Okoliczności powstania skargi

1. Skarga dotyczy rozpatrywania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącej zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Unii.

2. W dniu 26 lutego 2007 r. skarżący, obywatel Litwy, przewoził dwa samochody osobowe ciężarówką i przyczepą, gdy został zatrzymany przez policję w Weronie we Włoszech. Funkcjonariusze policji sprawdzili dokumenty dotyczące trzech pojazdów i stwierdzili, że skarżący nie posiadał prawa jazdy na jeden z pojazdów. Z powodu trudności językowych skarżący nie był w stanie wyjaśnić, dlaczego nie posiadał wnioskowanej licencji. Policjanci odholowali pojazdy.

3. W dniu 27 lutego 2007 r. skarżący skontaktował się z policją w Weronie. Poproszono go o zapłatę grzywny w wysokości 2065 EUR za naruszenie art. 46 włoskiej ustawy nr 298 regulującej transport drogowy towarów. Poinformowano go, że pojazdy zostaną zatrzymane na trzy miesiące w oczekiwaniu na zapłatę grzywny. Skarżący kilkakrotnie składał oświadczenia włoskiej policji i podkreślał, że nie jest zobowiązany do posiadania wnioskowanej licencji. Nie powiodło mu się jednak.

4. W dniu 5 marca 2007 r. skarżący zwrócił się o pomoc do ambasady Litwy we Włoszech. Skarżący skontaktował się również z krajowym centrum SOLVIT, ale nie był w stanie uzyskać rozwiązania.

5. W dniu 6 sierpnia 2009 r. skarżący złożył do Komisji skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W skardze do Komisji skarżący twierdził, że włoska policja popełniła błąd przy stosowaniu rozporządzenia 881/92 [1]. Podniósł on w szczególności, że zgodnie z rozporządzeniem 881/92 nie jest on zobowiązany do posiadania wnioskowanego prawa jazdy. Skarżący twierdził, że dokonując sekwestracji ciężarówki i jej ładunku, władze włoskie naruszyły prawo Unii.

6. Pismem z dnia 1 października 2009 r. Komisja poinformowała skarżącego, że jej służby nie będą dalej badać skargi. Komisja oparła swoją decyzję na tym, że po zbadaniu istotnych dowodów ustaliła, iż władze włoskie nie zastosowały prawa Unii w niewłaściwy sposób. Komisja stwierdziła, że włoska policja i skarżący przedstawili różne wersje faktów dotyczących incydentu i że Komisja nie była w stanie ustalić, który pogląd był prawidłowy. Komisja zaleciła skarżącemu wniesienie sprawy do sądów krajowych.

7. W dniu 12 października 2009 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

8. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie zarzutu skarżącego i skargi przeciwko Komisji w następujący sposób:

Skarżący twierdzi, że Komisja nie zbadała z należytą starannością jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, i twierdzi, że Komisja powinna ponownie rozpatrzyć jego skargę.

W przedmiocie dochodzenia

9. W dniu 27 stycznia 2010 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o ustosunkowanie się do zarzutów i twierdzeń skarżącego. W dniu 30 kwietnia 2010 r. Komisja przesłała swoją opinię, która została przekazana skarżącemu w celu przedstawienia uwag. Skarżący przedstawił swoje uwagi w dniach 19 i 25 maja 2010 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzucany Komisji brak staranności przy rozpatrywaniu skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

10. W swojej skardze skarżący argumentował, że zarówno przyczepa, jak i jej ładunek (dwa samochody osobowe) stanowią jego własność. W konsekwencji zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia 881/92 nie był on zobowiązany do posiadania prawa jazdy. Zamiast stosować art. 46 włoskiej ustawy nr 298, skarżący twierdził, że władze powinny były zastosować rozporządzenie 881/92.

11. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że pismo skarżącego zostało zarejestrowane w Sekretariacie Generalnym w dniu 14 sierpnia 2009 r. pod numerem referencyjnym SG/CDC/2009/A/7978. W dniu 4 września 2009 r. pismo to zostało zarejestrowane w DG TREN pod numerem referencyjnym A/29092. W dniu 14 września 2009 r., po przeanalizowaniu dokumentów przedłożonych przez skarżącego, DG TREN poinformowała Sekretariat Generalny, że korespondencji skarżącego nie należy rejestrować jako formalnej skargi.

