Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do sprawozdania z oceny ryzyka za 2023 r. dużej platformy mediów społecznościowych na temat jej zgodności z przepisami aktu o usługach cyfrowych. Komisja odmówiła dostępu do sprawozdania, powołując się na wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001). Uznała, że istnieje ogólne domniemanie, że ujawnienie sprawozdania naruszyłoby interesy handlowe platformy, a także prowadzone przez nią dochodzenie w sprawie wypełniania przez platformę jej obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych. W związku z tym Komisja nie przeprowadziła indywidualnej oceny sprawozdania w celu ustalenia jego ewentualnego ujawnienia.

Rzecznik uznał, że stosowanie ogólnego domniemania nieujawniania w odniesieniu do sprawozdania z oceny ryzyka przygotowanego w ramach aktu o usługach cyfrowych jest nieuzasadnione. Rzecznik uznał, że okoliczności, w których sądy UE uznały możliwość stosowania ogólnego domniemania, znacznie różnią się od przepisów mających zastosowanie do sprawozdań z oceny ryzyka. W związku z tym Rzecznik wstępnie uznał, że oparcie się przez Komisję na ogólnym domniemaniu stanowi niewłaściwe administrowanie.

Kiedy Komisja podtrzymała swoje stanowisko, Rzecznik potwierdziła swoją opinię, że oparcie się na ogólnym domniemaniu nieujawniania stanowi niewłaściwe administrowanie. Zaleciła, aby Komisja przeprowadziła indywidualną ocenę przedmiotowego sprawozdania z oceny ryzyka w celu udzielenia jak najszerszego dostępu, zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001.

Komisja nie przyjęła zalecenia Rzecznika i powtórzyła swoje stanowisko, zgodnie z którym zasadniczo można domniemywać, że ujawnienie sprawozdania z oceny ryzyka naruszyłoby ochronę celu prowadzonego przez nią dochodzenia w sprawie aktu o usługach cyfrowych oraz interesów handlowych danej platformy. Uznała ona również, że nie może ocenić, czy sprawozdanie zawiera jakiekolwiek szczególnie chronione informacje handlowe, oraz że interes, do którego dąży skarżący, ma charakter prywatny.

Rzecznik wyraził ubolewanie z powodu odpowiedzi Komisji. Nie była przekonana, że ogólne domniemanie nieujawniania może być stosowane do sprawozdań z oceny ryzyka sporządzanych na podstawie aktu o usługach cyfrowych, w tym po utajnieniu wersji sprawozdania przez daną platformę. Rzecznik uznała również, że możliwość kontroli przestrzegania przez bardzo dużą platformę internetową obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych stanowi interes publiczny przemawiający za ujawnieniem, który Komisja powinna była wyważyć z interesami, które zamierzała chronić. Ponadto Rzecznik zauważył, że ocena szczególnie chronionych informacji handlowych jest częścią obowiązków instytucji UE wynikających z rozporządzenia 1049/2001.

W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę, potwierdzając stwierdzenie niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Komisji Europejskiej w związku z ewentualną wymianą informacji lub korespondencją z władzami rumuńskimi na temat wyborów prezydenckich w Rumunii w 2024 r. Komisja zidentyfikowała zestaw dokumentów dotyczących dwóch dochodzeń na podstawie aktu o usługach cyfrowych i odmówiła dostępu. W szczególności Komisja argumentowała, że dokumenty były objęte ogólnym domniemaniem nieujawniania oraz że ujawnienie naruszyłoby ochronę celu dochodzeń i interesów handlowych przedsiębiorstwa.

Skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojej decyzji, argumentując, że za ujawnieniem informacji przemawia nadrzędny interes publiczny. Kiedy Komisja podtrzymała swoją odmowę ujawnienia dokumentów, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał sporne dokumenty. Rzecznik zwrócił się również do Komisji o przedstawienie szczegółowego wykazu zidentyfikowanych dokumentów, które można udostępnić skarżącemu.

Na podstawie kontroli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja mogła zasadnie odmówić dostępu do żądanych dokumentów ze względu na ich wrażliwy charakter. Chociaż Komisja nie przedstawiła szczegółowego wykazu dokumentów, w trakcie dochodzenia opisała bardziej szczegółowo kategorię odnośnych dokumentów, którą Rzecznik uznał za rozsądną w szczególnym kontekście tej sprawy.

Rzecznik zamknęła zatem sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Skarżący zwrócił się do Komisji Europejskiej o publiczny dostęp do sprawozdania z oceny ryzyka za 2023 r. dużej platformy mediów społecznościowych na temat jej zgodności z przepisami aktu o usługach cyfrowych. Sprawozdawczość roczna jest częścią obowiązków „bardzo dużych platform internetowych” wynikających z aktu o usługach cyfrowych. Komisja odmówiła dostępu do sprawozdania, powołując się na wyjątek przewidziany w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001). W szczególności Komisja argumentowała, że można domniemywać, iż ujawnienie sprawozdania naruszyłoby interesy handlowe platformy, a także prowadzone przez nią dochodzenie w sprawie przestrzegania przez platformę jej obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych. Komisja nie dokonała zatem indywidualnej oceny sprawozdania w świetle jego ewentualnego ujawnienia.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał przedmiotowe sprawozdanie. Na podstawie kontroli Rzecznik podzieliła się z Komisją swoją wstępną opinią, że stosowanie ogólnego domniemania nieujawniania w odniesieniu do sprawozdania z oceny ryzyka sporządzonego na podstawie aktu o usługach cyfrowych jest nieuzasadnione. Rzecznik uznał, że okoliczności, w których sądy UE uznały możliwość stosowania ogólnego domniemania, znacznie różnią się od przepisów mających zastosowanie do sprawozdań z oceny ryzyka. W związku z tym Rzecznik wstępnie uznał, że oparcie się przez Komisję na ogólnym domniemaniu stanowi niewłaściwe administrowanie.

