Strasburg, 16 lipca 2008 r.

Szanowna Pani V.,

W dniu 16 sierpnia 2006 r.(1) złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu w sprawie procedury przetargowej dotyczącej przyznania zewnętrznego kierownictwa żłobka Wayenberg w Parlamencie.

W dniu 8 listopada 2006 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu. Parlament przesłał oryginał swojej opinii w języku angielskim w dniu 20 lutego 2007 r. oraz tłumaczenie na język niderlandzki w dniu 28 lutego 2007 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 7 maja 2007 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

Chciałbym przeprosić za czas potrzebny na rozpatrzenie Pana skargi.

WNIOSEK

Skarżący w tej sprawie, a mianowicie bvba Kidcare, jest spółką belgijską. Od 1993 r. i w następstwie kolejnych procedur przetargowych skarżący zarządzał żłobkiem Eastman (2) Parlamentu Europejskiego. Według skarżącego istotne okoliczności faktyczne sprawy są następujące:

W dniu 4 lutego 2005 r. Parlament ogłosił przetarg na zewnętrzne zarządzanie żłobkiem Wayenberg (3) w Brukseli (2005/S 25-023466). Skarżący uczestniczył w postępowaniu przetargowym i złożył ofertę. Kryteria oceny przewidywały, że oferta zostanie przyznana ofercie najkorzystniejszej ekonomicznie, ocenionej na podstawie następujących kryteriów w kolejności malejącej:

a) wartość projektu pedagogicznego (40 punktów);

b) metod zarządzania, organizacji i realizacji projektu, polityki zatrudnienia, rekrutacji i zarządzania zasobami ludzkimi, jak również środków podjętych w celu zapewnienia stabilności i wysokiego poziomu kwalifikacji personelu (30 punktów);

c) łączna cena za 180 dzieci miesięcznie (30 punktów).

W dniu 27 października 2005 r. Dyrekcja Generalna ds. Personelu Parlamentu Europejskiego („DG”) poinformowała skarżącego, że jego oferta nie została utrzymana. Parlament wskazał, że powody odrzucenia były następujące:

projekt pedagogiczny był interesujący, ale zbyt teoretyczny, pozostawiając niepewność co do jego zastosowania;

- metodyka zarządzania i organizacji okazała się prawidłowa, ale niekompletna w przypadku żłobka liczącego 180 dzieci.

W dniu 9 listopada 2005 r. skarżący zwrócił się pisemnie do Parlamentu w celu uzyskania dodatkowych informacji dotyczących odrzucenia jego oferty. W dniu 17 listopada 2005 r. Parlament odpowiedział, że oferta przedsiębiorstwa R. została utrzymana. Jeżeli chodzi o ofertę skarżącego, Parlament wyjaśnił, że niższą ocenę uzyskały następujące aspekty:

oferta w przedstawionej formie wydawała się zbyt teoretyczna i niewystarczająco przekonująca;

Parlament zauważył, że projekt żłobka Wayenberg nie został uwzględniony w wystarczającym stopniu w porównaniu z żłobkiem Eastman;

przetarg wykazał brak formalnej komunikacji wewnętrznej między różnymi interweniującymi stronami, a także brak wystarczających zasobów na potencjalną wymianę personelu.

W dniu 29 listopada 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się o wyjaśnienie, wskazując, że powyższe trzy argumenty przedstawione przez Parlament są niejasne i opierają się na indywidualnej ocenie, a nie na ocenie kryteriów udzielenia zamówienia.

W dniu 9 grudnia 2005 r. Parlament udzielił odpowiedzi, nie przedstawiając jednak dalszych wyjaśnień. Po tym piśmie skarżący postanowił przerwać korespondencję.

W dniu 16 sierpnia 2006 r. skarżący złożył niniejszą skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący podzielił swoją skargę na trzy części, a mianowicie „skargę”, „argumentację” i „skargę”. W sekcji dotyczącej argumentacji skarżący twierdził, że przekazane mu informacje były 1) niejasne, 2) niejednoznaczne, 3) oparte na czysto subiektywnej ocenie, 4) niekompletne i 5) nieprawidłowe.

Skarżący rozwinął każdy z tych punktów w następujący sposób:

Przekazane informacje były niejasne, ponieważ na przykład w przypadku najważniejszego kryterium oceny (tj. wartości projektu pedagogicznego) Parlament odrzucił ofertę skarżącego jedynie za pomocą dwóch niejasnych sformułowań: „le projet pédagogique est intéressant mais trop théorique laissant apparaître des incertitudes quant à son application concrète”(pismo z dnia 27 października 2005 r.) oraz „[l]e projet pédagogique a été jugé intéressant”(pismo z dnia 17 listopada 2005 r.).

Przekazane informacje nie były jednoznaczne, ponieważ w piśmie z dnia 27 października 2005 r. projekt pedagogiczny został uznany za zbyt teoretyczny, podczas gdy w piśmie z dnia 17 listopada 2005 r. cała oferta została uznana za zbyt teoretyczną („[l]'offre telle que présentée est apparue trop théorique et pas suffisamment convaincante”). Skarżący twierdził, że podobna zmiana w rozumowaniu została przyjęta również w odniesieniu do kryterium dotyczącego wymiany personelu: W piśmie z dnia 17 listopada 2005 r. Parlament stwierdził, że „le projet présenté a fait ressortir (...) l'absence d'un éventail de sources suffisantes pour les remplacements éventuels du personnel”. Nie było to zgodne z późniejszym wyjaśnieniem zawartym w piśmie z dnia 9 grudnia 2005 r., że „la nature des solutions proposées dans l'offre de Kidcare [to znaczy skarżący] ne prenait pas suffisamment en compte la taille du projet”.

Przekazywane informacje opierały się na czysto subiektywnej ocenie, ponieważ słowa takie jak „convaincante” są raczej wyrazem osobistej oceny niż obiektywnej oceny.

Przekazane informacje były niekompletne, ponieważ w odniesieniu do drugiego kryterium oceny Parlament nie wypowiedział się na temat polityki zatrudnienia skarżącego, zarządzania zasobami ludzkimi, stabilności i kwalifikacji personelu.

- Przekazane informacje były nieprawidłowe, ponieważ odniesienie w piśmie Parlamentu z dnia 9 grudnia 2005 r. do faktu, że skarżący zaproponował jedynie dyrektora w niepełnym wymiarze czasu pracy na 180 dzieci, było sprzeczne z ofertą skarżącego, który przewidział zespół kierujący złożony z trzech osób (kierownika biura w pełnym wymiarze czasu pracy/urzędnika administracyjnego w pełnym wymiarze czasu pracy, koordynatora pedagogicznego w pełnym wymiarze czasu pracy i dyrektora generalnego w niepełnym wymiarze czasu pracy). Ponadto w piśmie Parlamentu z dnia 17 listopada 2005 r. wspomniano o braku formalnej komunikacji wewnętrznej, co jest sprzeczne z różnymi punktami wymienionymi w ofercie skarżącego w odniesieniu do kilku rodzajów spotkań wewnętrznych.

W sekcji zatytułowanej „roszczenie” skarżący stwierdził, że elementy opisane powyżej w sekcji „argumentacja” mogą wskazywać, że Parlament bezprawnie udzielił zamówienia przedsiębiorstwu R. oraz że na podstawie dalszych informacji podejmie decyzję, czy złożyć kolejną skargę dotyczącą niesprawiedliwego traktowania i naruszenia jego interesów.

