Skarżący, poseł do Parlamentu Europejskiego, wyraził obawy dotyczące jego zdaniem rozbieżności między aktem w sprawie sztucznej inteligencji a kodeksem postępowania w zakresie sztucznej inteligencji ogólnego przeznaczenia (GPAI). Komisja Europejska potwierdziła niedawno, że kodeks, opracowany przez zainteresowane strony, jest „odpowiednim” dobrowolnym narzędziem dla dostawców AI ogólnego przeznaczenia do wykazania zgodności z aktem w sprawie AI. Skarżący twierdził jednak, że kodeks zwalnia dostawców AI ogólnego przeznaczenia z obowiązku dokumentowania lub przynajmniej szacowania zużycia energii przez ich modele podczas ich szkolenia i testowania, który to obowiązek wynika z aktu w sprawie AI.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że Komisja racjonalnie wyjaśniła, w jaki sposób jej Urząd ds. Sztucznej Inteligencji zamierza ocenić zużycie energii przez GPAI, w przypadku gdy dostawcom brakuje pewnych informacji niezbędnych do dokonania oszacowania. W związku z tym Komisja przedstawiła niezbędne gwarancje, że spełni podstawowy cel aktu w sprawie sztucznej inteligencji w tym zakresie. W tym kontekście Rzecznik zauważyła, że kodeks ma być rozwiązaniem tymczasowym, które może ulec dalszej poprawie i prawdopodobnie zostanie zastąpione ukierunkowanymi instrumentami, takimi jak „zharmonizowane normy” opracowane przez europejskie organizacje normalizacyjne.

Na tej podstawie Rzecznik stwierdził, że na obecnym etapie dalsze dochodzenie w sprawie tej skargi nie jest uzasadnione.

Sprawa dotyczyła decyzji delegatury Unii Europejskiej w Papui-Nowej Gwinei o odrzuceniu oferty skarżącego jako rażąco niskiej. Skarżący twierdził, że delegatura nie zwróciła się o szczegółowe wyjaśnienia, nie uzasadniła swojej decyzji i oparła odrzucenie na elementach niezwiązanych z ceną podaną w ofercie.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że delegatura powinna była być bardziej konkretna, gdy zwracała się do skarżącego o wyjaśnienia dotyczące ceny, i powinna była ustalić wyraźny związek między ceną a wszystkimi elementami uwzględnionymi w jej ocenie. Delegacja nie uzasadniła również w wystarczającym stopniu swojej decyzji o odrzuceniu oferty jako rażąco niskiej, co stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. Niedociągnięcia te są równoznaczne z niewłaściwym administrowaniem.

Chociaż Komisja przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia w trakcie dochodzenia, Rzecznik stwierdziła, że wyjaśnienia te nie wyeliminowały w wystarczającym stopniu stwierdzonych niedociągnięć.

Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że w tym przypadku nie byłoby właściwe wydanie odpowiedniego zalecenia, ponieważ zamówienie zostało udzielone. Przedstawiła jednak trzy sugestie mające na celu zapobieżenie występowaniu takich problemów w podobnych przypadkach w przyszłości.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską częściowego lub szerszego dostępu do dwóch dokumentów związanych z projektem finansowanym we współpracy z UNICEF-em. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na pięciu wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących dostępu do dokumentów, a mianowicie na konieczności ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, a także ochrony jej procesu decyzyjnego, interesu handlowego osoby trzeciej oraz prywatności i integralności osób fizycznych, w tym ich danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik nie był przekonany argumentami Komisji, zgodnie z którymi częściowe lub szersze ujawnienie naruszyłoby (poważnie) ochronę powołanych interesów. Rzecznik zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia jak najszerszego dostępu do spornych dokumentów. Przypomniała również Komisji o jej obowiązku podejmowania decyzji w rozsądnym terminie i uzasadniania swoich decyzji.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu częściowy i szerszy dostęp do dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną reakcję Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania, w wyniku którego skarga została rozpatrzona.  

Sprawa dotyczyła Komisji Europejskiej´s rozpatrującej skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącą decyzji Czech´s o połączeniu jej Urzędu ds. Kolei z Urzędem ds. Konkurencji. Główną obawą było to, że połączenie mogło naruszyć prawo UE oraz że Czechy mogły nie zapewnić niezależnego i skutecznego nadzoru nad sektorem kolejowym.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja nie przedstawiła skarżącemu wystarczającego uzasadnienia swojego ustalenia, zgodnie z którym Czechy nie naruszyły prawa UE. Po przeanalizowaniu wyjaśnień Komisji przedstawionych podczas dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja zbadała sprawę z należytą starannością i że jej decyzja o zamknięciu sprawy opierała się na solidnych podstawach.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do oceny przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Biorąc pod uwagę, że w toku dochodzenia Komisja przedstawiła szczegółowe uzasadnienie, ten aspekt sprawy został rozstrzygnięty. Rzecznik zasugerował Komisji, aby w przypadku zamiaru zamknięcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zawsze przedstawiała skarżącym odpowiednie uzasadnienie.

