Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) zajęła się przywróceniem skarżącego do pracy po okresie urlopu z przyczyn osobistych. Skarżąca uznała, że EMSA nie przywróciła jej do pracy przy najbliższej możliwej okazji po tym, jak zwróciła się o powrót do pracy w 2022 r., i argumentowała, że w związku z tym jej staż pracy i stopień wynagrodzenia powinny zostać przeliczone tak, jakby została przywrócona od tej daty.

Rzecznik stwierdziła, że EMSA oceniła przydatność skarżącej w odniesieniu do wszystkich istotnych wakatów, które pojawiły się w rozpatrywanym okresie, i potraktowała ją priorytetowo zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami. Rzecznik nie znalazła dowodów na oczywisty błąd w ocenie EMSA, zgodnie z którą wakaty te nie były odpowiednie dla skarżącej, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia, że przywrócenie jej do pracy zostało niesłusznie opóźnione. W dochodzeniu podkreślono jednak znaczenie jasnych informacji, regularnych działań następczych i solidnej dokumentacji w przypadkach opóźnienia przywrócenia do pracy po urlopie z przyczyn osobistych.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania. Jednocześnie Rzecznik zasugerowała poprawę, zgodnie z którą EMSA powinna zapewnić, aby pracownicy ubiegający się o urlop z przyczyn osobistych przekraczający sześć miesięcy byli wyraźnie informowani o potencjalnych zagrożeniach związanych z opóźnionym przywróceniem do pracy oraz aby pracownicy oczekujący na przywrócenie do pracy otrzymywali regularne aktualizacje dotyczące sposobu oceny ich profili pod kątem dostępnych wolnych miejsc pracy.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Agencja Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego (EUSPA) rozpatrzyła skargę członka personelu zatrudnionego za pośrednictwem wykonawcy zewnętrznego, w której zarzucano nękanie psychiczne ze strony jego przełożonego.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że EUSPA poważnie potraktowała zarzuty, wszczęła dochodzenie administracyjne, przesłuchała odpowiednie osoby i świadków oraz doszła do wniosku w następstwie tego dochodzenia. EUSPA była zatem zgodna z obowiązującymi ramami proceduralnymi. Rzecznik nie znalazł żadnych przesłanek świadczących o oczywistym błędzie w ocenie, a tym samym o braku niewłaściwego administrowania w rozpatrywaniu przez EUSPA skargi dotyczącej molestowania.

Rzecznik zasugerowała jednak EUSPA opracowanie lepszych metod komunikacji w przypadku tego rodzaju skarg dotyczących molestowania w celu zapewnienia, aby osoby nieobjęte gwarancjami proceduralnymi określonymi w regulaminie pracowniczym UE otrzymywały jasne i spójne informacje w trakcie całej procedury, w tym odpowiednie uzasadnienie po zamknięciu procedury.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Agencja Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego (EUSPA) rozpatrzyła skargę członka personelu zatrudnionego za pośrednictwem wykonawcy zewnętrznego, w której zarzucano nękanie psychiczne ze strony jego przełożonego.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że EUSPA poważnie potraktowała zarzuty, wszczęła dochodzenie administracyjne, przesłuchała odpowiednie osoby i świadków oraz doszła do wniosku w następstwie tego dochodzenia. EUSPA była zatem zgodna z obowiązującymi ramami proceduralnymi. Rzecznik nie znalazł żadnych przesłanek świadczących o oczywistym błędzie w ocenie, a tym samym o braku niewłaściwego administrowania w rozpatrywaniu przez EUSPA skargi dotyczącej molestowania.

Rzecznik zasugerowała jednak EUSPA opracowanie lepszych metod komunikacji w przypadku tego rodzaju skarg dotyczących molestowania w celu zapewnienia, aby osoby nieobjęte gwarancjami proceduralnymi określonymi w regulaminie pracowniczym UE otrzymywały jasne i spójne informacje w trakcie całej procedury, w tym odpowiednie uzasadnienie po zamknięciu procedury.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) pełnego publicznego dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniami i zaleceniami Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). EBI zidentyfikował liczne dokumenty wchodzące w zakres wniosku skarżącego, w tym sprawozdania końcowe i zalecenia OLAF-u, a także własne decyzje dyscyplinarne EBI. Chociaż EBI udzielił częściowego dostępu do dziesięciu z 13 określonych sprawozdań końcowych OLAF-u, odmówił dostępu do pozostałych dokumentów w całości. Jeżeli chodzi o decyzje dyscyplinarne EBI, EBI przedstawił podsumowanie podjętych działań dyscyplinarnych. W ten sposób EBI oparł się w swoich zasadach przejrzystości na wyjątkach od publicznego dostępu, argumentując, że pełne ujawnienie naruszyłoby ochronę danych osobowych, cel dochodzeń i proces decyzyjny EBI.