W związku z powyższym skarżący wysunął dwa zarzuty i jeden zarzut w skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich:

1. Parlament odmówił poinformowania skarżącego w sposób jasny i konkretny o względnych zaletach oferty dotyczącej zarządzania żłobkiem Wayenberg.
2. Parlament powinien przekazać te informacje skarżącemu.
3. Wbrew wymogowi art. 19 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego Parlament nie wskazał skarżącemu możliwości odwołania się.

WNIOSEK

Opinia Parlamentu

W swojej opinii Parlament przedstawił w skrócie następujące uwagi:

(1) Okoliczności faktyczne i kontekst

W wyniku przetargu zamówienie na zarządzanie żłobkiem Wayenberg zostało udzielone przedsiębiorstwu R. Decyzją urzędnika zatwierdzającego z dnia 27 października 2005 r. Tego samego dnia urzędnik zatwierdzający poinformował skarżącego, że jego oferta nie została przyjęta, przedstawiając w skróconej formie powody odrzucenia oferty.

Pismem z dnia 9 listopada 2005 r. skarżący zwrócił się o „dodatkowe informacje dotyczące powodów odrzucenia oferty”. Urzędnik zatwierdzający odpowiedział na ten wniosek pismem z dnia 17 listopada 2005 r., podając dodatkowe informacje dotyczące powodów odrzucenia oferty oraz nazwę wybranego oferenta. Pismem z dnia 29 listopada 2005 r. skarżący zakwestionował odpowiedź urzędnika zatwierdzającego, stwierdzając w szczególności, że „przedstawione argumenty były niejasne; w szczególności były one oceną (osobistą) i nie stanowiły oceny kryteriów udzielenia zamówienia”. W piśmie tym poruszono również kwestie dotyczące argumentów przedstawionych przez Parlament w piśmie z dnia 9 listopada 2005 r.

Pismem z dnia 9 grudnia 2005 r. urzędnik zatwierdzający zaprzeczył twierdzeniu, że wynik postępowania przetargowego został oparty na indywidualnej ocenie, i udzielił dodatkowych wyjaśnień, odpowiadając konkretnie na pytania zadane przez skarżącego w piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi.

(2) Żłobki Parlamentu

Do 2005 r. Parlament posiadał w Brukseli dwa żłobki dla dzieci w wieku przedszkolnym: żłobek Eastman (pomieszczenie dla 90 dzieci) i żłobek Trèfle (pomieszczenie dla 35 dzieci). W wyniku kolejnych procedur przetargowych żłobkiem Eastman zarządzał skarżący przez 13 lat.

Biorąc pod uwagę, że te dwa obiekty nie były w stanie sprostać przewidywanemu wzrostowi popytu ze strony potencjalnych użytkowników związanemu częściowo z nowymi pracownikami pochodzącymi ze zbliżającego się rozszerzenia, Parlament postanowił w 2001 r. rozpocząć projekt utworzenia żłobka o dużej pojemności, który mógłby pomieścić wszystkie dzieci obecnie przebywające w istniejących obiektach, mógłby również wchłonąć listę oczekujących i poradzić sobie z prawdopodobnym wzrostem liczby wniosków.

W wyniku nowej procedury przetargowej zarządzanie żłobkiem Wayenberg zostało powierzone przedsiębiorstwu R. Nowe żłobek funkcjonuje od dnia 2 maja 2006 r. Do dnia 31 grudnia 2006 r., kiedy to wygasła poprzednia umowa skarżącego, Eastman Crèche działało równolegle. Po wygaśnięciu umowy ze skarżącym w dniu 31 grudnia 2006 r. podjęto decyzję o niewszczynaniu nowej procedury przetargowej dla żłobka Eastman, ponieważ żłobek Wayenberg powinien pokrywać wszystkie bieżące potrzeby.

(3) Udzielenie zamówienia

Zamówienie na zarządzanie żłobkiem Wayenberg zostało udzielone w dniu 27 października 2005 r. przez urzędnika zatwierdzającego na podstawie wniosków właściwie utworzonej komisji oceniającej. W następstwie zaproszenia do składania ofert w ramach otwartej procedury przetargowej zgodnie z art. 90 i 91 rozporządzenia finansowego (4) oraz art. 158 przepisów wykonawczych (5) o dokumentację przetargową ubiegało się 11 przedsiębiorstw, a sześć z nich złożyło ofertę. Wszystkie oferty zostały zbadane przede wszystkim pod kątem spełnienia kryteriów wykluczenia i kwalifikacji, a następnie w świetle trzech kryteriów oceny określonych w ofercie (zob. powyżej w części dotyczącej skargi).

Aby zapewnić bezstronność oceny jakościowej i ograniczyć nieunikniony element subiektywności, komisja postanowiła przed dokonaniem oceny zbadać konkretne aspekty każdego kryterium oceny i przydzielić każdemu podkryterium określoną liczbę punktów w zależności od rozwiązania poszukiwanego lub zaproponowanego w ofercie. Parlament załączył tę tabelę oceny do swojej opinii. Ta sama procedura została zastosowana do oceny ofert każdej firmy. Ocenę jakościową włączono następnie do ustalonego wcześniej współczynnika jakości/ceny.

Na podstawie wniosków komisji oceniającej urzędnik zatwierdzający udzielił zamówienia przedsiębiorstwu R. i poinformował pozostałych oferentów, że ich oferty zostały odrzucone, podając uzasadnienie zgodnie z art. 100 rozporządzenia finansowego.

W trakcie oceny kryteriów wykluczenia komisja oceniająca zauważyła bowiem, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie sądowe w związku z naruszeniem obowiązków dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, że postępowanie to nie zostało zakończone i że dotyczyło ono wykładni odpowiednich przepisów, komisja postanowiła nie uznawać tego stanu rzeczy za powód wykluczenia i dopuścić ofertę skarżącego do oceny jakościowej.

Parlament zauważył, że w dniu 15 marca 2006 r. skarżący wniósł do sądów belgijskich apelację – obecnie w toku – przeciwko firmie R., wzywając do stosowania układu zbiorowego pracy 32bis („Collectieve Arbeidsovereenkomst”, CAO) w sprawie przejęcia przedsiębiorstw. W odwołaniu skarżący twierdził, że przedsiębiorstwo, któremu udzielono zamówienia, powinno ponieść koszty zwolnień wszystkich pracowników skarżącego. Odwołanie to było następstwem szeregu gróźb wysuniętych publicznie przez skarżącego przeciwko Parlamentowi i firmie R. Jako dowód Parlament załączył do swojej opinii załącznik. Ponadto skarżący był kilkakrotnie formalnie wzywany do przestrzegania obowiązków w zakresie zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do swoich pracowników. Mimo to skarżący nie zawiadomił swoich pracowników z naruszeniem przepisów i zobowiązań umownych wobec Parlamentu. W każdym razie Parlament postanowił nie rozwiązywać umowy ze względu na konieczność zapewnienia pewnej stabilności dzieciom uczęszczającym do żłobka Eastman, a także pracownikom.

