Klager verzocht de Europese Commissie het publiek toegang te verlenen tot documenten betreffende haar voorstel voor een verordening ter voorkoming en bestrijding van online seksueel misbruik van kinderen. De Commissie heeft vastgesteld dat 121 documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen en heeft het publiek ruime toegang verleend tot 88 van deze documenten. Voor de overige 33 documenten gaf de Commissie slechts toegang tot delen van vijf documenten. Bij het weigeren van toegang heeft zij zich beroepen op verschillende uitzonderingen op grond van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten, waaronder de noodzaak om de lopende besluitvorming te beschermen. Ontevreden over de beperkte toegang tot deze 33 documenten wendde klager zich tot de Ombudsman.

Na een onderzoek van de litigieuze documenten was de Ombudsman niet overtuigd door de argumenten van de Commissie en was hij van mening dat de weigering om het publiek ruime toegang te verlenen, neerkwam op wanbeheer. Zij beveelt de Commissie aan haar standpunt te heroverwegen.

In antwoord daarop verleende de Commissie klager aanzienlijk ruimere toegang tot bepaalde categorieën documenten, maar stelde zij dat zij grote delen van documenten met betrekking tot haar interne beraadslagingen en gedachtewisselingen over het ontwerp van wetgevingsvoorstel niet openbaar kon maken.

De Ombudsman was van mening dat de Commissie geen redelijke uitleg had gegeven waarom geen verdere toegang kon worden verleend. Zij concludeerde dat de Commissie geen zo ruim mogelijke toegang tot de litigieuze documenten had verleend en dus geen uitvoering had gegeven aan de duidelijke rechtspraak op grond waarvan de instellingen van de Unie een bijzonder hoge mate van transparantie op wetgevingsdocumenten moeten toepassen. Zij sloot het onderzoek af en bevestigde haar bevinding van wanbeheer.