Ιστορικό της καταγγελίας

1. Ένα από τα καθήκοντα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) είναι η διεξαγωγή ανεξάρτητων διοικητικών ερευνών για σοβαρά παραπτώματα από υπαλλήλους και μέλη των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Μετά τις έρευνές της, η OLAF μπορεί να διατυπώνει συστάσεις για δράσεις που πρέπει να αναληφθούν από το οικείο θεσμικό όργανο της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων «πειθαρχικών συστάσεων» που αποσκοπούν στην επιβολή κυρώσεων για τυχόν παραβάσεις του προσωπικού και των μελών των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.[1] Μέσω της ετήσιας έκθεσής της, η OLAF ενημερώνει το κοινό σχετικά με τον αριθμό των πειθαρχικών συστάσεων που απηύθυνε στα οικεία θεσμικά όργανα της ΕΕ σε μια δεδομένη περίοδο και σχετικά με το κατά πόσον τα θεσμικά όργανα έδωσαν συνέχεια σε αυτές.[2]

2. Ο καταγγέλλων, δημοσιογράφος, επιδίωξε να μάθει περισσότερα για τα πορίσματα της OLAF και τις επακόλουθες αποφάσεις των θεσμικών οργάνων της ΕΕ κατά την περίοδο από το 2015 έως το 2023. Για τον σκοπό αυτό, υπέβαλε διάφορα αιτήματα [3] για πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα στα αρμόδια θεσμικά όργανα της ΕΕ, μεταξύ των οποίων, τον Ιούνιο του 2024, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ζητώντας

1.  «Αντίγραφα, σε κάθε περίπτωση, των τελικών γραπτών εκθέσεων και συστάσεων που απέστειλε η OLAF στο θεσμικό σας όργανο, καθώς και κάθε σχετικού εγγράφου που συνοδεύει τις εν λόγω εκθέσεις.»
2.  «Αντίγραφα των τελικών εκθέσεων που εξέδωσαν τα όργανά σας σχετικά με καθεμία από τις πειθαρχικές διαδικασίες, τα οποία παρατίθενται ανωτέρω».

3. Εντός της σχετικής περιόδου, η OLAF διενήργησε 28 έρευνες σχετικά με το Κοινοβούλιο.

4. Τον Ιούλιο του 2024 το Κοινοβούλιο επικοινώνησε με τον καταγγέλλοντα σχετικά με το αίτημά του για πρόσβαση. Ανέφερε ότι τα ζητούμενα έγγραφα περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια των κανόνων της ΕΕ για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα [4] (κανονισμός 2018/1725). Το Κοινοβούλιο είπε στον καταγγέλλοντα ότι για να του διαβιβαστούν αυτά τα δεδομένα, πρέπει να αποδείξει ότι αυτό είναι απαραίτητο για συγκεκριμένο σκοπό δημόσιου συμφέροντος. Ο καταγγέλλων απάντησε ότι «ο σοβαρός χαρακτήρας του σχετικού παραπτώματος και το σημαντικό δημόσιο συμφέρον για τα θέματα αυτά» δικαιολογούν τη δημοσιοποίηση των ζητηθέντων εγγράφων. Αναφέρθηκε στον δημοσιογραφικό σκοπό του αιτήματος και είπε ότι η διαφάνεια σχετικά με το θέμα αυτό είναι απαραίτητη για την εμπιστοσύνη του κοινού. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, η άρνηση κοινολόγησης θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ΕΕ και η πρόσβαση θα πρέπει να χορηγείται μόλις παρέλθει η περίοδος παρακολούθησης για έρευνα της OLAF.

5. Τον Αύγουστο του 2024 το Κοινοβούλιο ενημέρωσε την καταγγέλλουσα ότι η προκαταρκτική αξιολόγηση του αιτήματος βρισκόταν σε εξέλιξη και ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ήταν σε θέση να αποκαλύψει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου, ζήτησε από τον καταγγέλλοντα να επιβεβαιώσει το ενδιαφέρον του για τα ζητηθέντα έγγραφα σε περίπτωση απαλοιφής δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Απαντώντας, ο καταγγέλλων δήλωσε ότι τα έγγραφα θα πρέπει να δημοσιοποιούνται στο σύνολό τους, συμπεριλαμβανομένων τυχόν δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

6. Λίγο μετά, τον Σεπτέμβριο του 2024, το Κοινοβούλιο έκρινε ότι η αξιολόγηση και η απαλοιφή των ζητούμενων εγγράφων θα συνεπαγόταν υπερβολικό διοικητικό φόρτο και πρότεινε στον καταγγέλλοντα, ως δίκαιη λύση [5] βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα (κανονισμός 1049/2001), να μειώσει το πεδίο εφαρμογής του αιτήματός του για πρόσβαση σε ένα συγκεκριμένο έτος. Ο καταγγέλλων συμφώνησε να περιορίσει το πεδίο εφαρμογής του αιτήματός του μόνο στο έτος 2015.

7. Δεδομένου ότι δεν έλαβε απάντηση από το Κοινοβούλιο εντός της προθεσμίας, ο καταγγέλλων ζήτησε από το Κοινοβούλιο να επανεξετάσει τη σιωπηρή άρνησή του να παράσχει πρόσβαση (υποβάλλοντας «επιβεβαιωτική αίτηση») τον Οκτώβριο του 2024.

8. Τον Δεκέμβριο του 2024 το Κοινοβούλιο απέστειλε στον καταγγέλλοντα την επιβεβαιωτική απόφασή του. Προσδιόρισε τρία έγγραφα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης πρόσβασης (σύσταση της OLAF, επιστολή σχετικά με την επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων αποζημιώσεων και απόφαση επιβολής πειθαρχικής κύρωσης). Το Κοινοβούλιο αρνήθηκε την πρόσβαση στα έγγραφα αυτά στο σύνολό τους, επικαλούμενο την ανάγκη προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα [6] και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων [7].

9. Εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για το αποτέλεσμα αυτό, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Η έρευνα

10. Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με την απόφαση του Κοινοβουλίου να αρνηθεί την πρόσβαση βάσει του κανονισμού 1049/2001.

11. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Διαμεσολαβήτρια έλαβε τις εμπιστευτικές πρόσθετες απόψεις του Κοινοβουλίου σχετικά με την καταγγελία. Η ομάδα έρευνας του Διαμεσολαβητή επιθεώρησε επίσης τα επίμαχα έγγραφα.

Επιχειρήματα που προβλήθηκαν

12. Στην επιβεβαιωτική του απόφαση, το Κοινοβούλιο δήλωσε ότι τα ζητούμενα έγγραφα περιέχουν «πληροφορίες σχετικά με ταυτοποιημένα φυσικά πρόσωπα που αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας της OLAF, περιγραφή των πραγματικών στοιχείων όσον αφορά εικαζόμενες παρατυπίες και παραβάσεις, καθώς και των προτεινόμενων ή επιβληθέντων μέτρων και κυρώσεων». Σύμφωνα με το Κοινοβούλιο, οι πληροφορίες αυτές συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και η διαβίβασή τους δεν θα ήταν αναλογική ούτε θα ήταν το καταλληλότερο μέτρο για την επίτευξη του στόχου του καταγγέλλοντος. Ειδικότερα, προκειμένου να ενημερωθεί σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ενεργούν τα θεσμικά όργανα σε περιπτώσεις παραπτωμάτων του προσωπικού, το Κοινοβούλιο έκρινε ότι δεν είναι απαραίτητο το κοινό να γνωρίζει την ταυτότητα των ενδιαφερόμενων προσώπων.

13. Αντίθετα, το Κοινοβούλιο υποστήριξε ότι οι πειθαρχικές διαδικασίες αφορούν τη σχέση μεταξύ του θεσμικού οργάνου και του προσωπικού του και ότι η εμπιστευτικότητα αυτής της σχέσης είναι υψίστης σημασίας για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης της ΕΕ [8], ο οποίος προβλέπει ότι ένας υπάλληλος μπορεί να ζητήσει τη διαγραφή από τον ατομικό του φάκελο αναφοράς πειθαρχικής ποινής. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο υποστήριξε ότι η δημοσιοποίηση σύστασης της OLAF «θα παρείχε μόνο μερική εικόνα, χωρίς πειστικές διαπιστώσεις παραβίασης, ενώ ταυτόχρονα θα υπονόμευε τη φήμη των ενδιαφερόμενων ατόμων», δεδομένου ότι η τελική απόφαση για ένα τέτοιο θέμα λαμβάνεται από το οικείο θεσμικό όργανο.

