarżący wskazał w swoim piśmie, że przeprowadzono dodatkowe dochodzenie, w następstwie którego nie podjęto wobec niego żadnych poważnych środków dyscyplinarnych, oraz że nadal pracuje w służbach interwencyjnych policji. W swoim piśmie skarżący zwrócił się zatem (i) o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa dotyczącego jego osoby, które wykazałoby, że spełnia on warunek dotyczący dobrego zachowania, oraz (ii) o ponowne uwzględnienie jego rekrutacji. Do dnia złożenia niniejszej skargi skarżący nie otrzymał odpowiedzi na niniejsze pismo.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący odniósł się do swojego pisma z dnia 20 lutego 2007 r. skierowanego do Rady. Skarżący twierdził, że:

1. należy przeprowadzić dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa dotyczące jego osoby, które wykazałoby, że spełnia on warunek dobrego zachowania; oraz
2. że jego rekrutacja powinna zostać ponownie uwzględniona.

WNIOSEK

Opinia Rady

W swojej opinii Rada przedstawiła w skrócie następujące uwagi:

Rada odniosła się do pisma skarżącego z dnia 20 lutego 2007 r. i stwierdziła, że początkowo poinformowała go ustnie, że nie zamierza dochodzić jego roszczeń, ponieważ uznała, że procedura rekrutacji pracowników zatrudnionych na czas określony została przeprowadzona prawidłowo. Jednakże w dniu 11 czerwca 2007 r., po stwierdzeniu, że pismo skarżącego należy uznać za zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz biorąc pod uwagę, że termin na udzielenie odpowiedzi jeszcze nie upłynął, Sekretariat Generalny Rady przesłał skarżącemu uzasadnioną decyzję. Na podstawie tej uzasadnionej decyzji Rada stwierdziła, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

W odpowiedzi z dnia 11 czerwca 2007 r. Sekretariat Generalny Rady przypomniał najpierw okoliczności faktyczne sprawy: Stwierdził on, że pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. zwrócił uwagę skarżącego na art. 10 i 12 warunków zatrudnienia innych pracowników i zwrócił się do skarżącego o przedstawienie wyciągu z rejestru karnego, zaświadczenia o dobrym zachowaniu przeznaczonego dla organów publicznych lub zaświadczenia policyjnego. Skarżący przesłał zaświadczenie o dobrym zachowaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. Zaświadczenie nie było jednak jasne, ponieważ z niego wynikało, że w dniu 12 września 2006 r. skarżący został skazany za niektóre czyny objęte zakresem stosowania art. 418 i 420 belgijskiego kodeksu karnego oraz art. 33 ust. 2 dekretu królewskiego z dnia 16 marca 1968 r. (ucieczka po spowodowaniu wypadku powodującego uszkodzenie ciała). W związku z tym w dniu 2 lutego 2007 r. Sekretariat Generalny Rady poinformował skarżącego, że nie może go zatrudnić, ponieważ nie przedstawił odpowiednich referencji dotyczących jego zdolności do wykonywania obowiązków przewidzianych w art. 12 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

Jeżeli chodzi o podstawę prawną swojej decyzji, Sekretariat Generalny wyjaśnił, że ustanowiona procedura sprawdzania, czy spełniony jest warunek dobrego zachowania i uczciwości określony w art. 12 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), polega na tym, że administracja wymaga od kandydata, w zależności od państwa członkowskiego, zaświadczenia o dobrym zachowaniu przeznaczonego dla organów publicznych, wyciągu z rejestru karnego lub zaświadczenia policyjnego. Zaświadczenia te, wydawane przez właściwe organy krajowe, służą jako obiektywne wskazówki, że dana osoba żyje w granicach określonych przepisami prawa karnego.

Sekretariat Generalny stwierdził, że w przypadku skarżącego z przedstawionego przez niego zaświadczenia wynika, że popełnił on czyn zabroniony. Administracja doszła zatem do wniosku, że skarżący nie przedstawił odpowiednich odniesień do charakteru wskazujących, że spełnia kryteria dobrego zachowania i uczciwości przewidziane w warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

Sekretariat Generalny stwierdził ponadto, że rolą instytucji nie jest poddawanie w wątpliwość treści zaświadczeń wydawanych przez organy krajowe i rozważanie, czy kwalifikacja prawna przyznana przez te organy popełnionym faktom była surowsza niż uzasadniały to fakty. Sekretariat Generalny nie dysponuje wiedzą fachową ani zasobami umożliwiającymi niezależne zbadanie, czy organy (sądowe i administracyjne) prawidłowo skazały skarżącego. Ponadto takie niezależne dochodzenie znacznie wykraczałoby poza kompetencje Sekretariatu Generalnego.

