Kontekst skargi

1. Jednym z zadań Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest prowadzenie niezależnych dochodzeń administracyjnych w sprawie poważnych uchybień ze strony pracowników i członków instytucji UE. W następstwie dochodzeń OLAF może wydawać zalecenia dotyczące działań, które mają zostać podjęte przez zainteresowaną instytucję UE, w tym „zalecenia dyscyplinarne” mające na celu sankcjonowanie naruszeń popełnionych przez zainteresowaną(-e) osobę(-y)[1].

2. W czerwcu 2024 r. skarżący, dziennikarz, zwrócił się do EBI o publiczny dostęp [2] do dokumentów dotyczących dochodzeń OLAF-u w sprawie pracowników EBI w latach 2015–2023. W szczególności skarżący zwrócił się o publiczny dostęp do:

• końcowe pisemne sprawozdania i zalecenia OLAF-u; oraz
• ostateczne decyzje dyscyplinarne EBI.

3. W sierpniu 2024 r. EBI udzielił odpowiedzi. Stwierdziła ona, że OLAF wydał 13 sprawozdań dotyczących zarzutów naruszenia przepisów EBI przez pracowników EBI. Stwierdziła, że podjęła działania następcze we wszystkich sprawach i przyjęła 20 sankcji dyscyplinarnych i sześć pisemnych ostrzeżeń. Zamknięto cztery sprawy bez zastosowania środków dyscyplinarnych, a dwie sprawy zawieszono. EBI odmówił publicznego dostępu do wszystkich dokumentów w całości, argumentując, że ujawnienie ich naruszyłoby cel dochodzeń [3], ochronę danych osobowych [4] i proces decyzyjny EBI [5].

4. Skarżący zwrócił się do EBI o ponowne rozpatrzenie jego decyzji (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”).

5. W lutym 2025 r. EBI wydał ostateczną decyzję. Udzieliła częściowego dostępu do dziesięciu sprawozdań OLAF-u, ale podtrzymała odmowę ujawnienia pozostałych trzech sprawozdań i dokumentów OLAF-u dotyczących dyscyplinarnych decyzji następczych EBI. W ten sposób argumentowała, że pełne ujawnienie naruszyłoby ochronę celu dochodzeń, danych osobowych i jej procesu decyzyjnego.

6. Wraz z odmową EBI przedstawił skarżącemu jednostronicowy przegląd działań następczych podjętych w związku ze sprawozdaniami i zaleceniami OLAF-u. W następstwie dochodzeń OLAF wydał 31 zaleceń dyscyplinarnych skierowanych do EBI. EBI podjął działania następcze we wszystkich 31 przypadkach. 28 spraw zostało zamkniętych, dwie zostały zawieszone, podczas gdy działania następcze są prowadzone na szczeblu krajowym, a jedna sprawa jest nadal w toku w EBI. Spośród 28 spraw, które są obecnie zamknięte, trzy zostały skierowane do postępowania dyscyplinarnego w Komisji Dyscyplinarnej. Pierwsza sprawa doprowadziła do zwolnienia pracownika; drugi przypadek skutkował obniżeniem emerytury przez okres ośmiu lat; Trzecia sprawa została zamknięta bez żadnych sankcji. 16 spraw skierowano do postępowania dyscyplinarnego bez udziału Komisji Dyscyplinarnej i zamknięto z pisemną naganą. Sześć spraw zamknięto pisemnym ostrzeżeniem, a trzy sprawy zamknięto bez dalszych środków.

7. Niezadowolony z odmowy udzielenia przez EBI pełnego publicznego dostępu do żądanych dokumentów skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w marcu 2025 r.

W przedmiocie dochodzenia

8. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie odmowy udzielenia przez EBI pełnego publicznego dostępu do żądanych dokumentów.

9. W trakcie dochodzenia Rzecznik otrzymał dodatkowe opinie EBI, a zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał sporne dokumenty.