14. Όσον αφορά την προστασία της διαδικασίας λήψης αποφάσεών του, το Κοινοβούλιο επισήμανε ότι οι οριστικές αποφάσεις σε πειθαρχικά θέματα αποτελούν μέρος του ατομικού φακέλου υπαλλήλου, ο οποίος είναι εμπιστευτικός σύμφωνα με τον κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της ΕΕ. Θεωρεί ότι η εν λόγω εμπιστευτικότητα θα πρέπει να επεκταθεί στα προπαρασκευαστικά έγγραφα για τις αποφάσεις αυτές, με σκοπό την προστασία της τιμής και της υπόληψης του ενδιαφερόμενου μέλους του προσωπικού.

15. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο δήλωσε ότι οι πειθαρχικές διαδικασίες υπόκεινται σε αυστηρούς κανόνες εμπιστευτικότητας και εγγυήσεις για το δικαίωμα υπεράσπισης και άλλα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες των ενδιαφερομένων. Οι συστάσεις της OLAF αποτελούν τη βάση των εν λόγω πειθαρχικών διαδικασιών και, ως εκ τούτου, συνιστούν γνώμες για εσωτερική χρήση στο πλαίσιο προκαταρκτικών διαβουλεύσεων σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 3 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού 1049/2001. Υπό το πρίσμα αυτό, το Κοινοβούλιο υποστήριξε ότι η δημοσιοποίηση των ζητηθέντων εγγράφων θα οδηγούσε σε εξωτερικές πιέσεις, υπονομεύοντας την ικανότητα του Κοινοβουλίου να διεξάγει πειθαρχικές διαδικασίες με πλήρη αμεροληψία. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι η διεξαγωγή αποτελεσματικής και δίκαιης πειθαρχικής διαδικασίας, τηρουμένων των εν λόγω εγγυήσεων για το δικαίωμα υπεράσπισης, υπερτερεί του δημόσιου συμφέροντος που επικαλείται ο καταγγέλλων.

16. Το Κοινοβούλιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν υποχρεωμένο να χορηγήσει μερική πρόσβαση, διότι η απαλοιφή των πληροφοριών που καλύπτονται και από τις δύο εξαιρέσεις δεν θα άφηνε κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.

17. Στην καταγγελία του προς τον Διαμεσολαβητή, ο καταγγέλλων έκρινε ότι το Κοινοβούλιο θα πρέπει να λάβει υπόψη ότι οι σχετικές πειθαρχικές διαδικασίες έχουν ολοκληρωθεί και υποστήριξε ότι «το δημόσιο συμφέρον για λογοδοσία των θεσμικών οργάνων της ΕΕ υπερτερεί του συμφέροντος για προστασία των ατόμων που ενδέχεται να έχουν διαπράξει σοβαρό παράπτωμα». Σε κάθε περίπτωση, ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι το Κοινοβούλιο δεν απέδειξε γιατί η απαλοιφή ονομάτων και ευαίσθητων στοιχείων δεν επαρκεί για την αντιμετώπιση των ανησυχιών του σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

Η πρόταση της Διαμεσολαβήτριας για λύση

18. Με βάση την εξέταση των επίμαχων εγγράφων, ο Διαμεσολαβητής επιβεβαίωσε ότι ορισμένες από τις πληροφορίες που περιέχονται στα ζητηθέντα έγγραφα θα επέτρεπαν εύλογα την ταυτοποίηση των ενδιαφερόμενων προσώπων [9]. Οι πληροφορίες αυτές συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του κανονισμού 2018/1725.^[10]

19. Ωστόσο, από την εξέταση των εγγράφων προέκυψε επίσης ότι δεν περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα καθ’ όλη τη διάρκειά τους. Ως εκ τούτου, ορισμένα μέρη των εγγράφων θα μπορούσαν να δημοσιοποιηθούν, προστατεύοντας παράλληλα την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα των ενδιαφερόμενων προσώπων. Ειδικότερα, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι το Κοινοβούλιο δεν είχε αιτιολογήσει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους οι πληροφορίες σχετικά με το είδος του παραπτώματος που αποκάλυψε η OLAF, καθώς και τα μέτρα παρακολούθησης του Κοινοβουλίου, δεν μπορούν να γνωστοποιηθούν.