(4) Zarzuty i zarzuty
Pierwszy zarzut i zarzut:

Parlament wskazał, że pismem z dnia 27 października 2005 r., czyli w dniu wydania decyzji o udzieleniu zamówienia, poinformował skarżącego o odrzuceniu jego oferty. Zgodnie z art. 100 rozporządzenia finansowego i art. 149 ust. 3 przepisów wykonawczych Komisja uzasadniła odrzucenie wniosku.

Zgodnie z art. 149 ust. 3 pkt 6 przepisów wykonawczych w piśmie o udzieleniu zamówienia przewidziano zawieszenie podpisania umowy na okres 15 dni, aby umożliwić pozostałym oferentom stwierdzenie nieprawidłowości oraz złożenie wniosku o uznanie procedury za nieudaną i zamkniętą. Skarżący nie złożył wniosku w tej sprawie ani żadnej innej skargi.

Następnie pismem z dnia 9 listopada 2005 r. skarżący zwrócił się o „dodatkowe informacje na temat powodów odrzucenia wniosku”. Parlament odpowiedział zatem, zgodnie z art. 149 ust. 3 przepisów wykonawczych, przedstawiając w zwięzły, lecz uporządkowany sposób powody odrzucenia, które dotyczyły niektórych aspektów oferty skarżącego.

W drugim piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. skarżący zakwestionował te powody. W tym względzie (i) twierdziła, że argumenty były „nieprecyzyjne”, oraz (ii) przedstawiła zarzuty dotyczące subiektywności oceny jej oferty. W rzeczywistości skarżący zakwestionował odpowiedź Parlamentu z dnia 17 listopada 2005 r., punkt po punkcie, w formie pytań dotyczących konkretnych kwestii. Komisja nie zażądała żadnych dokumentów ani informacji o innym charakterze.

W związku z tym w odpowiedzi z dnia 9 grudnia 2005 r. Parlament ograniczył się do udzielenia odpowiedzi na kwestie podniesione przez skarżącego oraz na zarzuty dotyczące subiektywności postępowania.

W następstwie odpowiedzi Parlamentu z dnia 9 grudnia 2005 r. skarżący nie zwrócił się ponownie do Parlamentu i nigdy nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji na temat względnej przewagi zwycięskiej oferty.

Jednocześnie jednak inni oferenci, którzy złożyli dopuszczalne oferty, złożyli pisemne wnioski o dodatkowe informacje. Wszystkie te podmioty otrzymały w wyznaczonym terminie odpowiedź zawierającą w skróconej formie treść sprawozdań z oceny. Wszyscy deklarowali, że są usatysfakcjonowani.

Trudno zatem zaprzeczyć, że Parlament działał w dobrej wierze i starał się udzielać logicznych odpowiedzi na krytykę i oskarżenia podniesione przez skarżącego. Gdyby skarżący uznał, że nie został poinformowany o względnych zaletach zwycięskiej oferty, wynikałoby to z nieporozumienia i faktu, że nie złożył takiego wniosku. Parlament zwrócił następnie uwagę, że pozostałe kwestie poruszone przez skarżącego dotyczyły tej kwestii z innej perspektywy.

Skarżący wolał zatem otrzymać te informacje za pośrednictwem Rzecznika Praw Obywatelskich. Ponieważ w art. 100 rozporządzenia finansowego i w przepisach wykonawczych nie określono terminu na zwrócenie się o informacje na temat „względnych zalet zwycięskiej oferty”, skarżący nie miał powodu zwracać się do Rzecznika Praw Obywatelskich o uzyskanie tych informacji. Wystarczyłoby zwykłe pismo do urzędnika zatwierdzającego z konkretnym wnioskiem w tej sprawie, aby w każdej chwili uzyskać pożądane informacje.

W związku z tym, po otrzymaniu skargi od Rzecznika Praw Obywatelskich i jednocześnie z przesłaniem opinii, Parlament z własnej inicjatywy wystosuje pismo do skarżącego listem poleconym i poinformuje go o cechach charakterystycznych i zaletach wybranej oferty (7).

Wreszcie skarżący przedstawił zarzuty dotyczące podmiotowości zarządzania postępowaniem o udzielenie zamówienia i zakwestionował podane powody odrzucenia jego oferty. W odniesieniu do tej kwestii Parlament podkreślił, że chociaż urzędnik zatwierdzający jest zobowiązany do dostarczenia, w terminach określonych w rozporządzeniu finansowym, wymaganych informacji dotyczących uzasadnienia swojej decyzji, nie jest on zobowiązany do wyczerpującego omówienia z niewybranymi oferentami zasadności oceny ofert lub prawidłowości procedury.

Jeśli chodzi o zgodność z prawem udzielenia zamówienia, kwestia ta może być przedmiotem odwołania do Trybunału Sprawiedliwości. Zgodność z kryteriami wyboru i udzielenia zamówienia określonymi z wyprzedzeniem w dokumentacji przetargowej oraz w przepisach dotyczących zamówień publicznych jest odnotowywana w sprawozdaniach z oceny i innych dokumentach związanych z oceną, które stanowią część dokumentacji zamówienia i są dostępne dla wszystkich organów nadzorczych. Rozporządzenie finansowe nie zezwala oferentowi na bezpośredni dostęp do tych dokumentów. Instytucja zamawiająca musi zapewnić, aby ujawnienie względnych korzyści zwycięskiej oferty nie zaszkodziło jej interesom gospodarczym.

W przedmiocie drugiego zarzutu

W piśmie z dnia 27 października 2005 r. urzędnik zatwierdzający nie sprecyzował możliwości odwołania się od decyzji.

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym i przepisami wykonawczymi instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana do przekazywania takich informacji. W związku z tym zgłoszenie było zgodne z odpowiednimi przepisami. Parlament nie wywiązał się jednak ze zobowiązań zawartych w kodeksie dobrego postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi decyzja instytucji, która może niekorzystnie wpłynąć na prawa lub interesy osoby prywatnej, musi zawierać wskazanie możliwości odwołania się od tej decyzji.

Z akt sprawy wynika jednak jasno, że brak wzmianki o możliwościach odwołania, które były wyraźnie niezamierzone, w żaden sposób nie zaszkodził interesom skarżącego, ponieważ istnieją wszelkie powody, aby sądzić, że nawet gdyby w decyzji o odrzuceniu oferty skarżącego wspomniano o możliwościach odwołania, skarżący prawdopodobnie nie skorzystałby z nich.

W dokumentach końcowych nie ma niczego, co sugerowałoby, że skarżący kiedykolwiek zamierzał wnieść odwołanie w celu unieważnienia postępowania przetargowego. Z jednej strony skarżący nigdy nie zażądał żadnych informacji na temat warunków takiego odwołania. Z drugiej strony skarżący postanowił wnieść odwołanie do władz belgijskich w związku z naruszeniem przepisów dotyczących przejęcia przedsiębiorstw. Skarżący był zatem świadomy różnych możliwości odwołania i wolał nie kwestionować zasadności postępowania przetargowego, lecz raczej zwrócić się o zastosowanie przepisów dotyczących ochrony pracowników w przypadku przejęcia przedsiębiorstw.

Ponadto skarżący pozostawał w stosunku umownym z Parlamentem przez 13 lat. Jako usługodawca od ponad 10 lat skarżący powinien był wiedzieć, że możliwe są odwołania od decyzji dotyczących udzielania zamówień publicznych.

