Sprawa dotyczyła decyzji Komisji o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Finlandii, w której zarzucano Finlandii dyskryminację mężczyzn w dobrowolnych dodatkowych systemach emerytalnych. Skarżący twierdzili, że stanowisko Komisji nie było spójne, ponieważ Komisja wniosła do Trybunału Sprawiedliwości dwa podobne postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Włochom i Grecji, podczas gdy nie uczyniła tego w przypadku Finlandii. Ich zdaniem Komisja nie przedstawiła również wystarczającego uzasadnienia swojego stanowiska, zgodnie z którym nie było jasne, czy Trybunał Sprawiedliwości doszedłby do wniosku, że właściwe prawo fińskie narusza prawo Unii.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę sprawę i stwierdził, że w toku dochodzenia Komisja należycie uzasadniła swoje stanowisko, korzystając w ten sposób z przysługującego jej zakresu uznania przy rozpatrywaniu skarg dotyczących naruszenia przepisów. W związku z tym stwierdziła, że nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w tej sprawie, i zamknęła sprawę.

Skarżący jest obywatelem Włoch zamieszkałym w Niemczech. Twierdził on, że jego żona padła w Niemczech ofiarą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia ze względu na wiek i narodowość, ponieważ przedsiębiorstwo, do którego złożyła wniosek o pracę, nie zatrudniło jej. Po bezskutecznym wyniku postępowania sądowego skarżący złożył skargę do Komisji Europejskiej w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, twierdząc, że władze niemieckie nie dokonały prawidłowej transpozycji do krajowego porządku prawnego dyrektywy UE w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

Skarżący zwrócił się następnie do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i stwierdził, że Komisja (i) nie zarejestrowała jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, (ii) nie rozpatrzyła jej w odpowiedni sposób oraz (iii) nie przedstawiła przekonujących powodów, dla których nie interweniowała w jego sprawie.

W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że zarejestrowała skargę skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego kilka dni po jej otrzymaniu. Wyraziła ubolewanie, że nie powiadomiła skarżącego z wyprzedzeniem o zamiarze zamknięcia skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i że nie poinformowała go o zamknięciu sprawy. Komisja wyjaśniła ponadto, że Niemcy dokonały transpozycji wyżej wymienionej dyrektywy w odpowiedni i terminowy sposób oraz przedstawiła konkretne powody, dla których nie było potrzeby wszczynania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie uwag skarżącego.

Biorąc pod uwagę fakt, że Komisja faktycznie zarejestrowała skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, Rzecznik nie stwierdził niewłaściwego administrowania w tym zakresie. Co się tyczy istoty sprawy, dalsze dochodzenie nie było uzasadnione, ponieważ Komisja przedstawiła konkretne i przekonujące powody na poparcie swojego stanowiska w trakcie dochodzenia. Rzecznik zauważył, że Komisja przyznała, iż ani nie powiadomiła skarżącego z wyprzedzeniem o zamiarze zamknięcia jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ani nie poinformowała go o zamknięciu sprawy. Ponadto nie przeprosił za to pominięcie. W związku z tym wygłosił krytyczną uwagę.

Skarżący jest obywatelem Włoch, który w 2009 r. złożył skargę do Komisji Europejskiej dotyczącą domniemanego naruszenia przez Włochy dyrektywy 83/391/EWG w sprawie bezpieczeństwa pracowników. We wrześniu 2011 r. Komisja postanowiła wysłać wezwanie do usunięcia uchybienia do Włoch. Gdy następnie skarżący złożył wniosek o dostęp do tego wezwania na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Komisja odmówiła dostępu. Po złożeniu ponownego wniosku o dostęp do dokumentu, Komisja poinformowała skarżącego, że jego wniosek jest w trakcie rozpatrywania, ale że wciąż brakuje jej wszystkich elementów potrzebnych do dokonania ostatecznej oceny. Komisja stwierdziła zatem, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 przedłużyła termin podjęcia decyzji w sprawie ponownego wniosku skarżącego o 15 dni roboczych.

W swojej skardze do Rzecznika skarżący twierdził, że Komisja bezprawnie przedłużyła termin przyjęcia decyzji w sprawie jego ponownego wniosku o dostęp do dokumentu. Dnia 30 stycznia 2012 r. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie zarzutu skarżącego i zwrócił się do Komisji o przedłożenie opinii do dnia 31 marca 2012 r. Następnie Komisja zwróciła się o przedłużenie terminu przedłożenia opinii do dnia 30 kwietnia 2012 r., na co Rzecznik wyraził zgodę. Jednocześnie poinformował Komisję, że zastrzega sobie prawo prowadzenia postępowania na podstawie przedstawionych mu już informacji, w przypadku gdyby Komisja nie dotrzymała nowego terminu. W chwili przyjęcia przez Rzecznika decyzji w czerwcu 2012 r., opinia Komisji wciąż nie wpłynęła.

Rzecznik uznał, że informacje, które mu już udostępniono wystarczą do rozpatrzenia przedmiotowej skargi, która dotyczyła jedynie przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na ponowny wniosek, a nie ostatecznej decyzji w sprawie odmowy dostępu. Stwierdził zatem, że nie ma konieczności dalszych środków dochodzeniowych ani też dalszego oczekiwania na opinię Komisji.

Jeżeli chodzi o istotę sprawy, Rzecznik zauważył, że rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje wiążące terminy oraz że wyjątki są możliwe jedynie w przypadkach „wyjątkowych” oraz pod warunkiem, że wnioskodawcy podano „dokładne powody”. W przedmiotowej sprawie Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że wciąż nie dysponuje wszystkimi elementami potrzebnymi do dokonania ostatecznej oceny. Zdaniem Rzecznika to stwierdzenie było w oczywisty sposób niewystarczające do ustalenia, że Komisja miała do czynienia z wyjątkowym przypadkiem, który mógłby uzasadnić przedłużenie terminu. Dlatego też samo wskazanie przez Komisję, że potrzebuje więcej czasu na zebranie informacji, nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu nr 1049/2001, a w szczególności wymogu podania dokładnych powodów. Rzecznik stwierdził zatem, że Komisja bezprawnie przedłużyła termin przyjęcia decyzji w sprawie ponownego wniosku skarżącego oraz że jej działanie stanowi przykład niewłaściwego administrowania. W konsekwencji zamknął sprawę, sporządzając uwagę krytyczną.