De zaak betrof een door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) georganiseerde aanbesteding voor de levering van kledinguitrusting voor Frontex-functionarissen. Klager, een onderneming die ook aan de aanbestedingsprocedure heeft deelgenomen, heeft bij Frontex bezorgdheid geuit over de gunning van de opdracht aan de winnende onderneming. Meer in het bijzonder voerde klager aan dat Frontex de winnende inschrijving had moeten afwijzen vanwege de vermeende financiële moeilijkheden van de inschrijver en zijn tekortkomingen bij de uitvoering van een ander contract, alsook omdat de offerte die hij had ingediend volgens klager abnormaal laag was.

De Ombudsman constateerde dat Frontex de subsidiabiliteitscontrole van de geselecteerde inschrijver correct had uitgevoerd, in overeenstemming met de toepasselijke regels. Bovendien was zij van mening dat de beoordeling van Frontex dat de geselecteerde inschrijving niet abnormaal laag was, redelijk was en in overeenstemming met de toepasselijke regels.

De Ombudsman sloot het onderzoek af met de bevinding dat er geen sprake was van wanbeheer.

Deze zaak betrof de behandeling door de Europese Commissie van het verzoek van een journalist om toegang van het publiek tot documenten in verband met een werkreis naar Israël door de coördinator van de Commissie voor de bestrijding van antisemitisme en de bevordering van het Joodse leven. De Commissie heeft geweigerd het bestaan van dergelijke documenten te bevestigen of te ontkennen, onder verwijzing naar de EU-regels inzake gegevensbescherming. Zij voerde aan dat zelfs de erkenning van het bestaan van dergelijke documenten zou neerkomen op een doorgifte van persoonsgegevens, zonder dat dit noodzakelijk was voor een specifiek doel van algemeen belang, hetgeen zij concludeerde dat klager niet had aangetoond.

Tijdens het onderzoek bevestigde de Commissie aan het onderzoeksteam van de Ombudsman dat de reis had plaatsgevonden en dat zij de kosten voor deze reis had gedekt, waardoor de door klager geuite kernproblemen op het gebied van transparantie werden aangepakt.

De Ombudsman constateerde dat er een algemeen belang was bij publieke controle van de beroepsactiviteiten van de coördinator, gezien de zichtbaarheid van de rol en de gevoeligheid van het onderwerp. Nadat de Commissie de werkreis had bevestigd en de kosten overeenkomstig de toepasselijke regels had gedekt, was de Ombudsman echter van mening dat was voldaan aan het algemeen belang bij de controle van de beroepsactiviteiten van de coördinator.

De Ombudsman deed de Commissie echter een suggestie voor verbetering, namelijk dat zij proactief samenvattingen van de officiële activiteiten van de coördinator zou moeten publiceren, met inbegrip van informatie over werkreizen, om de transparantie te vergroten.

De Ombudsman sloot de zaak en concludeerde dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd was.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot de notulen van de vergaderingen van de raad van bestuur van het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol). Europol heeft vastgesteld dat twee documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen en heeft gedeeltelijke toegang verleend. Daarbij heeft zij zich beroepen op zes uitzonderingen op grond van de EU-wetgeving inzake de toegang van het publiek tot documenten, met het argument dat volledige openbaarmaking de bescherming van het openbaar belang op het gebied van openbare veiligheid en internationale betrekkingen, de persoonlijke levenssfeer en integriteit van het individu, juridisch advies, het doel van audits en de lopende en afgesloten besluitvormingsprocessen van Europol zou kunnen ondermijnen.

De Ombudsman opende een onderzoek en haar onderzoeksteam inspecteerde de documenten in kwestie. Na deze inspectie was de Ombudsman niet overtuigd van de toepassing van de door Europol ingeroepen uitzonderingen op de toegang van het publiek. De Ombudsman deed daarom een voorstel voor een oplossing en verzocht Europol zijn standpunt ten aanzien van het verzoek te heroverwegen met het oog op het verlenen van ruimere toegang en verdere motivering te geven voor eventuele resterende redacties.

In antwoord daarop heeft Europol zich ertoe verbonden de openbaar beschikbare samenvattingen van de resultaten van de vergaderingen van zijn raad van bestuur gedetailleerder te maken en heeft het de samenvatting van de vergadering van de raad van bestuur van 25-26 juni 2025, die de nieuwe aanpak van Europol volgt, met de Ombudsman gedeeld. Europol heeft echter geen ruimere toegang verleend tot de gedetailleerde notulen van de betrokken vergadering, aangezien het van mening was dat een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking op hen van toepassing zou zijn om de vertrouwelijkheid van de besprekingen te beschermen. 