12. W związku z tym pismem z dnia 1 października 2009 r. Komisja wyjaśniła skarżącemu, że jej analiza przedłożonych jej dokumentów nie wykazała nieprawidłowego stosowania przepisów unijnych. Wydaje się raczej, że skarżący i władze włoskie nie zgadzają się co do faktów leżących u podstaw sprawy. Na podstawie przedstawionych dowodów Komisja podzieliła opinię władz włoskich na temat wydarzeń. W związku z tym Komisja uznała, że najskuteczniejszym sposobem rozwiązania problemu byłoby wniesienie skargi do sądów krajowych, które są również uprawnione do zapewnienia właściwego poszanowania praw skarżącego.

13. W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że skarga skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego „nie została zarejestrowana jako formalna skarga, ponieważ analiza dostarczonych dokumentów wykazała, że działania podjęte przez władze włoskie wydają się uzasadnione i nie stanowią nieprawidłowego stosowania prawa UE.” W związku z tym skarga była traktowana jako zwykła korespondencja z prośbą o pomoc służb Komisji w rozstrzygnięciu sporu z władzami włoskimi.

14. W odniesieniu do istoty sprawy Komisja wskazała, że włoska policja skonfiskowała ciężarówkę i jej ładunek, ponieważ skarżący przewoził towary drogą lądową, na zasadzie najmu i za wynagrodzeniem, bez licencji wspólnotowej, zgodnie z wymogami rozporządzenia 881/92. Powodem tego wniosku było to, że w dokumentach dotyczących jednego z samochodów osobowych wskazano odbiorcę innego niż skarżący. Ponadto fakt, że transport odbywał się za pomocą pojazdu ciężarowego, stanowił kolejną wskazówkę, że transport nie był wykonywany wyłącznie na własny rachunek skarżącego.

15. Komisja wyjaśniła ponadto, że zgodnie z prawem UE niektóre przewozy drogowe są zwolnione z wymogu posiadania zezwolenia. Dotyczy to przewozów na własny rachunek, do których odniósł się skarżący i które podlegają rygorystycznym warunkom określonym w załączniku II do rozporządzenia 881/92. Warunki te obejmują na przykład, że przewożone towary muszą być własnością osoby lub przedsiębiorstwa, które je przewozi, lub że muszą one zostać sprzedane, zakupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez osobę lub przedsiębiorstwo. Celem podróży musi być przewóz towarów na własne potrzeby osoby lub przedsiębiorstwa, a przewóz musi mieć jedynie charakter pomocniczy w stosunku do ogólnej działalności osoby lub przedsiębiorstwa wykonującego przewóz. Każdy transport, który nie spełnia tych warunków, należy uznać za zarobkowy transport, na który należy posiadać licencję.

16. Komisja uznała, że zarzut skarżącego w tej konkretnej sprawie wynika z decyzji władz włoskich. Komisja argumentowała jednak, że skarga nie zawiera żadnych informacji, które sugerowałyby, że władze włoskie podjęły jakiekolwiek działania, które byłyby nieuzasadnione lub które stanowiłyby nieprawidłowe stosowanie prawa UE. Jak wskazały służby Komisji w odpowiedzi udzielonej skarżącemu, właściwym sposobem rozstrzygnięcia sprawy byłoby skorzystanie z krajowych procedur odwoławczych.

17. W każdym razie Komisja stwierdziła, że jej odpowiedzi udzielonej skarżącemu nie należy interpretować w ten sposób, że wyklucza ona możliwość przedstawienia przez niego dodatkowych informacji lub zwrócenia się o dalszą poradę do służb, które udzieliły mu odpowiedzi. Komisja wyraziła ubolewanie, że skarżący mógł być przekonany, iż nie może ponownie skontaktować się z Komisją, a jego jedynym środkiem odwoławczym byłoby złożenie skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich. Komisja nie otrzymała jednak od skarżącego żadnych dalszych informacji, ani na piśmie, ani telefonicznie.

18. Komisja ponownie rozpatrzyła skargę i doszła do wniosku, że działania podjęte przez władze włoskie wydają się uzasadnione i nie stanowią nieprawidłowego stosowania prawa UE. W związku z tym skarżącemu zalecono dochodzenie roszczeń przed sądami krajowymi.