Uwagi skarżącego

Podsumowując, skarżący przedstawił następujące uwagi:

Skarżący uznał, że oświadczenie Parlamentu o toczącym się postępowaniu sądowym przeciwko skarżącemu w związku z naruszeniem obowiązków w zakresie zabezpieczenia społecznego jest nieprawdziwe. Jedynym postępowaniem, w którym skarżący uczestniczył w postępowaniu przetargowym, był spór z administracją VAT, który nie miał nic wspólnego ze składkami na ubezpieczenie społeczne. Procedura, o której wspomniał Parlament, została zamknięta w 2004 r. wyrokiem na korzyść skarżącego. Oferta skarżącego nie odnosiła się do postępowania sądowego.

Powołując się na CAO 32 bis, skarżący twierdził, w drodze postępowania sądowego, że firma R. powinna przejąć personel skarżącego, ale nie, że powinna być odpowiedzialna za zwolnienie tego personelu.

Parlament oskarżył skarżącego o publiczne groźby wobec niego i wobec wspomnianej firmy oraz odniósł się do załącznika (mianowicie sprawozdania ze spotkania personelu skarżącego). Skarżący nie mógł znaleźć w tekście tego sprawozdania żadnych przesłanek wskazujących na groźby. Fragmenty podkreślone przez Parlament dotyczyły jedynie oświadczeń złożonych przez pracowników i wiązały jedynie tych, którzy je złożyli.

Skarżący wskazał również, że Parlament nie był stroną w powyższym sporze i że biorąc pod uwagę, iż administracja nagle wydawała się posiadać dokumenty dotyczące tego sporu, pochodzące z akt prawnika skarżącego, sugerowało to istnienie zmowy z wykonawcą.

Wbrew temu, co stwierdził Parlament, skarżący zastosował się do wszystkich procedur prawnych dotyczących zamknięcia przedsiębiorstwa i zwolnienia grupowego. Członkowie personelu zostali zwolnieni ze skutkiem od dnia 1 sierpnia lub 1 września 2006 r.

Skarżący wskazał, że wszystkie powyższe nie mają nic wspólnego ze skargą do Rzecznika Praw Obywatelskich, ale że Parlament próbował postawić skarżącego w złym świetle.

W przedmiocie pierwszego zarzutu i zarzutu

Skarżący wskazał, że Parlament nie poinformował skarżącego o 15-dniowym zawieszeniu podpisania umowy, co miało dać czas na wykrycie nieprawidłowości lub złożenie wniosku o uznanie procedury za bezskuteczną. Skarżący nie mógł zatem skorzystać z prawa do skorzystania z tych możliwości. Ponadto byłoby to niemożliwe ze względu na bardzo zwięzłe uzasadnienie odrzucenia wniosku. Zamiast tego skarżący zwrócił się o dodatkowe informacje w ciągu 15 dni od odrzucenia jego oferty. Parlament ukrył się za nadmiernym formalizmem. Skarżący nie zażądał bowiem wyraźnie innych dokumentów ani informacji na temat względnych korzyści wynikających z zachowanej oferty. Skarżący nie wysunął również zarzutów dotyczących subiektywności oceny, ale subiektywności argumentów przedstawionych przez Parlament i ich braku uzasadnienia. W ten sposób Parlament umyślnie unikał odpowiedzi na żądanie skarżącego dotyczące jasnych informacji.

Po złożeniu skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich Parlament „spontanicznie” przekazał wymagane informacje w piśmie z dnia 25 stycznia 2007 r.

W przedmiocie drugiego zarzutu

Skarżący nie rozumiał, w jaki sposób Parlament mógłby dojść do wniosku, że nawet gdyby w decyzji o odrzuceniu jego oferty wspomniano o możliwościach odwołania, prawdopodobnie nie skorzystałby z nich. Gdyby skarżący wiedział o możliwościach odwołania i dysponował informacjami, które zostały mu ostatecznie przekazane przez Parlament w styczniu 2007 r., z pewnością złożyłby wniosek o uznanie procedury za bezskuteczną i złożyłby odwołanie. Skarżący zakwestionował również związek przyczynowy sugerowany przez Parlament między jego odwołaniem do władz belgijskich a jego wiedzą na temat możliwości odwołania się dotyczących procedury przetargowej, stwierdzając, że nie mają one ze sobą nic wspólnego.

Po przeanalizowaniu dodatkowych informacji przesłanych przez Parlament w dniu 25 stycznia 2007 r. skarżący był zdania, że jego interesy zostały naruszone, i chciał rozszerzyć swoją pierwotną skargę. Argumenty skarżącego w tym zakresie były następujące:

(1) Komisja oceniająca nie oparła się wyłącznie na dokumentach przetargu:

W odpowiedzi na pierwotną skargę Parlament stwierdził, że przy ocenie kryteriów wykluczenia komisja oceniająca zauważyła już, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie sądowe w sprawie nieuiszczenia przez niego składek na ubezpieczenie społeczne. W ofercie skarżącego nie ma wzmianki o tej procedurze. Parlament naruszył zatem zasady procedury przetargowej, biorąc pod uwagę elementy inne niż te, które znalazły się w ofercie skarżącego. Być może powyższe błędne informacje nie doprowadziły do odrzucenia oferty skarżącego, ale niewątpliwie przyczyniły się do negatywnego wizerunku skarżącego i jego oferty. Skarżący nie był ponadto pewien, czy była to jedyna dodatkowa negatywna informacja, na której oparła się komisja oceniająca.

(2) Kryteria oceny opisane w tabeli oceny były obiektywne, ale absolutnie niewiarygodne dla oceny
(2.1) Wartość projektu pedagogicznego:

Skarżący przytoczył definicję "projektu pedagogicznego" podaną przez Holenderską Unię Językową (Nederlandse Taalunie), która pokazała, że chodzi o wizję, wartości i wybory. Na wykresie oceny nie było jednak nic lub bardzo mało na temat tych kwestii. Spośród 40 punktów 6 dotyczyło prezentacji, a 4 relacji zawodowych z osobami trzecimi, co oznaczało, że jedną czwartą punktów przyznano za kwestie, które nie mają nic wspólnego z projektem pedagogicznym. Również inne kryteria, takie jak „spójność projektu” (5 punktów), „wykonalność projektu” (4 punkty) i „kompletność projektu” (5 punktów), nie zawierały oceny dokonanych wyborów. Kryteria merytoryczne, choć nie najważniejsze, to „aspekty wielokulturowe” (5 punktów) i „zakres proponowanych działań” (5 punktów). Ale i w tym przypadku treść nie została oceniona. Były tylko liczby. Nie uwzględniono podstawowych wyborów wartości i metod pedagogicznych. Nie wzięto również pod uwagę postaw i zachowań personelu dydaktycznego. W związku z tym możliwe było, że bardzo słaby projekt o strukturze naukowej uzyskał bardzo wysokie wyniki, podczas gdy projekt o wartości zgodnej z najnowszymi osiągnięciami uzyskał znacznie niższe wyniki.

(2.2) Metody zarządzania, organizacji i realizacji projektu, polityka zatrudnienia, polityka rekrutacji, zarządzanie zasobami ludzkimi, środki gwarantujące stabilność i poziom kwalifikacji personelu:

Również w tym przypadku stykano się z pozornie obiektywnymi kryteriami, które w niewystarczającym stopniu odzwierciedlały kryteria udzielenia zamówienia. Skarżący zastanawiał się, czy termin "projekt" oznacza projekt pedagogiczny, czy też sposób zarządzania żłobkiem we wszystkich jego aspektach. Skarżący przedstawił uwagi dotyczące kryteriów „metody zarządzania” i „metody zapewniające stabilność personelu”. Jeśli chodzi o ostatnie kryterium, najwyraźniej wystarczyło wymienić środki, ale to, czy środki te były nadal aktualne, czy też uznane za najlepsze praktyki, nie wydawało się istotne. Skarżący wskazał, że polityka zatrudnienia i rekrutacji oraz poziom kwalifikacji personelu nie zostały uwzględnione w ocenie.

Ocena polityki kadrowej została zredukowana do sposobu zastępowania nieobecnych pracowników oraz do stałego szkolenia personelu. Inne aspekty nie zostały wzięte pod uwagę.

(3) Ocena przeprowadzona przez komisję oceniającą nie była prawidłowa

Jeżeli chodzi o oceny przyznane ofercie skarżącego, skarżący przedstawił dwie strony szczegółowych uwag na temat poszczególnych sekcji wykresu oceny, które obok ocen podanych w każdej sekcji zawierały również odniesienia do odpowiednich stron oferty skarżącego.

Na podstawie powyższych elementów skarżący stwierdził, że Parlament działał niezgodnie z prawem, udzielając zamówienia na żłobek Wayenberg firmie R. Skarżący wskazał, że nie ma roszczenia o odszkodowanie za szkody materialne, ale że chce uzyskać odszkodowanie za szkody moralne.

DECYZJA

1 Uwaga wstępna

1.1 Do 2005 r. Parlament Europejski posiadał w Brukseli dwa żłobki dla dzieci w wieku przedszkolnym. Jeden z żłobków, żłobek Eastman (8), był zarządzany przez 13 lat przez skarżącego, belgijską spółkę, w następstwie kolejnych procedur przetargowych. Drugi żłobek nazywał się Trèfle Crèche. Biorąc pod uwagę, że te dwa obiekty nie były w stanie sprostać oczekiwanym wymaganiom zwiększonej liczby potencjalnych użytkowników, Parlament postanowił w 2001 r. rozpocząć projekt utworzenia żłobka o dużej pojemności. Ten nowy żłobek - żłobek Wayenberg (9) - miał pomieścić wszystkie dzieci korzystające obecnie z istniejących obiektów, wchłonąć dzieci znajdujące się na liście oczekujących i poradzić sobie ze wzrostem liczby wniosków, który prawdopodobnie nastąpi w wyniku zbliżających się rozszerzeń UE. Zorganizowano procedurę przetargową, w której uczestniczył skarżący. Jednak ostatecznie kierownictwo żłobka Wayenberg zostało przyznane firmie R.

1.2 Skarżący zwrócił się następnie do Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarga ta, złożona do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 16 sierpnia 2006 r., dotyczyła rzekomego braku informacji ze strony Parlamentu. W szczególności skarżący twierdził, że Parlament odmówił przekazania mu jasnych i konkretnych informacji na temat względnych korzyści wynikających z oferty wybranej do zarządzania żłobkiem Wayenberg, i twierdził, że Parlament powinien przekazać mu te informacje. Skarżący twierdził ponadto, że wbrew wymogowi określonemu w art. 19 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego (10) Parlament nie wskazał mu dostępnych możliwości odwołania. W piśmie z dnia 8 listopada 2006 r. otwierającym dochodzenie w sprawie skargi Rzecznik zwrócił się do Parlamentu o opinię w sprawie dwóch powyższych zarzutów i zarzutów. Dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tych dwóch zarzutów i roszczenia, a także jego wnioski przedstawiono poniżej w pkt 2 (pierwszy zarzut oraz roszczenie) i 3 (drugi zarzut).

1.3 W swojej pierwotnej skardze skarżący twierdził ponadto, że przekazane mu informacje dotyczące oceny jego własnej propozycji były (1) niejasne, (2) niejednoznaczne, (3) oparte na czysto subiektywnej ocenie, (4) niekompletne i (5) nieprawidłowe. Zdaniem skarżącego kwestie te mogą wskazywać, że Parlament bezprawnie udzielił zamówienia przedsiębiorstwu R. Skarżący zwrócił jednak uwagę, że nie będzie w stanie ocenić, czy uzasadniona byłaby kolejna skarga dotycząca nierównego traktowania i naruszenia jego praw, dopóki nie otrzyma informacji dotyczących względnych korzyści wynikających ze zwycięskiej oferty. Następnie wskazała, że informacje te były przedmiotem pierwszego zarzutu, o którym mowa powyżej.

1.4 Wydaje się, że pismem z dnia 25 stycznia 2007 r. Parlament ostatecznie przekazał skarżącemu informacje, o które ten ostatni zwrócił się i które były przedmiotem pierwszego zarzutu zawartego w skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich. W piśmie tym, które wyraźnie odnosi się do skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich, Parlament poinformował skarżącego o względnej przewadze zwycięskiej oferty. W szczególności Parlament przytoczył dwie strony sprawozdania z oceny mające znaczenie dla oceny ofert złożonych przez skarżącego i wybranego oferenta. W piśmie tym powtórzono również ostateczną tabelę oceny przygotowaną przez komisję oceniającą, która pokazała sześciu konkurującym przedsiębiorstwom oceny przyznane za każde z trzech kryteriów oceny, a także całkowitą liczbę ocen przyznaną za każde z nich. Ponadto Parlament załączył do swojego pisma bardziej szczegółowy pięciostronicowy schemat oceny dotyczący oceny oferty skarżącego (ze szczegółowymi ocenami dla wszystkich trzech kryteriów i podkryteriów).

1.5 W swoich uwagach dotyczących opinii Parlamentu skarżący twierdził, że na podstawie dodatkowych informacji przesłanych przez Parlament w dniu 25 stycznia 2007 r. było jasne, że jego interesy zostały naruszone i że zamówienie zostało udzielone niezgodnie z prawem firmie R. Skarżący oświadczył zatem, że chce rozszerzyć swoją pierwotną skargę. Skarżący przedstawił trzy „argumenty” w tym względzie, a mianowicie:

1. komisja oceniająca nie oparła się wyłącznie na dokumentach przetargu. Odniosła się na przykład do toczącego się postępowania sądowego przeciwko skarżącemu w związku z naruszeniem przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego, podczas gdy w ofercie skarżącego nie wspomniano o tym postępowaniu;
2. kryteria oceny opisane w tabeli oceny były obiektywne, ale absolutnie niewiarygodne dla oceny; oraz
3. ocena przeprowadzona przez komisję oceniającą nie była prawidłowa.

1.6 Rzecznik dokładnie ocenił dalsze informacje, które zostały mu udostępnione. W odniesieniu do pięciu kwestii przedstawionych przez skarżącego w jego pierwotnej skardze, a mianowicie, że przekazane mu informacje były 1) niejasne, 2) niejednoznaczne, 3) oparte na czysto subiektywnej ocenie, 4) niekompletne i 5) nieprawidłowe, Rzecznik nie znalazł niczego, co na pierwszy rzut oka potwierdzałoby te punkty. Nie ma zatem wystarczających podstaw do przeprowadzenia dochodzenia w tych kwestiach.