Sekretariat Generalny stwierdził, że nie przeprowadzi dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, o które wnioskował skarżący, oraz że skarżący nie może zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia warunków określonych w art. 12 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

Podejście Rzecznika
Praw Obywatelskich

Pismem z dnia 18 lipca 2007 r. Rzecznik przekazał opinię Rady skarżącemu w celu uzyskania jego uwag. W piśmie tym Rzecznik zwrócił uwagę skarżącego na fakt, że Rada uznała jego pismo z dnia 20 lutego 2007 r. za zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz że w odpowiedzi z dnia 11 czerwca 2007 r. poinformowała skarżącego, że zgodnie z art. 91 regulaminu pracowniczego może on wnieść odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej. Skarżący został zatem poinformowany, że jeżeli zdecyduje się złożyć takie odwołanie, Rzecznik Praw Obywatelskich będzie musiał zakończyć dochodzenie na podstawie art. 2 ust. 7 swojego statutu. Rzecznik zwrócił się następnie do skarżącego o poinformowanie go, czy zamierza zwrócić się do Sądu do spraw Służby Publicznej, czy też chciałby, aby Rzecznik kontynuował dochodzenie w sprawie skargi, w którym to przypadku skarżący mógłby przedstawić uwagi na temat opinii Rady.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący wskazał, że nie zamierza wnosić odwołania do Sądu do spraw Służby Publicznej. Stwierdził, że nie zgadza się z decyzją Rady. Jego zdaniem nie było możliwe sformułowanie obiektywnej opinii jedynie na podstawie jego zaświadczenia o dobrym zachowaniu. Skarżący twierdził, że fakt, iż nadal pracował w policji jako inspektor ds. "interwencji", był wystarczającym dowodem jego dobrego zachowania. Skarżący stwierdził ponadto, że gdyby miał miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, nie napotkałby problemu, z którym się obecnie boryka. Skarżący podkreślił również różnicę między przestępstwem drogowym a przestępstwem i stwierdził, że został skazany w następstwie polubownego rozwiązania przed Trybunałem w Belgii. Według skarżącego odpowiednia grzywna nie stanowiła kary karnej, a odniesienia do tego wyroku skazującego zostaną usunięte z jego rejestru karnego po dwóch latach.

Dalsze zapytania

Ponieważ skarżący nie załączył do skargi kopii zaświadczenia o niekaralności, a także aby móc ocenić stan faktyczny sprawy, Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich w wiadomości e-mail z dnia 28 sierpnia 2007 r. zwrócił się do skarżącego o przesłanie mu kopii tego zaświadczenia. W dniu 5 września 2007 r., wobec braku odpowiedzi skarżącego, do Rady skierowano podobny wniosek. Faksem z dnia 5 września 2007 r. Rada przesłała kopię zaświadczenia skarżącego do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich.

SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Propozycja Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca polubownego rozwiązania

Po dokładnym rozważeniu opinii Rady i uwag skarżącego Rzecznik nie był przekonany, że Rada odpowiednio zareagowała na zarzuty skarżącego.

Stanowisko to opierało się na następujących przesłankach:

1. W odniesieniu do warunków zatrudnienia personelu tymczasowego Rzecznik zauważył, że art. 12 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej stanowi, że „członek personelu tymczasowego może zostać zatrudniony wyłącznie pod warunkiem, że: (...) przedstawia odpowiednie informacje o charakterze wskazujące na jego przydatność do wykonywania swoich obowiązków”. Rzecznik zauważył ponadto, że Sekretariat Generalny Rady wyjaśnił, że ustanowiona procedura sprawdzania, czy warunek ten jest spełniony, polega na zwróceniu się do kandydata, w zależności od państwa członkowskiego, o dostarczenie (i) zaświadczenia o dobrym zachowaniu przeznaczonego dla organów publicznych, (ii) wyciągu z rejestru karnego lub (iii) zaświadczenia policyjnego.
2. Rzecznik zauważył, że Sekretariat Generalny Rady wyjaśnił w swojej opinii, że w celu sprawdzenia, czy spełniony jest warunek dobrego zachowania kandydata na stanowisko w Radzie, jego praktyką jest oparcie się na informacjach zawartych w zaświadczeniu wydanym przez organy krajowe. Sekretariat Generalny wyjaśnił również, że Rada nie może przeprowadzić niezależnego dochodzenia, o które wnioskował skarżący, ponieważ wykraczałoby to poza jej kompetencje. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał to za rozsądne podejście. Zaświadczenia o dobrym zachowaniu to dokumenty sporządzane przez organy krajowe państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada dana osoba. Wydawanie takich zaświadczeń wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich. W ramach rekrutacji obywateli Unii instytucje Unii mają zatem prawo opierać się na informacjach zawartych w tych zaświadczeniach krajowych i nie muszą samodzielnie przeprowadzać dochodzeń.
3. Twierdzenie skarżącego, że Rada powinna przeprowadzić dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa jego osoby, które wykazałoby, że spełnia on warunek dotyczący dobrego zachowania, nie mogło zatem zostać uwzględnione. Było jednak jasne, że skarżący chciał osiągnąć dzięki temu twierdzeniu, że Rada uznała, iż spełnił on ten warunek. Rzecznik uznał zatem, że możliwa i właściwa jest ponowna interpretacja pierwszego wniosku jako wniosku o ponowne rozważenie przez Radę zaświadczenia o dobrym zachowaniu wydanego przez władze belgijskie w celu ustalenia, czy spełnia on odpowiedni warunek.
4. Rzecznik zauważył, że skarżący przedstawił zaświadczenie o dobrym zachowaniu wydane przez jego gminę w dniu 8 listopada 2006 r. W zaświadczeniu tym wspomniano, że w dniu 12 września 2006 r. Trybunał Policyjny w Belgii skazał skarżącego za niektóre czyny objęte zakresem stosowania art. 418 i 420 belgijskiego kodeksu karnego oraz art. 33 ust. 2 dekretu królewskiego z dnia 16 marca 1968 r. (ucieczka po spowodowaniu wypadku powodującego uszkodzenie ciała). Zaświadczenie zakończyło się jednak następującą uwagą: „Oświadczenie dotyczące zachowania: dobry"(w języku niderlandzkim: „Verklaring betreffende het gedrag: poszedł").
5. Okazało się zatem, że właściwy organ krajowy, a mianowicie gmina miejsca zamieszkania skarżącego, uznał, że pomimo wyroku skazującego z dnia 12 września 2006 r. zachowanie skarżącego należy uznać za „dobre”.
6. Zasady dobrego postępowania administracyjnego wymagają, aby instytucje były spójne we własnym postępowaniu administracyjnym (2). W niniejszej sprawie Sekretariat Generalny Rady wskazał, że w celu sprawdzenia, czy spełniony jest warunek dobrego zachowania kandydata na stanowisko w Radzie, jego praktyka polega na opieraniu się na informacjach zawartych w zaświadczeniu wydanym przez władze krajowe. Wydaje się jednak, że w przypadku skarżącego Rada nie działała zgodnie ze swoją praktyką, ponieważ nie zaakceptowała wniosku organu krajowego w odniesieniu do zachowania skarżącego. W związku z tym Rzecznik wstępnie stwierdził, że Rada nie działała spójnie i że może to stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

Możliwość przyjaznego rozwiązania

Artykuł 3 ust. 5 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich zobowiązuje go do poszukiwania, w miarę możliwości, rozwiązania we współpracy z zainteresowaną instytucją w celu wyeliminowania przypadku niewłaściwego administrowania i zadośćuczynienia skarżącemu.

W związku z tym w dniu 21 września 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Radzie następującą propozycję polubownego rozwiązania:

Sekretariat Generalny Rady mógłby ponownie rozważyć informacje zawarte w zaświadczeniu skarżącego o dobrym zachowaniu i na tej podstawie ponownie rozważyć rekrutację skarżącego.

