Η υπόθεση αφορούσε την εικαζόμενη παράλειψη του μηχανισμού καταγγελιών της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) να διεκπεραιώσει εγκαίρως μια καταγγελία. Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η καθυστέρηση ήταν δικαιολογημένη λόγω της πολυπλοκότητας του αντικειμένου της καταγγελίας. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την ΕΤΕπ.

Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Επιτροπής να απαντήσει στην αλληλογραφία του καταγγέλλοντος στο πλαίσιο δημοσιονομικού ελέγχου σε επίπεδο κράτους μέλους. Μετά την παρέμβαση της Διαμεσολαβήτριας, η Επιτροπή απάντησε. Αποκάλυψε το έγγραφο που ζήτησε ο καταγγέλλων, αλλά απέκρυψε ορισμένα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα (ονόματα φυσικών προσώπων). Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή αιτιολόγησε ορθά την απαλοιφή βάσει του κανονισμού 45/2001.

Ο ενδιαφερόμενος ενημέρωσε την OLAF σχετικά με εικαζόμενη κακοδιαχείριση χρηματοδοτικών πόρων της ΕΕ στην Ελλάδα. Η OLAF δεν απέστειλε αποδεικτικό παραλαβής της αλληλογραφίας του ενδιαφερόμενου και επίσης δεν ενημέρωσε τον ενδιαφερόμενο ούτε σχετικά με τις ενέργειες που ανέλαβε ούτε σχετικά με την έκβαση της καταγγελίας του. Μετά την παρέμβαση του Διαμεσολαβητή, η OLAF παραδέχθηκε τις διαδικαστικές ελλείψεις κατά τον χειρισμό της υπόθεσης και ζήτησε συγγνώμη. Έλαβε επίσης μέτρα προκειμένου να αποφευχθούν παρόμοια προβλήματα στο μέλλον. Τέλος, η OLAF ενημέρωσε τον ενδιαφερόμενο για τις ενέργειές της όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης. Η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η OLAF είχε λάβει μέτρα ώστε να διευθετήσει την καταγγελία. Ωστόσο, ο Διαμεσολαβητής προέβη σε μια περαιτέρω παρατήρηση με σκοπό να βελτιωθούν οι διαδικασίες της OLAF όσον αφορά την από μέρους της παρακολούθηση περατωθεισών υποθέσεων που διαβιβάζονται στις αρμόδιες εθνικές αρχές.

Η παρούσα αυτεπάγγελτη έρευνα αφορά τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διασφαλίζει ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης τηρούνται κατά την εφαρμογή της πολιτικής συνοχής της ΕΕ από τα κράτη μέλη. Δρομολογήθηκε καθώς η Ένωση ξεκίνησε μια νέα επταετή περίοδο χρηματοδότησης, η οποία καλύπτει την περίοδο 2014-2020, βάσει ενός νέου νομικού πλαισίου.

Η πολιτική συνοχής της ΕΕ αποσκοπεί στη μείωση των ανισοτήτων μεταξύ των επιπέδων ανάπτυξης των διαφόρων περιφερειών της ΕΕ. Δεδομένης της προβολής της Ένωσης στα έργα που χρηματοδοτούνται μέσω της πολιτικής συνοχής – από τη βελτίωση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης στη Ρουμανία έως την απομάκρυνση των ναρκοπεδίων στην Κροατία – η Διαμεσολαβήτρια πιστεύει ότι η Επιτροπή θα πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασφαλίσει τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων καθώς δαπανώνται τα χρήματα. Το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν είναι άμεσα υπεύθυνη για τη διαχείριση των κονδυλίων δεν θα πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται ως λόγος για τη μη ανάληψη δράσης εάν έχουν παραβιαστεί ή υπάρχει κίνδυνος να παραβιαστούν θεμελιώδη δικαιώματα.

Στην αυτεπάγγελτη έρευνα συμμετείχαν η Επιτροπή, οι εθνικοί διαμεσολαβητές και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών. Με βάση τις παρατηρήσεις τους, η Διαμεσολαβήτρια έχει καταρτίσει οκτώ κατευθυντήριες γραμμές για βελτίωση με σκοπό την υποστήριξη της Επιτροπής, καθώς εποπτεύει τα κράτη μέλη στον τομέα αυτό.