1.7 W odniesieniu do trzech nowych "argumentów" przedstawionych przez skarżącego w jego uwagach na poparcie zarzutu, że zamówienie zostało udzielone niezgodnie z prawem firmie R., Rzecznik zauważa, że art. 195 Traktatu WE stanowi, że "Rzecznik Praw Obywatelskich prowadzi dochodzenia, dla których uważa, że są one uzasadnione". Rzecznik po pierwsze zauważa, że w argumentach skarżącego nie ma niczego, co sugerowałoby, że zamówienie zostało udzielone niezgodnie z prawem przedsiębiorstwu R. W żadnym momencie skarżący nie przedstawił dowodów, które uzasadniałyby ten zarzut lub wskazywałyby powody, takie jak na przykład nieprawidłowości w decyzji, dlaczego zamówienie rzekomo zostałoby udzielone niezgodnie z prawem zwycięskiemu przedsiębiorstwu. Wydaje się, że argumenty skarżącego dotyczą oceny jego własnej oferty, a nie domniemanej niezgodności z prawem udzielenia zamówienia drugiemu przedsiębiorstwu.

W odniesieniu do pierwszego argumentu skarżącego, że komisja oceniająca nie oparła się wyłącznie na dokumentach oferty, Rzecznik zauważa, że jako jedyny dowód na poparcie tego argumentu skarżący odniósł się do faktu, że komisja oceniająca zauważyła podczas oceny kryteriów wykluczenia, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie sądowe, ale że informacje te nie zostały zawarte w jego ofercie. Z opinii Parlamentu wynika jednak, że komisja oceniająca nie uwzględniła tej kwestii i postanowiła dopuścić skarżącego do oceny jakościowej. W rzeczywistości wydaje się, że skarżący radził sobie raczej dobrze w postępowaniu o udzielenie zamówienia, ponieważ ostatecznie został uznany za drugiego najlepszego oferenta. Wyżej wymieniony argument skarżącego nie zawiera zatem żadnych elementów, które wskazywałyby na to, że zamówienie zostało udzielone zwycięskiemu przedsiębiorstwu w sposób niezgodny z prawem.

W odniesieniu do drugiego argumentu skarżącego, że kryteria oceny były obiektywne, ale absolutnie niewiarygodne dla oceny, wydaje się, że ta krytyka - która odzwierciedla osobisty pogląd skarżącego w odniesieniu do kilku aspektów pedagogiki - dotyczy kryteriów oceny (jak również różnych podkryteriów) stosowanych w procedurze przetargowej i ocen przyznawanych każdemu z nich, a nie oceny poszczególnych ofert jako takich. Argument ten nie może zatem poprzeć zarzutu skarżącego, że zamówienie zostało udzielone przedsiębiorstwu, które wygrało przetarg, niezgodnie z prawem.

Skarżący argumentował po trzecie, że ocena dokonana przez komisję oceniającą nie była prawidłowa. Argument ten opiera się na dokonanej przez skarżącego interpretacji punktów przyznanych przez komisję oceniającą jej ofercie w odniesieniu do niektórych podkryteriów. W tym względzie należy podkreślić, że oceny i oznakowania sześciu ofert dokonano na podstawie porównania oraz że analiza, czy ocena była błędna, wymagałaby dogłębnej analizy wszystkich ofert i ocen przyznanych każdej z nich. Parlament, a w szczególności komisja przetargowa w niniejszej sprawie, dysponuje jednak szerokim zakresem uznania w odniesieniu do czynników, które należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o udzieleniu zamówienia w następstwie zaproszenia do składania ofert. Ponadto kontrola Trybunału powinna ograniczać się do sprawdzenia, czy przestrzegane są przepisy proceduralne i przepisy dotyczące uzasadnienia, czy okoliczności faktyczne są prawidłowe i czy nie występuje oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie władzy(11). Rzecznik uważa, że powinien on stosować podobne standardy i że w związku z tym jego kontrola powinna ograniczać się, w odniesieniu do obecnego kontekstu, do zbadania, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie. Rzecznik zbadał schemat oceny oferty skarżącego i jego uwagi na ten temat. Uwagi te odzwierciedlają indywidualną interpretację skarżącego dotyczącą oceny przeprowadzonej przez komisję oceniającą. Z badania przeprowadzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich wynika jednak, że nie ma żadnych elementów sugerujących, że w ocenie oferty skarżącego wystąpił oczywisty błąd.

Rzecznik pragnie wreszcie podkreślić, że sam fakt, iż skarżący zarządzał żłobkiem Eastman Crèche Parlamentu przez 13 lat, nie stanowi ani (i) gwarancji, że zostanie mu automatycznie przyznane zarządzanie żłobkiem Wayenberg, ani (ii) wskazówki, że przyznanie zarządzania innemu przedsiębiorstwu byłoby niezgodne z prawem. Na podstawie powyższych rozważań wydaje się, że nie ma podstaw do wszczęcia dochodzenia w związku z zarzutem skarżącego, że zamówienie zostało udzielone przedsiębiorstwu, które wygrało przetarg, niezgodnie z prawem.

1.8 Wreszcie w swoich uwagach skarżący twierdził, że Parlament oskarżył go o publiczne groźby wobec Parlamentu i firmy R. Rzecznik zauważa, że dokumentem, na który Parlament powołał się jako na dowód, było sprawozdanie z posiedzenia personelu z dnia 22 maja 2006 r. Biorąc pod uwagę, że spotkanie to odbyło się siedem miesięcy po udzieleniu zamówienia wybranemu przedsiębiorstwu, informacje zawarte w sprawozdaniu nie mogły w żaden sposób odegrać roli w ocenie oferty skarżącego. Biorąc ponadto pod uwagę, że – jak zauważył sam skarżący – kwestia ta nie ma nic wspólnego z jego skargą oraz że zwrócenie się do Parlamentu o wydanie nowej opinii w sprawie tych zarzutów jeszcze bardziej opóźniłoby decyzję w sprawie pierwotnej skargi, Rzecznik nie uważa za stosowne prowadzenia dalszych dochodzeń w tej sprawie. Nie wydaje się również konieczne zbadanie innych kwestii podniesionych przez skarżącego w odniesieniu do sposobu, w jaki Parlament uzyskał to sprawozdanie. Skarżący ma jednak oczywiście możliwość złożenia nowej skargi w tej sprawie, po złożeniu odpowiednich uprzednich wniosków administracyjnych do Parlamentu.

2 W przedmiocie rzekomego nieprzekazania skarżącemu informacji o względnych zaletach zachowanej oferty

2.1 Skarżący uczestniczył w postępowaniu o udzielenie zamówienia na zewnętrzne zarządzanie żłobkiem Wayenberg w Parlamencie. W dniu 27 października 2005 r. Parlament poinformował skarżącego, że jego oferta nie została utrzymana. Następnie skarżący kilkakrotnie zwracał się pisemnie do Parlamentu, aby uzyskać więcej informacji na temat odrzucenia jego oferty. Niezadowolony z odpowiedzi Parlamentu, w dniu 16 sierpnia 2006 r. skarżący złożył niniejszą skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. W skardze tej skarżący przedstawił dwa zarzuty i roszczenie. Pierwszy zarzut dotyczył tego, że Parlament odmówił jasnego i konkretnego poinformowania go o względnych zaletach zachowanej oferty. Skarżący twierdził, że Parlament powinien przekazać mu te informacje.

