Η καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή

1. Ο καταγγέλλων είναι δημόσιος υπάλληλος της ΕΕ (στο εξής: υπάλληλος), ο οποίος εργάζεται για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Εντάχθηκε στη δημόσια διοίκηση της ΕΕ ως «συμβασιούχος υπάλληλος»[1] τον Απρίλιο του 2006 και έκτοτε απασχολείται στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, με εξαίρεση περίοδο περίπου τριών μηνών το 2010.

2. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η καταγγέλλουσα απέστειλε αίτηση στο Γραφείο Διαχείρισης και Εκκαθάρισης των Ατομικών Δικαιωμάτων (PMO) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής [2] για τη μεταφορά των εθνικών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων της, τα οποία είχε αποκτήσει πριν από την απασχόλησή της στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων της ΕΕ [3].

3. Τον Οκτώβριο του 2017, η Επιτροπή ενημέρωσε την καταγγέλλουσα ότι είχε υποβάλει το αίτημά της πολύ αργά, καθώς αυτό πρέπει να υποβληθεί εντός έξι μηνών [4] από τη στιγμή που κατέστη επιλέξιμη για σύνταξη γήρατος από την ΕΕ [5], δηλαδή έξι μήνες μετά τη συμπλήρωση δέκα ετών υπηρεσίας. Ως εκ τούτου, το αίτημά της απορρίφθηκε.

4. Τον Δεκέμβριο του 2017, η καταγγέλλουσα υπέβαλε διοικητική ένσταση [6] κατά της απόφασης της Επιτροπής να μην της επιτρέψει να μεταφέρει τα συνταξιοδοτικά της δικαιώματα λόγω εκπρόθεσμης υποβολής του αιτήματός της. Η καταγγέλλουσα ισχυρίστηκε ότι η απόφαση της Επιτροπής ήταν άδικη διότι δεν ήταν σε θέση να καθορίσει την ακριβή προθεσμία για την αίτηση μεταφοράς για τους ακόλουθους λόγους: Η βάση δεδομένων προσωπικού της Επιτροπής, στην οποία έχει πρόσβαση ο καταγγέλλων, δεν περιέχει όλες τις σχετικές πληροφορίες για τον καθορισμό της προθεσμίας. Ειδικότερα, όσον αφορά το ιστορικό απασχόλησης της καταγγέλλουσας, η βάση δεδομένων δεν αναφέρει την πρώτη της θέση ως συμβασιούχου υπαλλήλου. Επιπλέον, ο καταγγέλλων είχε αρχικά προσληφθεί από εκτελεστικό οργανισμό της ΕΕ [7], ο οποίος αποτελεί οντότητα χωριστή από την Επιτροπή. Επομένως, δεν μπορούσε να εξακριβώσει αν οι συνταξιοδοτικές εισφορές στο συνταξιοδοτικό σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων της Ένωσης είχαν καταβληθεί για λογαριασμό της κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου απασχολήσεως. Η καταγγέλλουσα ισχυρίστηκε επίσης ότι δεν είχε ενημερωθεί δεόντως σχετικά με τους όρους μεταφοράς των εθνικών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.

Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στον καταγγέλλοντα

5. Η Επιτροπή απέρριψε τη διοικητική καταγγελία του καταγγέλλοντος τον Μάρτιο του 2018. Η Επιτροπή παρέπεμψε στους ισχύοντες νομικούς κανόνες και στο ιστορικό απασχόλησης της καταγγέλλουσας στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η καταγγέλλουσα θα έπρεπε να είχε υποβάλει το αίτημά της για τη μεταφορά εθνικών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων το αργότερο έως τις 5 Ιανουαρίου 2017. Η Επιτροπή έκρινε ότι η καταγγέλλουσα δεν απέδειξε ότι η καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος οφειλόταν σε περιστάσεις για τις οποίες δεν ευθύνεται η ίδια.

6. Όσον αφορά τα επιχειρήματα που προέβαλε η καταγγέλλουσα, η Επιτροπή δήλωσε, συνοπτικά, ότι η καταγγέλλουσα είχε συνεισφέρει στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων της ΕΕ ενώ εργαζόταν ως συμβασιούχος υπάλληλος και ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι το γνώριζε. Το γεγονός ότι οι εκτελεστικοί οργανισμοί της ΕΕ είναι νομικές οντότητες χωριστές από την Επιτροπή δεν έχει σημασία στο πλαίσιο αυτό. Σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με τις περιόδους καταβολής στο συνταξιοδοτικό σύστημα για τους δημόσιους υπαλλήλους της ΕΕ, η καταγγέλλουσα θα έπρεπε να είχε επαληθεύσει το ζήτημα με τον εργοδότη της ή το PMO. Η καταγγέλλουσα είχε στη διάθεσή της άφθονες ευκαιρίες για να ενημερωθεί σχετικά με τα δικαιώματά της.