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

Skarżący

10. Skarżący uznał, że utajnienia danych osobowych, a także te mające na celu ochronę metod dochodzeniowych OLAF-u i procesu decyzyjnego, dokonane w dziesięciu częściowo ujawnionych sprawozdaniach OLAF-u, są nadmierne. Twierdził, że EBI nie wykazał konieczności tak obszernych utajnień w odniesieniu do ujawnionej treści.

11. Skarżący zauważył, że dochodzenia OLAF-u i działania następcze EBI zostały zakończone. Argumentował, że zgodnie z orzecznictwem UE [6] dokumenty dotyczące zamkniętych dochodzeń powinny być ogólnie dostępne, z zastrzeżeniem jedynie ograniczonych i należycie uzasadnionych wyjątków.

12. Skarżący twierdził ponadto, że EBI nie miał racji, gdy stwierdził, że interes publiczny przemawiający za ujawnieniem informacji nie ma pierwszeństwa przed stosowanymi wyjątkami. Zauważył, że Trybunał Sprawiedliwości [7] orzekł, że przejrzystość ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia rozliczalności w instytucjach UE. Biorąc pod uwagę, że dokumenty, których dotyczy wniosek, dotyczą uchybień pracowników UE i postępowań dyscyplinarnych w kluczowej instytucji finansowej UE, istnieje istotny interes publiczny w zakresie przejrzystości, rozliczalności i poprawy polityki w instytucjach UE. Społeczeństwo ma duży interes w zrozumieniu, w jaki sposób takie sprawy były rozpatrywane. Skarżący uznał, że odmowa ujawnienia przez EBI istotnych informacji na temat tych spraw podważa zaufanie do jego mechanizmu rozliczalności i nie jest zgodna z zobowiązaniem UE do otwartego zarządzania.

13. Skarżący zauważył ponadto, że Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie orzekał, że ograniczenia publicznego dostępu do dokumentów muszą być proporcjonalne i podlegać indywidualnej ocenie [8]. Uznał on, że EBI nie przedstawił wystarczających uzasadnień, dlaczego nie można udzielić szerszego dostępu.

Przez EBI

14. EBI argumentował, że pełne ujawnienie żądanych dokumentów naruszyłoby ochronę danych osobowych, trwające i przyszłe dochodzenia oraz proces decyzyjny.

Dokumenty OLAF-u

15. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że dochodzenia zostały zamknięte, EBI uznał, że należy dokonać rozróżnienia między trzema sprawami, w przypadku których działania następcze były nadal w toku i w związku z tym można zastosować domniemanie nieujawniania informacji, a dziesięcioma zamkniętymi dochodzeniami. W odniesieniu do tych ostatnich fakt, że odpowiednie dochodzenia i postępowania następcze zostały zakończone, nie oznaczał, że żądane dokumenty musiały zostać ujawnione. Wyjątki od publicznego dostępu mogłyby nadal mieć zastosowanie do tych dokumentów, niezależnie od zamknięcia dochodzeń. EBI udzielił częściowego dostępu do tych dokumentów, przedstawiając następujące argumenty.

16. Po pierwsze, EBI zauważył, że omawiane dokumenty zawierają nie tylko nazwiska pracowników EBI, ale także członków ich rodzin oraz informacje dotyczące ich codziennego życia. Twierdził on, że pełne ujawnienie takich informacji umożliwiłoby identyfikację osób fizycznych, a tym samym naruszyłoby ich prywatność i integralność [9].

17. Po drugie, EBI twierdził, że dokumenty te zawierają szczegółowe informacje na temat metod, terminów i strategii stosowanych przez OLAF do prowadzenia dochodzeń. Ujawnienie mogłoby zagrozić integralności i skuteczności toczących się i przyszłych dochodzeń, stawiając osoby lub podmioty, które są obecnie objęte dochodzeniem (lub które będą objęte dochodzeniem w przyszłości), w korzystnej sytuacji, ponieważ mogłyby dostosować swoje zachowanie, aby uniknąć wykrycia. Miałoby to ostatecznie wpływ na skuteczność i cel toczących się i przyszłych dochodzeń prowadzonych przez OLAF.

