Sprawa dotyczyła decyzji Komisji o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Finlandii, w której zarzucano Finlandii dyskryminację mężczyzn w dobrowolnych dodatkowych systemach emerytalnych. Skarżący twierdzili, że stanowisko Komisji nie było spójne, ponieważ Komisja wniosła do Trybunału Sprawiedliwości dwa podobne postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Włochom i Grecji, podczas gdy nie uczyniła tego w przypadku Finlandii. Ich zdaniem Komisja nie przedstawiła również wystarczającego uzasadnienia swojego stanowiska, zgodnie z którym nie było jasne, czy Trybunał Sprawiedliwości doszedłby do wniosku, że właściwe prawo fińskie narusza prawo Unii.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że w toku dochodzenia Komisja należycie uzasadniła swoje stanowisko, korzystając w ten sposób z przysługującego jej zakresu uznania przy rozpatrywaniu skarg dotyczących naruszenia przepisów. W związku z tym stwierdziła, że nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w tej sprawie, i zamknęła sprawę.

Skarżący jest obywatelem Włoch zamieszkałym w Niemczech. Twierdził on, że jego żona padła w Niemczech ofiarą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia ze względu na wiek i narodowość, ponieważ przedsiębiorstwo, do którego złożyła wniosek o pracę, nie zatrudniło jej. Po bezskutecznym wyniku postępowania sądowego skarżący złożył skargę do Komisji Europejskiej w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, twierdząc, że władze niemieckie nie dokonały prawidłowej transpozycji do krajowego porządku prawnego dyrektywy UE w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

Skarżący zwrócił się następnie do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i stwierdził, że Komisja (i) nie zarejestrowała jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, (ii) nie rozpatrzyła jej w odpowiedni sposób oraz (iii) nie przedstawiła przekonujących powodów, dla których nie interweniowała w jego sprawie.

W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że zarejestrowała skargę skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego kilka dni po jej otrzymaniu. Wyraziła ubolewanie, że nie powiadomiła skarżącego z wyprzedzeniem o zamiarze zamknięcia skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i że nie poinformowała go o zamknięciu sprawy. Komisja wyjaśniła ponadto, że Niemcy dokonały transpozycji wyżej wymienionej dyrektywy w odpowiedni i terminowy sposób oraz przedstawiła konkretne powody, dla których nie było potrzeby wszczynania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie uwag skarżącego.

Biorąc pod uwagę fakt, że Komisja faktycznie zarejestrowała skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania w tym zakresie. Co się tyczy istoty sprawy, dalsze dochodzenie nie było uzasadnione, ponieważ Komisja przedstawiła konkretne i przekonujące powody na poparcie swojego stanowiska w trakcie dochodzenia. Rzecznik zauważył, że Komisja przyznała, iż ani nie powiadomiła skarżącego z wyprzedzeniem o zamiarze zamknięcia jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ani nie poinformowała go o zamknięciu sprawy. Ponadto nie przeprosił za to pominięcie. W związku z tym wygłosił krytyczną uwagę.