Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) rozpatrzyła skargę dotyczącą wyników testów w procedurze rekrutacji funkcjonariuszy stałej służby. Skarżący nie uzyskał minimalnego wyniku ogólnego w teście wielokrotnego wyboru, aby móc przejść do następnego etapu procedury. Skarżący zakwestionował jego wyniki i wyraził zaniepokojenie, że był przedmiotem dyskryminacji rasowej i etnicznej. Skarżący poprosił o pytania i odpowiedzi, których Frontex mu nie udzielił.

Niezadowolony ze sposobu, w jaki Frontex zajął się tą sprawą, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie i zwrócił się do Fronteksu o rozważenie przekazania skarżącemu wykazu zawierającego, w formie pism, odpowiedzi udzielone przez skarżącego oraz prawidłowe odpowiedzi w teście wielokrotnego wyboru. Frontex przekazał skarżącemu informacje w tym zakresie.

Rzecznik stwierdziła, że nie doszło do niewłaściwego administrowania w sposobie, w jaki Frontex obliczył wyniki testu skarżącego, ani nie było żadnych przesłanek wskazujących na dyskryminację.

Biorąc pod uwagę, że Frontex przekazał skarżącemu istotne informacje na temat testu wielokrotnego wyboru w trakcie dochodzenia, nie uzasadniono dalszych dochodzeń dotyczących tego aspektu sprawy. Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął dochodzenie, proponując Fronteksowi udoskonalenie procedur rekrutacyjnych, tak aby informował kandydatów o wynikach każdego testu eliminacyjnego za pomocą siatki zawierającej, w odniesieniu do liczby odpowiadającej każdemu pytaniu, udzieloną odpowiedź (w formie pisma), a także prawidłową odpowiedź (również w formie pisma).

Sprawa dotyczyła decyzji delegatury Unii Europejskiej w Papui-Nowej Gwinei o odrzuceniu oferty skarżącego jako rażąco niskiej. Skarżący twierdził, że delegatura nie zwróciła się o szczegółowe wyjaśnienia, nie uzasadniła swojej decyzji i oparła odrzucenie na elementach niezwiązanych z ceną podaną w ofercie.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że delegatura powinna była być bardziej konkretna, gdy zwracała się do skarżącego o wyjaśnienia dotyczące ceny, i powinna była ustalić wyraźny związek między ceną a wszystkimi elementami uwzględnionymi w jej ocenie. Delegacja nie uzasadniła również w wystarczającym stopniu swojej decyzji o odrzuceniu oferty jako rażąco niskiej, co stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. Niedociągnięcia te są równoznaczne z niewłaściwym administrowaniem.

Chociaż Komisja przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia w trakcie dochodzenia, Rzecznik stwierdziła, że wyjaśnienia te nie wyeliminowały w wystarczającym stopniu stwierdzonych niedociągnięć.

Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że w tym przypadku nie byłoby właściwe wydanie odpowiedniego zalecenia, ponieważ zamówienie zostało udzielone. Przedstawiła jednak trzy sugestie mające na celu zapobieżenie występowaniu takich problemów w podobnych przypadkach w przyszłości.