20. Επιπλέον, ο Διαμεσολαβητής δεν ήταν πεπεισμένος ότι η (μερική) δημοσιοποίηση των επίμαχων εγγράφων θα έθιγε σοβαρά τη λήψη αποφάσεων του Κοινοβουλίου όσον αφορά μελλοντικές πειθαρχικές διαδικασίες. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι ο κίνδυνος εξωτερικής πίεσης φαίνεται μάλλον υποθετικός, λαμβανομένου βεβαίως υπόψη του χρονικού διαστήματος που μεσολαβεί μεταξύ της αίτησης πρόσβασης και των επίμαχων πραγματικών περιστατικών. 

21. Όσον αφορά τα μέρη των εγγράφων που περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, κάθε γνωστοποίηση πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις διαβίβασης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που ορίζονται στον κανονισμό 2018/1725 [11]. Η πρώτη προϋπόθεση συναφώς είναι ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης πρέπει να αξιολογούν αν ο αιτών απέδειξε συγκεκριμένη ανάγκη γνωστοποίησης προς το δημόσιο συμφέρον (στο εξής: αναγκαιότητα). Όσον αφορά την ανάγκη δημοσιοποίησης, η καταγγέλλουσα υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι (ορισμένα) από τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των ενδιαφερόμενων προσώπων που περιέχονται στα έγγραφα θα πρέπει να δημοσιοποιούνται, ώστε να διασφαλίζεται η διαφάνεια, η λογοδοσία και η εμπιστοσύνη του κοινού, και να ενημερώνεται το κοινό σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ αντιμετωπίζουν τα παραπτώματα του προσωπικού της. Ο καταγγέλλων πρόσθεσε ότι, λόγω της σοβαρότητας του παραπτώματος, το δικαίωμα ενημέρωσης του κοινού υπερτερεί του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή των ενδιαφερόμενων προσώπων.

22. Ενώ η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι ο στόχος που επιδιώκει η καταγγέλλουσα είναι θεμιτός, έκρινε ότι δεν είναι σαφές πώς θα μπορούσε να συμβάλει σε αυτόν η αποκάλυψη της ταυτότητας των ενδιαφερόμενων προσώπων (συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ταυτοποίησή τους). Δεδομένου ότι, ως εκ τούτου, ο καταγγέλλων δεν απέδειξε την αναγκαιότητα γνωστοποίησης των επίμαχων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, δεν ήταν αναγκαία η αξιολόγηση των λοιπών προϋποθέσεων για τη διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

23. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στο Κοινοβούλιο να επανεξετάσει τη θέση του σχετικά με το αίτημα πρόσβασης του κοινού, με σκοπό τη χορήγηση μερικής πρόσβασης στα ζητούμενα έγγραφα, ή να παράσχει περαιτέρω αιτιολόγηση εάν εμμείνει στην άρνησή του.

24. Απαντώντας, το Κοινοβούλιο ενέμεινε στη θέση του και αρνήθηκε να επιτρέψει οποιαδήποτε πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα. Ανέφερε ότι προϋπόθεση για να γίνει δεκτή η άποψη της Διαμεσολαβήτριας ότι ορισμένα τμήματα των ζητηθέντων εγγράφων θα μπορούσαν να δημοσιοποιηθούν είναι ότι είναι εφικτό να απαλειφθούν όλα τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, αφήνοντας παράλληλα κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο.

