De zaak betrof de wijze waarop de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) omging met een onderaannemer die expertise en diensten in de IT-sector leverde. Volgens klager werd zij niet volledig betaald voor de werkzaamheden die zij had verricht. Nadat de onderhandelingen van klager met de hoofdcontractant vruchteloos waren gebleven, wendde klager zich tot de Ombudsman en maakte hij bezwaar tegen de wijze waarop de EDEO het geschil in kwestie had behandeld.

De Ombudsman herinnerde eraan dat het ontbreken van een rechtstreekse contractuele relatie tussen een EU-instelling en een onderaannemer de eerstgenoemde instelling, handelend in haar hoedanigheid van overheidsinstantie, niet ontslaat van haar verplichting om het grondrecht van de onderaannemer op behoorlijk bestuur te eerbiedigen. Deze verplichting omvat onder meer de plicht van de EU-instelling om toezicht te houden op het gedrag van haar contractant en, indien nodig, erop aan te dringen dat de contractant zijn verplichtingen jegens de subcontractant nakomt. In de onderhavige zaak merkte de Ombudsman op dat de EDEO ervoor had gezorgd dat zijn eisen inzake prestaties en documentatie zorgvuldig door de hoofdcontractant aan de subcontractant werden meegedeeld en dat de EDEO betalingen had verricht voor de gevalideerde uitgevoerde werkzaamheden. In het algemeen heeft de EDEO zich meermaals ingespannen om een oplossing te vinden voor de verschillende kwesties in verband met onderaanneming.

De Ombudsman sloot het onderzoek dus af met de conclusie dat er geen sprake was van wanbeheer door de EDEO.

De zaak betrof de wijze waarop de Europese Commissie een administratieve klacht heeft behandeld over het besluit van het betaalorgaan van de Commissie (PMO) om bepaalde gezinstoelagen niet met terugwerkende kracht aan klager te betalen.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie duidelijker had moeten communiceren met de klager en dat de wijze waarop zij de administratieve klacht behandelde niet in overeenstemming was met de beginselen van behoorlijk bestuur.

Aangezien de Commissie erop heeft aangedrongen dat zij de vergoedingen in geen geval met terugwerkende kracht aan klager zou betalen, besluit de Ombudsman dat verder onderzoek naar deze klacht niet gerechtvaardigd is.

De zaak betrof de weigering van de EU-delegatie in Algerije om extra kosten te betalen die een contractant tijdens de COVID-19-pandemie had gemaakt. Als gevolg van een minnelijke schikkingsprocedure ter zake bevestigde de EU-delegatie dat bepaalde kosten aan klager konden worden vergoed, maar stelde zij dat andere gemaakte kosten dat niet konden.  

De Ombudsman constateerde dat klager en de Europese Commissie het in wezen oneens waren over de interpretatie van de toepasselijke contractuele bepalingen. In dergelijke gevallen is het niet aan de Ombudsman om te bepalen hoe de overeenkomst moet worden geïnterpreteerd, maar aan een rechtbank. De Ombudsman was van mening dat het standpunt van de Commissie niet onredelijk was. De Ombudsman sloot de zaak derhalve af met de conclusie dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof de behandeling door een EU-delegatie van een vordering van een aparthotelbedrijf tot betaling van een vergoeding voor een reservering die voor een van haar personeelsleden voor een zakenreis was gemaakt nadat het personeelslid niet was komen opdagen voor de reservering.

De Ombudsman onderzocht de kwestie en verzocht de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), die bepaalde verantwoordelijkheden heeft met betrekking tot de EU-delegaties, te overwegen een vergoeding te betalen. In antwoord daarop stemde de EDEO ermee in een bedrag te betalen dat overeenkomt met een verblijf van twee nachten, hetgeen klager aanvaardde.

De Ombudsman sloot de zaak derhalve af op grond van het feit dat deze was afgehandeld.  

De klager is een freelance tolk die zijn bezorgdheid heeft geuit over de wijze waarop het Europees Parlement zijn contractuele verplichtingen met betrekking tot de verlening van tolkdiensten op afstand aan het Europees Parlement tijdens de COVID-19-pandemie is nagekomen.

De Ombudsman was van mening dat het Parlement een redelijke verklaring voor zijn standpunt had gegeven en sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.