W odpowiedzi skierowanej do Rzecznika Komisja podtrzymała swoje stanowisko, dodając, że zastosowanie ogólnego domniemania było uzasadnione również w świetle potrzeby ochrony celu niezależnego audytu wypełniania przez platformę jej obowiązków wynikających z aktu o usługach cyfrowych, który toczył się w momencie podejmowania przez nią decyzji w sprawie wniosku o udzielenie dostępu.

Rzecznik nie był przekonany, że potrzeba ochrony celu kontroli uzasadnia zastosowanie przez Komisję ogólnego domniemania nieujawniania. Chociaż prawodawca powiązał harmonogram proaktywnej publikacji sprawozdania z oceny ryzyka z zakończeniem niezależnego audytu, nie oznacza to, że wnioski o publiczny dostęp na podstawie rozporządzenia 1049/2001 muszą zostać odrzucone przed tą datą. Jeżeli natomiast dana platforma nie opublikowała jeszcze sprawozdania z oceny ryzyka proaktywnie, gdy złożono wniosek o publiczny dostęp do jego ujawnienia, Komisja powinna wziąć to pod uwagę w swojej ocenie na podstawie rozporządzenia 1049/2001. Jeżeli nie jest jasne, czy można udzielić publicznego dostępu, Komisja powinna skonsultować się z platformą w celu uzyskania jej opinii na temat możliwości zastosowania któregokolwiek z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia 1049/2001.

Rzecznik uznał zatem, że zastosowanie przez Komisję ogólnego domniemania nieujawniania spornego sprawozdania z oceny ryzyka stanowiło niewłaściwe administrowanie. Zaleciła, aby Komisja przeprowadziła indywidualną ocenę dokumentu w celu zapewnienia jak najszerszego dostępu, zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do akt sprawy związanych z zarzutami korupcji, których Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) postanowił nie badać. OLAF odmówił dostępu na podstawie ogólnego domniemania nieujawniania, argumentując, że ujawnienie naruszyłoby cel jego dochodzeń. Skarżący zakwestionował zastosowanie przez OLAF ogólnego domniemania nieujawniania. Stwierdził on również, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

Po wszczęciu dochodzenia przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich OLAF ponownie rozważył swoje stanowisko i zapewnił skarżącemu publiczny dostęp do decyzji zamykającej w przedmiotowej sprawie. Skarżący uznał, że dotyczyło to jego wniosku o udzielenie dostępu, ale stwierdził również, że OLAF powinien był przedstawić dodatkowe wyjaśnienia, dlaczego wstrzymał się od wszczęcia dochodzenia.

Rzecznik uważa, że nieuzasadnione jest stosowanie ogólnego domniemania nieujawniania w odniesieniu do decyzji OLAF zamykającej procedurę wyboru, w przypadku gdy OLAF stwierdzi niewystarczające podstawy do wszczęcia dochodzenia. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła zatem pozytywne zaangażowanie OLAF-u w rozpatrywanie skargi i wyraziła uznanie dla OLAF-u za jego gotowość do rozwiązania tej kwestii. Biorąc pod uwagę, że dochodzenie to dotyczyło wyłącznie odmowy udzielenia publicznego dostępu przez OLAF, Rzecznik uznał, że skarga została rozwiązana i zamknęła dochodzenie po jego rozstrzygnięciu.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję pełnego publicznego dostępu do 11 „decyzji wykonawczych” określających indywidualne „opłaty nadzorcze”, które dostawcy bardzo dużych platform internetowych muszą uiszczać zgodnie z aktem o usługach cyfrowych. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na jednym z wyjątków przewidzianych w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, twierdząc, że ujawnienie mogłoby naruszyć interesy handlowe. Skarżący zakwestionował zastosowanie tego wyjątku i stwierdził, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał sporne dokumenty wraz z innymi częściami akt Komisji i odbył spotkanie z przedstawicielami Komisji. Na podstawie kontroli i dostarczonych informacji Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że nieujawnione informacje rzeczywiście stanowią informacje szczególnie chronione, których ujawnienie mogłoby naruszyć interesy handlowe, w tym w świetle mechanizmu podziału kosztów, na podstawie którego oblicza się indywidualne opłaty nadzorcze. Rzecznik uznał również, że Komisja racjonalnie uznała, iż nie istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem informacji.

Rzecznik doszedł zatem do wniosku, że odmowa udzielenia przez Komisję pełnego publicznego dostępu do spornych decyzji wykonawczych była uzasadniona, i zamknął dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.