Odpowiedź Rady na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich

Reakcja Rady była w skrócie następująca:

Zgodnie z propozycją Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą polubownego rozwiązania administracja Sekretariatu Generalnego Rady ponownie zbadała zaświadczenie skarżącego o dobrym zachowaniu, wydane przez gminę miejsca zamieszkania skarżącego, i przeanalizowała uwagi skarżącego w tym zakresie. Sekretariat Generalny zauważył, że skarżący przedłożył zaświadczenie o dobrym zachowaniu , typu „Model l”, które zawierało wyciąg z jego rejestru karnego. Z zaświadczenia tego wynikało, że skarżący nie figurował w rejestrze karnym. W szczególności z wyciągu z jego rejestru karnego wynika, że w dniu 12 września 2006 r., kierując pojazdem pod wpływem alkoholu (poziom alkoholu we krwi znacznie przekracza dozwolony poziom), skarżący dopuścił się następujących czynów:

nieumyślnie raniąc osoby, o których mowa w art. 418 i 420 belgijskiego kodeksu karnego, i nie będąc w stanie kontrolować prędkości swojego pojazdu, a tym samym nie mogąc zatrzymać się przed przewidywalną przeszkodą, za czyny, za które skarżący otrzymał grzywnę, a jego prawo jazdy zostało cofnięte na 30 dni;

ucieczka po spowodowaniu wypadku z poszkodowanymi, objęta art. 33 ust. 2 Arrêté Royal portant coordination des lois relatives à la police de circulation routière z dnia 16 marca 1968 r., za co skarżący został również ukarany grzywną, a jego prawo jazdy cofnięto na 3 miesiące.

Sekretariat Generalny zrozumiał również, że odniesienia do wyroków skazujących zostaną po pewnym czasie usunięte z zaświadczenia skarżącego o dobrym zachowaniu.

Sekretariat Generalny odnotował fakt, że organ dyscyplinarny policji przeprowadził dodatkowe dochodzenie, w którym skarżący pracuje jako policjant, oraz że rzekomo po dochodzeniu nie następowały żadne „poważne środki dyscyplinarne”. Sekretariat Generalny zauważył, że według skarżącego czyny przestępcze, za które został skazany, nie były tak poważne, jak opisano w rejestrze karnym, oraz że skarżący uznał incydent, który został opisany przez „Tribunal de Police/Politierechtbank” jako ucieczka z miejsca zdarzenia po spowodowaniu wypadku, w którym poszkodowani zostali ranni („délit de fuite”), za przestępstwo drogowe.

Sekretariat Generalny zauważył również, że pomimo popełnienia czynów wyszczególnionych w jego rejestrze karnym, zachowanie skarżącego zostało ogólnie uznane za „dobre” przez gminę jego miejsca zamieszkania.

Rozpatrując ponownie akta skarżącego i analizując powyższe elementy, Sekretariat Generalny dokonał rozróżnienia między pierwszą częścią zaświadczenia, tj. częścią, w której gmina miejsca zamieszkania skarżącego oświadczyła, że zaświadczenie i wyciąg z rejestru karnego zostały przekazane skarżącemu w celu ubiegania się o pracę i spostrzeżenia, że zachowanie skarżącego było dobre, a drugą częścią, która jest wyciągiem z jego rejestru karnego.

Podczas gdy rejestr karny jest wykazem faktów, czyli rejestrem danych związanych z decyzjami podejmowanymi w dziedzinie prawa karnego, uwaga gminy dotycząca zachowania jest oceną, która nie musi być uzasadniona. W przypadku zaświadczeń typu „wzór 1” (zaświadczeń do celów ubiegania się o stanowisko inne niż związane z edukacją, poradnictwem, pomocą dla małoletnich i młodzieży) nie musi być prowadzone postępowanie sprawdzające/śledztwo policyjne w odniesieniu do dobrego zachowania danej osoby, a obserwacja dotycząca ogólnego zachowania tej osoby jest dokonywana przez gminę na zasadzie dobrowolności. Ponadto Sekretariat Generalny zwrócił uwagę, że od dnia 9 lutego 2007 r. zaświadczenia o dobrym zachowaniu („bewijs van goed gedrag en zeden”, „certificat de bonne vie et moeurs”) nie są już wydawane w Belgii i zostały zastąpione wyciągiem z rejestru karnego („casier judiciaire”). Jedną z przyczyn tej zmiany był subiektywny charakter uwag poczynionych przez gminy, bez konieczności prowadzenia dochodzenia w przypadku certyfikatów typu "Model 1". Fakt, że organ inny niż ten, który tworzy i prowadzi centralny rejestr przestępstw („casier judiaire central”), uważa, że zachowanie danej osoby jest dobre, nie oznacza, że jej rejestr karny jest czysty.