18. Ponadto EBI uznał, że ujawnienie ujawniłoby również szczegółowe informacje na temat sposobu, w jaki OLAF współpracuje ze służbami EBI przy prowadzeniu dochodzeń.[10] Informacje na temat strategii i metod stosowanych przez EBI i OLAF można łączyć z informacjami dostępnymi w sprawozdaniach EBI na temat działań dyscyplinarnych. Ujawnienie informacji zakłóciłoby zatem zdolność EBI do określenia sposobu prowadzenia tych dochodzeń wewnętrznie, co miałoby negatywny wpływ na współpracę z OLAF-em. Spowodowałoby to poważne zakłócenie procesu decyzyjnego EBI [11].

19. Jeśli chodzi o trzy sprawozdania OLAF-u, które zostały w całości wstrzymane, EBI wskazał, że dotyczyły one spraw, w których odpowiednie postępowania dyscyplinarne, sądowe lub administracyjne były nadal w toku. Uznano zatem, że ujawnienie tych sprawozdań i wszelkich informacji dotyczących tych nierozstrzygniętych spraw narusza ochronę celu toczących się dochodzeń [12].

Dokumenty EBI

20. EBI stwierdził, że większość informacji zawartych w decyzjach dyscyplinarnych EBI jest objęta potrzebą ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej. Raporty zawierają dane osobowe członków rodziny oraz informacje dotyczące ich codziennego życia. Ponadto sprawozdania zawierają informacje na temat źródeł, metod, terminów i strategii stosowanych przez OLAF. Ujawnienie informacji podważyłoby zatem dochodzenia OLAF-u. Sprawozdania z działań następczych EBI w związku z zaleceniami OLAF-u zawierają również opinie sporządzone na użytek wewnętrzny. Każdy przypadek jest wyjątkowy, podobnie jak działania następcze podejmowane przez EBI. Ujawnienie różnych działań i decyzji podjętych bez możliwości przedstawienia szczegółowych informacji na temat specyfiki każdej sprawy mogłoby prowadzić do niepełnego i wprowadzającego w błąd przedstawienia sposobu, w jaki EBI odnosi się do dochodzeń i zaleceń OLAF-u, oraz stanowiłoby niepotrzebne obciążenie dla EBI przy rozpatrywaniu przyszłych spraw. Ponadto ujawnienie mogłoby ujawnić własne strategie i metody EBI, które umożliwiłyby pracownikom w przyszłych sprawach przewidywanie przyszłych czynności dochodzeniowych i działań następczych oraz przeciwdziałanie im.

21. EBI stwierdził, że częściowy dostęp do decyzji nie byłby znaczący. Zamiast tego przedstawiła streszczenie informacji, o które zwrócił się skarżący. 

Nadrzędny interes publiczny

22. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że ujawnienie żądanych dokumentów leży w interesie publicznym, EBI zauważył, że wyjątek dotyczący prywatności i integralności osoby fizycznej nie może być nadrzędny w stosunku do interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

23. Ponadto EBI nie zgodził się z opinią skarżącego, że ujawnienie informacji przyczyniłoby się do zwiększenia zaufania publicznego do zobowiązania EBI do zaradzenia poważnym uchybieniom. Zauważyła, że wysokie standardy rzetelności stosowane przez EBI są wyszczególnione w publicznie dostępnych dokumentach programowych i sprawozdaniach rocznych, które pokazują, w jaki sposób EBI zajmuje się przypadkami uchybień.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

Zatrzymane dokumenty

24. EBI odmówił publicznego dostępu do trzech sprawozdań OLAF-u i jego zaleceń, a także do wszystkich decyzji dyscyplinarnych EBI w całości.

Sprawozdania OLAF-u

25. Odmawiając dostępu do trzech sprawozdań OLAF-u, EBI oparł się na ogólnym domniemaniu poufności określonym w jego polityce przejrzystości [13], twierdząc, że nawet częściowe ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę celu dochodzeń OLAF-u.