Η υπόθεση αφορούσε σουηδική εταιρεία που συμμετείχε σε έργο χρηματοδοτούμενο από το πρόγραμμα ΠΠ7 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του έργου, η Επιτροπή αποφάσισε να ελέγξει την εταιρεία. Η εταιρεία διαφώνησε με τα αποτελέσματα του ελέγχου και, αφού τα επιβεβαίωσε η Επιτροπή, υπέβαλε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή επικαλούμενη έλλειψη αντικειμενικότητας εκ μέρους της Επιτροπής και μη συμμόρφωση με τους ισχύοντες κανόνες.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή. Ειδικότερα, τα αποτελέσματα του ελέγχου σχετικά με το κόστος εργασίας της εταιρείας βασίστηκαν στις πληροφορίες που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά τον σχετικό χρόνο. Πρότεινε στον καταγγέλλοντα ότι, εάν διαθέτει περαιτέρω αποδεικτικά στοιχεία, θα εξετάσει το ενδεχόμενο να τα υποβάλει στην Επιτροπή προς εξέταση. Όσον αφορά τον υπολογισμό του παραγωγικού χρόνου της εταιρείας, οι πληροφορίες που υπέβαλε ο καταγγέλλων δεν ήταν επαρκείς για να επιτρέψουν στην Επιτροπή να υπολογίσει τον πραγματικό ατομικό παραγωγικό χρόνο, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των κανόνων του 7ου ΠΠ. Κατά συνέπεια, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση.

Ο ενδιαφερόμενος είναι μια ιταλική επιχείρηση. Το 2008 συνήψε Συμφωνία Επιχορήγησης με τον EACI στο πλαίσιο του προγράμματος Marco Polo II της ΕΕ, το οποίο στηρίζει δράσεις που αποβλέπουν στη στροφή από τις οδικές μεταφορές εμπορευμάτων προς άλλους τρόπους μεταφοράς πιο συμβατούς με το περιβάλλον.

Η δράση που πρότεινε ο ενδιαφερόμενος αφορούσε εξαγωγές από την ιταλική κεραμευτική βιομηχανία στην Ισπανία και έλαβε επιχορήγηση ύψους έως 4 εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της αιφνίδιας πτώσης της ισπανικής στεγαστικής αγοράς, η ζήτηση για τη μεταφορά κεραμικών προϊόντων από την Ιταλία στην Ισπανία μειώθηκε δραματικά μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Επιχορήγησης. Κατά συνέπεια, ο EACI έκανε δεκτό το αίτημα του ενδιαφερόμενου για αναστολή της υλοποίησης της δράσης. Τον Ιούνιο του 2010, δεδομένου ότι δεν είχε καταστεί δυνατό για τον ενδιαφερόμενο να συνεχίσει το έργο, ο EACI κατήγγειλε τη Συμφωνία Επιχορήγησης και ενημέρωσε τον ενδιαφερόμενο ότι είχε 60 ημέρες για να υποβάλει τελική έκθεση και να ζητήσει πληρωμή του υπολοίπου. Ο ενδιαφερόμενος υπέβαλε αίτημα για πληρωμή υπολοίπου ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ μόλις τον Ιανουάριο του 2011. Κατά την άποψη του EACI, ο ενδιαφερόμενος ενήργησε με μεγάλη καθυστέρηση.

Στην αναφορά του προς τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή, ο ενδιαφερόμενος ισχυρίστηκε ότι ο EACI είχε ενεργήσει καταχρηστικά. Ο ενδιαφερόμενος ισχυρίστηκε ότι η καθυστέρηση της υποβολής του αιτήματος για πληρωμή του υπολοίπου δικαιολογούνταν από τις καλόπιστες προσπάθειές του να συνεχίσει τη δράση και ότι, ελλείψει τελικής έκθεσης, ο EACI θα έπρεπε να είχε βασιστεί τουλάχιστον στα στοιχεία που προκύπτουν από μια ενδιάμεση έκθεση που του υποβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Κατά την άποψή του, ο EACI έκρινε ότι είχε συμμορφωθεί πλήρως με τις διατάξεις της Συμφωνίας Επιχορήγησης.

Ο Διαμεσολαβητής υπενθύμισε ότι η έννοια της χρηστής διοίκησης είναι ευρύτερη από αυτήν της νομιμότητας. Ο Διαμεσολαβητής επεσήμανε ότι παρά το γεγονός ότι ο EACI δεν έφερε καμία σχετική νομική υποχρέωση, η Συμφωνία Επιχορήγησης δεν τον εμπόδιζε να αποδεχθεί εκπρόθεσμα αιτήματα για πληρωμή υπολοίπου. Ενόψει (i) της ιδιαίτερα σοβαρής επίπτωσης που είχε η οικονομική κρίση στο έργο του ενδιαφερόμενου και (ii) του γεγονότος ότι ο EACI είχε ήδη εγκρίνει την ενδιάμεση έκθεση που υποβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2009, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η απόφαση του Οργανισμού να απορρίψει το αίτημα του ενδιαφερόμενου για πληρωμή του υπολοίπου δεν ήταν απόλυτα δίκαιη. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε φιλικό διακανονισμό και κάλεσε τον EACI να αξιολογήσει το αίτημα του ενδιαφερόμενου για πληρωμή υπολοίπου ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ επί τη βάσει της ενδιάμεσης έκθεσης του ενδιαφερόμενου, που υποβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Ο EACI αποδέχθηκε την πρόταση και ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση.