Sporządzono zgodnie z art. 3 ust. 5 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [1]

Okoliczności powstania skargi

1. W dniu 20 sierpnia 2012 r. irlandzka organizacja pozarządowa (zwana dalej "skarżącym") złożyła wniosek o dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Komisji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 [2] ustanawiającego zasady dotyczące publicznego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej ("rozporządzenie 1049/2001").

2. Skarżący zwrócił się o dostęp do i) dokumentów i „wszystkich informacji dotyczących środowiska” będących w posiadaniu Komisji w odniesieniu do następujących projektów dotyczących energii elektrycznej: E149, E150, E151, E152, E153, E154, E156 i E291. Projekty te zostały ujęte w wykazie projektów przedłożonych do uznania za potencjalne projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie infrastruktury energetycznej, w sprawie których Komisja rozpoczęła konsultacje publiczne w czerwcu 2012 r. Ponadto zwróciła się o dostęp do (ii) kopii procesów i procedur, które zostaną wykorzystane do oceny powyższych projektów; iii) szczegóły członkostwa (w tym kwalifikacje) zespołu, który będzie oceniał projekty; szczegółowe informacje na temat tego, w jaki sposób konsultacje publiczne zostaną włączone do procesu decyzyjnego, np. współczynniki ważenia.

3. W dniu 19 października 2012 r., po przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi o 15 dni roboczych [3], Komisja odpowiedziała na wniosek skarżącego o udzielenie dostępu. Komisja częściowo ujawniła dokumenty, o które wnioskowano w pkt (i)–(iii) powyżej. W odniesieniu do dokumentów wymaganych w ppkt (i) powyżej Komisja wyjaśniła, że na tym etapie nie posiadała innych dokumentów zawierających informacje dotyczące środowiska odnoszące się do wniosku skarżącego.

4. W dniu 24 października 2012 r. skarżący złożył ponowny wniosek na podstawie rozporządzenia 1049/2001, kwestionując prawidłowość identyfikacji przez Komisję dokumentów zawierających informacje środowiskowe dotyczące przedmiotowych projektów w zakresie energii elektrycznej.

5. W dniu 22 listopada 2012 r. Komisja przedłużyła termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego [4]. W dniu 12 grudnia 2012 r. Komisja poinformowała skarżącego, że nie jest w stanie udzielić odpowiedzi w przedłużonym terminie. Komisja przeprosiła za opóźnienie i oświadczyła, że dokłada wszelkich starań, aby jak najszybciej przesłać ostateczną odpowiedź.

7. W dniu 23 stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, ponieważ nie otrzymał odpowiedzi na ponowny wniosek, a zatem, biorąc pod uwagę dorozumianą odpowiedź negatywną [5].

Przedmiot dochodzenia

8. W swojej skardze skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła jego wniosku o dostęp do dokumentów w odpowiednim czasie.

9. Ponadto podniosła ona, że Komisja niesłusznie odmówiła jej dostępu do żądanych dokumentów i informacji dotyczących środowiska. W tym względzie skarżący twierdził, że Komisja nie zidentyfikowała dokumentów będących w jej posiadaniu, które odnosiły się do jego wniosku o udzielenie dostępu.

10. Skarżący twierdził, że Komisja powinna udzielić mu dostępu lub przedstawić odpowiednie powody, dla których nie uczyniła tego w odpowiednim czasie.

11. W toku dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja zidentyfikowała kolejne dokumenty, które wchodziły w zakres wniosku skarżącego. Dokumenty te są kwestionariuszami przedłożonymi Komisji przez promotorów projektów E149, E150, E151, E152, E153, E154, E156 i E291 w ramach konsultacji publicznych dotyczących wykazu projektów przedłożonych do uznania za potencjalne projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie infrastruktury energetycznej. Komisja zwróciła się do skarżącego o złożenie nowego (drugiego) wniosku o dostęp do wyżej wymienionych dokumentów. Skarżący to zrobił. W odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2013 r. Komisja przyznała jej częściowy dostęp do tych dokumentów. W swoim późniejszym piśmie skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący ograniczył skargę do wyżej wymienionych kwestionariuszy. W swojej opinii Komisja odniosła się również do tych kwestionariuszy.

12. Dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczy zatem rozpatrzenia przez Komisję wniosku skarżącego o dostęp do wyżej wymienionych kwestionariuszy przedłożonych Komisji przez promotorów projektów E149, E150, E151, E152, E153, E154, E156 i E291.

W przedmiocie dochodzenia

13. W dniu 14 lutego 2013 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i zwrócił się do Komisji o przedstawienie opinii w sprawie zarzutów i zarzutów skarżącego do dnia 30 kwietnia 2013 r.

14. W dniu 6 marca 2013 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że w międzyczasie, w dniu 28 lutego 2013 r., odpowiedziała na ponowny wniosek skarżącego.

15. W dniu 27 marca 2013 r., zgodnie z art. 3 ust. 2 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich [6], służby Rzecznika przeprowadziły kontrolę odpowiednich dokumentów znajdujących się w aktach Komisji. Komisja uznała skontrolowane dokumenty za poufne [7]. Art. 4 ust. 1 statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi, że Rzecznik Praw Obywatelskich i jego pracownicy „nie ujawniają informacji ani dokumentów, które uzyskują w trakcie dochodzenia”. Art. 13 ust. 3 przepisów wykonawczych Rzecznika Praw Obywatelskich uniemożliwia skarżącym dostęp do dokumentów, które Rzecznik uznał za poufne. W związku z tym Rzecznik nie może ujawniać ani cytować dokumentów, które instytucja uznaje za poufne, ani odnosić się do nich w taki sposób, aby ich treść mogła zostać ujawniona.

16. Kopia sprawozdania z kontroli została przekazana skarżącemu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag. Skarżący uczynił to w dniu 1 kwietnia 2013 r.

17. W dniu 29 kwietnia 2013 r. skarżący przesłał kolejne pismo dotyczące swojej skargi.

18. W dniu 30 maja 2013 r. Komisja przekazała swoją opinię, którą przesłała skarżącemu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag. Skarżący przesłał swoje uwagi w dniu 21 lipca 2013 r.

Analiza i wstępne wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwaga wstępna

19. Zarzut skarżącego, że Komisja nie rozpatrzyła wniosku skarżącego o dostęp w odpowiednim czasie, jest kwestią, która nie jest rozpatrywana w niniejszym wniosku dotyczącym polubownego rozwiązania, a Rzecznik zajmie stanowisko w tej sprawie na późniejszym etapie dochodzenia.

A. Domniemany brak dostępu do żądanych dokumentów i powiązanego wniosku

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

20. W swojej pierwotnej skardze skarżący twierdził, że zgodnie z informacjami opublikowanymi przez władze irlandzkie Komisja była w posiadaniu informacji dotyczących środowiska, do których skarżący zwrócił się o dostęp w dniu 20 sierpnia 2012 r. W związku z tym Komisja celowo zataiła informacje dotyczące środowiska i uniemożliwiła obywatelom skuteczny udział w procesie konsultacji publicznych. Ponadto nie rozpowszechniając publicznie wymaganych informacji dotyczących środowiska, Komisja naruszyła przepisy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w sprawie zastosowania do instytucji i organów Wspólnoty postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („rozporządzenie z Aarhus”)[8].

21. W swojej opinii Komisja przypomniała, że w odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego z dnia 28 lutego 2013 r. wskazała, że dokładnie sprawdziła, jakiego rodzaju informacje są dostępne w odniesieniu do wspomnianych projektów. Komisja stwierdziła, że na tym etapie nie posiadała informacji środowiskowych dotyczących tych projektów. Komisja wyjaśniła ponadto, że jak dotąd otrzymała informacje na temat projektów na podstawie przygotowanego przez siebie kwestionariusza przedłożonego przez promotorów. Zdaniem Komisji pytanie zawarte w kwestionariuszu, które jest najbardziej zbliżone do definicji informacji o środowisku, wydaje się dotyczyć trwałości projektu. Na to pytanie odpowiedziało kilka bardzo ogólnych zdań dla każdego projektu. Komisja przekazała skarżącemu pustą kopię kwestionariusza dotyczącego projektu.