Sprawa dotyczyła przetargu zorganizowanego przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) na dostawę sprzętu odzieżowego dla funkcjonariuszy Fronteksu. Skarżący, przedsiębiorstwo, które również wzięło udział w procedurze przetargowej, wyraziło obawy wobec Fronteksu dotyczące udzielenia zamówienia zwycięskiemu przedsiębiorstwu. Dokładniej rzecz ujmując, skarżący twierdził, że Frontex powinien był odrzucić zwycięską ofertę ze względu na rzekome trudności finansowe oferenta i jego niedociągnięcia w realizacji innego zamówienia, a także dlatego, że złożona przez niego oferta była, zdaniem skarżącego, rażąco niska.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Frontex prawidłowo przeprowadził kontrolę kwalifikowalności wybranego oferenta zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto stwierdziła, że ocena Fronteksu, zgodnie z którą wybrana oferta nie była rażąco niska, była rozsądna i zgodna z obowiązującymi przepisami.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła rozpatrywania przez Europejski Bank Centralny (EBC) aspektów proceduralnych związanych ze zgłoszeniem sygnalisty, które skarżący [1] przedłożył w 2022 r. Raport sygnalisty dotyczył rzekomych więzi rodzinnych między urzędnikiem zatrudniającym a osobą, która została zatrudniona.

Skarżący doświadczył zachowania domniemanych sprawców, które jego zdaniem stanowiło niewłaściwe zachowanie (w tym molestowanie). Skarżący wniósł o wszczęcie powiązanego dochodzenia administracyjnego.

EBC postanowił ocenić zgłoszenie sygnalisty łącznie z kwestią domniemanego niewłaściwego zachowania. Poinformowała również skarżącego, że przedstawione dowody nie uzasadniają wszczęcia dochodzenia administracyjnego. Skarżący zakwestionował obie kwestie w drodze skargi administracyjnej, którą EBC uznał za niedopuszczalną ze względu na brak indywidualnego interesu (wspólne rozpatrywanie obu kwestii) lub brak jakiejkolwiek decyzji podlegającej zaskarżeniu (niewszczęcie dochodzenia administracyjnego).

Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, kwestionując decyzję EBC o niedopuszczalności. W trakcie dochodzenia Rzecznika skarżący zwrócił się również do Rzecznika o dokładniejsze przyjrzenie się rozpatrywaniu zgłoszeń i skarg sygnalistów w EBC.

Rzecznik uznał, że podane przez EBC powody uznania skargi administracyjnej skarżącego za niedopuszczalną nie były przekonujące.

Rzecznik zauważyła również, że podczas dochodzenia nastąpiły istotne zmiany w tej sprawie oraz że powiązane dochodzenia wewnętrzne wysokiego szczebla są nadal w toku. Ponadto EBC kończył z własnej inicjatywy przegląd swoich ram sprawozdawczych, dochodzeniowych i dyscyplinarnych. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że dalsze dochodzenia nie były w tym momencie uzasadnione, i zamknął dochodzenie.

 

[1] Ze względu na anonimowość, w tym w odniesieniu do płci skarżącego, tekst odnosi się do skarżącego jako „oni”/„ich”/„oni”.

 

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) rozpatrywał wnioski o ponowne rozpatrzenie złożone przez kandydata, który nie przeszedł pomyślnie dwóch procedur naboru. Skarżący twierdził między innymi, że EPSO nie ustosunkowało się odpowiednio do jego obaw i zakwestionowało, czy dokonało odpowiedniego przeglądu jego wyników.

Po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika EPSO udzieliło skarżącemu dodatkowych odpowiedzi. Rzecznik stwierdził, że istnieją niespójności między tymi odpowiedziami a odpowiedziami, które początkowo otrzymał, oraz że nie jest jasne, czy EPSO rzeczywiście dokonało przeglądu swoich pierwotnych decyzji. W trakcie dochodzenia EPSO przedstawiło dalsze wyjaśnienia w celu wyjaśnienia tej kwestii.

Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione, ponieważ EPSO ostatecznie przedstawiło racjonalne wyjaśnienia dotyczące sposobu rozpatrywania wniosków skarżącego o ponowne rozpatrzenie. W toku dochodzenia ujawniono jednak problemy ze standardowymi odpowiedziami EPSO na wnioski o dokonanie przeglądu. Aby rozwiązać ten problem, Rzecznik zasugerował EPSO wprowadzenie ulepszeń, zwracając się do niego o dopilnowanie, aby w przyszłości kandydaci, którzy złożyli wniosek o dokonanie przeglądu, otrzymywali jasną, dokładną i kompletną odpowiedź informującą ich o tym, czy miał miejsce przegląd, oraz o powodach decyzji EPSO.