Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) να παράσχει πλήρη πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα σχετικά με έρευνες και συστάσεις της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF). Η ΕΤΕπ εντόπισε πολυάριθμα έγγραφα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του αιτήματος του καταγγέλλοντος, συμπεριλαμβανομένων των τελικών εκθέσεων και συστάσεων της OLAF, καθώς και των πειθαρχικών αποφάσεων της ίδιας της ΕΤΕπ. Μολονότι η ΕΤΕπ παρέσχε μερική πρόσβαση σε δέκα από τις 13 προσδιορισθείσες τελικές εκθέσεις της OLAF, αρνήθηκε την πρόσβαση στα υπόλοιπα έγγραφα στο σύνολό τους. Όσον αφορά τις πειθαρχικές αποφάσεις της ΕΤΕπ, η ΕΤΕπ παρείχε σύνοψη των πειθαρχικών επακόλουθων μέτρων που ελήφθησαν. Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΤΕπ επικαλέστηκε εξαιρέσεις από την πρόσβαση του κοινού στους κανόνες διαφάνειας, υποστηρίζοντας ότι η πλήρης γνωστοποίηση θα υπονόμευε την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τον σκοπό των ερευνών και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα και η ομάδα έρευνας της επιθεώρησε τα επίμαχα έγγραφα στην αίτηση πρόσβασης του κοινού που υπέβαλε η καταγγέλλουσα. Από τον έλεγχο προέκυψε ότι σημαντικό μέρος των πληροφοριών που περιλαμβάνονταν στα εν λόγω έγγραφα συνιστούσαν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία, εάν γνωστοποιηθούν, θα μπορούσαν να καταστήσουν αναγνωρίσιμα τα επιμέρους μέλη του προσωπικού της ΕΤΕπ που ερευνήθηκαν από την OLAF. Δεδομένης της λεπτής στάθμισης που απαιτείται για να καθοριστεί κατά πόσον η γνωστοποίηση θα μπορούσε να οδηγήσει στον εντοπισμό ατόμων και λαμβανομένου υπόψη ότι η ΕΤΕπ είχε παράσχει στον καταγγέλλοντα επισκόπηση των επακόλουθων μέτρων που ελήφθησαν και των κυρώσεων που επιβλήθηκαν, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι η άρνηση της ΕΤΕπ να παράσχει πλήρη πρόσβαση στο κοινό ήταν συνολικά εύλογη. Ως εκ τούτου, περάτωσε την υπόθεση διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση. Τούτου λεχθέντος, μολονότι σημαντικό μέρος των πληροφοριών που περιέχονται στα παρακρατηθέντα έγγραφα συνιστά σαφώς δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, ο Διαμεσολαβητής επισήμανε ότι ένα μέρος των πληροφοριών, έστω και περιορισμένο, είχε διοικητικό χαρακτήρα και δεν συνιστούσε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου, πρότεινε να εξεταστεί από την ΕΤΕπ κατά πόσον τουλάχιστον ορισμένα τμήματα των πειθαρχικών αποφάσεών της που περιέχουν αμιγώς διοικητικές πληροφορίες θα μπορούσαν να γνωστοποιηθούν χωρίς να υπάρχει κίνδυνος κοινολόγησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

Η υπόθεση αφορούσε τον χειρισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) διαδικαστικών πτυχών που σχετίζονται με έκθεση μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος την οποία υπέβαλε ο καταγγέλλων [1] το 2022. Η καταγγελία αφορούσε εικαζόμενη οικογενειακή σχέση μεταξύ υπαλλήλου πρόσληψης και του προσώπου που προσλήφθηκε.

Ο καταγγέλλων επέδειξε συμπεριφορά των φερόμενων ως παραβατών, η οποία, κατά την εκτίμησή του, ισοδυναμούσε με ανάρμοστη συμπεριφορά (συμπεριλαμβανομένης της παρενόχλησης). Ο καταγγέλλων ζήτησε σχετική διοικητική έρευνα.

Η ΕΚΤ αποφάσισε να αξιολογήσει την καταγγελία από κοινού με το ζήτημα της εικαζόμενης ανάρμοστης συμπεριφοράς. Ενημέρωσε επίσης τον καταγγέλλοντα ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν δεν δικαιολογούσαν την έναρξη διοικητικής έρευνας. Ο καταγγέλλων αμφισβήτησε και τα δύο σημεία μέσω διοικητικής καταγγελίας, την οποία η ΕΚΤ έκρινε απαράδεκτη λόγω έλλειψης ατομικού συμφέροντος (από κοινού χειρισμός των δύο ζητημάτων) ή λόγω έλλειψης απόφασης δεκτικής προσφυγής (μη κίνηση διοικητικής έρευνας).