22. Komisja poinformowała również skarżącego, że może zwrócić się o dostęp do kwestionariuszy wypełnionych przez promotorów projektów oraz że wniosek ten zostanie rozpatrzony jako nowy wniosek o dostęp, w przypadku którego wymagane będą konsultacje z zainteresowanymi stronami trzecimi. Następnie w dniu 5 marca 2013 r. skarżący zwrócił się o dostęp do powyższych kwestionariuszy. Komisja rozpatrzyła ten wniosek o dostęp, kontaktując się ze wszystkimi właściwymi promotorami projektów w celu ustalenia, które informacje z kwestionariuszy dotyczących projektów mogą zostać ujawnione. W dniu 22 kwietnia 2013 r. Komisja odpowiedziała na nowy wniosek skarżącego o udzielenie dostępu i udzieliła częściowego dostępu do kwestionariuszy przedłożonych Komisji przez promotorów projektów E149, E150, E151, E152, E153, E154, E156 i E291. Części kwestionariuszy zawierające szczególnie chronione informacje handlowe i dane osobowe zostały utajnione.

23. Komisja podkreśliła, że nie zamierza w żaden sposób celowo zatajać informacji o środowisku przed obywatelami i uniemożliwiać im udziału w konsultacjach publicznych. Ponadto Komisja nie była w stanie dostarczyć skarżącemu żadnych informacji dotyczących środowiska, ponieważ w tamtym czasie nie posiadała takich informacji. Jeżeli jednak którykolwiek z tych projektów zostanie zrealizowany w przyszłości, promotorzy projektów przeprowadzą konsultacje na poziomie projektu, zgodnie z przepisami unijnymi i krajowymi [9]. W tym momencie przeprowadzona zostanie ocena oddziaływania na środowisko oraz dostępne będą informacje i sprawozdania dotyczące środowiska. Wniosek o udzielenie dostępu może zostać złożony zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001.

24. W swojej opinii Komisja wyjaśniła również, jakie kroki podjęła do tej pory w celu zapewnienia przejrzystości powyższego procesu. Podsumowując, Komisja stwierdziła, że kwestionariusze dotyczące projektów zostały opublikowane na stronie internetowej Komisji i przeprowadzono konsultacje społeczne; zorganizowała dzień informacyjny, podczas którego zainteresowane strony, organizacje pozarządowe i obywatele mogli zadawać pytania dotyczące procesu identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz listy przedłożonych projektów.

25. Komisja wyjaśniła ponadto, że zgodnie z projektem rozporządzenia w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej [10] w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia pierwszej unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania powinna ustanowić platformę na rzecz przejrzystości infrastruktury łatwo dostępną dla ogółu społeczeństwa, w tym za pośrednictwem internetu [11].

26. 13 i 15 marca 2013 r. , Komisja (pocztą elektroniczną) zaproponowała spotkanie ze skarżącym w Brukseli lub, alternatywnie, zorganizowanie spotkania za pośrednictwem wideokonferencji w przedstawicielstwie Komisji w Irlandii. Takie spotkanie byłoby pomocne, aby w razie potrzeby móc udzielić skarżącemu dalszych wyjaśnień oraz odpowiedzieć na jego pytania i wątpliwości. Skarżący odrzucił zaproszenie Komisji [12]. W opinii Komisja powtórzyła swoje zaproszenie do spotkania się ze skarżącym w Brukseli lub do zorganizowania spotkania za pośrednictwem wideokonferencji w przedstawicielstwie Komisji w Irlandii.

27. W dalszej korespondencji skierowanej do Komisji [13], w dniu 28 kwietnia 2013 r., czyli zanim Komisja przesłała Rzecznikowi opinię w sprawie niniejszego dochodzenia, skarżący uznał, że kwestionariusze dostarczone przez Komisję w dniu 22 kwietnia 2012 r., choć częściowo utajnione, zawierają informacje dotyczące środowiska, a zatem zastosowanie ma rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus. Zdaniem skarżącego Komisja nie uzasadniła należycie swojej decyzji o przyznaniu częściowego dostępu do kwestionariuszy. W tym względzie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Aarhus stanowi, że podstawy odmowy określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001 (tj. w tym wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych) należy interpretować w sposób zawężający, biorąc pod uwagę interes publiczny, któremu służy ujawnienie, oraz to, czy informacje dotyczą emisji do środowiska. Pogląd ten znajduje potwierdzenie zarówno w wytycznych dotyczących wdrożenia konwencji z Aarhus [14], jak i w sprawozdaniach Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji [15]. Zgodnie z pismem skarżącego z dnia 28 kwietnia 2013 r. Komisja w decyzji przyznającej częściowe ujawnienie nie zajęła się tymi ograniczeniami dotyczącymi stosowania wyjątku.

28. W swoich uwagach z dnia 21 lipca 2013 r. skarżący powtórzył te argumenty. Skarżący wskazał ponadto, że kwestionariusze zawierają więcej informacji na temat środowiska niż kwestie dotyczące trwałości projektów. Przypomniała, że art. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus zawiera szeroką definicję informacji o środowisku. W związku z tym „to, co miało zostać zbudowane, gdzie miało zostać zbudowane, jaki był jego cel i jaki był jego koszt, wszystko wchodzi w zakres definicji informacji o środowisku”. W związku z tym większość elementów zawartych w kwestionariuszach można było sklasyfikować jako informacje o środowisku, w tym elementy, które zostały zredagowane przez Komisję, takie jak koszty projektu zatytułowanego Natural Hydro Energy (który jest jednym z projektów umieszczonych na liście projektów przedłożonych do uznania za potencjalne projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie infrastruktury energetycznej), a dostęp powinien był zostać przyznany w momencie złożenia pierwszego wniosku.

Wstępna ocena Rzecznika Praw Obywatelskich prowadząca do propozycji polubownego rozwiązania

29. Skarżący kwestionuje powołanie się przez Komisję na wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych (art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia). Ponadto skarżący uważa, że części kwestionariuszy, które zostały utajnione, stanowią informacje dotyczące środowiska w rozumieniu rozporządzenia 1367/2006, w związku z czym powyższy wyjątek powinien być stosowany w sposób zawężający.

30. Po zapoznaniu się z dokumentami Rzecznik przyznaje, że utajnione ustępy odnoszą się do danych, które można racjonalnie uznać za dotyczące szczególnie chronionych informacji handlowych w kontekście art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia 1049/2001.

31. Jednakże sama okoliczność, że dokument dotyczy interesu chronionego przez wyjątek, nie może sama w sobie uzasadniać zastosowania tego wyjątku [16]. Takie zastosowanie jest uzasadnione tylko wtedy, gdy instytucja uprzednio ustaliła, że dostęp do dokumentu stanowiłby konkretne i faktyczne naruszenie chronionego interesu. Jak orzekł Trybunał [17], gdyby wszystkie informacje dotyczące spółki i jej stosunków handlowych zostały uznane za objęte ochroną interesów handlowych zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ogólna zasada udzielenia opinii publicznej możliwie najszerszego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji nie byłaby skuteczna.

32. Rzecznik zbadał przedmiotowe dokumenty i dokładnie przeanalizował informacje, które Komisja utajniła. Uważa ona, że Komisja nie wykazała, w jaki sposób tajemnice handlowe zainteresowanych przedsiębiorstw były zagrożone przez ujawnienie każdej z utajnionych informacji.