25. Στο πλαίσιο αυτό, το Κοινοβούλιο τόνισε ότι η έννοια των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα βάσει του κανονισμού 2018/1725 περιλαμβάνει τόσο αντικειμενικές όσο και υποκειμενικές πληροφορίες, εφόσον «αφορά» το υποκείμενο των δεδομένων. Ως εκ τούτου, το Κοινοβούλιο επανέλαβε την άποψή του ότι «τα απλά γεγονότα κατά τα οποία κινήθηκε έρευνα, ότι εκδόθηκε έκθεση και, στη συνέχεια, συστάσεις ή μέτρα παρακολούθησης σε σχέση με ταυτοποιημένο φυσικό πρόσωπο συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα».

26. Το Κοινοβούλιο προσέθεσε ότι το Δικαστήριο της ΕΕ έχει αποφανθεί ότι δεν απαιτείται οι εν λόγω πληροφορίες να καθιστούν από μόνες τους δυνατή την ταυτοποίηση του ενδιαφερόμενου υποκειμένου των δεδομένων.[12] Αντιθέτως, δεδομένου ότι τα έγγραφα που δημοσιοποιούνται βάσει του κανονισμού 1049/2001 καθίστανται διαθέσιμα erga omnes, θα υπήρχε κίνδυνος τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα να ταυτοποιηθούν από τρίτα πρόσωπα που διαθέτουν πρόσθετες πληροφορίες από το επαγγελματικό τους υπόβαθρο ή με άλλο τρόπο. Με άλλα λόγια, το Κοινοβούλιο έκρινε ότι υπάρχει σαφής κίνδυνος ταυτοποίησης των ενδιαφερόμενων προσώπων βάσει πληροφοριών σχετικά με το πλαίσιο, εάν δημοσιοποιηθούν μέρη των ζητηθέντων εγγράφων, όπως πληροφορίες σχετικά με το εικαζόμενο παράπτωμα και τα μέτρα παρακολούθησης του Κοινοβουλίου [13].

27. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο δήλωσε ότι ο κίνδυνος προσβολής της φήμης είναι υψηλός εάν τα στοιχεία που επιτρέπουν την ταυτοποίηση των ενδιαφερόμενων προσώπων δεν εξαλειφθούν στο πλαίσιο των ερευνών και των πειθαρχικών μέτρων της OLAF. Στο πλαίσιο αυτό, υπογράμμισε ότι η εμπιστευτικότητα βρίσκεται στο επίκεντρο του νομικού πλαισίου για τις έρευνες της OLAF [14] και τις πειθαρχικές διαδικασίες βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.

28. Τέλος, το Κοινοβούλιο τόνισε τον διοικητικό χαρακτήρα των επίμαχων εγγράφων και υποστήριξε ότι, ακόμη και αν ήταν δυνατή η απαλοιφή τους, οποιοδήποτε εναπομένον περιεχόμενο δεν θα είχε νόημα και δεν θα παρείχε στον καταγγέλλοντα πρόσβαση σε πιο λεπτομερείς πληροφορίες από αυτές που είναι κατά τα άλλα διαθέσιμες στο κοινό.

29. Στις τελικές παρατηρήσεις του προς τον Διαμεσολαβητή, ο καταγγέλλων επέμεινε ότι θα ήθελε το Κοινοβούλιο να χορηγήσει πρόσβαση στην ταυτότητα των ενδιαφερόμενων προσώπων, καθώς πιστεύει ότι, κατά την εξισορρόπηση της αρχής της διαφάνειας με τους κανόνες προστασίας των δεδομένων, η διαφάνεια θα πρέπει να υπερισχύει σε περιπτώσεις σοβαρών δεοντολογικών παραπτωμάτων ή πιθανής απάτης από αξιωματούχους ή εκλεγμένους αντιπροσώπους.

30. Ο καταγγέλλων πρόσθεσε ότι η διασφάλιση της εμπιστοσύνης του κοινού στα θεσμικά όργανα της ΕΕ μέσω της διαφάνειας κατά τον χειρισμό υποθέσεων απάτης ή διαφθοράς πληροί το πρότυπο του κανονισμού 2018/1725, ο οποίος ορίζει ότι η διαβίβαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι νόμιμη όταν είναι αναγκαία για καθήκον που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, η ακεραιότητα του Κοινοβουλίου και η προσήλωση της ΕΕ στη διαφάνεια και τη χρηστή διοίκηση θα υπονομεύονταν εάν οι εργαζόμενοι ή οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι στο Κοινοβούλιο μπορούσαν να πειθαρχηθούν για απάτη ή υπεξαίρεση, αλλά να ξεφύγουν από κάθε δημόσιο έλεγχο.

