Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να παράσχει μερική ή ευρύτερη πρόσβαση σε δύο έγγραφα σχετικά με έργο που χρηματοδοτήθηκε σε συνεργασία με τη UNICEF. Για να αρνηθεί την πρόσβαση, η Επιτροπή επικαλέστηκε πέντε εξαιρέσεις που προβλέπονται στη νομοθεσία της Ένωσης σχετικά με την πρόσβαση στα έγγραφα, ήτοι την ανάγκη προστασίας του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις και τη δημοσιονομική, νομισματική ή οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ενός κράτους μέλους, καθώς και την προστασία της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, του εμπορικού συμφέροντος τρίτου και της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας των φυσικών προσώπων, συμπεριλαμβανομένων των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τα αφορούν.

Βάσει του ελέγχου των επίμαχων εγγράφων, ο Διαμεσολαβητής δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα της Επιτροπής ότι η μερική ή ευρύτερη γνωστοποίηση θα έθιγε (σοβαρά) την προστασία των προβαλλόμενων συμφερόντων. Ο Διαμεσολαβητής υπέβαλε πρόταση λύσης ζητώντας από την Επιτροπή να επανεξετάσει τη θέση της επί του αιτήματος, προκειμένου να παράσχει την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα. Υπενθύμισε επίσης στην Επιτροπή την υποχρέωσή της να λαμβάνει αποφάσεις εντός εύλογου χρονικού διαστήματος και να αιτιολογεί τις αποφάσεις της.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε την πρόταση της Διαμεσολαβήτριας για λύση και παρέσχε στον καταγγέλλοντα μερική και ευρύτερη πρόσβαση στα έγγραφα. Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη θετική απάντηση της Επιτροπής στην πρότασή της για λύση, η οποία διευθέτησε την καταγγελία.  

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα σχετικά με πειθαρχικές διαδικασίες κατόπιν έρευνας και σύστασης της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) προς την Επιτροπή. Η Επιτροπή προσδιόρισε 23 έγγραφα ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης και αρνήθηκε την πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα στο σύνολό τους. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή στηρίχθηκε στην ανάγκη προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

Όταν ο καταγγέλλων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της, η Επιτροπή επιβεβαίωσε την άρνηση πρόσβασης, επικαλούμενη ένα γενικό τεκμήριο εμπιστευτικότητας που απορρέει από την προστασία του σκοπού των ερευνών. Η Επιτροπή υποστήριξε επίσης ότι δεν μπορεί να χορηγηθεί πρόσβαση του κοινού για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που περιέχονται στα έγγραφα.

Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι η εφαρμογή από την Επιτροπή γενικού τεκμηρίου εμπιστευτικότητας, μετά την περάτωση της επίμαχης πειθαρχικής διαδικασίας, δεν ήταν εύλογη. Βάσει ελέγχου των επίδικων εγγράφων, ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι, μολονότι τμήματα των εγγράφων ενδέχεται να χρειαστεί να απαλειφθούν προκειμένου να αποτραπεί η ταυτοποίηση προσώπων ή να προστατευθεί ο σκοπός μελλοντικών ερευνών, τα έγγραφα δεν περιέχουν ευαίσθητες πληροφορίες στο σύνολό τους. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε ως λύση να επανεξετάσει η Επιτροπή τη θέση της σχετικά με την αίτηση πρόσβασης με σκοπό την παροχή ουσιαστικής μερικής πρόσβασης στα ζητούμενα έγγραφα.

Απαντώντας, η Επιτροπή επιβεβαίωσε την επίκληση γενικού τεκμηρίου εμπιστευτικότητας και έκρινε ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν δυνατή η ουσιαστική μερική πρόσβαση χωρίς τη γνωστοποίηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και τη διακύβευση της προστασίας του σκοπού των πειθαρχικών ερευνών της Επιτροπής.

Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε τη λύπη της για το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν χορήγησε μερική πρόσβαση μετά την πρότασή της για λύση. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ο χειρισμός της εν λόγω αίτησης πρόσβασης από την Επιτροπή συνιστούσε κακοδιοίκηση.

Δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε επαναξιολογήσει τη θέση της σχετικά με το αίτημα πρόσβασης του καταγγέλλοντος μετά την πρόταση της Διαμεσολαβήτριας για λύση και είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα με την επιβεβαιωτική απόφασή της, η Διαμεσολαβήτρια δεν θεώρησε χρήσιμο να συνεχίσει την έρευνα αυτή με επίσημη σύσταση επί του θέματος. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Η υπόθεση αφορούσε τον χρόνο που χρειάστηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να ολοκληρώσει την αξιολόγηση καταγγελίας επί παραβάσει κατά της Ισπανίας που υποβλήθηκε το 2018. Η καταγγελία παράβασης αφορούσε τις νομοθετικές αλλαγές που εισήχθησαν το 2014 στον ισπανικό νόμο περί λιμένων και την επακόλουθη παράταση, από τη λιμενική αρχή των Βαλεαρίδων Νήσων, της διάρκειας των παραχωρήσεων για την άσκηση δραστηριοτήτων θαλάσσιων σπορ αναψυχής στον δημόσιο χώρο του λιμένα. Στην καταγγελία παράβασης, ο καταγγέλλων υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι οι εν λόγω νομοθετικές αλλαγές και η παράταση, από τη λιμενική αρχή των Βαλεαρίδων Νήσων, της διάρκειας των παραχωρήσεων παραβίαζαν τα άρθρα 49, 56 και 106 της ΣΛΕΕ.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι ήταν επιμελής και δραστήρια στην υπόθεση και ότι δεν παρείχε πειστικούς λόγους για να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν ήταν σε θέση να ολοκληρώσει την αξιολόγησή της μετά από περισσότερα από επτά έτη. Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι αυτό συνιστούσε κακοδιοίκηση και συνέστησε στην Επιτροπή να ολοκληρώσει την αξιολόγησή της χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Η Διαμεσολαβήτρια εντόπισε επίσης ζητήματα σχετικά με τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν στην καταγγέλλουσα και την τήρηση αρχείων σε σχέση με τον διάλογο EU Pilot που διεξήγαγε η Επιτροπή με την Ισπανία και διατύπωσε δύο αντίστοιχες προτάσεις για βελτίωση εν προκειμένω.

Ενώ η Επιτροπή ξεκίνησε νέο διάλογο πριν από την κίνηση διαδικασίας επί παραβάσει (παλαιότερα γνωστός ως διάλογος EU Pilot) με την Ισπανία μετά την έναρξη της έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, η Επιτροπή δεν είχε ολοκληρώσει την αξιολόγηση της καταγγελίας επί παραβάσει όταν η Διαμεσολαβήτρια περάτωνε την εν λόγω υπόθεση. Ούτε είχε παράσχει εύλογη αιτιολόγηση για τον χρόνο που χρειάστηκε. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια επιβεβαίωσε τη διαπίστωση κακοδιοίκησης. Η Διαμεσολαβήτρια θα συνεχίσει να παρακολουθεί την τήρηση αρχείων από την Επιτροπή σε σχέση με τους διαλόγους πριν από την παράβαση, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί με τους καταγγέλλοντες κατά την περάτωση των εν λόγω διαλόγων.