33. Rzecznik zauważa, że dane dotyczące następujących kategorii zostały utajnione: i) kapitału zakładowego przedsiębiorstw; (ii) szacunkowe koszty projektu; (iii) wycena sprzętu (iv) modelowanie finansowe; ekonomika wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w UE; (vi) wpływ na koszty wytwarzania i przesyłu w całym systemie energetycznym (vii) integrację rynku i konkurencję, (viii) bezpieczeństwo dostaw itp.

34. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że najprawdopodobniej niektóre istotne kategorie informacji (takie jak kapitał zakładowy przedsiębiorstw) są już publicznie dostępne, na przykład za pośrednictwem publicznych rejestrów działalności gospodarczej prowadzonych w wielu państwach członkowskich.

35. Rzecznik zauważa ponadto w tym względzie, że zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia 1049/2001 Komisja zwróciła się do podmiotów przekazujących informacje z pytaniem, czy zgadzają się one na ujawnienie informacji. Oznacza to, że dla Komisji nie było całkowicie jasne, czy utajnione ustępy powinny zostać ujawnione, czy też nie.

36. Ponadto Rzecznik zwraca uwagę, że Komisja nie może ślepo śledzić opinii dostawców informacji co do tego, czy dany wyjątek ma zastosowanie, ale musi dokonać własnej oceny.

37. Wreszcie Rzecznik zauważa, że w co najmniej dwóch kwestionariuszach dostawcy tego samego rodzaju informacji zgodzili się na ujawnienie. Sam ten fakt wymagał od Komisji niezwykle starannej oceny powodów, dla których inni dostawcy tej samej kategorii danych nie mogli ich ujawnić. Z dostępnych dowodów nie wynika, że Komisja dokonała takiej oceny w niniejszej sprawie.

38. Ponadto na podstawie dostępnych dowodów nie można ustalić, czy Komisja przeprowadziła test interesu publicznego. Rzecznik nie jest również w pełni przekonany do wniosku Komisji, że utajnione materiały nie stanowią „informacji o środowisku” w rozumieniu konwencji z Aarhus. Na przykład szacunkowe koszty projektów, jeśli zostaną zatwierdzone, mogą mieć wpływ na środowisko, a zatem mogą stanowić „informacje dotyczące środowiska”.

39. W związku z powyższym Rzecznik wstępnie uznaje, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia swojej decyzji o odmowie pełnego dostępu do przedmiotowych kwestionariuszy. Może to być przypadek niewłaściwego administrowania.

40. W przypadku stwierdzenia przez Rzecznika niewłaściwego administrowania jej statut zobowiązuje ją do poszukiwania, w miarę możliwości, polubownego rozwiązania w celu wyeliminowania niewłaściwego administrowania, a jednocześnie do zadowolenia skarżącego. Odpowiednia propozycja Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca polubownego rozwiązania, przedstawiona poniżej i złożona zgodnie z art. 3 ust. 5 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, opiera się zatem na powyższych rozważaniach.

B. Propozycja rozwiązania polubownego

Uwzględniając ustalenia Rzecznika Praw Obywatelskich, Komisja mogła udzielić pełnego dostępu do kwestionariuszy poprzez ujawnienie utajnionych ustępów.

Emily O'Reilly

Sporządzono w Strasburgu dnia 22 stycznia 2014 r.

[1] Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom), Dz.U. L 113, s. 15.

[2] Dz.U. L 145, s. 43.

[3] Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001.

[4] zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001

[5] Zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 „nieudzielenie odpowiedzi przez instytucję w wyznaczonym terminie uznaje się za odpowiedź odmowną i uprawnia wnioskodawcę do wszczęcia postępowania sądowego przeciwko instytucji lub złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu WE”.

[6] Art. 3 ust. 2 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich ma następujące brzmienie: „Instytucje i organy Wspólnoty są zobowiązane do dostarczenia Rzecznikowi Praw Obywatelskich wszelkich informacji, o które zwrócił się do nich, oraz do udzielenia mu dostępu do odnośnych akt. Dostęp do informacji lub dokumentów niejawnych, w szczególności do dokumentów sensytywnych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, podlega zasadom bezpieczeństwa danej instytucji lub organu Wspólnoty.”