Η αξιολόγηση του Διαμεσολαβητή μετά την πρόταση λύσης

31. Στην απάντησή του στην πρόταση λύσης του Διαμεσολαβητή, το Κοινοβούλιο δεν βασίζεται πλέον στην εξαίρεση της πρόσβασης του κοινού που αφορά την προστασία της διαδικασίας λήψης αποφάσεών του για την άρνηση δημοσιοποίησης των ζητούμενων εγγράφων. Αντιθέτως, το Κοινοβούλιο ανέπτυξε περαιτέρω τα επιχειρήματά του όσον αφορά την ανάγκη προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα βάσει των κανονισμών 1049/2001 και 2018/1725, και υπό το πρίσμα του εμπιστευτικού χαρακτήρα των ερευνών της OLAF και των πειθαρχικών διαδικασιών βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης της ΕΕ. Ειδικότερα, το Κοινοβούλιο υποστήριξε ότι δεν είναι δυνατή η πλήρης ανωνυμοποίηση των ζητούμενων εγγράφων, λόγω του κινδύνου ταυτοποίησης από τρίτους που έχουν γνώση των σχετικών πληροφοριών πλαισίου.

32. Ο Διαμεσολαβητής επαναλαμβάνει ότι η έννοια των «δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» είναι πολύ ευρεία. Καλύπτει κάθε πληροφορία που σχετίζεται με πρόσωπο του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί. Οι πληροφορίες δεν χρειάζεται να συνδέονται με την ιδιωτική ζωή ενός προσώπου. Οι πληροφορίες σχετικά με την επαγγελματική δραστηριότητα ενός προσώπου μπορούν επίσης να συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, δηλαδή εάν επιτρέπουν την ταυτοποίηση του ενδιαφερόμενου προσώπου.

33. Ωστόσο, τα μέλη του προσωπικού που παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης της ΕΕ δεν χάνουν το δικαίωμά τους στην ιδιωτική ζωή. Το εν λόγω παράπτωμα αντιμετωπίζεται με τις σχετικές διοικητικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων των ερευνών της OLAF και ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων.

34. Η Διαμεσολαβήτρια αναγνωρίζει ότι η αξιολόγηση του κατά πόσον οι πληροφορίες που σχετίζονται με έρευνα της OLAF για παράπτωμα προσωπικού συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του κανονισμού 2018/1725 αποτελεί λεπτό καθήκον που εξαρτάται από τις ειδικές περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Ωστόσο, για να καταστεί δυνατός ο δημόσιος έλεγχος και να διασφαλιστεί η λογοδοσία, τα θεσμικά όργανα θα πρέπει πάντα να προσπαθούν να παρέχουν την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση σε έγγραφα που περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ως απάντηση σε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα.

35. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι το Κοινοβούλιο εξακολουθεί να αρνείται οποιαδήποτε μορφή πρόσβασης στα ζητούμενα έγγραφα.

36. Ειδικότερα, η Διαμεσολαβήτρια εμμένει στην άποψή της ότι το γεγονός ότι διατυπώθηκε σύσταση της OLAF μπορεί να συνιστά δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα μόνον εάν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα μπορούν να ταυτοποιηθούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα δεν εντοπίζονται και το είδος του παραπτώματος που αποκαλύπτεται δεν είναι, κατά την άποψή της, αρκετά συγκεκριμένο ώστε να επιτρέπει την εν λόγω ταυτοποίηση. Στο πλαίσιο αυτό, η Διαμεσολαβήτρια παρατηρεί ότι η επιβεβαιωτική απόφαση του Κοινοβουλίου παραπέμπει ήδη στα άρθρα του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της ΕΕ που αποτελούσαν αντικείμενο της έρευνας της OLAF.