2.2 W swojej opinii Parlament przedstawił w zarysie wymianę korespondencji ze skarżącym w związku z odrzuceniem jego oferty. Parlament wyjaśnił również poszczególne etapy procedury przetargowej, które doprowadziły do udzielenia zamówienia firmie R. Parlament odniósł się do oświadczenia skarżącego, że nie został poinformowany o względnych zaletach wybranej oferty. W tym względzie Parlament wyjaśnił, że było to spowodowane nieporozumieniem oraz faktem, że skarżący nie złożył takiego wniosku. W międzyczasie Parlament zwrócił się pisemnie do skarżącego, informując go o cechach charakterystycznych i zaletach wybranej oferty.

2.3 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że Parlament kryje się za nadmiernym formalizmem. Skarżący rzeczywiście nie zażądał wyraźnie innych dokumentów lub informacji ani nie zwrócił się o poinformowanie go o względnych korzyściach wynikających z zachowanej oferty. Skarżący nie wysunął również zarzutów dotyczących subiektywności oceny, lecz raczej subiektywności argumentów przedstawionych przez Parlament i braku uzasadnienia. W ten sposób Parlament umyślnie unikał odpowiedzi na żądanie skarżącego dotyczące jasnych informacji. W międzyczasie jednak Parlament „spontanicznie” przekazał wymagane informacje.

2.4 Rzecznik dokładnie przeanalizował dwa pisma, które skarżący skierował do Parlamentu w dniach 9 i 29 listopada 2005 r. W piśmie z dnia 9 listopada 2005 r. skarżący zażądał jedynie dodatkowych informacji dotyczących powodów odrzucenia jego oferty. W piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. skarżący wskazał, że argumenty przedstawione w odpowiedzi Parlamentu z dnia 17 listopada 2005 r. są niejasne i wskazują na osobistą, a nie obiektywną ocenę jego oferty. Skarżący podniósł również pewne kwestie dotyczące oceny swojej oferty. Prawdą jest, że w żadnym z pism skarżący nie zwrócił się wyraźnie o poinformowanie go o względnej przewadze zwycięskiej oferty.

2.5 Artykuł 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego stanowi, że "instytucja zamawiająca powiadamia wszystkich kandydatów lub oferentów, których wnioski lub oferty zostały odrzucone, o powodach podjęcia decyzji oraz wszystkich oferentów, których oferty są dopuszczalne i którzy składają pisemny wniosek, o cechach charakterystycznych i zaletach wybranej oferty oraz o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia. Niektóre szczegóły nie muszą być jednak ujawniane, jeżeli ich ujawnienie utrudniłoby stosowanie prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub zaszkodziłoby uzasadnionym interesom gospodarczym przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych, ponieważ mogłoby zakłócić uczciwą konkurencję między tymi przedsiębiorstwami”(podkreślenie dodane).

Art. 149 ust. 1 i 2 przepisów wykonawczych stanowi, że „instytucje zamawiające jak najszybciej informują kandydatów i oferentów o podjętych decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia, w tym o powodach każdej decyzji o nieudzieleniu zamówienia, w odniesieniu do którego przeprowadzono procedurę przetargową, lub o ponownym wszczęciu postępowania” oraz że „instytucja zamawiająca w terminie nie dłuższym niż piętnaście dni kalendarzowych od daty otrzymania pisemnego wniosku przekazuje informacje przewidziane w art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego”.

2.6 Z art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 149 przepisów wykonawczych wynika, że w celu uzyskania informacji o cechach i zaletach wybranej oferty odrzucony oferent powinien złożyć pisemny wniosek. Z przepisów tych nie wynika jednak jasno, czy pisemny wniosek musi być wyraźnie oznaczony jako żądanie informacji na temat względnych korzyści zwycięskiej oferty, czy też wystarczy również zwykły pisemny wniosek o dodatkowe informacje. Biorąc pod uwagę, że celem tych przepisów jest poinformowanie odrzuconych oferentów, Rzecznik uważa, że uzasadnione jest uznanie, że przepisy te nie powinny być interpretowane zbyt rygorystycznie.

2.7 Wydaje się jednak, że kwestia ta nie wymaga dalszej analizy, biorąc pod uwagę, że Parlament ostatecznie przesłał skarżącemu żądane informacje, a mianowicie w piśmie z dnia 25 stycznia 2007 r. W piśmie tym, które wyraźnie odnosi się do skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich, Parlament poinformował skarżącego o względnej przewadze zwycięskiej oferty. W szczególności Parlament zacytował dwie strony sprawozdania z oceny dotyczące oceny, z jednej strony, oferty skarżącego, a z drugiej strony, wybranej oferty. W piśmie tym powtórzono również ostateczną tabelę oceny sporządzoną przez komisję oceniającą, która przedstawia oceny przyznane za każde z trzech kryteriów oceny sześciu konkurującym przedsiębiorstwom, a także całkowitą liczbę ocen przyznaną za każde z nich. Ponadto Parlament załączył do swojego pisma bardziej szczegółowy pięciostronicowy schemat oceny dotyczący oceny oferty skarżącego (ze szczegółowymi ocenami dla wszystkich trzech kryteriów i podkryteriów).

2.8 Biorąc pod uwagę, że Parlament ostatecznie przekazał skarżącemu żądane informacje, nie jest konieczne dalsze dochodzenie w sprawie pierwszego zarzutu i roszczenia.

3 W przedmiocie rzekomego braku wskazania możliwości odwołania się do skarżącego

3.1 Skarżący twierdził, że wbrew wymogowi określonemu w art. 19 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego Parlament nie wskazał mu możliwości odwołania.

3.2 W swojej opinii Parlament stwierdził, że w piśmie z dnia 27 października 2005 r. urzędnik zatwierdzający nie sprecyzował możliwości odwołania się od decyzji. Zgodnie z rozporządzeniem finansowym i przepisami wykonawczymi instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana do przekazywania takich informacji, w związku z czym powiadomienie było zgodne z odpowiednimi przepisami. Parlament przyznał jednak, że nie przestrzegał zobowiązań określonych w Europejskim kodeksie dobrego postępowania administracyjnego, który stanowi, że decyzja instytucji, która może niekorzystnie wpłynąć na prawa lub interesy osoby prywatnej, musi zawierać wskazanie możliwości odwołania się od tej decyzji.

Parlament stwierdził, że z dokumentów sprawy wynika jednak jasno, że brak wzmianki o możliwościach odwołania, co było wyraźnie niezamierzone, w żaden sposób nie zaszkodzi interesom skarżącego, ponieważ istnieją wszelkie powody, aby uznać, że gdyby decyzja o odrzuceniu oferty skarżącego wspominała o możliwościach odwołania, skarżący prawdopodobnie nie skorzystałby z nich.

Ponadto zdaniem Parlamentu nic nie wskazywało na to, że skarżący kiedykolwiek zamierzał wnieść odwołanie w celu unieważnienia postępowania przetargowego. Z jednej strony skarżący nigdy nie zażądał żadnych informacji na temat warunków takiego odwołania. Z drugiej strony skarżący postanowił wnieść odwołanie do władz belgijskich w związku z naruszeniem przepisów dotyczących przejęcia przedsiębiorstw. Skarżący był zatem świadomy różnych możliwości odwołania i wolał nie kwestionować zasadności postępowania przetargowego, lecz raczej zwrócić się o zastosowanie przepisów dotyczących ochrony pracowników w przypadku przejęcia przedsiębiorstw.