Τα πορίσματα της Ευρωπαίας Διαμεσολαβήτριας

7. Δεν αμφισβητείται ότι η προθεσμία εντός της οποίας η καταγγέλλουσα μπορούσε να ζητήσει τη μεταφορά των εθνικών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων της στο συνταξιοδοτικό σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων της ΕΕ είχε παρέλθει όταν υπέβαλε το αίτημά της στην Επιτροπή.

8. Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή (και υποστηρίζεται από τη νομολογία της ΕΕ [8]), οι δημόσιοι υπάλληλοι της ΕΕ οφείλουν να γνωρίζουν τα δικαιώματα και τα καθήκοντά τους βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης ή να προβαίνουν στις αναγκαίες έρευνες σε περίπτωση αμφιβολίας [9].

9. Στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής ένστασης, η καταγγέλλουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη περιστάσεων που θα δικαιολογούσαν την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματός της. Αντιθέτως, είχε στη διάθεσή της όλα τα αναγκαία μέσα για να καθορίσει την ημερομηνία κατά την οποία έπρεπε να υποβάλει την αίτηση.

10. Η Επιτροπή διαβίβασε στην καταγγέλλουσα λεπτομερή και ορθή απόφαση σχετικά με τη διοικητική της καταγγελία.

11. Ως εκ τούτου, βάσει των πληροφοριών που παρασχέθηκαν από τον καταγγέλλοντα, ο Διαμεσολαβητής δεν διαπιστώνει κακοδιοίκηση στην παρούσα υπόθεση [10].

η Τίνα Νίλσον

Προϊστάμενος έρευνας – Μονάδα 4

Στρασβούργο, 19/10/2018

[1] Οι συμβασιούχοι υπάλληλοι προσλαμβάνονται για την εκτέλεση χειρωνακτικών καθηκόντων ή καθηκόντων διοικητικής υποστήριξης ή για την παροχή πρόσθετων ικανοτήτων σε εξειδικευμένους τομείς στους οποίους δεν υπάρχουν διαθέσιμοι υπάλληλοι με τις απαιτούμενες δεξιότητες. Για περισσότερες πληροφορίες, βλ.: https://epso.europa.eu/help/faq/2038_en.

[2] Το PMO διαχειρίζεται τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα όλων των μελών του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης της ΕΕ.

[3] Σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII του κανονισμού αριθ. 31 (ΕΟΚ), 11 (ΕΚΑΕ), περί καθορισμού του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων και του καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Ατομικής Ενεργείας, ΕΕ 45 της 14.6.1962, σ. 1385 (Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων).

[4] Το άρθρο 11 παράγραφος 2 του παραρτήματος VIII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης σε συνδυασμό με το άρθρο 5 παράγραφος 1 της απόφασης της Επιτροπής, της 3ης Μαρτίου 2011, σχετικά με τις γενικές διατάξεις εφαρμογής των άρθρων 11 και 12 του παραρτήματος VIII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης για τη μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, έχει ως εξής: «Ανεξάρτητα από το καθεστώς τους, οι υπάλληλοι πρέπει να υποβάλουν την αίτησή τους εντός έξι μηνών από τη λήξη της περιόδου που απαιτείται για την απόκτηση του δικαιώματος που αναφέρεται στο άρθρο 77 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.»  

[5] Σύμφωνα με το άρθρο 77 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.

[6] Κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.

[7] Οι εκτελεστικοί οργανισμοί συστήνονται για περιορισμένο χρονικό διάστημα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη διαχείριση συγκεκριμένων καθηκόντων που σχετίζονται με προγράμματα της ΕΕ. Για περισσότερες πληροφορίες, βλ.: https://europa.eu/european-union/about-eu/agencies_en.

[8] Βλ., για παράδειγμα, απόφαση του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 20ής Ιουλίου 2016, Barroso Truta κ.λπ. κατά Δικαστηρίου, F-126/15, ECLI:EU:F:2016:159, σκέψη 77.

[9] Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, του ΚΥΚ.

[10] Η παρούσα καταγγελία εξετάστηκε στο πλαίσιο του κατ’ εξουσιοδότηση χειρισμού υποθέσεων, σύμφωνα με το άρθρο 11 της απόφασης του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή για τη θέσπιση εκτελεστικών διατάξεων .