Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού στην έκθεση εκτίμησης κινδύνου για το 2023 μιας μεγάλης πλατφόρμας μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τη συμμόρφωσή της με τις διατάξεις της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA). Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση στην έκθεση, αναφερόμενη σε εξαιρέσεις βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα (κανονισμός 1049/2001). Θεώρησε ότι υπήρχε γενικό τεκμήριο ότι η δημοσιοποίηση της έκθεσης θα έθιγε τα εμπορικά συμφέροντα της πλατφόρμας, καθώς και την εν εξελίξει έρευνά της σχετικά με τη συμμόρφωση της πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της βάσει της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν προέβη σε εξατομικευμένη αξιολόγηση της έκθεσης για να καθορίσει την πιθανή κοινοποίησή της.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι δεν ήταν εύλογο να εφαρμοστεί γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης σε έκθεση αξιολόγησης κινδύνου που καταρτίστηκε στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι οι περιστάσεις υπό τις οποίες τα δικαστήρια της ΕΕ έχουν αναγνωρίσει τη δυνατότητα χρήσης ενός γενικού τεκμηρίου διαφέρουν πολύ από τους κανόνες που ισχύουν για τις εκθέσεις εκτίμησης κινδύνου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προκαταρκτική άποψη της Διαμεσολαβήτριας ήταν ότι η επίκληση από την Επιτροπή ενός γενικού τεκμηρίου συνιστούσε κακοδιοίκηση.

Όταν η Επιτροπή ενέμεινε στη θέση της, η Διαμεσολαβήτρια επιβεβαίωσε την άποψή της ότι η επίκληση γενικού τεκμηρίου μη δημοσιοποίησης συνιστούσε κακοδιοίκηση. Συνέστησε στην Επιτροπή να διενεργήσει ατομική αξιολόγηση της επίμαχης έκθεσης εκτίμησης κινδύνου με σκοπό τη χορήγηση της ευρύτερης δυνατής πρόσβασης, σύμφωνα με τον κανονισμό 1049/2001.

Η Επιτροπή δεν αποδέχθηκε τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας και επανέλαβε τη θέση της ότι μπορεί γενικά να τεκμαίρεται ότι η δημοσιοποίηση της έκθεσης εκτίμησης κινδύνου θα υπονόμευε την προστασία του σκοπού της έρευνάς της σχετικά με την πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες και τα εμπορικά συμφέροντα της οικείας πλατφόρμας. Έκρινε επίσης ότι δεν ήταν δυνατόν να εκτιμήσει αν η έκθεση περιείχε εμπορικά ευαίσθητες πληροφορίες και ότι το συμφέρον που επιδίωκε ο καταγγέλλων ήταν ιδιωτικού χαρακτήρα.

Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε τη λύπη της για την απάντηση της Επιτροπής. Εξακολουθεί να μην είναι πεπεισμένη ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης στις εκθέσεις εκτίμησης κινδύνου που καταρτίζονται στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες, μεταξύ άλλων μετά τη δημοσιοποίηση απαλειμμένης έκδοσης της έκθεσης από την οικεία πλατφόρμα. Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε επίσης ότι η δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης μιας πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες συνιστά δημόσιο συμφέρον για τη γνωστοποίηση, το οποίο η Επιτροπή θα έπρεπε να είχε σταθμίσει με τα συμφέροντα που επιδίωκε να προστατεύσει. Τέλος, η Διαμεσολαβήτρια επισήμανε ότι η αξιολόγηση εμπορικά ευαίσθητων πληροφοριών αποτελεί μέρος των υποχρεώσεων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ βάσει του κανονισμού 1049/2001.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση κακοδιοίκησης.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με πιθανές ανταλλαγές ή αλληλογραφία με τις ρουμανικές αρχές σχετικά με τις προεδρικές εκλογές του 2024 στη Ρουμανία. Η Επιτροπή εντόπισε ένα σύνολο εγγράφων που αφορούν δύο έρευνες στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA) και αρνήθηκε την πρόσβαση. Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστήριξε ότι τα έγγραφα καλύπτονταν από γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης και ότι η δημοσιοποίηση θα έθιγε την προστασία του σκοπού των ερευνών και των εμπορικών συμφερόντων μιας εταιρείας.

Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της, υποστηρίζοντας ότι υπήρχε υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη γνωστοποίηση. Όταν η Επιτροπή διατήρησε την άρνησή της να δημοσιοποιήσει τα έγγραφα, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα. Η Διαμεσολαβήτρια ζήτησε επίσης από την Επιτροπή να παράσχει λεπτομερή κατάλογο των εντοπισθέντων εγγράφων που θα μπορούσαν να κοινοποιηθούν στον καταγγέλλοντα.

Βάσει της επιθεώρησης, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να αρνηθεί την πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα, δεδομένου του ευαίσθητου χαρακτήρα τους. Μολονότι η Επιτροπή δεν παρέσχε λεπτομερή κατάλογο εγγράφων, κατά τη διάρκεια της έρευνας περιέγραψε λεπτομερέστερα την κατηγορία των σχετικών εγγράφων, την οποία ο Διαμεσολαβητής έκρινε εύλογη στο συγκεκριμένο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης.

Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση με το συμπέρασμα ότι δεν ήταν δικαιολογημένες περαιτέρω έρευνες.

Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση του κοινού στην έκθεση εκτίμησης κινδύνου για το 2023 μιας μεγάλης πλατφόρμας μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τη συμμόρφωσή της με τις διατάξεις της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Η ετήσια υποβολή εκθέσεων αποτελεί μέρος των υποχρεώσεων των «πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών» στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση στην έκθεση, επικαλούμενη εξαίρεση βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα (κανονισμός 1049/2001). Συγκεκριμένα, η Επιτροπή υποστήριξε ότι θα μπορούσε να τεκμαίρεται ότι η δημοσιοποίηση της έκθεσης θα υπονόμευε τα εμπορικά συμφέροντα της πλατφόρμας, καθώς και την εν εξελίξει έρευνά της σχετικά με τη συμμόρφωση της πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της βάσει της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν αξιολόγησε μεμονωμένα την έκθεση ενόψει της πιθανής κοινοποίησής της.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας επιθεώρησε την επίμαχη έκθεση. Βάσει της επιθεώρησης, η Διαμεσολαβήτρια συμμερίστηκε την προκαταρκτική της άποψη με την Επιτροπή ότι είναι παράλογο να εφαρμόζεται γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης σε έκθεση αξιολόγησης κινδύνου που καταρτίζεται στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι οι περιστάσεις υπό τις οποίες τα δικαστήρια της ΕΕ έχουν αναγνωρίσει τη δυνατότητα χρήσης ενός γενικού τεκμηρίου διαφέρουν πολύ από τους κανόνες που ισχύουν για τις εκθέσεις εκτίμησης κινδύνου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προκαταρκτική άποψη της Διαμεσολαβήτριας ήταν ότι η επίκληση από την Επιτροπή ενός γενικού τεκμηρίου συνιστούσε κακοδιοίκηση.

Απαντώντας στη Διαμεσολαβήτρια, η Επιτροπή ενέμεινε στην άποψή της, προσθέτοντας ότι η χρήση γενικού τεκμηρίου ήταν δικαιολογημένη και υπό το πρίσμα της ανάγκης προστασίας του σκοπού του ανεξάρτητου ελέγχου σχετικά με τη συμμόρφωση της πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της βάσει της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες, ο οποίος βρισκόταν σε εξέλιξη κατά τον χρόνο λήψης της απόφασής της σχετικά με το αίτημα πρόσβασης.

Ο Διαμεσολαβητής δεν ήταν πεπεισμένος ότι η ανάγκη προστασίας του σκοπού του ελέγχου ήταν τέτοια ώστε να δικαιολογεί την εφαρμογή από την Επιτροπή ενός γενικού τεκμηρίου μη δημοσιοποίησης. Μολονότι ο νομοθέτης συνέδεσε το χρονοδιάγραμμα για την προορατική δημοσίευση της έκθεσης εκτίμησης κινδύνου με την ολοκλήρωση του ανεξάρτητου ελέγχου, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι αιτήσεις πρόσβασης του κοινού δυνάμει του κανονισμού 1049/2001 πρέπει να απορρίπτονται πριν από την εν λόγω ημερομηνία. Αντιθέτως, εάν η οικεία πλατφόρμα δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει προορατικά την έκθεση εκτίμησης κινδύνου όταν υπάρχει αίτημα πρόσβασης του κοινού για τη δημοσιοποίησή της, η Επιτροπή θα πρέπει να το λάβει αυτό υπόψη στην αξιολόγησή της βάσει του κανονισμού 1049/2001. Εάν δεν είναι σαφές αν μπορεί να χορηγηθεί πρόσβαση στο κοινό, η Επιτροπή θα πρέπει να συμβουλευτεί την πλατφόρμα για να λάβει τις απόψεις της σχετικά με το αν μπορεί να εφαρμοστεί οποιαδήποτε από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 4 του κανονισμού 1049/2001.

Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η εφαρμογή από την Επιτροπή γενικού τεκμηρίου μη γνωστοποιήσεως στην επίμαχη έκθεση αξιολογήσεως κινδύνων συνιστούσε κακοδιοίκηση. Συνέστησε στην Επιτροπή να διενεργήσει ατομική αξιολόγηση του εγγράφου με σκοπό τη χορήγηση της ευρύτερης δυνατής πρόσβασης, σύμφωνα με τον κανονισμό 1049/2001.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε φάκελο υπόθεσης που αφορούσε ισχυρισμούς διαφθοράς τους οποίους η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) είχε αποφασίσει να μην διερευνήσει. Η OLAF είχε αρνηθεί την πρόσβαση βάσει γενικού τεκμηρίου μη γνωστοποίησης, υποστηρίζοντας ότι η γνωστοποίηση θα υπονόμευε τον σκοπό των ερευνών της. Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε την εφαρμογή από την OLAF ενός γενικού τεκμηρίου μη δημοσιοποίησης. Υποστήριξε επίσης ότι υπήρχε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον για τη γνωστοποίηση.

Μετά την έναρξη της έρευνας από την Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια, η OLAF επανεξέτασε τη θέση της και παρέσχε στον καταγγέλλοντα πρόσβαση στην απόφαση περάτωσης της υπόθεσης. Ο καταγγέλλων θεώρησε ότι αυτό ανταποκρινόταν στο αίτημά του για πρόσβαση, αλλά δήλωσε επίσης ότι η OLAF θα έπρεπε να είχε παράσχει πρόσθετες εξηγήσεις ως προς τους λόγους για τους οποίους δεν είχε κινήσει έρευνα.

Ο Διαμεσολαβητής θεωρεί παράλογο να εφαρμόζεται γενικό τεκμήριο μη γνωστοποίησης σε απόφαση της OLAF με την οποία περατώνεται διαδικασία επιλογής, όταν η OLAF διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν επαρκείς λόγοι για την έναρξη έρευνας. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη θετική συνεργασία της OLAF με την καταγγελία και επαίνεσε την OLAF για την προθυμία της να επιλύσει το ζήτημα. Δεδομένου ότι η εν λόγω έρευνα αφορούσε αποκλειστικά την άρνηση της OLAF να παράσχει πρόσβαση στο κοινό, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η καταγγελία έχει επιλυθεί και περάτωσε την έρευνα όπως είχε διευθετηθεί.

Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει πλήρη πρόσβαση του κοινού σε 11 «εκτελεστικές αποφάσεις» που καθορίζουν τα επιμέρους «εποπτικά τέλη» τα οποία πρέπει να καταβάλλουν οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών σύμφωνα με τον νόμο για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Αρνούμενη την πρόσβαση, η Επιτροπή στηρίχθηκε σε μία από τις εξαιρέσεις που προβλέπει η νομοθεσία της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, υποστηρίζοντας ότι η γνωστοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει τα εμπορικά συμφέροντα. Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε τη χρήση αυτής της εξαίρεσης και ισχυρίστηκε ότι υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη γνωστοποίηση.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα, καθώς και άλλα μέρη του φακέλου της Επιτροπής, και πραγματοποίησε συνάντηση με εκπροσώπους της Επιτροπής. Με βάση την επιθεώρηση και τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι οι πληροφορίες που παρακρατήθηκαν αποτελούσαν πράγματι ευαίσθητες πληροφορίες, η αποκάλυψη των οποίων θα μπορούσε να υπονομεύσει τα εμπορικά συμφέροντα, μεταξύ άλλων υπό το πρίσμα του μηχανισμού επιμερισμού του κόστους βάσει του οποίου υπολογίζονται τα επιμέρους εποπτικά τέλη. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε επίσης ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να θεωρήσει ότι δεν υπήρχε υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη γνωστοποίηση.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή βασίμως αρνήθηκε να παράσχει πλήρη πρόσβαση του κοινού στις επίμαχες εκτελεστικές αποφάσεις και περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.