Skarżący, poseł do Parlamentu Europejskiego, wyraził obawy dotyczące jego zdaniem rozbieżności między aktem w sprawie sztucznej inteligencji a kodeksem postępowania w zakresie sztucznej inteligencji ogólnego przeznaczenia (GPAI). Komisja Europejska potwierdziła niedawno, że kodeks, opracowany przez zainteresowane strony, jest „odpowiednim” dobrowolnym narzędziem dla dostawców AI ogólnego przeznaczenia do wykazania zgodności z aktem w sprawie AI. Skarżący twierdził jednak, że kodeks zwalnia dostawców AI ogólnego przeznaczenia z obowiązku dokumentowania lub przynajmniej szacowania zużycia energii przez ich modele podczas ich szkolenia i testowania, który to obowiązek wynika z aktu w sprawie AI.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że Komisja racjonalnie wyjaśniła, w jaki sposób jej Urząd ds. Sztucznej Inteligencji zamierza ocenić zużycie energii przez GPAI, w przypadku gdy dostawcom brakuje pewnych informacji niezbędnych do dokonania oszacowania. W związku z tym Komisja przedstawiła niezbędne gwarancje, że spełni podstawowy cel aktu w sprawie sztucznej inteligencji w tym zakresie. W tym kontekście Rzecznik zauważyła, że kodeks ma być rozwiązaniem tymczasowym, które może ulec dalszej poprawie i prawdopodobnie zostanie zastąpione ukierunkowanymi instrumentami, takimi jak „zharmonizowane normy” opracowane przez europejskie organizacje normalizacyjne.

Na tej podstawie Rzecznik stwierdził, że na obecnym etapie dalsze dochodzenie w sprawie tej skargi nie jest uzasadnione.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską częściowego lub szerszego dostępu do dwóch dokumentów związanych z projektem finansowanym we współpracy z UNICEF-em. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na pięciu wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących dostępu do dokumentów, a mianowicie na konieczności ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, a także ochrony jej procesu decyzyjnego, interesu handlowego osoby trzeciej oraz prywatności i integralności osób fizycznych, w tym ich danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik nie był przekonany argumentami Komisji, zgodnie z którymi częściowe lub szersze ujawnienie naruszyłoby (poważnie) ochronę powołanych interesów. Rzecznik zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia jak najszerszego dostępu do spornych dokumentów. Przypomniała również Komisji o jej obowiązku podejmowania decyzji w rozsądnym terminie i uzasadniania swoich decyzji.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu częściowy i szerszy dostęp do dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną reakcję Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania, w wyniku którego skarga została rozpatrzona.  

Sprawa dotyczyła Komisji Europejskiej´s rozpatrującej skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącą decyzji Czech´s o połączeniu jej Urzędu ds. Kolei z Urzędem ds. Konkurencji. Główną obawą było to, że połączenie mogło naruszyć prawo UE oraz że Czechy mogły nie zapewnić niezależnego i skutecznego nadzoru nad sektorem kolejowym.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja nie przedstawiła skarżącemu wystarczającego uzasadnienia swojego ustalenia, zgodnie z którym Czechy nie naruszyły prawa UE. Po przeanalizowaniu wyjaśnień Komisji przedstawionych podczas dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja zbadała sprawę z należytą starannością i że jej decyzja o zamknięciu sprawy opierała się na solidnych podstawach.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do oceny przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Biorąc pod uwagę, że w toku dochodzenia Komisja przedstawiła szczegółowe uzasadnienie, ten aspekt sprawy został rozstrzygnięty. Rzecznik zasugerował Komisji, aby w przypadku zamiaru zamknięcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zawsze przedstawiała skarżącym odpowiednie uzasadnienie.

Sprawa dotyczyła przetargu zorganizowanego przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) na dostawę sprzętu odzieżowego dla funkcjonariuszy Fronteksu. Skarżący, przedsiębiorstwo, które również wzięło udział w procedurze przetargowej, wyraziło obawy wobec Fronteksu dotyczące udzielenia zamówienia zwycięskiemu przedsiębiorstwu. Dokładniej rzecz ujmując, skarżący twierdził, że Frontex powinien był odrzucić zwycięską ofertę ze względu na rzekome trudności finansowe oferenta i jego niedociągnięcia w realizacji innego zamówienia, a także dlatego, że złożona przez niego oferta była, zdaniem skarżącego, rażąco niska.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Frontex prawidłowo przeprowadził kontrolę kwalifikowalności wybranego oferenta zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto stwierdziła, że ocena Fronteksu, zgodnie z którą wybrana oferta nie była rażąco niska, była rozsądna i zgodna z obowiązującymi przepisami.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.