W związku z tym w swojej ocenie elementów i odniesień do charakteru skarżącego Sekretariat Generalny uznał, że rejestr karny przeważa nad oceną gminy.

W związku z tym, po ponownym rozpatrzeniu zaświadczenia skarżącego o dobrym zachowaniu, Sekretariat Generalny nadal uważał, że czyn przestępczy („délit”) polegający na ucieczce z miejsca zdarzenia po spowodowaniu wypadku, w którym poszkodowani zostali ranni, co zostało stwierdzone przez właściwe organy krajowe i nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, nie był zgodny z wykonywaniem obowiązków funkcjonariusza ochrony (stanowisko, w odniesieniu do którego skarżący został rozpatrzony). Jak zauważył Sekretariat Generalny w swojej opinii, wszyscy urzędnicy i pracownicy Wspólnot Europejskich muszą zostać zatrudnieni/zatrudnieni w celu zapewnienia instytucjom usług osób o najwyższych kwalifikacjach, wydajności i uczciwości. Najwyraźniej spowodowanie wypadku pod wpływem alkoholu (poziom alkoholu we krwi znacznie powyżej dozwolonego poziomu) i odjazd z miejsca zdarzenia bez sprawdzania konsekwencji, bez brania odpowiedzialności za swoje działania i bez oferowania pomocy ewentualnym ofiarom nie spełnia tych standardów i nie można tego oczekiwać od funkcjonariusza ochrony, działającego z najwyższym standardem uczciwości.

Sekretariat Generalny zdecydował zatem, że skarżący nie może zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia jednego z warunków zatrudnienia, w szczególności warunku dostarczenia odpowiednich odniesień do charakteru skarżącego w odniesieniu do jego przydatności do wykonywania obowiązków.

Jeżeli chodzi o opinię Rzecznika Praw Obywatelskich, że „Rada nie wydaje się działać zgodnie ze swoją praktyką, ponieważ nie przyjęła wniosku organu krajowego w odniesieniu do zachowania skarżącego” oraz że taka niespójność może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania (podkreślenie dodane), Rada stwierdziła, że Sekretariat Generalny zwrócił się o wydanie zaświadczenia o dobrym zachowaniu przeznaczonego dla organów publicznych lub wyciągu z rejestru karnego lub zaświadczenia policyjnego w celu sprawdzenia, czy spełniony został warunek dobrego zachowania i uczciwości określony w art. 12 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. W swojej odpowiedzi skierowanej do skarżącego Sekretariat Generalny nie stwierdził, że jego praktyką było akceptowanie bez żadnej oceny wniosków gmin wydających zaświadczenie i wyciągu z rejestru sądowego. Sekretariat Generalny stwierdził po prostu, że nie przeprowadził żadnego dochodzenia w sprawie kandydatów ubiegających się o stanowisko w instytucji w celu zbadania, jak poważne czyny, które mogły pojawić się w ich rejestrze karnym, to .. Jak już wskazano w opinii w sprawie skargi, Sekretariat Generalny nie kwestionuje ważności rejestru sądowego i w związku z tym nie prowadzi żadnego dochodzenia w celu podwójnej kontroli dokładności lub wagi czynów wymienionych w krajowych rejestrach karnych.

Sekretariat Generalny stwierdził, że jego działania były w pełni zgodne z ustaloną praktyką dotyczącą weryfikacji odpowiednich odniesień do charakteru i że nie naruszał on zasad dobrej administracji.

Uwagi skarżącego

Podsumowując, skarżący przedstawił następujące uwagi:

Skarżący stwierdził, że Rada, nie znając akt sprawy, najwyraźniej sformułowała własną opinię na temat wypadku, wspominając na przykład, że skarżący odjechał z miejsca zdarzenia. Skarżący wskazał, że został skazany, ponieważ wnioski nie zostały ustalone na miejscu. Skarżący podkreślił, że sam zadzwonił do organów policji i że druga strona uczestnicząca w wypadku początkowo oświadczyła, że nie doznała obrażeń. Skarżący uznał zatem, że Rada nie powinna odnosić się do „odejścia z miejsca zdarzenia bez sprawdzania konsekwencji, bez brania odpowiedzialności za swoje działania i bez oferowania pomocy ewentualnym ofiarom”.