26. W tym kontekście Rzecznik zauważa, że w orzecznictwie UE [14] uznaje się ogólne domniemanie poufności dokumentów w dochodzeniach OLAF-u. Zgodnie z tym orzecznictwem ogólne domniemanie ma zastosowanie do toczących się dochodzeń i działań następczych w zakresie, w jakim działania następcze mają miejsce w rozsądnym terminie [15]. Chociaż orzecznictwo to zostało ustanowione w odniesieniu do wyjątków od publicznego dostępu określonych w rozporządzeniu 1049/2001, zasady wypracowane przez sądy mają zastosowanie w tym przypadku przez analogię.

27. Kontrola i dodatkowe opinie przedstawione przez EBI potwierdzają, że w odniesieniu do trzech przedmiotowych sprawozdań OLAF-u prowadzone są działania następcze. W szczególności na szczeblu krajowym toczyły się postępowania sądowe dotyczące dwóch sprawozdań OLAF-u, a w EBI toczyły się administracyjne postępowania następcze dotyczące trzeciego sprawozdania OLAF-u.

28. W związku z tym odmowa udzielenia przez EBI publicznego dostępu do trzech sprawozdań OLAF-u na podstawie ogólnego domniemania poufności jest uzasadniona.

Decyzje dyscyplinarne EBI i zalecenia OLAF-u

29. EBI odmówił również dostępu do zaleceń OLAF-u i decyzji dyscyplinarnych EBI, argumentując, że ujawnienie naruszyłoby ochronę danych osobowych, cel dochodzeń i proces decyzyjny EBI.

30. Pojęcie „danych osobowych”^[16] jest bardzo szerokie. Obejmuje ona wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby. Informacje te nie muszą być powiązane z życiem prywatnym danej osoby. Informacje dotyczące działalności zawodowej danej osoby mogą również stanowić dane osobowe, mianowicie jeżeli umożliwiają „bezpośrednio lub pośrednio” identyfikację danej osoby. Zgodnie z orzecznictwem Unii ^[17] „użycie przez prawodawcę Unii słowa »pośrednio« sugeruje, że w celu traktowania informacji jako danych osobowych nie jest konieczne, aby same te informacje umożliwiały identyfikację [danej osoby].” Wystarczy natomiast, aby informacje te w połączeniu z innymi informacjami pochodzącymi z tego samego lub z różnych źródeł umożliwiały identyfikację danej osoby. Ponadto nie jest konieczne, aby ogół społeczeństwa mógł na tej podstawie wywnioskować tożsamość osoby fizycznej. Wystarczy, że jedna osoba, na przykład osoba pracująca w tej samej dziedzinie co dana osoba i zaznajomiona z jej doświadczeniem zawodowym, może je zidentyfikować ^[18].

31. Uzasadnione było zatem uznanie przez EBI, że nie tylko imiona i nazwiska oraz dane kontaktowe osób fizycznych zawarte w spornych dokumentach stanowią dane osobowe, ale również inne informacje, które umożliwiłyby identyfikację zainteresowanych osób fizycznych, samodzielnie lub w połączeniu, w tym z publicznie dostępnymi informacjami. Obejmuje to stanowisko i lata pracy osób fizycznych.

32. Na podstawie kontroli dokumentów Rzecznik potwierdza, że dokumenty te zawierają znaczną ilość danych osobowych w postaci nazwiska, stanowiska i lat służby poszczególnych pracowników EBI. Dokumenty te zawierają również inne informacje, które w przypadku ich ujawnienia mogłyby umożliwić identyfikację osób fizycznych. W związku z tym informacje te stanowią dane osobowe. Kontrola wykazała jednak również, że żądane dokumenty zawierają ograniczone informacje na temat aspektów proceduralnych, których nie można uznać za dane osobowe jako takie.