Ο καταγγέλλων προσέφυγε στον Διαμεσολαβητή, αμφισβητώντας την απόφαση της ΕΚΤ περί απαραδέκτου. Κατά τη διάρκεια της έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, η καταγγέλλουσα ζήτησε επίσης από τη Διαμεσολαβήτρια να εξετάσει διεξοδικότερα τον χειρισμό των αναφορών και των καταγγελιών των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος στην ΕΚΤ.

Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι οι λόγοι που προέβαλε η ΕΚΤ για να κηρύξει απαράδεκτη τη διοικητική καταγγελία του καταγγέλλοντος δεν ήταν πειστικοί.

Η Διαμεσολαβήτρια επισήμανε επίσης ότι, κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στο θέμα και ότι οι σχετικές εσωτερικές έρευνες υψηλού επιπέδου βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη. Επιπλέον, η ΕΚΤ ολοκλήρωσε την αυτεπάγγελτη επανεξέταση του πλαισίου υποβολής εκθέσεων, ερευνών και πειθαρχικών διαδικασιών. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν δικαιολογούνταν περαιτέρω έρευνες εκείνη τη χρονική στιγμή και περάτωσε την έρευνα.

 

[1] Για λόγους ανωνυμίας, μεταξύ άλλων όσον αφορά το φύλο του καταγγέλλοντος, το κείμενο αναφέρεται στον καταγγέλλοντα ως «αυτοί»/«αυτοί»/«αυτοί».

 

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) χειρίστηκε έναν υπεργολάβο που παρείχε εμπειρογνωσία και υπηρεσίες στον τομέα της ΤΠ. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, δεν πληρώθηκε εξ ολοκλήρου για τις εργασίες που είχε εκτελέσει. Αφού οι διαπραγματεύσεις του καταγγέλλοντος με τον κύριο ανάδοχο παρέμειναν άκαρπες, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η ΕΥΕΔ χειρίστηκε την εν λόγω διαφορά.

Ο Διαμεσολαβητής υπενθύμισε ότι η απουσία άμεσης συμβατικής σχέσης μεταξύ θεσμικού οργάνου της ΕΕ και υπεργολάβου δεν απαλλάσσει τον πρώτο, ενεργώντας υπό την ιδιότητά του ως δημόσιας αρχής, από την υποχρέωσή του να σέβεται το θεμελιώδες δικαίωμα του υπεργολάβου στη χρηστή διοίκηση. Η υποχρέωση αυτή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το καθήκον του θεσμικού οργάνου της ΕΕ να παρακολουθεί τη συμπεριφορά του αναδόχου του και, εάν είναι αναγκαίο, να επιμένει ότι ο ανάδοχος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του έναντι του υπεργολάβου. Στην προκειμένη περίπτωση, η Διαμεσολαβήτρια επισήμανε ότι η ΕΥΕΔ είχε διασφαλίσει ότι οι απαιτήσεις της σχετικά με τα παραδοτέα και την τεκμηρίωση κοινοποιήθηκαν επιμελώς από τον κύριο ανάδοχο στον υπεργολάβο και ότι η ΕΥΕΔ είχε πραγματοποιήσει πληρωμές για τις επικυρωμένες εργασίες που εκτελέστηκαν. Συνολικά, η ΕΥΕΔ κατέβαλε πολλαπλές προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης στα διάφορα ζητήματα υπεργολαβίας.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα με το συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την ΕΥΕΔ.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού (EPSO) χειρίστηκε αιτήσεις επανεξέτασης από υποψήφιο που απέτυχε σε δύο διαδικασίες επιλογής. Μεταξύ άλλων, ο ενδιαφερόμενος ισχυρίστηκε ότι η EPSO δεν είχε αντιμετωπίσει επαρκώς τις ανησυχίες του και αμφισβήτησε το κατά πόσον είχε επανεξετάσει επαρκώς τις επιδόσεις του.

Μετά την έναρξη της έρευνας από τη Διαμεσολαβήτρια, η EPSO έδωσε πρόσθετες απαντήσεις στον καταγγέλλοντα. Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι υπήρχαν ασυνέπειες μεταξύ αυτών και των απαντήσεων που έλαβε αρχικά και ότι δεν ήταν σαφές αν η EPSO επανεξέτασε πράγματι τις αρχικές αποφάσεις της. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η EPSO παρέσχε περαιτέρω διευκρινίσεις για να εξηγήσει το γεγονός αυτό.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση διαπιστώνοντας ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες, καθώς η EPSO παρείχε τελικά εύλογες εξηγήσεις σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε τα αιτήματα επανεξέτασης του καταγγέλλοντος. Ωστόσο, η έρευνα αποκάλυψε προβλήματα με τις συνήθεις απαντήσεις της EPSO στις αιτήσεις επανεξέτασης. Για την αντιμετώπισή τους, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε πρόταση βελτίωσης στην EPSO, ζητώντας της να διασφαλίσει ότι, στο μέλλον, οι υποψήφιοι που έχουν υποβάλει αίτηση επανεξέτασης θα λαμβάνουν σαφή, ακριβή και πλήρη απάντηση που θα τους ενημερώνει σχετικά με το αν έχει πραγματοποιηθεί επανεξέταση και σχετικά με τους λόγους της απόφασης της EPSO.