37. Δεδομένου ότι το Κοινοβούλιο επιβεβαίωσε τη θέση του απαντώντας στην πρότασή της για λύση, η Διαμεσολαβήτρια είναι της άποψης ότι η εξέταση του θέματος στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης δεν θα είχε κανένα σκοπό. Η Διαμεσολαβήτρια αναμένει, ωστόσο, ότι το Κοινοβούλιο θα λάβει υπόψη την αξιολόγησή της κατά την εξέταση μελλοντικών αιτήσεων πρόσβασης του κοινού σε παρόμοια έγγραφα.

Συμπέρασμα

Βάσει της έρευνας, η Διαμεσολαβήτρια περατώνει την παρούσα υπόθεση με το ακόλουθο συμπέρασμα:

Η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξακολουθεί να αρνείται οποιαδήποτε μορφή πρόσβασης στα ζητούμενα έγγραφα. Δεδομένου ότι το Κοινοβούλιο επιβεβαίωσε τη θέση του απαντώντας στην πρότασή της για λύση, η Διαμεσολαβήτρια είναι της άποψης ότι η εξέταση του θέματος στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης δεν θα είχε κανένα σκοπό. Η Διαμεσολαβήτρια αναμένει, ωστόσο, ότι το Κοινοβούλιο θα λάβει υπόψη την αξιολόγησή της κατά την εξέταση μελλοντικών αιτήσεων πρόσβασης του κοινού σε παρόμοια έγγραφα.

Ο καταγγέλλων και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ενημερωθούν για την απόφαση αυτή.

Teresa Anjinho
Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής

Στρασβούργο, 15/01/2026

[1] Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε: https://anti-fraud.ec.europa.eu/about-us/what-we-do_en ή https://anti-fraud.ec.europa.eu/investigations/internal-administrative-investigations_en.

[2] Βλ., για παράδειγμα, την έκθεση της OLAF για το 2021, σ. 52: https://anti-fraud.ec.europa.eu/document/download/8d92a187-fae8-449f-8600-e84af9b2dabf_en?filename=olaf-report-2021_en.pdf.

[3] Σύμφωνα με τον κανονισμό 1049/2001 για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής: http://data.europa.eu/eli/reg/2001/1049/oj.

[4] Αιτιολογία Κανονισμός 2018/1725 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης και την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών: https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2018/1725/oj/eng.

[5] Άρθρο 6 παράγραφος 3 του κανονισμού 1049/2001.

[6] Άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β ́, του κανονισμού 1049/2001, σε συνδυασμό με τον κανονισμό 2018/1725.

[7] Άρθρο 4 παράγραφος 3 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού 1049/2001.

[8] Αιτιολογία Σύμφωνα με το άρθρο 27 του παραρτήματος IX του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της ΕΕ, διατίθεται στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A01962R0031-20250513.  

[9] Αιτιολογία Δεδομένου ότι τα επιχειρήματα του καταγγέλλοντος στην επιβεβαιωτική αίτηση βασίστηκαν στο παράπτωμα που διέπραξαν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι ο καταγγέλλων δεν αμφισβήτησε την απαλοιφή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ατόμων εκτός των ενδιαφερόμενων προσώπων.

[10] Άρθρο 3 παράγραφος 1 του κανονισμού 2018/1725. Βλ. επίσης υπόθεση 1686/2024/MIG σχετικά με την άρνηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών (ΕτΠ) να παράσχει πλήρη πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα που σχετίζονται με τη συνέχεια που έδωσε σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF): https://www.ombudsman.europa.eu/en/case/en/67193.

[11] Άρθρο 9 παράγραφος 1 στοιχείο β) του κανονισμού 2018/1725.

[12] Απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2016, Breyer κατά Deutschland, C-582/14, σκέψεις 41 και 43, διαθέσιμη στη διεύθυνση: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=C-582/14.

[13] Απόφαση της 7ης Μαρτίου 2024, OC κατά Επιτροπής, C-479/22 P, διαθέσιμη στη διεύθυνση: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=C-479/22&language=en.

[14] Κανονισμός 883/2013 σχετικά με τις έρευνες που πραγματοποιούνται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF), διαθέσιμος στη διεύθυνση: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A02013R0883-20210117.