Rzecznik wszczęła dochodzenie, a jej zespół dochodzeniowy zbadał dokumenty, o których mowa we wniosku skarżącego o publiczny dostęp. Kontrola wykazała, że znaczna część informacji zawartych w tych dokumentach stanowiła dane osobowe, które, gdyby zostały ujawnione, mogłyby umożliwić identyfikację poszczególnych pracowników EBI objętych dochodzeniem OLAF-u. Biorąc pod uwagę delikatną równowagę wymaganą do ustalenia, czy ujawnienie może prowadzić do identyfikacji osób fizycznych, oraz biorąc pod uwagę, że EBI przedstawił skarżącemu przegląd podjętych działań następczych i nałożonych sankcji, Rzecznik uznał, że odmowa udzielenia przez EBI pełnego publicznego dostępu była ogólnie uzasadniona. W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania. Niemniej jednak, podczas gdy znaczna część informacji zawartych w utajnionych dokumentach wyraźnie stanowi dane osobowe, Rzecznik zauważył, że część informacji, nawet jeśli jest ograniczona, ma charakter administracyjny i nie stanowi danych osobowych. W związku z tym zaproponowała poprawę, aby EBI rozważył, czy przynajmniej niektóre części jego decyzji dyscyplinarnych zawierających informacje czysto administracyjne mogą zostać ujawnione bez ryzyka ujawnienia danych osobowych.

Sprawa dotyczyła rozpatrywania przez Europejski Bank Centralny (EBC) aspektów proceduralnych związanych ze zgłoszeniem sygnalisty, które skarżący [1] przedłożył w 2022 r. Raport sygnalisty dotyczył rzekomych więzi rodzinnych między urzędnikiem zatrudniającym a osobą, która została zatrudniona.

Skarżący doświadczył zachowania domniemanych sprawców, które jego zdaniem stanowiło niewłaściwe zachowanie (w tym molestowanie). Skarżący wniósł o wszczęcie powiązanego dochodzenia administracyjnego.

EBC postanowił ocenić zgłoszenie sygnalisty łącznie z kwestią domniemanego niewłaściwego zachowania. Poinformowała również skarżącego, że przedstawione dowody nie uzasadniają wszczęcia dochodzenia administracyjnego. Skarżący zakwestionował obie kwestie w drodze skargi administracyjnej, którą EBC uznał za niedopuszczalną ze względu na brak indywidualnego interesu (wspólne rozpatrywanie obu kwestii) lub brak jakiejkolwiek decyzji podlegającej zaskarżeniu (niewszczęcie dochodzenia administracyjnego).

Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, kwestionując decyzję EBC o niedopuszczalności. W trakcie dochodzenia Rzecznika skarżący zwrócił się również do Rzecznika o dokładniejsze przyjrzenie się rozpatrywaniu zgłoszeń i skarg sygnalistów w EBC.

Rzecznik uznał, że podane przez EBC powody uznania skargi administracyjnej skarżącego za niedopuszczalną nie były przekonujące.

Rzecznik zauważyła również, że podczas dochodzenia nastąpiły istotne zmiany w tej sprawie oraz że powiązane dochodzenia wewnętrzne wysokiego szczebla są nadal w toku. Ponadto EBC kończył z własnej inicjatywy przegląd swoich ram sprawozdawczych, dochodzeniowych i dyscyplinarnych. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że dalsze dochodzenia nie były w tym momencie uzasadnione, i zamknął dochodzenie.

 

[1] Ze względu na anonimowość, w tym w odniesieniu do płci skarżącego, tekst odnosi się do skarżącego jako „oni”/„ich”/„oni”.