Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych ze spotkaniem Komisji Europejskiej z ośrodkiem analitycznym, które odbyło się w 2014 r. Komisja udzieliła częściowego dostępu do dwóch dokumentów i odmówiła pełnego dostępu do trzeciego dokumentu. Czyniąc to, Komisja powołała się na wyjątek od publicznego dostępu, który dotyczy ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich dokonał przeglądu spornych dokumentów i potwierdził, że utajnienia obejmują dane osobowe. Rzecznik uznał za zasadne, aby Komisja uznała, że skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów uzasadniających konieczność uzyskania przez niego dostępu do przedmiotowych danych osobowych. W związku z tym Komisja miała prawo odmówić (pełnego) dostępu do żądanych dokumentów.

Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Komisji Europejskiej w związku z obawami dotyczącymi etyki zawodowej zgłoszonymi przez członków międzynarodowej operacji monitorującej w Albanii. Komisja zidentyfikowała jeden dokument (pismo) jako objęty zakresem wniosku i udzieliła do niego częściowego dostępu. Odmówiła dostępu do części pisma ze względu na konieczność ochrony prywatności i interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych UE.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich dokonał przeglądu dokumentu i potwierdził, że zatrzymane części zawierają dane osobowe i informacje szczególnie chronione. Rzecznik uznał argumenty Komisji uzasadniające utajnienie danych osobowych za uzasadnione. Stwierdziła również, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu, twierdząc, że ujawnienie niektórych newralgicznych części pisma naruszyłoby stosunki międzynarodowe UE z Albanią.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku do Komisji Europejskiej o publiczny dostęp do dokumentów dotyczących powrotu lub wydalenia uchodźców, osób ubiegających się o azyl lub migrantów z Turcji. W odpowiedzi Komisja wskazała 27 dokumentów, do których odmówiła dostępu w całości. W przypadku sześciu dokumentów odmówiono dostępu w celu ochrony interesów handlowych partnera wykonawczego powiązanego projektu finansowanego przez UE. W odniesieniu do pozostałych dokumentów Komisja powołała się na ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych UE z Turcją.

Skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojej decyzji (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”). Ponieważ Komisja nie udzieliła odpowiedzi w obowiązujących terminach, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie braku odpowiedzi Komisji na ponowny wniosek skarżącego. Wobec braku decyzji potwierdzającej i w celu dalszego prowadzenia sprawy Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się o zapoznanie się ze spornymi dokumentami. Na podstawie kontroli Rzecznik podzieliła się z Komisją swoją wstępną opinią, że odmowa udzielenia dostępu do wszystkich dokumentów w całości nie była uzasadniona.

Niemal rok po złożeniu ponownego wniosku Komisja odpowiedziała, powtarzając, że nie można udzielić dostępu do żadnego z dokumentów. Chociaż nie powoływała się już na ochronę interesów handlowych partnera wykonawczego, uznała, że należy odmówić dostępu do wszystkich dokumentów, aby uniknąć zagrożenia dla stosunków międzynarodowych UE z Turcją. 

Ponieważ Komisja odpowiedziała już na ponowny wniosek skarżącego, Rzecznik zamknęła sprawę. Niewątpliwie skrytykowała ona znaczne opóźnienie, jakiego dopuściła się Komisja w odpowiedzi na wniosek skarżącego. Rzecznik powtórzyła również swoje wątpliwości - przedstawione już we wstępnych opiniach - co do tego, czy dokumenty zawierają informacje szczególnie chronione w całym dokumencie. Ponieważ jednak sprawa dotyczyła braku terminowej odpowiedzi Komisji na wniosek o publiczny dostęp, nie podejmowała ona dalszych działań.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentu związanego z finansowanym przez UE projektem w Turcji dotyczącym zarządzania migracją. Komisja Europejska zidentyfikowała jeden dokument – sprawozdanie finansowe, którego ujawnienia odmówiła ze względu na to, że ujawnienie mogłoby naruszyć ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych UE.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał przedmiotowy dokument.

Na podstawie kontroli i biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania, jakim dysponują instytucje Unii przy ustalaniu, czy interes publiczny w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych jest zagrożony, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że decyzja Komisji o odmowie dostępu nie była oczywiście błędna. Biorąc pod uwagę, że wchodzący w grę interes publiczny nie może zostać zastąpiony innym interesem publicznym, który uznaje się za ważniejszy, Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania i zamknął sprawę.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych ze spotkaniem przedstawicieli Instytutu Tony'ego Blaira ds. Globalnego Zarządzania (TBI) z dwoma członkami gabinetu węgierskiego komisarza 19 czerwca 2024 r. W szczególności skarżący był zainteresowany wiedzą, czy na spotkaniu obecny był konkretny przedstawiciel TBI, którego skarżący uważał za osobę publiczną, która wcześniej sprawowała urząd publiczny.

Komisja udzieliła skarżącemu częściowego dostępu do sprawozdania ze spotkania oraz wiadomości e-mail otrzymanej od TBI przed spotkaniem. Komisja utajniła nazwiska przedstawicieli TBI. Uznał on, że argumenty przedstawione przez skarżącego nie były wystarczające, aby wykazać szczególną potrzebę ujawnienia tych danych osobowych w interesie publicznym („konieczność”). Niezależnie od braku konieczności Komisja uznała, że ujawnienie naruszyłoby uzasadnione interesy zainteresowanych osób. Jeżeli chodzi o wniosek o udzielenie dostępu dotyczący zidentyfikowanej osoby fizycznej, Komisja odpowiedziała, że nie może potwierdzić ani zaprzeczyć, czy dana osoba uczestniczyła w spotkaniu, ponieważ również to uznano za dane osobowe.

Rzecznik uznał za zasadne, aby Komisja uznała, że skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów wykazujących konieczność przekazania mu danych osobowych w określonym celu w interesie publicznym. Rzecznik zamknęła zatem dochodzenie, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione. Rzecznik zauważył jednak, że Komisja mogła skonsultować się z TBI w sprawie ujawnienia nazwisk ich przedstawicieli na spotkaniu w celu usunięcia wszelkich podstaw do publicznych spekulacji, i przedstawił odpowiednią sugestię.