Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση του κοινού στην έκθεση εκτίμησης κινδύνου μιας μεγάλης εταιρείας μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τη συμμόρφωσή της με τις διατάξεις της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA) —η ετήσια υποβολή εκθέσεων αποτελεί μέρος των υποχρεώσεων των «πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών» βάσει της πράξης. Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση στο έγγραφο, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε γενικά να τεκμαίρεται ότι η γνωστοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει τα εμπορικά συμφέροντα της εν λόγω εταιρείας, καθώς και μια εν εξελίξει έρευνα σχετικά με τη συμμόρφωση της εταιρείας με την πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Η Επιτροπή δεν αξιολόγησε μεμονωμένα την έκθεση για πιθανή κοινοποίηση.

Μετά από επιθεώρηση της έκθεσης, η Διαμεσολαβήτρια εξέδωσε προκαταρκτικά πορίσματα σύμφωνα με τα οποία δεν ήταν εύλογο για την Επιτροπή να εφαρμόσει γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης σε έκθεση αξιολόγησης κινδύνου που συντάχθηκε στο πλαίσιο της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες. Σημείωσε ότι οι περιστάσεις υπό τις οποίες τα δικαστήρια της ΕΕ έχουν αναγνωρίσει τη δυνατότητα χρήσης ενός γενικού τεκμηρίου διαφέρουν πολύ από τους κανόνες που ισχύουν για τις εκθέσεις εκτίμησης κινδύνου.

Ωστόσο, η Επιτροπή ενέμεινε στην άποψή της, προσθέτοντας ότι η χρήση γενικού τεκμηρίου δικαιολογούνταν επίσης από την ανάγκη προστασίας ανεξάρτητου ελέγχου σχετικά με τη συμμόρφωση της πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της βάσει της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες.

Ο Διαμεσολαβητής δεν ήταν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει την εφαρμογή ενός γενικού τεκμηρίου μη δημοσιοποίησης. Σημείωσε ότι, ενώ το χρονοδιάγραμμα για την προορατική δημοσίευση της έκθεσης εκτίμησης κινδύνου από την πλατφόρμα συνδέεται με την ολοκλήρωση του ανεξάρτητου ελέγχου, αυτό δεν σημαίνει ότι οι αιτήσεις πρόσβασης του κοινού πρέπει να απορρίπτονται πριν από την εν λόγω ημερομηνία.

Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εφαρμογή από την Επιτροπή γενικού τεκμηρίου μη γνωστοποίησης στην έκθεση αξιολόγησης κινδύνου συνιστούσε κακοδιοίκηση. Συνέστησε στην Επιτροπή να προβεί σε ατομική αξιολόγηση του εγγράφου με σκοπό τη χορήγηση της ευρύτερης δυνατής πρόσβασης.

Η Επιτροπή δεν αποδέχθηκε τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας. Εκτός από τα προηγούμενα επιχειρήματά της, υποστήριξε περαιτέρω ότι δεν μπορούσε ενδεχομένως να αξιολογήσει αν η έκθεση περιέχει εμπορικά ευαίσθητες πληροφορίες και ότι ο καταγγέλλων επιδίωκε ιδιωτικό και όχι δημόσιο συμφέρον για την αναζήτηση πρόσβασης.

Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε τη λύπη της για την απάντηση της Επιτροπής. Τόνισε ότι η δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης μιας πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας με τις υποχρεώσεις της βάσει της πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες συνιστά δημόσιο συμφέρον. Σημείωσε επίσης ότι η αξιολόγηση εμπορικά ευαίσθητων πληροφοριών αποτελεί μέρος των υποχρεώσεων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα. Ως εκ τούτου, περάτωσε την υπόθεση επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση κακοδιοίκησης.