Gdyby Rada sprawdziła znaczenie prawne terminu "ucieczka po spowodowaniu wypadku", dowiedziałaby się, że każda osoba, która nie pozostanie na miejscu po jakimkolwiek wypadku (również bez obrażeń), będzie winna ucieczki po spowodowaniu wypadku. Na tej podstawie skarżący został skazany. Jeśli skarżący chciał uniknąć odpowiedzialności, należało zapytać, dlaczego sam zadzwonił do służb policyjnych.

Skarżący wspomniał ponadto, że nie wniósł odwołania od decyzji, ponieważ po konsultacji ze swoim adwokatem zdał sobie sprawę, że powinien był wiedzieć lepiej i czekać na miejscu. Skarżący stwierdził, że tylko ze względu na pełnioną przez niego funkcję inspektora policji musiał zostać poddany temu surowemu wyrokowi skazującemu. Skarżący uznał, że został skazany po raz drugi. Skarżący stwierdził, że gdyby nie spełnił warunku dotyczącego dobrego zachowania, z pewnością zostałby zwolniony i nie pracowałby już jako inspektor policji.

DECYZJA

1 Żądania skarżącego dotyczące przeprowadzenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa i ponownego rozpatrzenia jego rekrutacji

1.1 Skarżący z powodzeniem uczestniczył w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania (tymczasowymi) pracownikami ds. bezpieczeństwa w Radzie Unii Europejskiej (EPSO/TA/SECUR/06). Rada przesłała mu pismo informujące, że w dniu 1 marca 2007 r. może on rozpocząć pracę w Radzie. Jednak dwa tygodnie przed wyżej wymienioną datą początkową i po przesłaniu przez skarżącego wszystkich niezbędnych dokumentów otrzymał on pismo od Rady informujące go, że nie może już zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia jednego z kryteriów rekrutacji, a mianowicie wymogu dobrego zachowania. Według skarżącego w jego świadectwie dobrego zachowania („bewijs van goed gedrag en zeden”) wspomniano, że brał udział w wypadku drogowym. W dniu 20 lutego 2007 r. skarżący wystosował pismo do Sekretariatu Generalnego Rady, w którym wskazał, że jego zaświadczenie o dobrym zachowaniu zawiera komentarz „dobry” zgodnie z wymogami. Skarżący wskazał w swoim piśmie, że przeprowadzono dodatkowe dochodzenie, w następstwie którego nie podjęto wobec niego żadnych poważnych środków dyscyplinarnych, oraz że nadal pracuje w służbie „interwencji” w policji. W piśmie skierowanym do Sekretariatu Generalnego skarżący zwrócił się zatem o (i) przeprowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa dotyczącego jego osoby, które wykazałoby, że spełnia on warunek dotyczący dobrego zachowania, oraz (ii) ponowne uwzględnienie jego rekrutacji. W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący powtórzył te dwa argumenty.

1.2 W swojej opinii Rada odniosła się do uzasadnionej decyzji Sekretariatu Generalnego z dnia 11 czerwca 2007 r. W odpowiedzi tej Sekretariat Generalny Rady stwierdził, że z zaświadczenia o dobrym zachowaniu przedstawionego przez skarżącego wynika, że popełnił on czyn zabroniony. Sekretariat Generalny doszedł zatem do wniosku, że skarżący nie przedstawił dowodu dobrego zachowania. Stwierdził on ponadto, że zadaniem instytucji nie jest poddawanie w wątpliwość treści zaświadczeń wydawanych przez organy krajowe i badanie, czy kwalifikacja prawna przyznana przez te organy popełnionym faktom była surowsza niż uzasadniały to fakty. Sekretariat Generalny nie dysponował ani wiedzą fachową, ani zasobami umożliwiającymi niezależne zbadanie, czy organy (sądowe i administracyjne) prawidłowo skazały skarżącego. Ponadto takie niezależne dochodzenie znacznie wykraczałoby poza kompetencje Sekretariatu Generalnego. Sekretariat Generalny stwierdził, że nie przeprowadzi dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, o które wnioskował skarżący, oraz że skarżący nie może zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia warunków określonych w art. 12 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.

