Sprawa dotyczyła sposobu rozpatrzenia przez Komisję Europejską skargi administracyjnej dotyczącej decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji (PMO) o niewypłacaniu skarżącemu niektórych dodatków rodzinnych z mocą wsteczną.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja powinna była jaśniej komunikować się ze skarżącym oraz że sposób, w jaki rozpatrywała skargę administracyjną, nie był zgodny z zasadami dobrej administracji.

Biorąc pod uwagę, że Komisja nalegała, aby w żadnym wypadku nie wypłacać skarżącym dodatków z mocą wsteczną, Rzecznik stwierdza, że dalsze dochodzenia w sprawie tej skargi nie są uzasadnione.

Sprawa dotyczyła odmowy pokrycia przez delegaturę UE w Algierii dodatkowych kosztów poniesionych przez wykonawcę podczas pandemii COVID-19. W wyniku „polubownego postępowania ugodowego” w tej sprawie delegatura UE potwierdziła, że niektóre koszty mogą zostać zwrócone skarżącemu, ale utrzymywała, że inne poniesione koszty nie mogą zostać zwrócone.  

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że skarżący i Komisja Europejska zasadniczo nie zgadzali się co do interpretacji mających zastosowanie postanowień umownych. W takich przypadkach to nie do Rzecznika Praw Obywatelskich należy ustalenie, w jaki sposób należy interpretować umowę, lecz raczej do sądu. Rzecznik uznał, że stanowisko Komisji nie jest nieuzasadnione. Rzecznik zamknęła zatem sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki delegatura UE rozpatrywała wniosek złożony przez firmę hotelarską o wypłatę odszkodowania za rezerwację dokonaną w odniesieniu do jednego z jej pracowników na podróż służbową po tym, jak członek personelu nie stawił się na rezerwację.

Rzecznik Praw Obywatelskich zapytał o tę kwestię i zwrócił się do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), która ma pewne obowiązki w odniesieniu do delegatur UE, o rozważenie wypłaty odszkodowania. W odpowiedzi ESDZ zgodziła się zapłacić kwotę odpowiadającą dwudniowemu pobytowi, co skarżący zaakceptował.

Rzecznik zamknęła zatem sprawę na tej podstawie, że została ona rozstrzygnięta.  

Skarżący jest niezależnym tłumaczem ustnym, który wyraził obawy dotyczące sposobu, w jaki Parlament Europejski wywiązał się ze swoich zobowiązań umownych w odniesieniu do świadczenia usług tłumaczenia ustnego na odległość na rzecz Parlamentu Europejskiego podczas pandemii COVID-19.

Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że Parlament przedstawił racjonalne wyjaśnienia swojego stanowiska i zamknął dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Skarżący pracował jako ekspert dla zewnętrznego wykonawcy w delegaturze UE w Ghanie. Nie otrzymawszy wynagrodzenia za swoją pracę, skarżąca zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że delegatura UE nie dopilnowała, aby wykonawca zewnętrzny wywiązywał się ze swoich zobowiązań wobec ekspertów.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że zarówno delegatura UE, jak i Komisja Europejska działały zgodnie z obowiązującymi przepisami, wstrzymując niektóre płatności w ramach umowy. Stwierdziła również, że podjęli oni odpowiednie działania wobec wykonawcy, aby spróbować rozwiązać sytuację, która dotknęła skarżącego. Rzecznik uważa, że Komisja dysponuje odpowiednimi mechanizmami monitorowania wykonawców i ma nadzieję, że Komisja wykorzysta te mechanizmy do monitorowania sytuacji i w razie potrzeby podejmie działania w ramach swoich kompetencji.

W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.