3.3 W swoich uwagach skarżący wskazał, że nie rozumie, w jaki sposób Parlament mógłby dojść do wniosku, że nawet gdyby w decyzji o odrzuceniu jego oferty wspomniano o możliwościach odwołania, prawdopodobnie nie skorzystałby z nich. Gdyby skarżący wiedział o możliwościach odwołania i dysponował informacjami, które zostały ostatecznie przekazane przez Parlament dopiero w styczniu 2007 r., z pewnością złożyłby wniosek o uznanie procedury za nieważną i złożyłby odwołanie. Skarżący zakwestionował również sugerowany przez Parlament związek między jego odwołaniem do władz belgijskich a rzekomą wiedzą na temat możliwości odwołania się dotyczących procedury przetargowej, stwierdzając, że nie mają one ze sobą nic wspólnego.

3.4 Jeśli chodzi w szczególności o procedury przetargowe, Rzecznik zauważa, że rozporządzenie finansowe i przepisy wykonawcze nie przewidują obowiązku informowania odrzuconych oferentów o możliwościach odwołania (12). Niemniej jednak ogólne zasady dobrej administracji mają również zastosowanie do procedur przetargowych, a tym samym do przedmiotowej sprawy.

3.5 Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje, które podejmują decyzję mogącą niekorzystnie wpłynąć na prawa lub interesy osoby prywatnej, wskazały możliwości odwołania się od tej decyzji (13).

3.6 W niniejszej sprawie wydaje się, że ani w piśmie z dnia 27 października 2005 r., ani w późniejszej korespondencji ze skarżącym Parlament nie poinformował skarżącego o możliwości odwołania się od decyzji o udzieleniu zamówienia. Rzecznik zauważa, że stwierdzając, iż skarżący nie złożył wniosku o uznanie procedury za bezskuteczną, Parlament wydawał się sugerować w swojej opinii, że skarżący został poinformowany o zawieszeniu podpisania umowy na 15 dni, aby umożliwić mu wykrycie nieprawidłowości lub złożenie wniosku o unieważnienie procedury. Jak zauważył skarżący, nie miało to jednak miejsca.

3.7 W odniesieniu do argumentu Parlamentu, że brak wzmianki o możliwościach odwołania nie zaszkodził interesom skarżącego, ponieważ w każdym razie skarżący nie skorzystałby z możliwości odwołania, Rzecznik uważa, że stwierdzenie to stanowi zwykłą spekulację Parlamentu w odniesieniu do zamiarów skarżącego oraz że Parlament nie uzasadnił swojego stanowiska konkretnymi dowodami.

3.8 Rzecznik uważa również, że Parlament nie powinien był twierdzić, że nic nie wskazywało na to, że skarżący kiedykolwiek zamierzał wnieść odwołanie o unieważnienie procedury przetargowej, ponieważ skarżący nigdy nie zażądał żadnych informacji na temat warunków odwołania. Jak wskazano powyżej w pkt 3.5, to Parlament, zgodnie z zasadami dobrej administracji, powinien poinformować skarżącego o możliwościach odwołania, a nie skarżący powinien zwracać się o te informacje. W związku z tym Parlament nie może powoływać się na fakt, że skarżący nie zapytał o możliwości odwołania, jako na argument na poparcie swojego stanowiska. Ponadto, biorąc pod uwagę, że sprawa przed sądami belgijskimi dotyczyła przejęcia przedsiębiorstw, a zatem nie miała nic wspólnego z postępowaniem przetargowym jako takim, Rzecznik uważa, że fakt, iż skarżący wszczął to postępowanie w Belgii, nie dowodzi, że wiedział o możliwościach odwołania się od decyzji o udzieleniu zamówienia.

3.9 Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że nieinformowanie skarżącego przez Parlament o możliwości odwołania się stanowi przypadek niewłaściwego administrowania. W związku z tym poniżej przedstawia krytyczną uwagę.

4 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

Zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje, które podejmują decyzję mogącą niekorzystnie wpłynąć na prawa lub interesy osoby prywatnej, wskazały możliwości odwołania się od tej decyzji (14). W niniejszej sprawie wydaje się, że ani w piśmie z dnia 27 października 2005 r., ani w późniejszej korespondencji do skarżącego Parlament nie poinformował go o możliwości odwołania się od decyzji o udzieleniu zamówienia. Argument Parlamentu, że nieudzielenie przez niego odpowiednich informacji nie zaszkodziło interesom skarżącego, nie został ustalony. Rzecznik stwierdza zatem, że nieinformowanie skarżącego przez Parlament o możliwościach odwołania stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

Biorąc pod uwagę, że ten aspekt sprawy dotyczy procedur związanych z konkretnymi wydarzeniami w przeszłości, nie należy dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Parlamentu zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Skarga została zarejestrowana w dniu 20 września 2006 r.

(2) Żłobek Eastmana był żłobkiem Parlamentu, który mieścił się w budynku Eastmana w parku Leopolda w Brukseli.

(3) Siedziba żłobka mieści się przy ulicy Wayenberg w Brukseli.

(4) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 148, s. 1.

(5) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002/WE z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 357, s. 1.

(6) Parlament prawdopodobnie zamierzał odnieść się do art. 149 ust. 2, ponieważ art. 149 ust. 3 nie istnieje.

(7) Rzecznik zauważa, że Parlament uczynił to w dniu 25 stycznia 2007 r. Pismo Parlamentu zawiera jednak dwie daty: jeden wpisany na maszynie (24 stycznia 2007 r.) i jeden ostemplowany (25 stycznia 2007 r.). Niniejsza decyzja będzie odnosić się do tego pisma jako do pisma „z dnia 25 stycznia 2007 r.”).

(8) Zob. przypis 2.

(9) Zob. przypis 3.

(10) Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego jest dostępny na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich (http://www.ombudsman.europa.eu).

(11) Sprawa T-169 Esedra przeciwko Komisji [2002] ECR II-609, pkt 95.

(12) Rzecznik zauważa również, że w niniejszej sprawie instytucją zamawiającą był Parlament i że Parlament nie przyjął komunikatu podobnego do komunikatu Komisji COM(2003)395, który przewiduje, że odrzuceni oferenci są szybko informowani o odrzuceniu ich ofert, a także przewiduje dwa tygodnie kalendarzowe przed podpisaniem umowy, aby umożliwić odrzuconym oferentom zwrócenie się o dodatkowe informacje dotyczące powodów odrzucenia ich ofert. Komunikat ten został przyjęty przez Komisję w odpowiedzi na dochodzenie z własnej inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich OI/2/2002/IJH (komunikat Komisji COM(2003)395 wersja ostateczna z dnia 3 lipca 2003 r. – Procedura informowania kandydatów i oferentów, po nawiązaniu kontaktu i przed podpisaniem umowy, w odniesieniu do zamówień publicznych udzielanych przez Komisję na mocy art. 105 rozporządzenia finansowego).

(13) Zob. art. 19 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego.

(14) Zob. przypis 13.