De Ombudsman was ingenomen met het grotere niveau van proactieve transparantie met betrekking tot de samenvattingen van de vergaderingen van de raad van bestuur die Europol publiceert. Dat gezegd hebbende, betreurde de Ombudsman het dat Europol geen ruimere toegang tot de litigieuze notulen van de vergadering heeft verleend en evenmin heeft gemotiveerd waarom in antwoord op haar voorstel voor een oplossing geen verdere toegang kon worden verleend. In plaats daarvan hanteerde Europol een algemeen vermoeden van niet-openbaarmaking, waar de Ombudsman het niet mee eens was. Hoewel de Ombudsman van mening was dat in dit geval geen verder onderzoek gerechtvaardigd is, herinnerde zij eraan dat Europol aanvragers van toegang van het publiek een voldoende gedetailleerde motivering moet geven, zodat zij kunnen begrijpen waarom (volledige) toegang niet kan worden verleend. Zij verzocht Europol ook een individuele beoordeling te blijven uitvoeren van de gedetailleerde notulen van de vergaderingen van zijn raad van bestuur in antwoord op toekomstige verzoeken om toegang van het publiek uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot uitwisselingen tussen de Commissie, een in de VS gevestigde organisatie en Europol over seksueel misbruik van kinderen. De klager heeft zijn verzoek in november 2024 bij de Commissie ingediend.

De Commissie antwoordde voor het eerst in maart 2025. Zij heeft vastgesteld dat 14 documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vielen, waarbij gedeeltelijke toegang tot 11 documenten werd verleend en toegang tot drie documenten in hun geheel werd geweigerd. Daarbij voerde de Commissie aan dat openbaarmaking de privacy, het algemeen belang op het gebied van de openbare veiligheid en haar eigen besluitvormingsproces zou kunnen ondermijnen.

Klager betwistte het besluit van de Commissie door in april 2025 een "bevestigend verzoek" in te dienen. Bij gebrek aan een antwoord wendde klager zich in juli 2025 tot de Ombudsman.

De Ombudsman opende een onderzoek naar de impliciete weigering van de Commissie om het publiek toegang te verlenen en verzocht de Commissie als eerste stap zo spoedig mogelijk een uitdrukkelijk antwoord op het confirmatief verzoek van klager vast te stellen. Bij gebrek aan een antwoord binnen de gestelde termijn heeft het onderzoeksteam van de Ombudsman de betrokken documenten geïnspecteerd.

De Commissie antwoordde klager in maart 2026 en verleende (bredere) gedeeltelijke toegang tot alle 14 documenten. Klager heeft in zijn opmerkingen over het confirmatieve besluit van de Commissie de resterende redacties niet aangevochten. De Ombudsman was derhalve van oordeel dat de klacht over de impliciete weigering van de Commissie is afgehandeld door de gedeeltelijke toegang die nu is verleend. Niettemin betreurt de Ombudsman de vertraging die de Commissie heeft opgelopen bij de behandeling van het verzoek om toegang van klager, die zelfs na de opening van haar onderzoek voortduurde. De Ombudsman blijft de kwestie van vertragingen op basis van bij haar ingediende klachten nauwlettend volgen.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten die in het bezit zijn van het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) met betrekking tot zijn samenwerking met de autoriteiten van de lidstaten, het VK en Frontex op het gebied van activiteiten ter bestrijding van smokkel in het Kanaal. Europol heeft vastgesteld dat 197 documenten binnen het toepassingsgebied van het verzoek vallen en heeft de toegang tot al deze documenten geweigerd. Door de toegang te weigeren, voerde Europol aan dat de openbaarmaking van de documenten de bescherming van het openbaar belang op het gebied van de openbare veiligheid en zijn internationale betrekkingen zou ondermijnen. 

Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft steekproeven van de betrokken documenten geïnspecteerd en een ontmoeting gehad met vertegenwoordigers van Europol. Op basis hiervan en gezien de ruime beoordelingsmarge waarover de EU-instellingen en -agentschappen beschikken wanneer zij van mening zijn dat de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen in gevaar zijn, oordeelde de Ombudsman dat het besluit van Europol om de toegang van het publiek te weigeren niet kennelijk onjuist was.

Aangezien de betrokken openbare belangen niet kunnen worden vervangen door een ander openbaar belang dat belangrijker wordt geacht, heeft de Ombudsman het onderzoek afgesloten en vastgesteld dat er geen sprake was van wanbeheer door Europol.