De zaak betrof de weigering van de Commissie om het publiek toegang te verlenen tot documenten in verband met staatssteunonderzoeken, waarin personen waren erkend als „belanghebbende” hoewel zij noch een begunstigde van de steun, noch een concurrent waren. Bij haar weigering van toegang heeft de Commissie zich gebaseerd op een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking en aangevoerd dat de vrijgave van enig document het doel van haar onderzoeken en de commerciële belangen van de betrokken ondernemingen zou ondermijnen. Klager betwistte het standpunt van de Commissie. Concreet stelde hij dat een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt, dat wil zeggen dat de praktijk van de Commissie om klagers als „belanghebbenden” toe te laten, moet worden onderzocht. In de klacht werd met name bezorgdheid geuit over het feit dat de Commissie dit begrip te eng zou kunnen uitleggen, waardoor alleen begunstigden of concurrenten worden erkend als „belanghebbenden” die het recht hebben een klacht in te dienen.

Op basis van haar onderzoek was de Ombudsman van oordeel dat klager eerder statistische informatie over de praktijk van de Commissie zocht dan toegang tot specifieke documenten. In het licht hiervan deed de Ombudsman een voorstel voor een oplossing, waarin de Commissie werd verzocht het verzoek van klager te behandelen als een verzoek om informatie en hem relevante informatie te verstrekken over zijn staatssteunprocedure om tegemoet te komen aan de bezwaren die hij had geuit.

De Commissie aanvaardde het voorstel van de Ombudsman voor een oplossing en verstrekte de klager gedetailleerde informatie over zijn praktijk met betrekking tot het onderzoek naar mogelijk onrechtmatige staatssteun, met inbegrip van informatie over steekproeven. Klager was tevreden met dit antwoord. De Ombudsman was ingenomen met het positieve antwoord van de Commissie op haar voorstel voor een oplossing en sloot het onderzoek af.

De zaak betrof de tijd die de Europese Commissie nodig had om haar beoordeling van een inbreukprocedure tegen Spanje in 2018 af te ronden. De inbreukklacht had betrekking op de wetswijzigingen die in 2014 in de Spaanse havenwet waren ingevoerd en de daaropvolgende verlenging, door de havenautoriteit van de Balearen, van de duur van de concessies voor recreatieve watersportactiviteiten in het publieke domein van de haven. In zijn klacht wegens inbreuk voerde klager in wezen aan dat de genoemde wetswijzigingen en de verlenging van de looptijd van de concessies door de havenautoriteit van de Balearen in strijd waren met de artikelen 49, 56 en 106 VWEU.

De Ombudsman stelde vast dat de Commissie niet had aangetoond dat zij ijverig en actief was geweest in de zaak en dat zij geen overtuigende redenen had gegeven om uit te leggen waarom zij haar beoordeling na meer dan zeven jaar niet had kunnen afronden. De Ombudsman was van mening dat dit wanbeheer vormde en deed een aanbeveling aan de Commissie om haar beoordeling onverwijld af te ronden. De Ombudsman stelde ook problemen vast met betrekking tot de aan klager verstrekte informatie en het bijhouden van gegevens in verband met de EU Pilot-dialoog die de Commissie met Spanje voerde, en zij deed twee overeenkomstige suggesties voor verbetering in dat verband.

De zaak ging over de wijze waarop de Europese Commissie de risico’s van belangenconflicten in verband met een baan in de particuliere sector die door een voormalige manager werd aangenomen, heeft beperkt. Het personeelslid, dat in het verleden werkzaam was geweest bij de dienst Mededinging van de Commissie, verhuisde naar een transnationale onderneming als senior manager die verantwoordelijk was voor mededingings- en regelgevingskwesties, ook voor Europa. Voordat hij bij het [geredigeerde] bedrijf in dienst trad, had het voormalige personeelslid de Commissie verlaten en zich bij een wereldwijd advocatenkantoor aangesloten. De Commissie had toestemming gegeven voor de overplaatsing naar het advocatenkantoor, nadat het voormalige personeelslid haar in kennis had gesteld van het voornemen om die functie te aanvaarden.

De Ombudsman constateerde dat de Commissie, in het kader van de goedkeuring van de verhuizing naar het advocatenkantoor, maatregelen had genomen om het risico te beperken dat het voormalige personeelslid vormt dat werkt aan dossiers of zaken die relevant zouden zijn voor de baan bij het advocatenkantoor. Het besluit van de Commissie om toestemming te verlenen voor de verhuizing naar het advocatenkantoor bevatte ook verschillende beperkingen. Zo was het het voormalige personeelslid verboden om direct of indirect te werken in zaken die tijdens zijn dienst onder de verantwoordelijkheid van het voormalige personeelslid vielen, of in zaken die rechtstreeks met hem verband hielden. Om het voormalige personeelslid te helpen bij het identificeren van de gevallen die op enig moment na het verlaten van de dienst aanleiding kunnen geven tot belangenconflicten, heeft de Commissie een lijst van gevallen opgenomen, die zij heeft bijgewerkt nadat het personeelslid daadwerkelijk was vertrokken.

Het onderzoek van de Ombudsman bevestigde dat de Commissie een robuuste aanpak heeft gevolgd om in het kader van de latere rol van het voormalige personeelslid bij de [geredigeerde] onderneming te beoordelen of mededingingszaken die niet op bovengenoemde lijst staan, niettemin tot een belangenconflict kunnen leiden omdat zij verband houden met zaken waarvoor het voormalige personeelslid verantwoordelijk was. De Ombudsman was ingenomen met deze aanpak.

De Ombudsman sloot het onderzoek af en concludeerde dat er geen sprake was van wanbeheer in de wijze waarop de Commissie omging met de risico’s van belangenconflicten in verband met de baan in kwestie.