 

Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να παράσχει στο κοινό πρόσβαση σε έγγραφα που σχετίζονται με δύο έρευνες της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) για παραπτώματα του προσωπικού. Αρνούμενο την πρόσβαση, το Κοινοβούλιο βασίστηκε σε τέσσερις εξαιρέσεις βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, υποστηρίζοντας ότι η γνωστοποίηση θα υπονόμευε την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα των προσώπων τα οποία αφορούν οι έρευνες της OLAF, τον σκοπό των εν λόγω ερευνών, τις εν εξελίξει δικαστικές διαδικασίες και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα και, βάσει της επιθεώρησης, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι, όσον αφορά τα έγγραφα που σχετίζονται με μία από τις έρευνες, ήταν εύλογο για το Κοινοβούλιο να εφαρμόσει το γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης στο οποίο μπορούν να βασίζονται τα θεσμικά όργανα της ΕΕ κατά τη διάρκεια των ερευνών της OLAF και για όσο διάστημα δεν έχει παρέλθει εύλογο χρονικό διάστημα για τις δραστηριότητες παρακολούθησης από τις αρχές που εφαρμόζουν τις συστάσεις της OLAF. 

Δεδομένων των ειδικών περιστάσεων των δύο επίμαχων ερευνών της OLAF, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε επίσης ότι το Κοινοβούλιο είχε βάσιμους λόγους να θεωρεί ότι η απαλοιφή των εγγράφων δεν θα άφηνε ουσιαστικό περιεχόμενο, καθώς περιέχουν σημαντικό όγκο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Δεδομένου ότι ο καταγγέλλων δεν είχε διαπιστώσει την ανάγκη κοινοποίησης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για συγκεκριμένο σκοπό δημόσιου συμφέροντος, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία της ΕΕ για την προστασία των δεδομένων, η Διαμεσολαβήτρια δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση και περάτωσε την υπόθεση.

Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) κατήγγειλε τη σύμβαση εξωτερικού εμπειρογνώμονα μετά από καταγγελίες για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά έναντι διερμηνέων κατά τη διάρκεια αποστολής υποστήριξης για το άσυλο. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η απόφαση δεν ήταν επαρκώς αιτιολογημένη, ότι δεν είχε ενημερωθεί δεόντως για την ουσία των ισχυρισμών, ότι τα δικαιώματα υπεράσπισής του δεν είχαν γίνει σεβαστά και ότι τα μέτρα που ελήφθησαν ήταν δυσανάλογα. Ο EUAA υποστήριξε ότι η καταγγελία της σύμβασης βασίστηκε σε πολλαπλές αξιόπιστες αναφορές για παραπτώματα, ότι ο καταγγέλλων είχε ενημερωθεί για τις ανησυχίες μέσω συναντήσεων και άλλων επικοινωνιών και ότι τα ζητήματα εμπιστευτικότητας περιόρισαν την αποκάλυψη ορισμένων λεπτομερειών.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι, παρόλο που η ίδια η επιστολή καταγγελίας δεν εξέθετε σαφώς και επαρκώς το πραγματικό και νομικό σκεπτικό στο οποίο βασίζεται η απόφαση, το ευρύτερο πλαίσιο έδειξε ότι ο EUAA είχε συνεργαστεί με τον καταγγέλλοντα αρκετές φορές πριν από τη λύση της σύμβασής του. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι ο καταγγέλλων είχε ενημερωθεί για τη φύση των ανησυχιών και είχε τη δυνατότητα να απαντήσει. Ο EUAA είχε επίσης προσπαθήσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση με λιγότερο αυστηρά μέτρα πριν προχωρήσει στην καταγγελία. Μολονότι θα ήταν περισσότερο σύμφωνο με την ορθή διοικητική πρακτική να τηρεί ο EUAA πιο δομημένα αρχεία και να παρέχει λεπτομερέστερη αιτιολόγηση στην επιστολή καταγγελίας, ο Διαμεσολαβητής δεν εντόπισε πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης ή διαδικαστική έλλειψη αρκετά σοβαρή ώστε να ισοδυναμεί με κακοδιοίκηση.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα με τη διαπίστωση ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση κατά τον χειρισμό από τον EUAA της απόφασης καταγγελίας της σύμβασης του καταγγέλλοντος.