19. W swoich uwagach skarżący utrzymywał, że nie był zobowiązany do posiadania licencji wspólnotowej na podstawie rozporządzenia 881/92, ponieważ samochody, które przewoził, były przeznaczone do jego osobistego użytku. Skarżący twierdził, że Komisja nie zwróciła żadnej uwagi na ważność przedmiotowego prawa włoskiego i nie przeprowadziła starannego badania jego konkretnej sytuacji. Twierdził on ponadto, że gdyby Komisja przyjrzała się pokwitowaniom, które mu przekazał, ustaliłaby, że nie naruszył on rozporządzenia 881/92. To samo dotyczy włoskiej policji, której dostarczył również wszystkie odpowiednie faktury i dokumenty. Jeżeli chodzi o włoską ustawę nr 298, skarżący twierdził, że nie można jej zastosować do jego sprawy, ponieważ ustawa dotyczy konserwacji i czyszczenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Wreszcie skarżący podkreślił, co faktycznie wydarzyło się w niniejszej sprawie, a mianowicie, że został poproszony o wysiadanie z pojazdu, a włoska polityka ruchu drogowego wsiadła do ciężarówki i odjechała. Ubolewa, że Komisja nie uważa, aby włoska policja naruszyła prawo UE.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

20. Rzecznik zauważa, że zakres jego kontroli ogranicza się do zbadania, czy Komisja działała z należytą starannością przy rozpatrywaniu złożonej do niej skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Nie dotyczy on jako taki wykładni materialnej rozpatrywanych w niniejszej sprawie przepisów prawa Unii.

21. W tym względzie ocena Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca tego, czy Komisja rozpatrzyła złożoną do niej skargę z należytą starannością, jest dwutorowa. Po pierwsze, staranność ocenia się w odniesieniu do poziomu staranności, jakiego Komisja powinna dochować w odpowiedzi na skargi o naruszenie złożone do niej jako strażniczki traktatów. Z proceduralnego punktu widzenia należytą staranność ocenia się również w odniesieniu do zgodności z zasadami i procedurami ustanowionymi w komunikacie z 2002 r. w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego ("komunikat z 2002 r.")[2], którego celem jest ustanowienie jasnych i przejrzystych ram rozpatrywania skarg dotyczących naruszeń [3].

22. Jeśli chodzi o przestrzeganie przez Komisję komunikatu z 2002 r., Rzecznik przypomina, że komunikat z 2002 r. stanowi:

„1. Definicje i zakres

"Skarga" oznacza każde pisemne podejście skierowane do Komisji, wskazujące na środki lub praktyki sprzeczne z prawem wspólnotowym. Rozpatrzenie skargi może doprowadzić Komisję do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego...

2. Zasady ogólne

Każdy może bezpłatnie złożyć skargę do Komisji przeciwko państwu członkowskiemu w związku z jakimkolwiek środkiem (ustawą, rozporządzeniem lub działaniem administracyjnym) lub praktyką państwa członkowskiego, które uważa za niezgodne z przepisem lub zasadą prawa wspólnotowego [...].

3. Rejestrowanie skarg

Wszelka korespondencja, która może być rozpatrywana jako skarga, jest rejestrowana w centralnym rejestrze skarg prowadzonym przez Sekretariat Generalny Komisji.

Korespondencja nie może być rozpatrywana przez Komisję jako skarga i w związku z tym nie jest rejestrowana w centralnym rejestrze skarg, jeżeli:

jest anonimowy, nie pokazuje adresu nadawcy lub pokazuje niekompletny adres;

nie odnosi się, w sposób wyraźny lub dorozumiany, do państwa członkowskiego, któremu można przypisać środki lub praktykę sprzeczne z prawem wspólnotowym;

potępia działania lub zaniechania osoby lub podmiotu prywatnego, chyba że środek lub skarga ujawniają zaangażowanie organów publicznych lub zarzucają im niepodjęcie działań w odpowiedzi na te działania lub zaniechania. We wszystkich przypadkach Komisja sprawdza, czy korespondencja ujawnia zachowanie sprzeczne z regułami konkurencji (art. 81 i 82 Traktatu WE);

nie wnosi skargi;

zawiera zarzut, w odniesieniu do którego Komisja przyjęła jasne, publiczne i spójne stanowisko, które jest przekazywane skarżącemu;

zawiera zarzut, który w sposób oczywisty nie wchodzi w zakres prawa wspólnotowego.