1.3 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że nie zgadza się z decyzją Sekretariatu Generalnego. Zdaniem skarżącego nie było możliwe sformułowanie obiektywnej opinii jedynie na podstawie jego zaświadczenia o dobrym zachowaniu. Skarżący twierdził, że fakt, iż nadal pracował w policji jako inspektor ds. "interwencji", był wystarczającym dowodem jego dobrego zachowania. Stwierdził ponadto, że gdyby miał miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, nie napotkałby problemu, z którym się obecnie boryka. Skarżący podkreślił również różnicę między przestępstwem drogowym a przestępstwem i stwierdził, że został skazany w następstwie polubownego rozwiązania przed Trybunałem w Belgii. Według skarżącego odpowiednia grzywna nie stanowiła kary karnej, a odniesienia do tego wyroku skazującego zostaną usunięte z jego rejestru karnego po dwóch latach.

1.4 W dniu 21 września 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Radzie propozycję polubownego rozwiązania, proponując, aby Sekretariat Generalny Rady (i) ponownie rozważył informacje zawarte w zaświadczeniu skarżącego o dobrym zachowaniu i na tej podstawie (ii) ponownie rozważył zatrudnienie skarżącego.

1.5 W odpowiedzi z dnia 30 października 2007 r. Rada stwierdziła, że zgodnie z propozycją Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą polubownego rozwiązania, jej Sekretariat Generalny ponownie zbadał zaświadczenie skarżącego o dobrym zachowaniu i przeanalizował jego uwagi w tym zakresie. Rada odnotowała, że skarżący przedłożył zaświadczenie o dobrym zachowaniu , typu „Model l”, które zawierało wyciąg z jego rejestru karnego. Z zaświadczenia tego wynikało, że skarżący nie figurował w rejestrze karnym. W szczególności z wyciągu z jego rejestru karnego wynika, że w dniu 12 września 2006 r., kierując pojazdem pod wpływem alkoholu (poziom alkoholu we krwi znacznie przekracza dozwolony poziom), skarżący dopuścił się następujących czynów:

nieumyślnie raniąc osoby, o których mowa w art. 418 i 420 belgijskiego kodeksu karnego, i nie będąc w stanie kontrolować prędkości swojego pojazdu, a tym samym nie będąc w stanie zatrzymać się przed przewidywalną przeszkodą, za czyny, za które skarżący otrzymał grzywnę, a jego prawo jazdy zostało cofnięte na 30 dni;

- ucieczka po spowodowaniu wypadku z poszkodowanymi, objęta art. 33 ust. 2 Arrêté Royal portant coordination des lois relatives à la police de circulation routière z dnia 16 marca 1968 r., za co skarżący został również ukarany grzywną, a jego prawo jazdy cofnięto na 3 miesiące.

Rozpatrując ponownie akta skarżącego i analizując powyższe elementy, Sekretariat Generalny dokonał rozróżnienia między pierwszą częścią zaświadczenia, tj. częścią, w której gmina miejsca zamieszkania skarżącego oświadczyła, że zaświadczenie i wyciąg z rejestru karnego zostały przekazane skarżącemu w celu ubiegania się o pracę i spostrzeżenia, że zachowanie skarżącego było dobre, a drugą częścią, która jest wyciągiem z jego rejestru karnego. Sekretariat Generalny stwierdził, że fakt, iż organ inny niż ten, który tworzy i prowadzi centralny rejestr przestępstw („casier judiciaire central”), uważa, że zachowanie danej osoby jest dobre, nie oznacza, że jej rejestr karny jest czysty. W związku z tym w swojej ocenie elementów i odniesień do charakteru skarżącego Sekretariat Generalny uznał, że karalność skarżącego przeważa nad oceną gminy, że jego zachowanie było dobre. Sekretariat Generalny zdecydował zatem, że skarżący nie może zostać zatrudniony, ponieważ nie spełnia jednego z warunków zatrudnienia, w szczególności warunku dostarczenia odpowiednich odniesień do charakteru skarżącego w odniesieniu do jego przydatności do wykonywania obowiązków. Sekretariat Generalny stwierdził, że jego działania były w pełni zgodne z ustaloną praktyką dotyczącą weryfikacji odpowiednich odniesień do charakteru i że nie naruszał on zasad dobrej administracji.