33. Przed przekazaniem danych osobowych wnioskodawcy muszą zostać spełnione łącznie trzy warunki.[19] Wnioskodawca musi najpierw wykazać, że przekazanie żądanych danych osobowych jest niezbędne do określonego celu leżącego w interesie publicznym. Aby taka „konieczność” została wykazana, należy wykazać, że ujawnienie danych osobowych jest najwłaściwszym środkiem spośród innych możliwych środków służących osiągnięciu zamierzonego celu [20]. Jeżeli wnioskodawca wykazał taką konieczność, instytucja musi wykazać, po ważeniu różnych sprzecznych interesów, że nie ma powodu, aby zakładać, iż ujawnienie danych osobowych mogłoby naruszyć uzasadnione interesy osoby fizycznej. Po trzecie, w takim przypadku powinny one wykazać, że w świetle celu realizowanego przez skarżącą ujawnienie byłoby jednak proporcjonalne.

34. Jeżeli chodzi o potrzebę ujawnienia, skarżący twierdził zasadniczo, że ujawnienie ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia przejrzystości, rozliczalności i zaufania publicznego.

35. Chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że skarżąca realizuje uzasadniony cel, nie jest przekonana, że ujawnienie danych osobowych zawartych w dokumentach przyczyniłoby się do osiągnięcia tego celu. Pracownicy, którzy naruszają swoje obowiązki wynikające z regulaminu pracowniczego UE [21], nie tracą prawa do prywatności. Takie uchybienia podlegają odpowiednim procedurom administracyjnym, w tym dochodzeniom OLAF-u i ewentualnym środkom dyscyplinarnym. Ponadto ujawnienie nie byłoby już proporcjonalne, ponieważ EBI przedstawił skarżącemu podsumowanie wszystkich działań następczych, które podjął w następstwie 31 zaleceń wydanych przez OLAF: Chociaż jedna sprawa jest nadal w toku na szczeblu EBI, a dwie kolejne sprawy są zawieszone w oczekiwaniu na postępowanie sądowe na szczeblu krajowym, EBI zamknął pozostałe 28 spraw następującymi środkami dyscyplinarnymi:

• Trzy sprawy zostały skierowane do postępowania dyscyplinarnego z Komisją Dyscyplinarną. Jedna sprawa została zamknięta wraz ze zwolnieniem pracownika EBI, inna sprawa została zamknięta wraz z sankcją w postaci obniżonej emerytury na okres ośmiu lat, a ostatnia sprawa została zamknięta bez sankcji;
• 16 spraw skierowano do postępowania dyscyplinarnego bez komisji dyscyplinarnej i zamknięto z pisemną naganą;
• Sześć spraw zamknięto pisemnym ostrzeżeniem; oraz
• Trzy sprawy zamknięto bez dalszych środków.

Ponadto w następstwie zaleceń finansowych OLAF-u EBI zakończył odzyskiwanie wszystkich stosownych środków.

36. Jak wskazano powyżej, kontrola wykazała, że nie wszystkie informacje zawarte w żądanych dokumentach stanowią dane osobowe. O ile niektórych z tych informacji, takich jak to, czy w postępowaniu dyscyplinarnym uczestniczyła komisja dyscyplinarna, czy też pewne czynniki łagodzące, nie można, odrębnie, uznać za dane osobowe jako takie, o tyle części te należy nadal rozpatrywać w szerszym kontekście spornych dokumentów, w przypadku gdy ich ujawnienie mogłoby przyczynić się do identyfikacji odpowiednich osób. Podejmując decyzję o ujawnieniu dokumentów zawierających znaczną ilość danych osobowych, instytucje muszą dokonać bardzo delikatnego wyważenia. Instytucja musi ocenić, czy istnieje ryzyko, że dana osoba może zostać bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikowana na podstawie ujawnionych informacji. Okoliczność, że do zidentyfikowania osoby fizycznej niezbędne są dodatkowe informacje, nie oznacza, że spornych danych nie można zakwalifikować jako danych osobowych [22]. Nie zmienia to również faktu, że takie dodatkowe informacje pochodzą z innego źródła [23]. Sądy Unii stwierdziły również, że ryzyko jest nieistotne tylko wtedy, gdy jest „zakazane przez prawo lub niemożliwe w praktyce” [24].

37. Biorąc pod uwagę fakt, że żądane dokumenty zawierają tak znaczną ilość danych osobowych, delikatne wyważenie, którego EBI musiał dokonać przy podejmowaniu decyzji, czy można udzielić publicznego dostępu, oraz fakt, że EBI przedstawił skarżącemu podsumowanie działań następczych, które podjął, oraz sankcji, które nałożył, Rzecznik uważa, że ogólnie rzecz biorąc, odmowa ujawnienia przez EBI swoich decyzji dyscyplinarnych i zaleceń OLAF-u nie była nieuzasadniona. Zaproponuje jednak EBI poprawę, aby rozważył, czy przynajmniej niektóre części decyzji dyscyplinarnych EBI, które zawierają informacje czysto administracyjne, mogłyby zostać ujawnione skarżącemu bez ryzyka ujawnienia danych osobowych.  

Częściowo ujawnione dokumenty

38. EBI udzielił częściowego dostępu do dziesięciu sprawozdań OLAF-u, usuwając dane osobowe, metody prowadzenia dochodzeń i informacje z procesu decyzyjnego.

39. Dokumenty te zawierają znaczną ilość danych osobowych w postaci nazwisk poszczególnych pracowników oraz innych informacji, które w przypadku ich ujawnienia umożliwiłyby identyfikację pracowników.

40. Jak wskazano w pkt 33 powyżej, aby takie dane osobowe mogły zostać ujawnione, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnienie musi być konieczne do określonego celu leżącego w interesie publicznym. Jak również wskazano powyżej, chociaż cele skarżącego są uzasadnione, nie są one same w sobie wystarczające do wykazania konieczności. Rzecznik uważa zatem, że zatajenie danych osobowych w dokumentach jest uzasadnione.

41. Dokumenty te zawierają ponadto informacje na temat metod dochodzeniowych OLAF-u oraz wewnętrznego procesu decyzyjnego EBI. EBI argumentował, że ujawnienie tych informacji mogłoby zagrozić integralności i skuteczności toczących się i przyszłych dochodzeń, dając tym samym przewagę osobom lub podmiotom, które są obecnie lub w przyszłości objęte dochodzeniem, ponieważ pozwoliłoby im dostosować swoje zachowanie, aby uniknąć wykrycia. Ponadto ujawnienie informacji zakłóciłoby zdolność EBI do określenia sposobu prowadzenia wewnętrznych dochodzeń, co miałoby negatywny wpływ na współpracę z OLAF-em.

42. Podczas gdy kontrola wykazała, że niektóre informacje, w szczególności informacje związane z czynnościami dochodzeniowymi prowadzonymi przez OLAF, są bardzo ogólne, pozostałe informacje zawierają również dane osobowe i odnoszą się do audytu wewnętrznego i działań decyzyjnych EBI. Kontrola wykazała ponadto, że informacje te są ze sobą powiązane w 12 z 13 sprawozdań OLAF-u.

43. Skarżący twierdził, że przejrzystość ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia rozliczalności w ramach instytucji UE oraz że istnieje duży interes publiczny w zrozumieniu, w jaki sposób EBI zajmował się tymi sprawami.

44. Zgodnie z orzecznictwem Unii [25] względy o charakterze czysto ogólnym nie są wystarczające do wykazania nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem. Rzecznik uważa zatem, że ogólne odniesienia skarżącego do przejrzystości, rozliczalności i zaufania publicznego nie są wystarczające do ustalenia nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem. W szczególności w świetle przeglądu działań następczych, które EBI przekazał skarżącemu. Poinformowała skarżącego, że we wszystkich sprawach zakończyła odzyskiwanie środków i wszczęła postępowanie przeddyscyplinarne.

45. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że decyzja EBI o odmowie pełnego publicznego dostępu była ogólnie uzasadniona.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznik zamyka tę sprawę następującym wnioskiem:

Odmowa udzielenia przez EBI pełnego publicznego dostępu do żądanych dokumentów nie stanowiła niewłaściwego administrowania.