W przypadku wątpliwości co do charakteru korespondencji Sekretariat Generalny Komisji konsultuje się z zainteresowanymi służbami w ciągu piętnastu dni kalendarzowych od jej otrzymania. Jeżeli departament(-y) nie udzieli(-ą) odpowiedzi w ciągu piętnastu dni roboczych, skarga zostaje formalnie zarejestrowana w centralnym rejestrze skarg.

10. Zamknięcie sprawy

O ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności wymagające pilnych środków, w przypadku gdy departament Komisji zamierza zaproponować, aby nie podejmować dalszych działań w związku ze skargą, powiadomi o tym skarżącego w piśmie zawierającym powody, dla których proponuje zamknięcie sprawy, i zwracając się do skarżącego o przedstawienie uwag w terminie czterech tygodni.”

23. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla, że rejestracja skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest podstawowym krokiem proceduralnym. Jego celem jest między innymi zapewnienie, aby takie skargi były rozpatrywane zgodnie z zasadami określonymi w komunikacie z 2002 r. Obejmują one przytoczoną powyżej zasadę, zgodnie z którą Komisja musi wysłuchać skarżącego, zanim podejmie decyzję o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi. Przesłuchanie nie jest oczywiście zwykłym gestem wobec skarżącego. Pomaga to również w zapewnieniu, aby sama Komisja była odpowiednio informowana przed podjęciem decyzji o sposobie postępowania w tej sprawie.

24. W przedmiotowej sprawie skarga skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego została pierwotnie zarejestrowana w Sekretariacie Generalnym Komisji jako skarga w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego pod numerem referencyjnym SG/CDC/2009/A/7978. Jednocześnie pismo skarżącego zostało również zarejestrowane przez DG TREN pod numerem referencyjnym A/29092. DG TREN przeanalizowała dokumenty przedłożone przez skarżącego i poinformowała Sekretariat Generalny w dniu 14 września 2009 r., że „korespondencja ta nie powinna być rejestrowana jako formalna skarga z powodów przedstawionych poniżej”.

25. Komisja nie przedstawiła jednak żadnego ze szczególnych wyjątków przewidzianych w pkt 3 komunikatu z 2002 r.[4]. Zamiast tego argument Komisji na poparcie jej decyzji o nierozpatrywaniu korespondencji skarżącego jako skargi o naruszenie został najwyraźniej podsumowany w propozycji, zgodnie z którą „działanie podjęte przez władze włoskie wydawało się uzasadnione i nie stanowiło nieprawidłowego zastosowania prawa UE”. Nie ma jednak podstaw do tego argumentu w komunikacie z 2002 r.

26. Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że w swoim niedawnym dochodzeniu z własnej inicjatywy w sprawie projektu EU PILOT [5] stwierdził, że dobra administracja oznacza, że rejestracja skarg o naruszenie nie powinna być arbitralna, ale powinna być zgodna z zasadami ustanowionymi przez samą Komisję w komunikacie z 2002 r. Rzecznik podkreślił w tym względzie, że jedynymi szczególnymi przepisami proceduralnymi, na które obywatele mogą powoływać się w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja rozpatruje ich korespondencję dotyczącą naruszeń prawa Unii, są przepisy, do których Komisja zobowiązała się w komunikacie z 2002 r. W świetle powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Komisja nie przestrzegała przepisów regulujących rejestrację skarg.

27. Powyższe stwierdzenie, że Komisja prawdopodobnie nie zarejestrowała skargi skarżącego dotyczącej naruszenia, nie oznacza, że Komisja działała niedbale w całościowym rozpatrywaniu tej skargi. W rzeczywistości Rzecznik zdaje sobie sprawę, że Komisja otrzymuje bardzo dużą ilość korespondencji dotyczącej wielu kwestii [6]. Jest on również świadomy wysiłków i inwestycji związanych z dokładną i szczegółową odpowiedzią na skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Rozpatrywana sprawa wyraźnie ilustruje raczej ryzyko, na jakie narażona jest Komisja, jeśli nie uwzględnia lub pomija komunikat z 2002 r., oraz znaczenie znalezienia rozsądnej równowagi między szybkością a dokładnością.