1.6 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że Rada, nie znając akt sprawy, najwyraźniej sformułowała własną opinię na temat wypadku, wspominając na przykład, że wyjechał z miejsca zdarzenia. Skarżący wskazał, że został skazany, ponieważ wnioski nie zostały ustalone na miejscu. Skarżący podkreślił, że sam zadzwonił do organów policji i że druga strona uczestnicząca w wypadku początkowo oświadczyła, że nie doznała obrażeń. Skarżący uznał zatem, że Rada nie powinna odnosić się do „odejścia z miejsca zdarzenia bez sprawdzania konsekwencji, bez brania odpowiedzialności za swoje działania i bez oferowania pomocy ewentualnym ofiarom”. Gdyby Rada sprawdziła znaczenie prawne terminu "ucieczka po spowodowaniu wypadku", dowiedziałaby się, że każda osoba, która nie pozostaje na miejscu jakiegokolwiek wypadku (również bez obrażeń), będzie winna ucieczki po spowodowaniu wypadku. Skarżący stwierdził, że tylko ze względu na pełnioną przez niego funkcję inspektora policji musiał zostać poddany temu surowemu wyrokowi skazującemu. Skarżący uznał, że został skazany po raz drugi. Skarżący wskazał również, że gdyby nie spełniał warunku dobrego zachowania, z pewnością zostałby zwolniony i nie pracowałby już jako inspektor policji.

1.7 Rzecznik zauważa, że Rada (i) ponownie szczegółowo przeanalizowała zaświadczenie skarżącego o dobrym zachowaniu i na tej podstawie (ii) ponownie rozważyła rekrutację skarżącego. W wyniku ponownego rozpatrzenia zaświadczenia skarżącego o dobrym zachowaniu Rada stwierdziła, że skarżący nadal nie może zostać zatrudniony. Ponieważ skarżący wyraźnie stwierdził, że pozostaje niezadowolony z odpowiedzi Rady, Rzecznik stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie można było osiągnąć polubownego rozwiązania.

1.8 Jeśli chodzi o stanowisko przyjęte przez Radę w następstwie propozycji Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej polubownego rozwiązania, Rzecznik zauważa, że w swoim zaświadczeniu gmina doszła do pozytywnego wniosku ("dobrego") w odniesieniu do zachowania skarżącego, pomimo przestępstwa, za które skarżący został skazany. Rzecznik zauważa, że w swojej opinii Rada wyjaśniła, iż musi przestrzegać wniosków wyciągniętych przez władze krajowe. Rada podniosła w szczególności, że jej rolą nie jest poddawanie w wątpliwość treści zaświadczeń wydawanych przez organy krajowe. Na tej podstawie Rzecznik Praw Obywatelskich zastanawiał się zatem, dlaczego Rada nie uwzględniła pozytywnej oceny dokonanej przez gminę w odniesieniu do zachowania skarżącego. W związku z tym zaproponował rozwiązanie polubowne, zgodnie z którym Rada ponownie rozważy przedmiotowe kwestie. W odpowiedzi na ten wniosek Rada przedstawiła wyjaśnienia wyjaśniające powody, dla których czuła się niezdolna do zatrudnienia skarżącego. Rzecznik zauważa w szczególności, że Rada wskazała, iż dokonała rozróżnienia między pierwszą częścią zaświadczenia, tj. częścią, w której gmina miejsca zamieszkania skarżącego złożyła „subiektywne” oświadczenie, że zachowanie skarżącego było dobre, a „obiektywną” częścią drugą, która jest wyciągiem z jego rejestru karnego. Rzecznik uważa, że stanowisko Rady, zgodnie z którym osoba niekarana, taka jak skarżący (nawet biorąc pod uwagę dalsze szczegóły przedstawione przez skarżącego), nie kwalifikuje się do objęcia tego stanowiska, nie wydaje się nieuzasadnione ze względu na charakter danego stanowiska. Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że nie doszło do niewłaściwego administrowania przez Radę.

1.9 Rzecznik pragnie jednak podkreślić, że byłoby najbardziej użyteczne, gdyby Rada przedstawiła te wyjaśnienia już w swojej opinii lub, jeszcze lepiej, w piśmie z dnia 2 lutego 2007 r. skierowanym do skarżącego, informującym go, że nie może on zostać zatrudniony.

2 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Rada nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Sekretarz Generalny Rady również zostanie poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) "Członek personelu tymczasowego może być zatrudniony tylko pod warunkiem, że: (...)

c) przedstawia odpowiednie informacje o charakterze wskazujące na jego przydatność do wykonywania swoich obowiązków".

(2) Zob. art. 10 ust. 1 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego, który jest dostępny na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich (http://www.ombudsman.europa.eu/code/en/default.htm).