Propozycja poprawy

EBI powinien ponownie ocenić swoje decyzje dyscyplinarne podjęte w następstwie tych decyzji w celu udzielenia publicznego dostępu do tych części tych dokumentów, które zawierają informacje czysto administracyjne i które mogłyby zostać podane do wiadomości publicznej bez ryzyka ujawnienia danych osobowych.

Skarżący i EBI zostaną poinformowani o tej decyzji.

Teresa Anjinho
Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Strasburg, dnia 29 lipca 2026 r.

 

[1] Aby uzyskać więcej informacji, odwiedź: https://anti-fraud.ec.europa.eu/about-us/what-we-do_en

[2] Skarżący złożył wniosek o publiczny dostęp na podstawie rozporządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2001/1049/oj/eng. Ponieważ jednak rozporządzenie 1049/2001 nie ma zastosowania do EBI, EBI rozpatrzył wniosek zgodnie ze swoją polityką przejrzystości; https://www.eib.org/en/publications/20250191-eib-group-transparency-policy.

[3] Artykuł 5.6 Polityka przejrzystości grupy EBI.

[4] Artykuł 5.4b Polityka przejrzystości grupy EBI.

[5] Artykuł 5.7 Polityka przejrzystości grupy EBI.

[6] Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie T-233/09, Access Info Europe przeciwko Radzie; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2009/T-0233-09-00000000RD-01-P-01/ARRET/84636-EN-1-html

[7] Wyrok Trybunału z dnia 2 października 2014 r. w sprawie C-127/13 P, Strack przeciwko Komisji; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/C/2013/C-0127-13-00000000PV-01-P-01/ARRET/158192-EN-1-html

[8] Wyrok Trybunału z dnia 17 października 2013 r. w sprawie C-280/11 P, Access Info Europe przeciwko Radzie; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/C/2011/C-0280-11-00000000PV-01-P-01/ARRET/143182-EN-1-html

[9] Art. 5 ust. 4 lit. b) polityki przejrzystości grupy EBI.

[10] Art. 5 ust. 6 polityki przejrzystości grupy EBI.

[11] Art. 5.7 polityki przejrzystości grupy EBI.

[12] Art. 5 ust. 6 tiret trzecie polityki przejrzystości grupy EBI.

[13] Art. 5 ust. 6 akapit drugi polityki przejrzystości grupy EBI.

[14] Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie T-110/15, IMG/Komisja, pkt 33; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2015/T-0110-15-00000000RD-01-P-01/ARRET/178781-EN-1-html

[15] Ibidem, pkt 35.

[16] Art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych (rozporządzenie 2018/1725); https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2018/1725/oj/eng

[17] Wyrok Trybunału z dnia 7 marca 2024 r. w sprawie C-479/22 P, OC/Komisja, pkt 46–47: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=283526&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=26709  

[18] Ibidem, pkt 60.

[19] Art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725.

[20] Zob. na przykład wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2025 r., Zver/Komisja Europejska, T-235/24, pkt 66: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=301286&pageIndex=0&doclang=FR&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=601186.

[21] Rozporządzenie 31 (EWG), 11 (EWEA) ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej: https://data.europa.eu/eli/reg/1962/31(1)/2014-05-01

[22] Wyrok Trybunału z dnia 7 marca 2024 r. w sprawie C-479/22 P, OC/Komisja, pkt 49: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=283526&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=26709 

[23] Ibidem, pkt 55.

[24] Wyrok Trybunału z dnia 19 października 2016 r. w sprawie C-582/14, Breyer przeciwko Bundesrepublik Deutschland, pkt 46; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/affair?sort=AFF_NUM-DESC&searchTerm=%22C-582%2F14%22&publishedId=C-582%2F14

[25] Wyrok Sądu z dnia 2 października 2024 r. w sprawie T-606/23, Soares/Komisja, pkt 60; https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2023/T-0606-23-00000000RD-01-P-01/ARRET_NP/290618-FR-1-html