28. Ponadto w odniesieniu do obowiązku Komisji, zgodnie z pkt 10 komunikatu z 2002 r., polegającego na wezwaniu skarżącego do przedstawienia uwag na temat zamiaru zamknięcia przez instytucję sprawy dotyczącej skargi o naruszenie przepisów, Rzecznik rozumie, że takie wezwanie ma dwojaki cel. Po pierwsze, zapewnia uczciwość z punktu widzenia skarżącego. Po drugie, ma on na celu zapewnienie dokładności i dokładności procesu decyzyjnego Komisji.

29. W niniejszym dochodzeniu zarówno z formy skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, jak i z załączonych do niej dokumentów wynika, że skarżący zamierzał zwrócić się do Komisji o zbadanie jego skargi przeciwko władzom włoskim. Następnie Komisja nie zwróciła się do skarżącego o przedstawienie uwag na temat zamiaru zamknięcia przez instytucję sprawy dotyczącej jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, być może w wyniku (najwyraźniej) pominięcia komunikatu z 2002 r. Zamykając postępowanie w sprawie skargi bez zasięgania opinii skarżącego, Komisja naruszyła cel pkt 10 komunikatu z 2002 r. i nie przestrzegała jego szczegółowych przepisów.

30. Jeżeli chodzi o rozpatrywanie skargi z należytą starannością, Rzecznik przypomina, że w piśmie do skarżącego z dnia 1 października 2009 r. Komisja zauważyła, że fakty przedstawione przez skarżącego i włoską policję różnią się, w związku z czym Komisja nie mogła ustalić, która wersja wydarzeń była prawidłowa. To ogólne oświadczenie może oczywiście dotyczyć ustnych lub niemożliwych do zweryfikowania informacji przedłożonych przez zainteresowane strony. W piśmie Komisji odniesiono się jednak również do konkretnych dowodów w formie papierowej o charakterze formalnym, a mianowicie do faktury, na której władze włoskie najwyraźniej oparły się, gdy stwierdziły, że skarżący działał niezgodnie z prawem. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że w momencie wszczęcia dochodzenia w sprawie niniejszej skargi przekazał Komisji wszystkie dostępne dowody w postaci dokumentów.

31. Rzecznik uważa, że staranne zbadanie skargi wymagałoby od Komisji przeanalizowania dostarczonych dokumentów, oceny ich znaczenia prawnego i być może oceny, czy postępowanie władz włoskich stanowiłoby naruszenie, gdyby wszystkie zarzuty skarżącego miały zostać udowodnione. Komisja nie wykazała, że w ogóle przeprowadziła taką analizę.

32. Ponadto, jeżeli Komisja uzna, że przedstawiona dokumentacja jest niewystarczająca do ustalenia, czy doszło do naruszenia, będzie musiała uzasadnić swoją ocenę i wskazać skarżącemu, co można uznać za dodatkowe istotne fakty lub dowody. W swojej opinii Komisja wyraziła pogląd, że jej odpowiedzi nie należy interpretować w ten sposób, że wyklucza ona możliwość przedstawienia przez skarżącego dodatkowych informacji i dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Stwierdzenie to nie jest jednak poparte brzmieniem i ogólnym brzmieniem pisma Komisji skierowanego do skarżącego. Wręcz przeciwnie, ocena Komisji wydaje się rozstrzygająca, a oferowane porady wyraźnie wskazują skarżącemu na kierunek działania sądów krajowych.

33. W tym względzie wydaje się, że opinia Komisji zawiera dwa sprzeczne argumenty, a mianowicie, z jednej strony, stwierdza, że „działania podjęte przez władze włoskie wydawały się uzasadnione i nie stanowiły nieprawidłowego stosowania prawa UE”, a z drugiej strony, że „w piśmie [Komisji] z dnia 1 października 2009 r. nic w tym piśmie nie miało być interpretowane jako wykluczające możliwość przedstawienia przez niego jakichkolwiek dodatkowych informacji [...]”. Jeżeli Komisja nie dysponowała wystarczającymi dowodami, aby ocenić zachowanie władz włoskich, nie powinna była dojść do wniosku, że ich zachowanie było uzasadnione i że nie stanowiło nieprawidłowego zastosowania prawa Unii. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że Komisja nie rozpatrzyła skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z należytą starannością.