[7] Skontrolowane dokumenty były następujące: 1. odpowiedź Komisji na ponowny wniosek skarżącego z dnia 28 lutego 2013 r.; 2. Wymiana wiadomości e-mail między Komisją a stroną trzecią w sprawie konsultacji publicznych dotyczących wykazu projektów zgłoszonych do uznania za potencjalne projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie infrastruktury energetycznej z dnia 24 sierpnia 2012 r.; 3. Kwestionariusz dotyczący projektu Greenwire Interconnector; 4. Kwestionariusz dotyczący projektu „CAES Larne NI”; 5. Kwestionariusz dotyczący projektu zatytułowanego ISLES; 6. Kwestionariusz dotyczący projektu pt. „Irlandia-Wielka Brytania Interconnector”; 7. Ankieta dla projektu Grid Link ; 8. Kwestionariusz dotyczący projektu MAREX; 9. 2 kwestionariusze do projektu Natural Hydro Energy Ireland; 10.Kwestionariusz do projektu pn. "Projekt Rozwoju Integracji Odnawialnej"; 11. Kwestionariusz dotyczący projektu pn. „North South 400kV Interconnection Development” [Rozwój połączeń międzysystemowych północ-południe 400 kV].

[8] Dz.U. L 264, s. 13 z 25.9.2006.

[9] Komisja odniosła się do: a) dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2000 r.1 w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (dyrektywa SEA); ii) dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (dyrektywa OOŚ) oraz iii) Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus).

[10] Projekt rozporządzenia w sprawie "Wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej" [COM/2011/658].

[11] Platforma ta zawiera następujące informacje: a) ogólne, aktualne informacje, w tym informacje geograficzne, dotyczące każdego projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania; b) plan wdrażania określony w art. 5 ust. 1 dla każdego PWZ; c) główne wyniki analizy kosztów i korzyści na podstawie metodyki opracowanej zgodnie z art. 11 dla danych PWZ, z wyjątkiem wszelkich szczególnie chronionych informacji handlowych; d) wykaz unijny; środków przydzielonych i wypłaconych przez Unię na każdy PWZ.

[12] Komisja załączyła kopie swojej korespondencji ze skarżącym w tej sprawie.

[13] Skarżący przekazał kopię tej korespondencji Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

[14] „Konwencja z Aarhus: Przewodnik wdrażania”, przygotowany przez EKG ONZ i dostępny na stronie http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/acig.pdf.

[15] Sprawozdanie Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji EKG ONZ z Aarhus ECE/MP.PP/2011/11 z dnia 12. maj 2011 r. „W tym kontekście podniesiono kwestię poufności informacji (zob. również ECE/MP.PP/2008/5, pkt 55) w odniesieniu do »informacji handlowych i przemysłowych, w przypadku gdy taka poufność jest chroniona prawem w celu ochrony uzasadnionego interesu gospodarczego« (art. 4 ust. 4 lit. d) konwencji). Komitet zwraca uwagę, że wyłączenie to nie może być rozumiane jako oznaczające, że władze publiczne są zobowiązane do udostępniania informacji o środowisku tylko wtedy, gdy nie stwierdzono szkody dla danych interesów. Wyłączenia przewidziane w art. 4 ust. 4 konwencji należy interpretować w sposób zawężający, z uwzględnieniem interesu publicznego, któremu służy ujawnienie. W związku z tym w sytuacjach, w których istnieje istotny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem niektórych informacji dotyczących środowiska i stosunkowo niewielka szkoda dla odnośnych interesów, konwencja wymagałaby ujawnienia.

(ACCC/C/2007/21 (Wspólnota Europejska), pkt 30 lit. c)). „

[16] Sprawa T-20/99 Denkavit Nede rland przeciwko Komisji [2000] Rec. II-3011, pkt 4 5.

[17] Zob. sprawa T-380/04, Terezakis przeciwko Komisji, pkt 93, [2008] Zb.Orz.-II-11.