34. W świetle powyższego Rzecznik stwierdza, że Komisja nie zbadała skargi skarżącego z należytą starannością i zgodnie z komunikatem z 2002 r. Biorąc pod uwagę, że stwierdzony tu przypadek niewłaściwego administrowania odnosi się do konkretnych wydarzeń w przeszłości, Rzecznik nie uważa za stosowne kontynuowania dochodzenia ani dążenia do polubownego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym zamyka dochodzenie, formułując na końcu tej decyzji uwagę krytyczną, a także kolejną uwagę.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującą uwagą krytyczną:

Komisja nie rozpatrzyła skargi skarżącego dotyczącej naruszenia z należytą starannością i zgodnie z pkt 1, 2, 3 i 10 komunikatu z 2002 r. Stanowi to niewłaściwe administrowanie.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsza uwaga

Komisja przyjęła komunikat z 2002 r. w sprawie rozpatrywania skarg dotyczących naruszeń w odpowiedzi na apele Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i Parlamentu Europejskiego o wprowadzenie usprawnień. Jednym z celów komunikatu jest zapewnienie odpowiednich ram proceduralnych dla rozpatrywania skarg dotyczących naruszeń. Zapewnia to zainteresowaną osobę, że jej skarga o naruszenie jest rozpatrywana jako taka i jest wykorzystywana nie tylko jako źródło informacji na potrzeby ogólnego nadzoru Komisji nad wdrażaniem prawa UE.

Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że podjęła konkretne działania w celu usprawnienia rozpatrywania skarg dotyczących naruszenia przepisów. Rzecznik zauważa, że nowy system rozpatrywania skarg w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego został wprowadzony po przedłożeniu Komisji przedmiotowej skargi. W związku z tym projekt pilotażowy UE dotyczący nowych i ulepszonych praktyk został uruchomiony dopiero w dniu 28 września 2009 r. Ponadto Rzecznik odnotowuje dalsze usprawnienia, które Komisja wyszczególniła w swoich uwagach w odpowiedzi na dalsze uwagi zawarte w decyzjach Rzecznika w sprawie skarg 219/2009/PB i 294/2009/PB [7].

Rzecznik zwraca jednak uwagę, że ulepszone praktyki Komisji nie uwzględniają w pełni przypadków niewłaściwego administrowania stwierdzonych w niniejszej decyzji. Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca się zatem do Komisji o poinformowanie go o wszelkich dodatkowych krokach, takich jak wytyczne, które zamierza wdrożyć w celu zapewnienia, aby skargi ujawniające środki lub praktyki sprzeczne z prawem Unii były rejestrowane jako takie, zgodnie z komunikatem z 2002 r., i rozpatrywane z wymaganą starannością.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 18 stycznia 2011 r.

---

[1] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich, Dz.U. L 95, s. 1, zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, Dz.U. L 300, s. 72.

[2] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego, COM(2002) 141 wersja ostateczna, Dz.U. 2002, C 244, s. 3.

[3] Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie w sprawie skargi 294/2009/PB przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 47. Zob. również decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie w sprawie skargi 219/2009/PB przeciwko Komisji Europejskiej.

[4] W kontekście dochodzenia Rzecznika z własnej inicjatywy Rzecznik z zadowoleniem przyjął stwierdzenie Komisji, że jedynie sześć wyjątków, o których mowa w pkt 3 akapit pierwszy komunikatu z 2002 r., jest wiążących. Zob. decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie z własnej inicjatywy OI/3/2009/MHZ dotyczące Komisji Europejskiej, pkt 44.

[5] Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie z własnej inicjatywy OI/3/2009/MHZ dotyczące Komisji Europejskiej, pkt 42.

[6] Zob. w tym względzie decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie w sprawie skargi 219/2009/PB przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 43.

[7] Pismo Komisji z dnia 23 listopada 2010 r.